Marfut ν. Smith κ.α., Αρ. Αγωγής: 3560/2018, 7/1/2020

Marfut ν. Smith κ.α., Αρ. Αγωγής: 3560/2018, 7/1/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2020:A2 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ - ΑΝΔΡΕΟΥ, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3560/2018 ΜΕΤΑΞΥ: XXXXX Marfut, από την Ουκρανία Ενάγοντα -Και-

XXXXX XXXXX XXXXX Smith, από Ηνωμένο Βασίλειο
EBC EASTERN BEVERAGE COMPANY LTD, από Λευκωσία
ZAFORPO VENTURES LTD (CYPRUS), από Λευκωσία
TMC TRADEMARK COMPANY AG, από Λιχτενστάιν
XXXXX HART, από Αγγλία
XXXXX XXXXX XXXXX Wale, από Αγγλία
LLC "SPS HETMAN", από Ουκρανία
FLORINADVISERS LIMITED, από τις Βρετανικές Παρθένες Νήσους Εναγομένων ___________________________________________________________________________________________ Αίτηση ημερ. 3/7/2019 για παραμερισμό και/ή ακύρωση του Διαταγμάτων ημερ. 24/1/2019, 12/3/2019 και της επίδοσης Ημερομηνία: 7 Ιανουαρίου 2020 Εμφανίσεις: Για Αιτητή/Εναγόμενο 1: Χρ. Κληρίδης για Χριστόδουλος Γ. Βασιλειάδης & Σια ΔΕΠΕ. Για Ενάγοντα/Καθ΄ου η Αίτηση: Κ. Καρατσής για N.Pirilides & Associates LLC. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Επιζητούμενες Θεραπείες Με την υπό κρίση Αίτηση ο Εναγόμενος 1/Αιτητής επιζητεί τις ακόλουθες θεραπείες: Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να παραμερίζεται και/ή ακυρώνεται το Διάταγμα του Δικαστηρίου ημερ. 12/3/2019 που επιτρέπει την υποκατάστατη επίδοση εκτός δικαιοδοσίας εγγράφων και των συναφών δικογράφων της υπό τον ως ανωτέρω αριθμό και τίτλο Αγωγής στον Εναγόμενο αρ.1 μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και/ή στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο XXXXX@hotmail.com, για το λόγο ότι ο Ενάγοντας δεν συμμορφώθηκε με τις διατάξεις του Νόμου, των σχετικών Θεσμών Περί Πολιτικής Δικονομίας, των Ευρωπαϊκών Κανονισμών και του Συντάγματος ή απέτυχε να συμμορφωθεί με ή να ικανοποιήσει τις προϋποθέσεις με βάση τις οποίες εκδόθηκε το εν λόγω Διάταγμα του Δικαστηρίου, ημερ. 12/3/2019 ως επίσης και τις πρόνοιες αυτού και/ή η επίδοση έγινε κατά παράβαση των σχετικών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και σε παράβαση του Ευρωπαϊκού Κανονισμού 1393/2007 και/ή άλλως πως. Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να παραμερίζεται και/ή ακυρώνεται το Διάταγμα του Δικαστηρίου ημερ. 24/1/2019 που επιτρέπει την υποκατάστατη επίδοση εκτός δικαιοδοσίας εγγράφων και των συναφών δικογράφων της υπό τον ως ανωτέρω αριθμό και τίτλο Αγωγής στον Εναγόμενο αρ.1, καθώς και την υποκατάστατο επίδοση εγγράφων της υπό τον ως ανωτέρω αριθμό και τίτλο Αγωγής μέσω της διαδικασίας που καθορίζει ο Ευρωπαϊκός Κανονισμός 1393/2007 ή/και μέσω Υπηρεσίας Ταχυμεταφορέων. Γ. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να παραμερίζεται και/ή ακυρώνεται η επίδοση των εγγράφων και των συναφών δικογράφων της υπό τον ως ανωτέρω αριθμό και τίτλο Αγωγής στον Εναγόμενο αρ. 1 μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και/ή στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο XXXXX@hotmail.com που έγινε κατά ή περί τις 10/4/2019, ως άκυρη και/ή παράνομη και/ή παράτυπη και/ή αντικανονική και/ή κακή και/ή επισφαλής και/ή λόγω του ότι ο Ενάγοντας δεν συμμορφώθηκε με τις διατάξεις του Νόμου, των σχετικών Θεσμών Περί Πολιτικής Δικονομίας, των Ευρωπαϊκών Κανονισμών και του Συντάγματος ή απέτυχε να συμμορφωθεί με ή να ικανοποιήσει τις προϋποθέσεις με βάση τις οποίες εκδόθηκε το εν λόγω Διάταγμα του Δικαστηρίου, ημερ. 12/3/2019 ως επίσης και τις πρόνοιες αυτού και/ή η επίδοση έγινε κατά παράβαση των σχετικών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και σε παράβαση του Ευρωπαϊκού Κανονισμού 1393/2007 και/ ή άλλως πως. Δ. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να δηλώνεται ότι η οποιαδήποτε επίδοση που έγινε στον Εναγόμενο αρ. 1 των οποιωνδήποτε εγγράφων και των συναφών δικογράφων της υπό τον ως ανωτέρω αριθμό και τίτλο Αγωγής, είναι άκυρη και/ή παράνομη και/ή παράτυπη και/ή αντικανονική και/ή κακή και/ή επισφαλής και ή λόγω του ότι ο Ενάγοντας δεν συμμορφώθηκε με τις διατάξεις του Νόμου, των σχετικών Θεσμών Περί Πολιτικής Δικονομίας, των Ευρωπαϊκών Κανονισμών και του Συντάγματος ή απέτυχε να συμμορφωθεί με ή να ικανοποιήσει τις προϋποθέσεις με βάση τις οποίες εκδόθηκε το εν λόγω Διάταγμα του Δικαστηρίου, ημερ. 12/3/2019 ή λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου ή διότι η όλη διαδικασία πάσχει εξ υπαρχής ως άκυρη ή αντικανονική ή νόμω αβάσιμη ή άλλως πως. Νομική Βάση Αίτησης Η Αίτηση στηρίζεται στη Δ.2, Δ.5, θθ.1, 2, 3-9, 10, Δ.5Α, Δ.6, θθ.1, 4 - 9, Δ.16 θ.θ. 1 - 9, Δ.39, Δ.48 θθ. 1-4,8,9,11-13, Δ.51, Δ.58, Δ.59 και Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6 και ειδικότερα στα Άρθρα 3 και 9, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο Ν. 14/1960και ειδικότερα στα Άρθρα 29, 30 και 42, στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας και ειδικότερα στο Άρθρο 30, στον Ε.Κ. 1393/2007, στον ΕΕ 1215/2012, στη Σύμβαση της Χάγης η οποία κυρώθηκε στην Κύπρο με το Νόμο 40/1982, στον Περί της Σύμβασης της Χάγης περί του Νόμου που εφαρμόζεται σε εμπιστεύματα και περί της αναγνώρισης αυτών (Κυρωτικός) Νόμος του 2017 (Ν.4(ΙΙΙ)/2017), περί Διεθνών Εμπιστευμάτων Νόμος του 1992 (69(I)/1992), περί Επιτρόπων Εμπιστευμάτων Νόμος (Κεφ.193), στο Άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, στη νομολογία, στο Δίκαιο και στις αρχές της Επιείκειας καθώς και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες και στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Ένορκη Δήλωση Αίτησης Η Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της XXXXX Αργυρού, δικηγόρου στο γραφείο των Δικηγόρων του Αιτητή/Εναγόμενου 1, στη οποία αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα εξής: § Κατά ή περί τις 10/4/2019 ο Αιτητής, έλαβε επτά

(7)μηνύματα μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου από άγνωστο σε αυτόν πρόσωπο με επισυνημμένα αρχείο τύπου «.rar». Το πρώτο μήνυμα που έλαβε είχε τον τίτλο «email 4» παρά το ότι δεν είχε λάβει κανένα άλλο μήνυμα προηγουμένως. Στη συνέχεια έλαβε διαδοχικά μηνύματα αριθμημένα από email 5 μέχρι email

Αντίγραφα των πιο εγγράφων τα οποία έλαβε ο Αιτητής μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου επισυνάπτονται ως Τεκμήριο 1 στην παρούσα ένορκη δήλωση. § Από έρευνα στον φάκελο που διενεργήθηκε εκ μέρους του Αιτητή, διαπιστώθηκε η έκδοση των Διαταγμάτων ημερ. 24/1/2019 και ημερ. 12/3/2019 που επέτρεπαν αρχικά την επίδοση στον Αιτητή μέσω της διαδικασίας που καθορίζει ο Ε.Κ 1393/2007 ή/και μέσω Υπηρεσίας Ταχυμεταφορέων και στη συνέχεια την υποκατάστατη επίδοση σε αυτόν μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και συγκεκριμένα στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο XXXXX@hotmail.com. § Τα Διατάγματα ημερ. 24/1/2019 και 12/3/2019 έχουν εκδοθεί παράτυπα και πρέπει να ακυρωθούν καθώς εσφαλμένα επέτρεπαν στον Ενάγοντα να επιδώσει με οποιαδήποτε άλλη μέθοδο πέραν αυτής που προβλέπει ο ΕΚ 1393/2007 ή/και το σχετικό νομοθετικό και κανονιστικό πλαίσιο και αυτό καθιστά παράτυπη την όλη διαδικασία που ακολούθησε στη συνέχεια. § Η επίδοση των πιο πάνω εγγράφων πάσχει, καθότι έγινε κατά παράβαση των σχετικών θεσμών, και των Ευρωπαϊκών Κανονισμών και του Συντάγματος, αφού δεν επιδόθηκαν στον Αιτητή επιστολή η οποία να στάλθηκε προς το Υπουργείο Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης της Κύπρου με την οποία ζητούσαν την επίδοση των εγγράφων στον Αιτητή σύμφωνα με τον ΕΚ 1393/2007 ως επίσης και επιστολή επεξήγησης σχετικά με την επίδοση. Επίσης δεν επιδόθηκαν Ένορκη δήλωση μεταφραστή ο οποίος μετάφρασε τα έγγραφα από την Ελληνική στην Αγγλική, και το γραπτό έντυπο-πιστοποιητικού του ΕΚ 1393/2007 Annex IΙ του ΕΚ 1393/
§ Η παράλειψη να ενημερωθεί ο Αιτητής στην Αγγλική γλώσσα η οποία είναι και η μητρική του γλώσσα, στέρησε σε αυτόν το δικαίωμα του να αρνηθεί ή να απορρίψει την επίδοση των εν λόγω εγγράφων όπως, επίσης, και το δικαίωμα του για να πληροφορηθεί για το περιεχόμενο των εγγράφων και για τις συνέπειες τους. Περαιτέρω η μη λήψη της γραπτής τυποποιημένης βεβαίωσης/πιστοποιητικού όπως διαλαμβάνεται στον ΕΚ 1393/2007 εξυπακούει και τη μη λήψη από τoν Εναγόμενo αρ. 1/Αιτητή του γραπτού εντύπου/πιστοποιητικού που είχε δικαίωμα να συμπληρώσει για σκοπούς άρνησης ή απόρριψης της επίδοσης. § Ο Ενάγοντας κατά το στάδιο της ex-parte Αίτησης ημερ. 25/2/2019 δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις έκδοσης του αιτούμενου Διατάγματος και η μαρτυρία που προσκόμισε τόσο μέσω της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την Αίτηση ημερ. 25/2/2019 όσο και της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης του Θεοφάνους ημερ. 19/3/2019 είναι ελλιπής και κατάδηλα εσφαλμένες καθώς δεν δικαιολογούν την παρέκκλιση της διαδικασίας επίδοσης και την έκδοση του Διατάγματος ημερ. 12/3/2019 για επίδοση μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. § Εσφαλμένα το Δικαστήριο εξέδωσε το Διάταγμα ημερ. 12/3/2019 το οποίο επέτρεπε την υποκατάστατη επίδοση στον Αιτητή, χωρίς να έχει διαφανεί ότι έχει γίνει επαρκής προσπάθεια επίδοσης διά της κανονικής οδού. Εν προκειμένω, δεν παρουσιάστηκε μαρτυρία ή ικανοποιητική μαρτυρία, μέσω της μονομερούς Αίτησης για υποκατάστατη επίδοση, που να καταδείξει ότι υπήρχε πρακτική δυσκολία στο να γίνει κανονική επίδοση, ούτε έχει διαφανεί ότι εξαντλήθηκαν όλες οι δυνατότητες για κανονική επίδοση ή για επίδοση σύμφωνα με τον ΕΚ1393/2007, ή ότι ο Αιτητής σκόπιμα απέφευγε την επίδοση. § Ενόψει του ότι δεν έχει γίνει επίδοση ή/και προσπάθεια επίδοσης στον Αιτητή διά της διαδικασίας που προβλέπει ο ΕΚ 1393/2007 και ρητά αναφέρει το Διάταγμα 24/1/2019, δεν θα έπρεπε να επιτραπεί οποιαδήποτε υποκατάστατη επίδοση. § Τα Διατάγματα ημερ. 24/1/2019 και 12/3/2019 πρέπει να παραμεριστούν, αφού στις ex parte Αιτήσεις ημερ. 21/1/2019 (για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας) και 25/2/2019 (για υποκατάστατη επίδοση μέσω email) ο Ενάγων απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα από το Δικαστήριο τα οποία θα ήταν καθοριστικά για την έγκριση ή μη των αιτήσεων και την έκδοση των εν λόγω Διαταγμάτων. Πιο συγκεκριμένα, ο Ενάγων παραπλάνησε το Σεβαστό Δικαστήριο αναφέροντας ότι η διαφορά αφορούσε σε «Ουκρανικά εμπορικά σήματα», ενώ στην πραγματικότητα αφορούσε και σε Ευρωπαϊκά εμπορικά σήματα και, συνεπώς, βρίσκονταν εκτός της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου. § Σε κάθε περίπτωση και άνευ βλάβης των ανωτέρω, το Διάταγμα για επίδοση μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου δεν θα έπρεπε να είχε εκδοθεί καθώς αντιβαίνει στις πρόνοιες του ΕΚ 1393/
§ Η επίδοση στον Αιτητή θα πρέπει να παραμερισθεί καθότι είναι παράτυπη ενόψει των ανωτέρω, καθώς και για το ότι αντιβαίνει στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας και το σχετικό νομοθετικό και κανονιστικό πλαίσιο. § Άνευ βλάβης των ανωτέρω, όπως έχει αναφερθεί ο Αιτητής δεν έχει λάβει το σύνολο των σχετικών εγγράφων της διαδικασίας αλλά και το σύνολο των εγγράφων που προνοεί το Διάταγμα ημερ. 12/3/2019, οι Θεσμοί της Πολιτικής Δικονομίας και οι Διατάξεις του Νόμου. Ένσταση - Λόγοι Ένστασης Στην Αίτηση κατεχωρήθη Ένσταση η οποία βασίζεται στη Δ.5, θ.9, Δ.5Α, Δ.6, Δ.16 θθ.1, 2 και 9, Δ.48, θ.4 και Δ.64 των Θεσμών πολιτικής Δικονομίας, στον Ε.Κ. 1393/2007, στον περί της Συμβάσεως περί της εν τη Αλλοδαπή Επιδόσεως Δικαστικών και Ετέρων Εγγράφων εις Αστικάς και Εμπορικάς Υποθέσεις (Κυρωτικός) Νόμος 40/82, στο Άρθρο 30 του Συντάγματος και στις συμφυείς εξουσίες και στη διακριτική εξουσία και πρακτική του Δικαστηρίου. Ως συγκεκριμένοι λόγοι Ένστασης εξειδικεύονται οι ακόλουθοι:
Η υποκατάστατη επίδοση στον Αιτητή μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (email), ως τούτη εγκρίθηκε από το Δικαστήριο με την έκδοση του Διατάγματος ημερ. 12/3/2019, ήταν καθόλα κανονική και/ή επιτρεπτή και εν πάση περιπτώσει σύμφωνα με τους όρους του εν λόγω Διατάγματος,οι δε διατάξεις και/ή πρόνοιες του ΕΚ1393/2007: i. δεν αποκλείουν την υποκατάστατο επίδοση δυνάμει των ημεδαπών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας στις περιπτώσεις όπου συντρέχουν ειδικές περιστάσεις που δικαιολογούν την εφαρμογή τους προς το συμφέρον της ορθής απονομής δικαιοσύνης, ii. δεν έχουν αποκλειστική εφαρμογή, iii. δεν αντικαθιστούν την ημεδαπή δικονομία σε όλες τις εκφάνσεις της, iv. δεν επεμβαίνουν στην κρίση του εκδικάζοντος Δικαστηρίου (την δικαιοδοσία του οποίου δεν αμφισβητεί ο Αιτητής) να διατάξει, όταν υφίσταται το κατάλληλο υπόβαθρο, υποκατάστατο επίδοση αφού το εκδικάζον Δικαστήριο, ως η γενική αρχή διεθνούς δικαίου επιτάσσει, ελέγχει την ενώπιον του διαδικασία ως προς τον τρόπο επίδοσης.
Τα σχετικά έγγραφα τα οποία ο Καθ' ου η Αίτηση όφειλε να επιδώσει στον Αιτητή δυνάμει του Διατάγματος ημερ. 12/3/2019 επιδόθηκαν δεόντως και σε πλήρη συμμόρφωση με τους όρους του εκδοθέντος Διατάγματος.
Η ανάληψη δικαιοδοσίας από το Δικαστήριο με την έκδοση διατάγματος επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας την 24/1/2019 προσέδωσε την εξουσία στο Δικαστήριο να εφαρμόσει τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας και να εκδώσει δυνάμει αυτών το Διάταγμα ημερ. 12/3/2019 ανεξαρτήτως της ύπαρξης του ΕΚ 1393/2007, ο οποίος σε καμία περίπτωση δεν καταργεί και/ή απεμπολεί τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας που θεσπίστηκαν δυνάμει των Άρθρων 163 και 188 του Συντάγματος.
Από την στιγμή που ο Αιτητής δεν αμφισβητεί την δικαιοδοσία των Κυπριακών Δικαστηρίων και περιορίζεται σε τυπικά ζητήματα που αφορούν την υποκατάστατο επίδοση μέσω email και ότι δήθεν η συντελεσθείσα επίδοση ήτο κατά παράβαση του ΕΚ 1393/2007 και/ή των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, τυχόν παραμερισμός της επίδοσης θα συνιστούσε τυπολατρική προσέγγιση και παραβίαση του δικαιώματος του Αιτητή για πρόσβαση στην δικαιοσύνη, ιδιαίτερα και ειδικότερα δοθέντος του ότι: i. προηγήθηκαν προσπάθειες επίδοσης βάσει του Διατάγματος ημερ. 24/1/2019 το οποίο εκδόθηκε με έρεισμα τον ΕΚ 1393/2007 οι οποίες απέτυχαν με αποτέλεσμα να δικαιολογείται η υποκατάστατη επίδοση δυνάμει των όσων σχετικά προβλέπουν οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας. ii. ο νομολογιακά καθιερωμένος στόχος της υποκατάστατης επίδοσης, ήτοι να περιέλθει εις γνώση του διαδίκου η εναντίον του δικαστική διαδικασία, έχει επιτευχθεί στην προκειμένη περίπτωση αφού ο Αιτητής έλαβε γνώση, διόρισε Δικηγόρους για την εκπροσώπηση του και καταχώρισε προς τούτο σημείωμα εμφάνισης. iii. κανένα δυσμενή επηρεασμό ή αδικία ή ζημιά δεν υπέστη ο Αιτητής από την συντελεσθείσα μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου επίδοση.
Η έκδοση των προσβαλλόμενων Διαταγμάτων ημερ. 24/1/2019 και 12/3/2019 καθώς και η συνακόλουθη επίδοση στον Αιτητή έγιναν με πλήρη εναρμόνιση και/ή συμμόρφωση αφενός με τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας και αφετέρου με τους όρους των εν λόγω Διαταγμάτων και συνεπώς η οποιαδήποτε παράκαμψη του ΕΚ 1393/2007 δεν είναι ικανή να οδηγήσει σε ακύρωση και/ή παραμερισμό των Διαταγμάτων ή της επίδοσης στον Αιτητή αφού η έκδοση τους με την χρήση των διατάξεων του ημεδαπού δικαίου συνάδει πλήρως με το φιλελεύθερο πνεύμα του ΕΚ 1393/2007 του οποίου ο σκοπός άλλωστε επετεύχθη.
Ο Αιτητής δεν έχει καταδείξει κανένα απολύτως δυσμενή επηρεασμό ή αδικία ή ζημιά από την συντελεσθείσα μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προς αυτόν επίδοση αλλά τουναντίον ο νομολογιακά καθιερωμένος στόχος της υποκατάστατης επίδοσης έχει επιτευχθεί και ο Αιτητής έχει λάβει έγκαιρα το δικαίωμα του να εμφανιστεί στην Αγωγή και οποιαδήποτε άλλη εκκρεμούσα ενδιάμεση διαδικασία και να υπερασπιστεί εαυτόν.
Η αποτυχία επίδοσης στον Αιτητή δυνάμει του Διατάγματος ημερ. 24/1/2019 και μέσω του ΕΚ 1393/2007 υπήρξε ο λόγος που συνηγόρησε υπέρ της έκδοσης του Διατάγματος υποκατάστατης επίδοσης αλλά και οι περιστάσεις που δικαιολόγησαν την εφαρμογή από το Δικαστήριο της αρχής της αποτελεσματικότητας και κατ' επέκταση του εθνικού δικαίου εξασφαλίζοντας έτσι την πλήρη αποτελεσματικότητα των διατάξεων του Κοινοτικού δικαίου.
Η υποκατάστατη επίδοση στον Αιτητή μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ως προβλέπει η Δ.5,θ.9 συνάδει με την αντίστοιχη δικονομική διάταξη της χώρας διαμονής του Αιτητή, ήτοι της Αγγλίας, οπότε η έκδοση του δεν επέμβηκε στην εθνική κυριαρχία του κράτους μέλους διαμονής του Αιτητή. Εν πάση περιπτώσει, τυχόν παράβαση του ΕΚ 1393/2007 δεν δημιουργεί ζήτημα που να διαταράσσει τις σχέσεις διακρατικής αβρότητας μεταξύ των κρατών μελών και συνακόλουθα δεν δημιουργεί ζήτημα ακυρότητας της επίδοσης, ιδιαίτερα και ειδικότερα όταν το πρόσωπο στο οποίο επιδόθηκαν δικαστικά έγγραφα, όπως στην περίπτωση του Αιτητή, έλαβε εγκαίρως γνώση της εναντίον του διαδικασίας χωρίς καμία επίπτωση.
Με δεδομένο ότι (α) η επίδοση έλαβε χώρα σύμφωνα με το εκδοθέν Διάταγμα το οποίο εκδόθηκε στη βάση προσαχθείσας μαρτυρίας ότι με τον συγκεκριμένο προτεινόμενο τρόπο επίδοσης ο Αιτητής θα πληροφορείτο για την δικαστική διαδικασία που τον αφορά, (β) η δικαστική διαδικασία περιήλθε σε γνώση του Αιτητή και (γ) από την επίδοση δεν έχει προκληθεί οποιαδήποτε ζημιά ή βλάβη στον Αιτητή, τα προβαλλόμενα εκ μέρους το Αιτητή τυπολατρικά παράπονα ως προς την επίδοση δεν θα πρέπει να έχουν καμία ουσιαστική επίπτωση και συνεπώς η Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί.
Η Αίτηση είναι κακόπιστη και εμφορείται από αλλότρια ελατήρια καθώς στοχεύει στην πρόκληση καθυστέρησης στην εκδίκαση της ενδιάμεσης Αίτησης για την έκδοση απαγορευτικών και άλλων Διαταγμάτων ημερ. 28/12/2018 και εν γένει στην απονομή δικαιοσύνης. Ένορκη Δήλωση Ένστασης Η Ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του XXXXX Θεοφάνους στην οποία αναφέρονται, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: ü Την 21/12/2018 καταχωρήθηκε από τον Καθ' ου η Αίτηση το Γενικώς Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αγωγής όπως και η μονομερής Αίτηση ιδίας ημερομηνίας για έκδοση διαταγμάτων στα πλαίσια της οποίας αξίζει να σημειωθεί ότι ουδέν διάταγμα εκδόθηκε μονομερώς εναντίον του Αιτητή. ü Την 21/1/2019 καταχωρήθηκε μονομερής Αίτηση αναφορικά με την επίδοση της Αγωγής και λοιπών δικαστικών εγγράφων στον Αιτητή εκτός δικαιοδοσίας και συγκεκριμένα στο Ηνωμένο Βασίλειο στα πλαίσια της οποίας αφενός την 24/1/2019 χορηγήθηκε άδεια για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας και αφετέρου εκδόθηκε Διάταγμα για επίδοση στον Αιτητή μέσω υπηρεσίας ταχυμεταφορών (courier) στην διεύθυνση του Αιτητή στο Ηνωμένο Βασίλειο (στο εξής το «Διάταγμα Επίδοσης Εκτός Δικαιοδοσίας»). ü Ένεκα της αδυναμίας επίδοσης δυνάμει του Διατάγματος Επίδοσης Εκτός Δικαιοδοσίας στον Αιτητή παρά τις προς τούτο προσπάθειες της εταιρείας ταχυμεταφορών 'UPS', την 25/2/2019 ο Καθ' ου η Αίτηση καταχώρησε μονομερή Αίτηση για την υποκατάστατο επίδοση των Δικαστικών Εγγράφων στον Αιτητή μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (email) του τελευταίου. Κατά την εμφάνιση την 12/3/2019 ενώπιον του Δικαστηρίου στο πλαίσιο της εν λόγω Αίτησης για υποκατάστατο επίδοση, το Δικαστήριο ζήτησε την καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης με την οποία να καταδεικνύεται ότι η αιτούμενη υποκατάστατος επίδοση ήταν, υπό τις περιστάσεις, δικαιολογημένη παρά την ύπαρξη του ΕΚ 1393/2007 και ότι οι περιστάσεις εν προκειμένω προσέδιδαν εξουσία στο Δικαστήριο να κάνει χρήση των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία καταχωρήθηκε με αποτέλεσμα το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί και να εκδώσει τελικώς την 21/3/2019 το Διάταγμα υποκατάστατης επίδοσης το οποίο σημειώνεται ότι λόγω συντακτικού λάθους φέρει ημερομηνία 12/3/2019 αντί 21/3/2019 (στο εξής το «Διάταγμα Υποκατάστατης Επίδοσης»). ü Κατόπιν της έκδοσης του Διατάγματος Υποκατάστατης Επίδοσης μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στον Αιτητή, την 10/4/2019 αποστάληκαν στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο του τελευταίου και συγκεκριμένα στην διεύθυνση XXXXX@hotmail.com όλα τα Δικαστικά Έγγραφα που προέβλεπε το εν λόγω Διάταγμα καθώς και οι αντίστοιχες μεταφράσεις αυτών στην γλώσσα του Αιτητή, ήτοι την Αγγλική. Επισυνάπτεται ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1 τα emails ημερ. 10/4/2019 στα οποία επισυνάπτονταν τα Δικαστικά Έγγραφα, συλλογικά σημειούμενα. ü Ο Αιτητής παραπλανητικά ή και ψευδώς ισχυρίζεται ότι δεν έλαβε όλα τα Δικαστικά Έγγραφα που προβλέπει το Διάταγμα Υποκατάστατης Επίδοσης αφού, ως προκύπτει από τα emails που αποτελούν το ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1, ο μεν Αιτητής έλαβε όλα τα Δικαστικά Έγγραφα ενώ ο δε Καθ' ου η Αίτηση συμμορφώθηκε πλήρως με τους όρους και πρόνοιες του Διατάγματος Υποκατάστατης Επίδοσης. ü Επίσης ψευδής ισχυρισμός είναι και το ότι δήθεν ο Αιτητής δεν ενημερώθηκε ως προς την προθεσμία καταχώρισης σημειώματος εμφάνισης, ένστασης ή άλλης δικονομικής φύσεως ενέργεια ή για την ημερομηνία και ώρα εμφάνισης στο Δικαστήριο σε περίπτωση που παρίσταται τέτοια ανάγκη. ü Ο Αιτητής αποσιώπησε, ότι γνώριζε καιρό πριν την επίδοση σ' αυτόν των Δικαστικών Εγγράφων για την έγερση από τον Καθ' ου η Αίτηση της παρούσας αγωγής εναντίον του δοθέντος του ότι: i. Είναι κατ' ισχυρισμό του ο ιδιοκτήτης της Εναγομένης 2 εταιρείας, της οποίας τα Δικαστικά Έγγραφα επιδόθηκαν από την 17/1/2018 και καταχώρησε άνευ όρων σημείωμα εμφάνισης την 24/1/2019, ένσταση στην Αίτηση ημερ. 21/12/2018 την 3/6/2019, τυχαίως μέσω των ίδιων Δικηγόρων που εκπροσωπούν και τον Αιτητή και εμφανίζονται εξ' αρχής στην διαδικασία. ii. Είναι κατ' ισχυρισμό του ο ιδιοκτήτης της Εναγομένης 8 εταιρείας, της οποίας τα Δικαστικά Έγγραφα επιδόθηκαν από την 18/2/2019 και καταχώρησε ένσταση στην Αίτηση ημερ. 21/12/2018 την 3/6/2019, και πάλιν τυχαίως μέσω των ίδιων Δικηγόρων που εκπροσωπούν και τον Αιτητή και εμφανίζονται εξ' αρχής στην διαδικασία. ü Τόσο το Διάταγμα Επίδοσης Εκτός Δικαιοδοσίας όσο και το Διάταγμα Υποκατάστατης Επίδοσης εκδόθηκαν ορθώς και νομότυπα από το Δικαστήριο. Δικονομικό Ιστορικό της Υπόθεσης Για σκοπούς εξέτασης της παρούσας Αίτησης κρίνεται σκόπιμη η παράθεση του δικονομικού ιστορικού της παρούσας διαδικασίας. ▬ Την 21/12/2018 καταχωρήθηκε από τον Καθ' ου η Αίτηση το Γενικώς Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αγωγής όπως και η μονομερής Αίτηση ιδίας ημερομηνίας για έκδοση ενδιάμεσων απαγορευτικών Διαταγμάτων στο πλαίσιο της οποίας εκδόθηκε μονομερώς προσωρινό Διάταγμα στις 10/1/2019 το οποίο δεν αφορά τον Εναγόμενο 1/Αιτητή. ▬ Την 21/1/2019 καταχωρήθηκε μονομερής Αίτηση αναφορικά με την επίδοση της Αγωγής και λοιπών δικαστικών εγγράφων στον Αιτητή εκτός δικαιοδοσίας και συγκεκριμένα στο Ηνωμένο Βασίλειο στο πλαίσιο της οποίας την 24/1/2019 αφενός χορηγήθηκε άδεια για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας και αφετέρου εκδόθηκε διάταγμα για επίδοση στον Αιτητή μέσω υπηρεσίας ταχυμεταφορών (courier) στην διεύθυνση του Αιτητή στο Ηνωμένο Βασίλειο. ▬ Την 25/2/2019 ο Καθ' ου η Αίτηση καταχώρησε μονομερή Αίτηση για την υποκατάστατο επίδοση των Δικαστικών Εγγράφων στον Αιτητή μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (email) του τελευταίου και, αφού προηγήθηκε καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, το Δικαστήριο εξέδωσε το Διάταγμα υποκατάστατης επίδοσης. ▬ Η επίδοση στον Εναγόμενο 1 συντελέστηκε στις 10/4/
Νομικές αρχές που διέπουν την υποκατάστατη επίδοση Η διαταγή για υποκατάστατη επίδοση, εκδίδεται μετά από μονομερή αίτηση. Διαφυλάσσεται όμως στον εναγόμενο το δικαίωμα να ακουστεί, χάριν της φυσικής δικαιοσύνης και να ζητήσει τον παραμερισμό του διατάγματος. Στα πλαίσια του αιτήματος για παραμερισμό υποκατάστατης επίδοσης, μπορεί να αμφισβητηθούν τόσον τα γεγονότα που στοιχειοθετούν το σχετικό διάταγμα, όσο και η δικαιοδοτική του βάση[1] . Η επίδοση Κλητηρίου Εντάλματος και κλήσης ή ειδοποίησης διέπεται από τις πρόνοιες των Δ.5

(1)

(2)και Δ.51

(1)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Όπου για οποιοδήποτε λόγο δεν είναι δυνατόν να γίνει έγκυρη επίδοση με τον τρόπο που προβλέπεται από τη Δ.5, θ.2, παρέχεται από τη Δ.5, θ.9 η διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να επιτρέψει υποκατάστατη επίδοση. Η Δ.5, θ.9 ορίζει συναφώς τα εξής: 9. Σε κάθε περίπτωση που ήθελε φανεί στο Δικαστήριο ότι λόγω οποιασδήποτε αιτίας δεν είναι εφικτό να επιτευχθεί εγκαίρως επίδοση με τον τρόπο που προβλέπεται στο θεσμό 2 της παρούσας Διαταγής, το Δικαστήριο δύναται να εκδώσει οποιοδήποτε διάταγμα για υποκατάστατη ή άλλη επίδοση ή για την υποκατάσταση της ειδοποίησης επίδοσης με οποιοδήποτε τρόπο ήθελε φανεί σ΄αυτό δίκαιο και ορθό υπό τις περιστάσεις, περιλαμβανομένης και δημοσίευσης σε οποιοδήποτε μέσο με ηλεκτρονική μορφή, ή άλλο ευλόγως προσφερόμενο από την εκάστοτε τεχνολογία, τρόπο. Όπως έχει επισημανθεί στην υπόθεση Φραγκέσκου v. Γρηγορίου

(2000)1 Α.Α.Δ. 1765 το θέμα της υποκατάστατης επίδοσης διέπεται από τη Δ.5, θ.9 η οποία παρέχει διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να επιτρέψει υποκατάστατη επίδοση στις περιπτώσεις όπου, για οποιοδήποτε λόγο, δεν είναι δυνατό να γίνει έγκυρη επίδοση με τον τρόπο που προβλέπεται από τη Δ.5, θ.

Όπως δε τονίσθηκε, μοναδικός σκοπός της επίδοσης είναι η παροχή ειδοποίησης στην άλλη πλευρά για να ενημερωθεί και να είναι σε θέση να αντικρούσει εκείνο που επιδιώκεται εναντίον της. Υπογραμμίσθηκε, ακόμη, ότι οι πρόνοιες της Δ.5, θ.9 έχουν πολύ ευρεία εφαρμογή και παρέχουν ευρεία διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο. Οποτεδήποτε ο εναγόμενος διαμένει στο εξωτερικό, δεν είναι, εξ αντικειμένου, δυνατό να επιτευχθεί επίδοση του κλητηρίου όπως προνοείται στη Δ.5, θ.2, δηλαδή να διενεργηθεί με επιδότη όπως προνοείται στην Δ.5, θ.
Στη Δικονομική Πρακτική του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Αγγλίας του 1958 αναφέρεται στη σελ.131 πως όταν ο εναγόμενος ευρίσκεται στο εξωτερικό καθίσταται αδύνατο να πραγματοποιηθεί προσωπική επίδοση. Στην υπόθεση Karim v. Κονιδάρη

(1994)1 Α.Α.Δ. 36 αφού επισημάνθηκε πως οι Αγγλικοί θεσμοί που διέπουν την υποκατάστατη επίδοση, ενώ δεν έχουν άμεση εφαρμογή στην Κύπρο, εντούτοις οι αρχές τους και η πρακτική των Αγγλικών Δικαστηρίων είναι διαφωτιστικές ως προς την άσκηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου για την υποκατάστατη επίδοση του κλητηρίου εντάλματος, τονίσθηκε πως το κύριο ερώτημα, σε κάθε περίπτωση υποκατάστατης επίδοσης, είναι κατά πόσο ο προσφερόμενος τρόπος θα θέσει, κατά λογική προοπτική, αν όχι βεβαιότητα, το κλητήριο υπόψη του εναγομένου. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Porter v. Freudenberg [1915] 1 K.B. 857 θα πρέπει αφενός να υπάρχει πρακτική αδυναμία πραγματικής επίδοσης και αφετέρου λογική προοπτική, αν όχι βεβαιότητα, ο προτεινόμενος τρόπος υποκατάστατης επίδοσης να θέσει το κλητήριο υπόψη του εναγόμενου. Το ακόλουθο απόσπασμα στη σελ.889 είναι σχετικό: 'The judge in chambers before whom the application is made for substituted service of a writ for service out of the jurisdiction or of a notice of such writ ought to be careful before acceding to the application- (

a)To satisfy himself that there exists a practical impossibility of actual service, as otherwise, inasmuch as there is always a certain amount of difficulty and delay in effecting service out of the jurisdiction under Order xi., a plaintiff will always seek to obtain an order for substituted service, with the serious risk that the defendant may never have notice of the proceedings and judgment in default of appearance may be given against him unjustly; (
b)To satisfy himself for the same reason that the method of substituted service asked for by the plaintiff is one which will in all reasonable probability, if not certainty, be effective to bring knowledge of the writ or the notice of the writ (as the case may
be)to the defendant''. (η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Χρήσιμη καθοδήγηση προσφέρει επίσης η υπόθεση Φραγκέσκου κ. ά. v. Γρηγορίου

(2000)1(Γ) Α.Α.Δ.1765, στην οποία γίνεται παραπομπή στο The Supreme Court Practice 1999, σελ. 1293 και στην υπόθεση Western etc. Building Society v. Rucklidge

(1905)3 Ch. 472 στην οποία λέχθηκε ότι κατά την έκδοση διατάγματος για υποκατάσταση επίδοση σε πρόσωπο που βρίσκεται εκτός δικαιοδοσίας το είδος της επίδοσης που διατάσσεται δεν περιορίζεται σε επίδοση εκτός δικαιοδοσίας αλλά μπορεί να είναι υποκατάστατη επίδοση εντός δικαιοδοσίας. Ότι κατά προτεραιότητα θα πρέπει να σημειωθεί, είναι η δυνατότητα του Δικαστηρίου να διατάσσει υποκατάστατη επίδοση δικαστικών εγγράφων, ακόμα και σε εναγόμενους που διαμένουν στο εξωτερικό, νοουμένου, βέβαια, ότι έχει εξασφαλιστεί ήδη άδεια για επίδοση στο εξωτερικό εγγράφων που αφορούν δικαστικές διαδικασίες που καταχωρούνται και προωθούνται εντός της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου τούτου[2]. Εξέταση υπό κρίση Αίτησης Αποτέλεσε θέση του συνηγόρου του Αιτητή ότι η επίδοση μέσω Ταχυμεταφορέα απευθείας από τον Καθ΄ου η Αίτηση δεν προβλέπεται από τον Κανονισμό ΕΚ 1393/2007. Υπενθυμίζεται στο σημείο αυτό ότι το επίδικο Διάταγμα ημερ. 24/1/2019 είχε διατάξει την επίδοση στον Αιτητή μέσω υπηρεσίας Ταχυμεταφορών (Courier) στην διεύθυνση του Αιτητή στο Ηνωμένο Βασίλειο. Με κάθε σεβασμό το Δικαστήριο δεν συμμερίζεται την πιο πάνω θέση. Τα Άρθρα 14 και 15 του ΕΚ 1393/2007 επιτρέπουν την επίδοση σε χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ταχυδρομικώς ή με απευθείας επίδοση μέσω δικαστικών λειτουργών ή υπαλλήλων ή άλλων αρμόδιων προσώπων του κράτους μέλους παραλαβής αν αυτό επιτρέπεται από τη νομοθεσία του συγκεκριμένου κράτους μέλους. Τα Άρθρα 14 και 15 διαλαμβάνουν συναφώς τα ακόλουθα: Άρθρο 14 Επίδοση ή κοινοποίηση ταχυδρομικώς Κάθε κράτος μέλος δύναται να επιδίδει ή να κοινοποιεί δικαστικές πράξεις απευθείας διά των ταχυδρομικών υπηρεσιών σε κατοίκους άλλου κράτους μέλους με συστημένη επιστολή με απόδειξη παραλαβής ή ισοδύναμο έγγραφο. Άρθρο 15 Απευθείας επίδοση ή κοινοποίηση Οι έχοντες έννομο συμφέρον σε δίκη μπορούν να επιδώσουν ή να κοινοποιήσουν απευθείας δικαστικές πράξεις μέσω δικαστικών λειτουργών, υπαλλήλων ή άλλων αρμοδίων προσώπων του κράτους μέλους παραλαβής αν αυτό επιτρέπεται από τη νομοθεσία του συγκεκριμένου κράτους μέλους. Σχετική με το υπό εξέταση ζήτημα είναι η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Consortia Europe Ltd v. Fregata Holdings Ltd

(2014)1 Α.Α.Δ. 2308 στην οποία λέχθηκαν, μεταξύ άλλων, και τα ακόλουθα: «Το έτερο σημαντικό είναι ότι ο Κανονισμός δεν καθιερώνει ένα αποκλειστικό τρόπο ή μέσο διαβίβασης εγγράφων. Κατά το Κεφάλαιο ΙΙ, που αφορά άλλους τρόπους διαβίβασης και επίδοσης δικαστικών εγγράφων, ορίζονται έτεροι τρόποι όπως, κατά το Άρθρο 12, διαβίβαση μέσω προξενικής ή διπλωματικής υπηρεσίας, κατά το Άρθρο 13, μέσω διπλωματικών ή προξενικών αντιπροσώπων, κατά το Άρθρο 14, μέσω ταχυδρομικών υπηρεσιών, και κατά το Άρθρο 15, με απευθείας επίδοση. Επομένως, η διαβίβαση και επίδοση εγγράφων δύναται να επιτευχθεί με ένα ή περισσότερους τρόπους που επιτρέπει ο Κανονισμός και δεν αποκλείεται ο ένας τρόπος έναντι του άλλου, ούτε δίδεται κάποια προτεραιότητα σε ένα από αυτούς, (απόφαση C-473/04, ημερ. 9.2.2006, Plumex, Συλλογή 2006, σελ. Ι-1417, σκέψεις 19-22). Αυτό ρητά διασφαλίζεται και από το προοίμιο του Κανονισμού στις αιτιολογικές σκέψεις

(17)και

(18), ενώ με την αιτιολογική σκέψη

(21), ο Κανονισμός καθορίζεται να υπερισχύει άλλων διμερών ή πολυμερών συμφωνιών ή διευθετήσεων μεταξύ κρατών-μελών χωρίς να αποκλείεται η διατήρηση ή συνομολόγηση συμφωνιών για επιτάχυνση ή απλοποίηση της διαδικασίας διαβίβασης εφόσον είναι συμβατές με τον Κανονισμό. Ο όλος σκοπός του Κανονισμού είναι να καθορίσει ένα σύγχρονο και ευέλικτο επίσημο τρόπο επίδοσης εγγράφων μέσω εγκριμένων υπηρεσιών, συνήθως κυβερνητικών, καταθέτοντας τα επίσημα έγγραφα που προνοούνται από τον Κανονισμό, (O' Hare & Browne: Civil Litigation 12η έκδ. σελ. 161-162).» Στη βάση των πιο πάνω διαπιστώνεται ότι η επίδοση μέσω διεθνούς υπηρεσίας Ταχυμεταφορών (Courier Service) επιτρέπεται από το Άρθρο 14 του ΕΚ 1393/2007. Απόλυτα διαφωτιστική επί του θέματος της ορθής ερμηνείας του όρου «ταχυδρομικές υπηρεσίες» που αναφέρεται στο Άρθρο 14 του Κανονισμού είναι το πιο κάτω απόσπασμα από το Σύγγραμμα Κανονισμός (ΕΚ) 1393/2007- Κανονισμός επιδόσεων - Κατ΄άρθρο ερμηνεία των Π. Αραβανιτάκη και Ε. Βασιλακάκη

(2017)στις σελίδες 168-171 στο οποίο παρέπεμψε το Δικαστήριο ο ευπαίδευτος συνήγορος του Καθ΄ου η Αίτηση: «Ως 'ταχυδρομικές υπηρεσίες' για σκοπούς ερμηνείας του Άρθρου 14 του Κανονισμού νοούνται οι δημόσιοι ή ιδιωτικοί φορείς οι οποίοι διαθέτουν την απαραίτητη άδεια ώστε να οργανώσουν τη συστημένη ταχυδρομική υπηρεσία που προβλέπει η προκειμένη διάταξη.[..] Δεδομένου ότι η επίδοση μέσω courier παρέχει συνήθως υψηλά εχέγγυα για την πραγματική παράδοση του εγγράφου στον παραλήπτη έναντι της αποστολής με διπλοσυστημένη επιστολή επί αποδείξει ορθότερη παρίσταται η εκδοχή ότι καλύπτεται και αυτή από το νοηματικό εύρος των «ταχυδρομικών υπηρεσιών» σύμφωνα με την προκειμένη διάταξη.» Η εισήγηση του κ. Κληρίδη ότι με βάση τις πρόνοιες του Άρθρου 14 θα πρέπει η επίδοση να διενεργείται από το κράτος και όχι από τον διάδικο δεν γίνεται αποδεκτή. Η αναφορά στο Άρθρο 14 σε «κράτος μέλος» δεν περιορίζει τη δυνατότητα επίδοσης μόνο μέσω των κρατικών αρχών και οργάνων του κάθε κράτους μέλους ούτε και μπορεί να ερμηνευθεί κατά τρόπο που να αποκλείει τον οποιονδήποτε διάδικο. Τέτοια περιοριστική προσέγγιση θεωρώ ότι θα καταστρατηγούσε και δεν θα εναρμονίζετο με το πνεύμα του Κανονισμού ο οποίος αποσκοπεί στην άμεση, ταχεία και αποτελεσματική διαβίβαση εγγράφων μεταξύ Κρατών Μελών[3]. Στη βάση των όσων αναφέρθηκαν ανωτέρω είναι η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι ο τρόπος επίδοσης που διετάχθη από το Δικαστήριο με βάση το Διάταγμα ημερ. 24/1/2019, ήτοι μέσω υπηρεσίας Ταχυμεταφορών (Courier Service) είναι σύμφωνος με τα διαλαμβανόμενα στον Κανονισμό ΕΚ 1393/

Προβλήθηκε επίσης από πλευράς του Αιτητή ότι κατά το στάδιο έκδοσης του Διατάγματος υποκατάστατης επίδοσης ημερ. 12/3/2019 δεν παρουσιάστηκε μαρτυρία και/ή ικανοποιητική μαρτυρία που να καταδεικνύει την ύπαρξη πρακτικής δυσκολίας στο να γίνει «κανονική επίδοση» και/ή επίδοση με βάση τον ΕΚ 1393/
Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προέκυψε μέσω της ένορκης δήλωσης της κας Ιωάννου που υποστήριξε την Αίτηση ημερ. 25/2/2019 για υποκατάστατη επίδοση, η προσπάθεια επίδοσης μέσω του μηχανισμού που προβλέπει ο Κανονισμός δεν κατέστη επιτυχής παρά τις προσπάθειες της εταιρείας Ταχυμεταφορών UPS για επίδοση στον Αιτητή. Σχετικό είναι εν προκειμένω το Τεκμήριο 2 το οποίο επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση Ιωάννου και ευρίσκεται στο φάκελο του Δικαστηρίου. Στη βάση των πιο πάνω το ερώτημα που εγείρεται στο σημείο αυτό είναι κατά πόσο ο Κανονισμός ΕΚ 1393/2007 αναιρεί καθ΄οιονδήποτε τρόπο τις εξουσίες του Δικαστηρίου, στις κατάλληλες περιπτώσεις και υπό την προϋπόθεση της παροχής του αναγκαίου υπόβαθρου, για ενάσκηση των εξουσιών που πηγάζουν από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας. Παρόμοιο ζήτημα εξετάστηκε από την έντιμη Τ. Ψαρά - Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ (ως ήταν τότε), στην πρωτόδικη υπόθεση του Ε.Δ. Λεμεσού Sergei Petrovich Poymanov v. Aletarro Ltd κ.α. Αγ. αρ. 3463/13 ημερ. 29/4/
Στην εν λόγω υπόθεση, έγινε επίδοση στην Ρωσική Ομοσπονδία μέσω της υπηρεσίας ταχυμεταφορών DHL. Ακολούθησε αίτηση για ακύρωση της επίδοσης ως παράτυπης για λόγους που αφορούσαν μεταξύ άλλων παράβαση της διαδικασίας επίδοσης που προβλέπει η σύμβαση μεταξύ Ρωσίας και Κυπριακής Δημοκρατίας. Το Δικαστήριο, αφού επανέλαβε την αρχή ότι το κύριο ερώτημα σε κάθε περίπτωση υποκατάστατης επίδοσης είναι κατά πόσο ο προσφερόμενος τρόπος θα θέσει το κλητήριο υπόψη του εναγομένου, ανέφερε χαρακτηριστικά τα εξής: «Θα συμφωνήσω δε με τους ευπαίδευτους συνηγόρους του Ενάγοντα ότι η Σύμβαση της Χάγης και η συνθήκη μεταξύ Ρωσίας και Κύπρου δεν αναιρούν τις εξουσίες του Δικαστηρίου, εφόσον βέβαια δοθεί το κατάλληλο υπόβαθρο, να ασκήσει τις εξουσίες που πηγάζουν από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας αλλά και με βάση τις συμφυείς εξουσίες. Το Δικαστήριο αυτό έπραξε, αποφασίζοντας για τη μορφή επίδοσης, η οποία υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης, θα ήταν αρκούντως γρήγορη και ικανοποιητική ως προς την πλήρωση της απαραίτητης προϋπόθεσης της γνωστοποίησης της διαδικασίας στον Εναγόμενο. Πράγμα το οποίο έχει συντελεστεί. Άλλωστε η θεώρηση μου είναι ότι η ένσταση της Ρωσίας για τον τρόπο επίδοσης με ταχυδρομείο ή άμεσα σε πολίτη της, όπως προβλήθηκε από τον Αιτητή, ακριβώς δεν ισχύει όταν υπάρχει σχετικό διάταγμα του Δικαστηρίου, όπως εν προκειμένω. Ωστόσο και αν ακόμη δεν είναι ορθή η πιο πάνω προσέγγιση μου και αν όντως υπήρξε λάθος ή παρατυπία στην συντελεσθείσα επίδοση, κρίνω ότι αυτό δεν θα πρέπει να οδηγήσει σε ακύρωση της επίδοσης, αφού ακριβώς καμία ζημιά δεν φάνηκε να προκαλείται στον Εναγόμενο (βλ. Pat Jones ν. Ξένια Δημητρίου κ.α.

(1998)1(Γ) Α.Α.Δ. 1526). Άλλωστε, αναρωτιέται εύλογα κανείς τι νόημα θα υπήρχε αν ακυρωνόταν η επίδοση και λάμβαναν χώρα άλλα διαβήματα για γνωστοποίηση εκ νέου στον Εναγόμενο μιας διαδικασίας που ήδη γνώριζε. Αυτό δεν θα ήταν λογικό και θα είχε ως αποτέλεσμα απλώς την καθυστέρηση της διαδικασίας της αγωγής». (η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Με άλλα λόγια η τήρηση σε πρώτο στάδιο των προνοιών του Κανονισμού ΕΚ 1393/2007 η οποία εν προκειμένω είχε ως αποτέλεσμα να μην καταστεί εφικτή η επίδοση των δικαστικών εγγράφων με τον τρόπο που καθορίζεται σε αυτόν δεν συνιστά ανυπέρβλητο κώλυμα για οποιοδήποτε διάδικο να ακολουθήσει οποιαδήποτε άλλη διαδικασία προβλέπεται από την εσωτερική μας νομοθεσία και κανονισμούς ώστε να επιτευχθεί τελικώς η επίδοση σε ένα αντίδικο. Όπως προέκυψε από τα ενώπιον του Δικαστηρίου γεγονότα και στοιχεία η επίδοση μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου των δικαστικών εγγράφων της παρούσας υπόθεσης έχει συντελεσθεί στις 10/4/2019. Στο σημείο αυτό κρίνεται σκόπιμο να σχολιασθούν δύο ισχυρισμοί που προβλήθηκαν στην ένορκη δήλωση της υπό κρίση Αίτησης. Προβλήθηκε κατά πρώτον ότι ο Αιτητής έλαβε μόνο τα αριθμημένα 4-10 e-mails και όχι τα προηγηθέντα, ήτοι το αρχικό μέχρι το 3ο e-mail. Εξέταση, ωστόσο, του ιδίου του Τεκμηρίου 1 το οποίο επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση Αργυρού διαψεύδει τον εν λόγω ισχυρισμό εφόσον από το εν λόγω Τεκμήριο προκύπτει ότι έχουν αποσταλεί και τα 10 e-mails συμπεριλαμβανομένων και των e-mails 1-4 τα οποία μάλιστα από την ίδια κιόλας μέρα παραλαβής προωθήθηκαν από τον Αιτητή στους δικηγόρους του γραφείου που τον εκπροσωπεί. Κατά δεύτερο προβλήθηκε από πλευράς Αιτητή ότι δεν υπήρξε συμμόρφωση με τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας σε ό,τι αφορά τον προσδιορισμό είτε της προθεσμίας στην οποία ο διάδικος πρέπει να καταχωρήσει σημείωμα εμφάνισης ή ένσταση ή άλλης δικονομικής φύσεως ενέργεια και καθορισμό της ημερομηνίας και ώρας εμφάνισης εκεί όπου υπάρχει ανάγκη εμφάνισης στο Δικαστήριο. Όπως προκύπτει από το 1ο e-mail που στάλθηκε στον Αιτητή και αποτελεί μέρος του Τεκμηρίου 1 τόσο στην ένορκη δήλωση Θεοφάνους όσο και στην ένορκη δήλωση Αργυρού υπήρξε σαφής πληροφόρηση του Αιτητή στην Αγγλική αναφορικά με το ότι η υπόθεση ήτο ορισμένη ενώπιον του Δικαστηρίου στις 31/5/2019[4]. Επιπλέον στην Αγγλική μετάφραση του Διατάγματος του Δικαστηρίου ημερ. 21/3/19 προβλέπετο η προθεσμία καταχώρησης σημειώματος εμφάνισης καθώς και οι συνέπειες από τυχόν παράλειψη του Αιτητή να καταχωρήσει εντός της ταχθείσας προθεσμίας σημείωμα εμφάνισης. Έχοντας λοιπόν καταλήξει ότι ο Αιτητής έλαβε πλήρη γνώση της παρούσας διαδικασίας εγείρεται ευλόγως το ερώτημα τι νόημα θα υπήρχε ακόμη και αν ευσταθούσε η θέση της πλευράς του Αιτητή περί μη παράδοσης όλων των σχετικών εγγράφων στην επίδοση που έλαβε χώρα μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Επισημαίνεται εν προκειμένω ότι η σύγχρονη τάση στο υπό εξέταση ζήτημα, όπως διαφαίνεται από σχετική νομολογία, είναι η υιοθέτηση και εφαρμογή μιας πρακτικής και εύλογης προσέγγισης στο θέμα της επίδοσης ούτως ώστε να μην επιτρέπεται η προβολή τεχνικής φύσεως ενστάσεων όταν η ουσία του πράγματος είναι ότι έχει συντελεσθεί η επίδοση, ο εναγόμενος εκπροσωπείται πλήρως στη διαδικασία και ουδέν δικαίωμα του έχει παραβιασθεί. Στην πρωτόδικη υπόθεση του Ε.Δ. Λεμεσού Sergei Petrovich Poymanov v. Aletarro Ltd κ.α. (ανωτέρω) αποφασίστηκαν τα ακόλουθα με αναφορά και στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Alpha Bank Cyprus Ltd v. Sisenh Dau Π.Ε. 23/13, ημερ. 13/9/2013: «Ωστόσο και αν ακόμη δεν είναι ορθή η πιο πάνω προσέγγιση μου και αν όντως υπήρξε λάθος ή παρατυπία στην συντελεσθείσα επίδοση, κρίνω ότι αυτό δεν θα πρέπει να οδηγήσει σε ακύρωση της επίδοσης, αφού ακριβώς καμία ζημιά δεν φάνηκε να προκαλείται στον Εναγόμενο (βλ. Pat Jones ν. Ξένια Δημητρίου κ.α.

(2009)1 Α.Α.Δ. 356 και Olympia Designs (Properties) Limited v. Unique UK Inc.

(2010)1Β Α.Α.Δ. 1395). Στην προκειμένη περίπτωση δεν τίθεται θέμα υποβολής αίτησης για περαιτέρω θεραπεία, αφού η μονομερής αίτηση έχει πλέον περιέλθει εις γνώσιν των Εφεσιβλήτων και στην πράξη έχει αυτοθεραπευτεί.» . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . «Βέβαια σε περίπτωση που οι Εφεσίβλητοι δεν εμφανίζονταν εγκαίρως και λόγω της παράλειψης τους εκδίδετο απόφαση εναντίον τους, τότε η παράλειψη των Εφεσειόντων να συμπεριλάβουν και μετάφραση του διατάγματος, ενδεχομένως να αποκτούσε εντελώς διαφορετική διάσταση. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Όμως στην προκειμένη περίπτωση οι Εφεσίβλητοι δεν ερημοδίκησαν, αλλά εμφανίστηκαν ενώπιον του δικαστηρίου, έστω και υπό διαμαρτυρία. Για αυτό θεωρούμε ότι και η συγκεκριμένη παράλειψη θα μπορούσε να θεραπευθεί για τους ίδιους λόγους που έχουμε αναφέρει, με την εκ των υστέρων αποστολή πιστής μετάφρασης του διατάγματος στους Εφεσιβλήτους.» . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . «Κατά την κρίση μας τα μέρος των επτά πρωτόδικων αποφάσεων που αφορά στην ακύρωση της επίδοσης για λόγους που άπτονται παραλείψεων σε σχέση με το εθνικό δίκαιο, είναι εσφαλμένο, καθότι οι όποιες παραλείψεις θα μπορούσαν υπό τις περιστάσεις των συγκεκριμένων υποθέσεων να θεραπευθούν, σύμφωνα με το πνεύμα που καθορίζει ο ΕΚ 1393/2007. Παρά τα πολλαπλά προβλήματα που εντοπίστηκαν στον τρόπο που έγινε η επίδοση δεν προκύπτει από τα έγγραφα που αποστάληκαν για επίδοση πραγματική παραπλάνηση των Εφεσιβλήτων, αφού αυτοί εμφανίστηκαν εγκαίρως ενώπιον του Δικαστηρίου. Πέραν τούτου, οι Εφεσίβλητοι δεν προσδιόρισαν τη φύση της κατ' ισχυρισμό παραπλάνησης τους, αλλά και πιο σημαντικά τις επιπτώσεις σ' αυτούς από οποιαδήποτε πιθανή παραπλάνηση. Επομένως, δεν θα ακυρώναμε την επίδοση εκτός αν κριθεί από το ΔΕΕ ότι η επίδοση της τυποποιημένης βεβαίωσης είναι αναγκαία σε κάθε περίπτωση επίδοσης εγγράφων δυνάμει του ΕΚ 1393/2007 και ότι τυχόν παράλειψη επίδοσης της δεν είναι θεραπεύσιμη και συνιστά λόγο ακυρότητας της επίδοσης.» Στη βάση λοιπόν αυτής της αποκρυσταλλωμένης και καθαρής αρχής που εξηγείται στη υπόθεση Alpha Bank (ανωτέρω), δεν έχω αμφιβολία ότι και αυτή η πτυχή της αίτησης ως εντελώς τυπολατρική πρέπει να αποτύχει. Η ίδια αντίληψη φανερώνεται και στην υπόθεση V.K.C. Quality Investments Ltd v. Shammusi-Deen Alabi, Sitta Bey Πολ. Έφ. 113/2012, ημερομηνίας 4.3.2013.» (η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Στην παρούσα υπόθεση με βάση τα όσα αναφέρθηκαν ανωτέρω σημαντικά είναι τα εξής δεδομένα: → Η επίδοση έλαβε χώρα σύμφωνα με το εκδοθέν Διάταγμα υποκατάστατης επίδοσης ημερ. 21/3/19 στη βάση προσαχθείσας μαρτυρίας ότι με τον προτεινόμενο τρόπο επίδοσης ο Αιτητής θα πληροφορείτο για την δικαστική διαδικασία που τον αφορά. → Η δικαστική διαδικασία περιήλθε σε γνώση του Αιτητή. → Από την επίδοση δεν έχει προκληθεί οποιαδήποτε ζημιά ή βλάβη στον Αιτητή. Δεν πρέπει να λησμονείται ότι το κύριο ερώτημα σε κάθε περίπτωση υποκατάστατης επίδοσης είναι το κατά πόσο ο προτεινόμενος τρόπος θα θέσει κατά λογική προοπτική, αν όχι βεβαιότητα, τη δικαστική διαδικασία υπόψη του Καθ΄ου η Αίτηση ενώ ο μοναδικός σκοπός της επίδοσης είναι η παροχή ειδοποίησης στην άλλη πλευρά για να ενημερωθεί και να είναι σε θέση να αντικρούσει εκείνο που επιδιώκεται εναντίον της. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προέκυψε, μέσω της επίδοσης των επιδίκων εγγράφων με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο στην ηλεκτρονική διεύθυνση του Αιτητή ο εν λόγω σκοπός έχει, τελικώς, επιτευχθεί. Κατάληξη Κατ΄ακολουθίαν όλων των πιο πάνω η υπό κρίση Αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και, συνεπώς, απορρίπτεται. Όσον αφορά τα έξοδα δεν βλέπω κανένα λόγο να αποκλίνω από το γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής και, κατά συνέπεια, αυτά επιδικάζονται σε βάρος του Αιτητή και προς όφελος Καθ΄ου η Αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο να καταβληθούν δε στο τέλος της υπόθεσης. (Υπ.)................... Λ. Δημητριάδου - Ανδρέου, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Λ.Δ. [1] Δέστε S.P.P. Projects Ltd v Integral Equipment Sarl

(1993)1 ΑΑΔ 762 [2] Δέστε Φραγκέσκου Σταύρου ν. Χριστίνας Γεωργίου Γρηγορίου

(2000)1 Α.Α.Δ. 1765. [3] Δέστε Alpha Bank Cyprus Ltd v. Si Senh Dau κ.ά.

(2013)1 Α.Α.Δ. 1935. [4] "We draw your attention to the fact that the above case is fixed before the D.C. of Nicosia on 31.05.2019 and 9 am". cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.