← Κύπρος

SK MASTER DEVELOPMENTS LTD ν. Κυρατζιή κ.α., Αρ. Αγωγής: 8340/2006, 13/1/2020

SK MASTER DEVELOPMENTS LTD ν. Κυρατζιή κ.α., Αρ. Αγωγής: 8340/2006, 13/1/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2020:A17 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. B. Χαραλάμπους, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 8340/2006 Μεταξύ: SK MASTER DEVELOPMENTS LTD Ενάγουσας και

  1. *** Κυρατζιή
  2. Ταμείο Προνοίας Πιλότων και Ιπτάμενων Μηχανικών των Κυπριακών Αερογραμμών
  3. Διευθυντή Επαρχιακού Κτηματολογίου Λευκωσίας Εναγόμενων Αίτηση ημερ. 1.11.18 για Αναστολή Εκτέλεσης Απόφασης Εκκρεμούσης Εφέσεως Ημερομηνία: 13 Ιανουαρίου 2020 Εμφανίσεις: Για Ενάγουσα: κ. Ε. Ζαχαράκης για N. V. Panayiotou Legal LLC Για Εναγόμενους 2: κ. Τ. Κουκούνης για Ανδρέας Κουκούνης & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Η Ενάγουσα αιτείται την αναστολή εκτέλεσης της απόφασης ημερ. 13.5.16 όπως και του ακολουθήσαντος εντάλματος ανάκτησης κατοχής (writ of possession) ημερ. 16.5.18 το οποίο αφορά το επίδικο διαμέρισμα στην Έγκωμη, του οποίου εντάλματος αιτείται διαζευκτικά την ακύρωση. Δε αμφισβητείται ότι απορρίπτοντας την αγωγή το Δικαστήριο (υπό άλλη σύνθεση) εξέδωσε αναγνωριστική δήλωση ότι οι Εναγόμενοι 2 δικαιούνται σε αποκλειστική κατοχή του διαμερίσματος, καθώς και διάταγμα παράδοσης του από την Ενάγουσα στους ίδιους ενώ επεδίκασε και κάποια ποσά ως ενδιάμεσα οφέλη. Στις 17.6.16 η Ενάγουσα άσκησε έφεση (Τεκμήριο 2) η οποία εκκρεμεί μέχρι σήμερα. Στις 16.5.18 οι Εναγόμενοι 2 εξασφάλισαν κατόπιν μονομερούς αίτησης το προαναφερθέν ένταλμα ανάκτησης κατοχής, μετά την επίδοση του οποίου η Ενάγουσα στις 28.6.18 καταχώρησε αίτηση για ακύρωση του, η οποία επίσης εκκρεμεί. Ο ενόρκως δηλών υπέρ της Ενάγουσας υποστηρίζει ότι αν αφεθεί να προχωρήσει η εκτέλεση τότε η ίδια δεν θα μπορέσει μελλοντικά να ανακτήσει ούτε τα ποσά τα οποία θα καταβάλει ούτε και το διαμέρισμα που θα παραδώσει αλλά ούτως ή άλλως τόσο το διαμέρισμα όσο και ολόκληρη η πολυκατοικία είναι υποθηκευμένα στην Εθνική Τράπεζα και δεν έχει εξοφληθεί για να δύναται να απαλλαγεί το ακίνητο. Η δε τράπεζα έχει ήδη κινηθεί νομικά εναντίον του ιδίου και της Ενάγουσας (με αγ. υπ' αρ. 7205/12). Προστίθεται πως στην επίμαχη απόφαση η Ενάγουσα διετάχθη παράλληλα να καταβάλλει €600 μηνιαίως από 1.5.15 μέχρι παράδοσης και άρα κατά τη γνώμη του δεν υφίσταται οποιαδήποτε ζημιά στους Εναγόμενους 2 από τη μη παράδοση. Ένσταση Οι Εναγόμενοι 2 προέβαλαν 35 λόγους για απόρριψη της αίτησης, οι οποίοι συνοψίζονται στο ότι υπάρχει καθυστέρηση χωρίς αιτιολογία, ότι δεν έχει πληρωθεί οποιοδήποτε ποσό έναντι της απόφασης, ότι η έφεση είναι αβάσιμη, ότι η αίτηση είναι ατεκμηρίωτη, ότι δεν υπάρχει κώλυμα εκτέλεσης της απόφασης και ότι επηρεάζονται δυσμενώς τα δικά τους δικαιώματα. Ειδικότερη αναφορά γίνεται κατωτέρω εάν και όπου απαιτείται. Σε 15σέλιδη ένορκη δήλωση του το μέλος της Διαχειριστικής Επιτροπής των Εναγομένων 2, κ. Κυθραιώτης, επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης, τους οποίους αναλύει και επεξηγεί, επισυνάπτοντας την απόφαση, την ένορκη δήλωση επίδοσης της (ημερ. 6.11.17), την ένσταση των Εναγομένων 2 σε αίτηση ακύρωσης του εντάλματος, τους δικούς τους εξελεγμένους λογαριασμούς, εκτίμηση για το διαμέρισμα και δημοσίευμα εφημερίδας για την ενοικιαστική αξία του (ότι είναι €750-800) ως Τεκμήρια 1-
  4. Ιδιαίτερα αναλύει τις θέσεις του για ψεύδη σε άλλη ένορκη δήλωση της Ενάγουσας. Νομική Πτυχή Όσον αφορά τη νομική πτυχή του θέματος της αναστολής εκτέλεσης απόφασης εκκρεμούσης εφέσεως πρέπει να σημειωθεί πως ομολογουμένως υπάρχει πλούσια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Παραπέμπω ενδεικτικά στις υποθέσεις Gruno v. The ship "Algazera"

(1989)1 C.L.R.595 και Χαραλάμπους v. A. Panayides Contracting Ltd
(2001)1 Α.Α.Δ.1978. Από τη συνολική μελέτη της νομολογίας προκύπτουν οι πιο κάτω βασικές αρχές: (α) Η απόφαση για αναστολή ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, η άσκηση της οποίας γίνεται στο πλαίσιο της Διαταγής 35 καν. 18 και σε συνάρτηση προς τα γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης (βλ. Χαραλάμπους ανωτέρω). (β) Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης, η οποία παραμένει ισχυρή και διατηρεί την τελεσιδικία της μέχρι την τροποποίηση ή την ανατροπή της από το Εφετείο. Έπεται ότι ο επιτυχών διάδικος δεν αποστερείται τους καρπούς της επιτυχίας του εκ μόνου του γεγονότος ότι εκκρεμεί η εκδίκαση της έφεσης του αντιδίκου του (βλ. Χαραλάμπους, ανωτέρω). (γ) Από την άλλη όμως αποτελεί βασική προϋπόθεση για την απονομή της δικαιοσύνης, η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης. Η άρνηση έκδοσης διαταγής για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης δυνητικά συνεπάγεται κίνδυνο εξανέμισης της αξίας της έφεσης (βλ. Χαραλάμπους, ανωτέρω). (δ) Το Δικαστήριο κατά την εξέταση αίτησης για αναστολή εκτέλεσης απόφασης, έχει καθήκον να εξισορροπήσει δυο σημαντικούς παράγοντες ήτοι, τη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης από τη μια και τη διασφάλιση της αξίας και του αποτελέσματος της απόφασης από την άλλη (βλ. Χαραλάμπους, ανωτέρω). Όπως έχει λεχθεί χαρακτηριστικά απαιτείται εξισορρόπηση αφενός της φυσιολογικής προσδοκίας του επιτυχόντος διαδίκου να δρέψει άμεσα τους καρπούς της νίκης του στο δικαστικό αγώνα που διεξήγαγε και αφετέρου της ανάγκης η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης να μην χάσει τη σημασία της, μένοντας χωρίς κανένα αντίκρισμα (βλ. Βογιαζιανού v. Γενικού Εισαγγελέως
(1997)1 A.A.Δ.591). (ε) Η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων επιβάλλει τη στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής όσο και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για την άσκηση της έφεσης. Οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις. Το πλαίσιο για τη διάγνωση των δικαιωμάτων του εφεσείοντα σε συνάρτηση με την αποτίμηση των λόγων της έφεσης είναι η ακρόαση της έφεσης. Μόνο όταν μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου (βλ. Ναυτικός Όμιλος Πάφου v. Αρχής Λιμένων Κύπρου
(1991)1 Α.Α.Δ.1147). (στ) Όσον αφορά τα δικηγορικά έξοδα συνήθως αυτά πληρώνονται στο δικηγόρο με την ταυτόχρονη ανάληψη προσωπικής υποχρέωσης ότι θα τα επιστρέψει εάν επιτύχει η έφεση της άλλης πλευράς. Αναφορικά με χρέος όμως η επιδικασθείσες αποζημιώσεις δεν υπάρχει γενική πρακτική. Αναλόγως των περιστάσεων (π.χ. της πιθανότητας να μην μπορούν να επανακτηθούν εάν επιτύχει η έφεση αφενός και των προοπτικών επιτυχίας στην έφεση αφετέρου), δυνατό να διαταχθεί η πληρωμή τους στο Δικαστήριο ή η πληρωμή μέρους αυτών (βλ. Παπακοκκίνου v. I. Glykys and Araouzos (Insurances) Ltd κ.ά
(1998)1 Α.Α.Δ.513 και Χαραλάμπους, ανωτέρω). (ζ) Δεδομένων των αντίστοιχων προσδοκιών της κάθε πλευράς για τελική δικαίωση των θέσεων της, η προαναφερθείσα εξουσία ασκείται υπό το φως αφενός των επιπτώσεων της αναστολής στην κάθε πλευρά και αφετέρου της πιθανότητας επιτυχίας στην έφεση (Παύλου κ.ά. v. Νικολάου κ.ά., Πολ. Έφ.373/16, ημερ. 10.10.17). Στην παρούσα περίπτωση η όλη διαφορά είχε προκύψει από την διπλοπώληση του επίδικου διαμερίσματος μεσολαβούντος του (εκ των διευθυντών της Ενάγουσας) Εναγομένου 1, ήτοι αρχικά στις 23.12.04 στους Εναγόμενους 2 και αργότερα στις 5.9.06 στο ζεύγος Χαραλάμπους, με τους Εναγόμενους 2 να έχουν καταθέσει το αγοραπωλητήριο στο Κτηματολόγιο σε αντίθεση με τους μεταγενέστερους αγοραστές. Το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν δέχθηκε τη μαρτυρία του έτερου διευθυντή της Ενάγουσας ότι ο μεσολαβήσας Εναγόμενος 1 δεν είχε εξουσία πώλησης ή ότι αυτός ήταν ένοχος δόλου κατά την πρώτη πώληση. Στη βάση αυτή οδηγήθηκε στο να απορρίψει την αξίωση της πωλήτριας εταιρείας (ενάγουσας) και επί της ανταπαίτησης των αρχικών αγοραστών να: -αναγνωρίσει το δικαίωμα κατοχής των Εναγομένων 2 και να διατάξει την παράδοση εντός 30 ημερών από την επίδοση του διατάγματος. -διατάξει την καταβολή €61.210 ως ενδιάμεσα οφέλη για την περίοδο 1.11.05 έως 1.4.
  1. -διατάξει την καταβολή €600 μηνιαίως από 1.5.15 μέχρι παράδοσης της κατοχής στους Εναγόμενους
  2. -διατάξει την καταβολή των δικηγορικών εξόδων τα οποία υπολογίστηκαν σε €13.311, συν πραγματικά έξοδα, τόκους και Φ.Π.Α.. Στην ασκηθείσα έφεση της η Ενάγουσα εγείρει σειρά λόγων ακύρωσης της πρωτόδικης απόφασης, κάποιοι εκ των οποίων αφορούν νομικά ζητήματα και κυρίως αντιπροσώπευσης όπως π.χ. οι λόγοι υπ' αρ. 1-3, 8, 11, 12 και 14, κάποιοι άλλοι την αξιοπιστία των μαρτύρων όπως π.χ. οι λόγοι υπ' αρ.4, 5 και 9 ενώ κάποιοι άλλοι αφορούν δικογραφικά ζητήματα όπως π.χ. οι λόγοι υπ' αρ.6, 7, 10 και
  3. Η εξέταση των λόγων αυτών απαιτεί διεξοδική μελέτη της δοθείσας μαρτυρίας και των σχετικών ευρημάτων του πρωτόδικου δικαστηρίου, έργο το οποίο ανήκει στο Εφετείο και ασφαλώς δεν αναμένεται ούτε δύναται να γίνει κάτι τέτοιο σε αυτό το στάδιο στα πλαίσια αίτησης για αναστολή. Ό,τι απαιτείται να λεχθεί είναι πως η παρούσα δεν είναι περίπτωση για την οποία δύναται να εξαχθεί βέβαιο συμπέρασμα ή εκτίμηση για την πορεία της έφεσης. Ειδικά όσον αφορά τα νομικά ζητήματα της αντιπροσώπευσης. Όσον αφορά τους υπόλοιπους παράγοντες θα πρέπει να σημειωθεί πως η παράδοση του διαμερίσματος βάσει της αρχικής συμφωνίας θα έπρεπε να γίνει την 1.11.
  4. Εξ ου και το πρωτόδικο Δικαστήριο έχει επιδικάσει ενδιάμεσα οφέλη από εκείνη την ημερομηνία. Παρά την έκδοση της απόφασης στις 13.5.16 και της (μετά από δυσκολίες) επίδοση της στις 3.11.17 εντούτοις αυτό δεν έχει παραδοθεί. Η Ενάγουσα φαίνεται να συγχύζει την παράδοση κατοχής με τη μεταβίβαση και εγγραφή της ιδιοκτησίας, εξ ου και αναφέρεται στην υφιστάμενη υποθήκη επί του διαμερίσματος και σε αναγκαιότητα απαλλαγής του από το ενυπόθηκο χρέος. Κάτι που βέβαια δεν ευσταθεί υπό την έννοια ότι κάτι τέτοιο δεν αποτελεί προφανώς εμπόδιο στην παράδοση της κατοχής. Με όλους τους κινδύνους οι οποίοι υπάρχουν βέβαια αλλά ανήκουν στους Εναγόμενους 2 και δεν μπορούν να προβάλλονται ως αποτρεπτικός παράγοντας συμμόρφωσης με το διάταγμα. Αυτά αφορούν τις πιθανές δυσκολίες μεταβίβασης της κυριότητας του διαμερίσματος και όχι βέβαια την παράδοση κατοχής του και την εκμετάλλευση του από τους Εναγομένους
  5. Μετά τις πιο πάνω διευκρινίσεις καθίσταται σαφές πως η Ενάγουσα δεν προβάλλει κάποιον ιδιαίτερο λόγο για τη μη παράδοση του διαμερίσματος εκτός από την ανησυχία της ότι ενδεχομένως οι Εναγόμενοι 2 αργότερα να το ενοικιάσουν σε τρίτους με αποτέλεσμα ακόμα και αν επιτύχει η έφεση της να είναι αδύνατο ή δύσκολο να επανακτήσει η ίδια κενή και ελεύθερη κατοχή. Από δικής τους πλευράς οι Εναγόμενοι 2 απαντούν μόνο πως, ως Ταμείο Προνοίας που είναι, έχουν υποχρέωση (ευθύνης) απέναντι στα μέλη τους και στον Νόμο να είναι πάρα πολύ προσεκτικοί με τα περιουσιακά στοιχεία τα οποία διαχειρίζονται και δεν πρόκειται να προβούν σε ενέργειες που θα θέσουν σε κίνδυνο αυτή τη θέση ευθύνης, άρα το διαμέρισμα και η κατοχή του θα είναι ασφαλή μέχρι την έκδοση της απόφασης του Εφετείου. Όσον αφορά το οικονομικό μέρος της απόφασης προβάλλουν ότι οι ίδιοι είναι εύρωστο Ταμείο Προνοίας με περιουσιακά στοιχεία αξίας πέραν των €2.000.000 ως οι πρόσφατοι εξελεγμένοι λογαριασμοί (Τεκμήριο 3Α). Όντως το Ταμείο παρουσιάζεται κατά το 2017 να έχει ακίνητη ιδιοκτησία αξίας €2.085.000, καταθέσεις ύψους €304.257 και άλλες επενδύσεις αξίας περίπου €45.000, με ελάχιστες υποχρεώσεις (ύψους €88.415) Οι Εναγόμενοι 2 προσθέτουν πως έχουν κάθε δικαίωμα να λάβουν την κατοχή και να το χρησιμοποιήσουν για τους δικούς τους σκοπούς. Δεν αναφέρουν ρητώς ποιοι είναι οι σκοποί τους αλλά επισυνάπτουν, (χωρίς ανάλογη εκτίμηση), δημοσιεύματα στον Τύπο μετά το 2015 που τείνουν να δείξουν ότι η ενοικιαστική αξία του έχει αυξηθεί εν συγκρίσει με εκείνην που είχαν παρουσιάσει στο πρωτόδικο Δικαστήριο (Τεκμήρια 4 και 5), προβάλλοντας ότι το ενοίκιο σήμερα είναι €750-800 μηνιαίως. Απορρίπτουν δε ως απαράδεκτη τη θέση ότι δεν θα μπορέσουν να βρουν πρόθυμο ενοικιαστή έστω για €
  6. Το τελευταίο στοιχείο το οποίο πρέπει να συνυπολογιστεί είναι το ότι η Ενάγουσα όχι μόνον δεν έχει συμμορφωθεί με το διάταγμα παράδοσης, αλλά δεν έχει καταβάλει οποιοδήποτε ποσό για τα ενδιάμεσα οφέλη τα οποία έχει επιδικάσει το Δικαστήριο. Ούτε για τα συσσωρευθέντα οφέλη μέχρι την1.4.15 ούτε για τα τρέχοντα οφέλη από 1.5.15 μέχρι παράδοσης. Ούτε και οποιοδήποτε ποσό για τα δικηγορικά και άλλα έξοδα. Αυτά βέβαια χωρίς να υπάρχει οποιαδήποτε αναφορά για την περιουσιακή ή οικονομική της κατάσταση και την πιθανή δυνατότητα ή ικανότητα της να τα καταβάλει σε περίπτωση απόρριψης της έφεσης. Είναι αυτονόητο, ακόμα και στη βάση των δικών της ισχυρισμών, πως η οποιαδήποτε αναστολή προϋποθέτει τουλάχιστον την καταβολή των ενδιάμεσων αυτών ποσών. Με άλλα λόγια αφού η ίδια η Ενάγουσα υποστηρίζει ότι είναι ικανοποιητικό το ποσό των €600 και ότι δεν υφίστανται οποιοδήποτε κόστος οι Εναγόμενοι 2 από τη μη παράδοση, θα έπρεπε τουλάχιστον να καταβάλλουν αυτά τα ενδιάμεσα οφέλη ως αντιστάθμισμα. Μετά την πιο πάνω ανάλυση, εν ολίγοις διαπιστώνεται πως η Ενάγουσα ανησυχεί ότι εάν παραδώσει την κατοχή και το διαμέρισμα δοθεί προς ενοικίαση θα περιπλεχθούν τα πράγματα στην περίπτωση επιτυχίας της έφεσης. Από την άλλη πλευρά οι Εναγόμενοι 2 προβάλλουν το ότι στερούνται ολοκληρωτικά τους καρπούς της επιτυχίας τους σε δικαστική διαδικασία και επισείουν τον κίνδυνο αδυναμίας μελλοντικής ικανοποίησης της απόφασης ιδιαίτερα όσον αφορά το οικονομικό μέρος το οποίο μεταβάλλεται καθημερινά από τα τρέχοντα ενδιάμεσα οφέλη τα οποία δεν καταβάλλονται και τα οποία κατά τη γνώμη τους έπρεπε να είναι ούτως ή άλλως ψηλότερα. Είναι προφανής η επιθυμία τους να εκμεταλλευτούν οι ίδιοι το διαμέρισμα. Σε αντίθετη περίπτωση θα είχαν αρκεστεί στη διεκδίκηση μόνο του ήδη καθορισθέντος ποσού των €600 μηνιαίως. Βέβαια, εκτός των δημοσιευμάτων, τα οποία δεν αποτελούν ασφαλή βάση κατάληξης για την ενοικιαστική αξία, δεν έχουν προσκομίσει άλλη αξιόπιστη μαρτυρία. Η άρνηση αναστολής υπό τις περιστάσεις θα κατέληγε στην ανατροπή του status quo όσον αφορά την κατοχή του διαμερίσματος και θα σήμαινε την εμπλοκή τρίτων προσώπων στη χρήση και κατοχή του προτού έχει την ευκαιρία το αρμόδιο Εφετείο να κρίνει την υπόθεση σε δεύτερο βαθμό. Σε περίπτωση δε επιτυχίας της έφεσης θα απαιτούντο άλλες νέες διαδικασίες για επαναφορά της κατάστασης. Απαιτείται συνεπώς η χρυσή τομή και η εξισορρόπηση των εκατέρωθεν θέσεων και δικαιωμάτων ή όπως έχει αναφερθεί πρόσφατα στη Λοΐζου v. Κωνσταντίνου κ.ά., Πολ. Έφ.29/19, ημερ. 23.10.19, απαιτείται η εξισορρόπηση μεταξύ της συγκομιδής των καρπών της δικαστικής νίκης και της ανάγκης να μην καταστεί μάταιη η τυχόν επιτυχία της έφεσης. Συνεκτιμώντας όλα τα πιο πάνω καταλήγω πως η περίπτωση είναι κατάλληλη για χορήγηση αναστολής εκτέλεσης ούτως ώστε να διατηρηθεί το status quo και να μην περιπλεχθούν περισσότερο τα πράγματα. Πάντοτε βέβαια υπό όρους οι οποίοι θα εξισορροπούν, κατά το δυνατό, την καθυστέρηση στην παράδοση. Κατά συνέπειαν ενεργοποιείται η υποχρέωση του Δικαστηρίου για επιλογή των κατάλληλων όρων σύμφωνα με τη διακριτική του εξουσία. Θεωρώ ότι η περίπτωση παρουσιάζει κάποιες ομοιότητες με την υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου (ανωτέρω) και μπορούν να χρησιμοποιηθούν ανάλογοι όροι, με κάποια διαφοροποίηση όσον αφορά τα ενδιάμεσα οφέλη τουλάχιστον από την έκδοση της απόφασης μέχρι σήμερα ενώ όσον αφορά τα δικηγορικά έξοδα κρίνεται ότι δεν υπάρχει οποιοσδήποτε λόγος να μην εφαρμοστεί η συνήθης πρακτική. Κατάληξη Για όλους τους πιο πάνω λόγους αναστέλλεται η εκτέλεση της απόφασης μέχρι εκδικάσεως ή κατ' άλλον τρόπο αποπερατώσεως της εκκρεμούσης έφεσης υπό τους εξής σωρευτικά όρους:
  7. Η Ενάγουσα μέχρι τις 28.2.20 θα καταθέσει στο Δικαστήριο είτε ποσόν €61.210 συν τόκους 4% από 1.4.15 μέχρι της κατάθεσης του είτε τραπεζική εγγύηση για το ισόποσο ως ασφάλεια για την αποπληρωμή του σε περίπτωση απόρριψης της έφεσης.
  8. Η Ενάγουσα μέχρι τις 28.2.20 θα καταθέσει στο Δικαστήριο είτε ποσόν €9000 είτε τραπεζική εγγύηση για το ισόποσο ως ασφάλεια για την αποπληρωμή του σε περίπτωση απόρριψης της έφεσης (αφορά τα ενδιάμεσα οφέλη της περιόδου 1.5.15 έως 1.5.16).
  9. Η Ενάγουσα μέχρι τις 28.2.20 θα καταβάλει στους Εναγόμενους 2 τα ενδιάμεσα οφέλη της περιόδου 1.6.16 έως 1.2.20, ήτοι το συνολικό ποσόν των €27.000 (45x600 από την έκδοση της απόφασης) υπό τον όρο ότι προηγουμένως ή ταυτόχρονα με την καταβολή οι Εναγόμενοι 2 θα καταθέσουν τραπεζική εγγύηση ότι σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης ή την κατ' άλλον τρόπον ακύρωση του μέρους αυτού της πρωτόδικης απόφασης, θα το επιστρέψουν στην Ενάγουσα με τόκον προς 4% ετησίως από της ημερομηνίας είσπραξης του. Νοείται ότι εάν για οποιονδήποτε λόγο οι Εναγόμενοι 2 δεν καταθέσουν εγκαίρως την προαναφερθείσα τραπεζική εγγύηση, τότε θα θεωρείται ότι η Ενάγουσα έχει συμμορφωθεί και με αυτόν τον όρο εάν καταθέσει το ως άνω ποσόν στο Δικαστήριο μέχρι τις 28.2.20, το οποίο ποσόν οι Εναγόμενοι 2 θα έχουν το δικαίωμα να εισπράξουν οποτεδήποτε μεταγενέστερα, νοουμένου ότι καταθέσουν την προαναφερθείσα τραπεζική εγγύηση.
  10. Η Ενάγουσα θα καταβάλλει στους Εναγόμενους 2 το ποσόν των €600 μηνιαίως από 1.3.20 και κάθε 1ην εκάστου επόμενου μηνός ως η πρωτόδικη απόφαση, με 7 ημέρες χάριν.
  11. Η Ενάγουσα μέχρι τις 28.2.20 θα καταβάλει τα έξοδα της αγωγής στον δικηγόρο των Εναγομένων 2, νοουμένου ότι ο εν λόγω δικηγόρος πριν την είσπραξη τους θα υπογράψει και καταχωρίσει στο Δικαστήριο με ενημέρωση στην άλλη πλευρά, Ανάληψη Προσωπικής Υποχρέωσης ότι θα τα επιστρέψει με τόκο 2% ετησίως σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης της Ενάγουσας ή ότι θα επιστρέψει τέτοιο μέρος με τον ίδιο τόκο αναλόγως του αποτελέσματος της έφεσης.
  12. Νοείται ότι η παράλειψη τήρησης ή συμμόρφωσης με οποιονδήποτε όρον της αναστολής, ως ανωτέρω, καθιστά αμέσως την χορηγηθείσα αναστολή τερματισθείσα, την αρχική απόφαση αμέσως εκτελεστή και κάθε οφειλόμενο ποσό αμέσως πληρωτέο και απαιτητό. Όσον αφορά τα έξοδα της παρούσας επιδικάζονται €800 έξοδα συν Φ.Π.Α προς όφελος των Εναγομένων 2 και εις βάρος της Ενάγουσας. (Υπ.) ............. Χ. B. Χαραλάμπους, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Σ.Θ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.