ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ν. HELLENIC BANK PUBLIC COMPANY LTD, Αρ. Αγωγής: 1008/19, 31/1/2020

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ν. HELLENIC BANK PUBLIC COMPANY LTD, Αρ. Αγωγής: 1008/19, 31/1/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2020:A72 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Λ. Πασχαλίδη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1008/19 Μεταξύ: XXXXX ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ Ενάγοντας και HELLENIC BANK PUBLIC COMPANY LTD Εναγόμενη ----------------- Ημερομηνία: 31 Ιανουαρίου 2020 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Ενάγοντα - Αιτητή: κα Παπαδοπούλου για Π. Αγγελίδη & Σια ΔΕΠΕ Για Εναγόμενη - Καθ' ης η αίτηση: κ. Βαρνάβας για Γεωργιάδη & Πελίδη ΔΕΠΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα που καταχώρησε στις 16/04/19, ο ενάγοντας αξιώνει από την εναγόμενη, τραπεζικό ίδρυμα το οποίο απέκτησε δυνάμει μεταβίβασης την κυριότητα και όλα τα δικαιώματα και υποχρεώσεις του Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Παγκυπριακής Λτδ (ΟΧΠ), «ειδικές αποζημιώσεις €15.000 με νόμιμο τόκο από τις 19/10/16 λόγω δόλου και/ή αμέλειας και/ή λόγω αδικαιολόγητου πλουτισμού της εναγόμενης». Εν συντομία, η εκδοχή του ενάγοντα έχει ως εξής. Πριν από 25 χρόνια, ο ΟΧΠ είχε καταχωρήσει στο Ε.Δ Λ/σου την αγωγή XXXXX/95, με την οποία αξίωνε εναντίον διαφόρων προσώπων μεταξύ των οποίων και κάποιου Σταύρου Κωνσταντίνου, ήτοι προσώπου συνονόματου του ενάγοντα, ποσό 6024ΛΚ το οποίο προέκυψε ύστερα από δανεισμό. Την εν λόγω αγωγή ο ΟΧΠ την επέδωσε στον ενάγοντα, ο οποίος όμως ισχυρίζεται ότι καμία σχέση είχε με την υπόθεση και το εκεί επίδικο χρέος και συνεπεία τούτου δεν καταχωρήθηκε οποιαδήποτε εμφάνιση εκ μέρους του Σταύρου Κωνσταντίνου εναγόμενου στην αγωγή, οπόταν και ο ΟΧΠ πέτυχε στις 08/05/03 εναντίον του εν λόγω εναγόμενου την έκδοση απόφασης ερήμην. Περί τα τέλη του 2016, ο ενάγοντας είχε συμφωνήσει να πωλήσει συγκεκριμένο ακίνητο ιδιοκτησίας του σε κάποιο τρίτο πρόσωπο. Όταν όμως μετέβηκε στο Κτηματολόγιο για να προχωρήσει με τη μεταβίβαση, διαπίστωσε προς έκπληξη του ότι το ακίνητο του βαρύνετο με ΜΕΜΟ που ενέγραψε ο ΟΧΠ στη βάση της απόφασης στην XXXXX/95 περί το

1. Επικοινώνησε τότε με την εναγόμενη στην οποία είχαν εν τω μεταξύ μεταβιβαστεί τα δικαιώματα και υποχρεώσεις του ΟΧΠ μεταξύ των οποίων και το εξ' αποφάσεως χρέος στην XXXXX/95, η οποία όμως αρνήθηκε να άρει το ΜΕΜΟ εκτός αν της καταβάλλονταν €15.000 έναντι του εξ' αποφάσεως χρέους. Επειδή ο ενάγοντας ήταν εκτεθειμένος απέναντι στον αγοραστή του ακινήτου, κατέβαλε με πλήρη επιφύλαξη των δικαιωμάτων του το εν λόγω ποσό οπόταν και η εναγόμενη ήρε το ΜΕΜΟ από το ακίνητο και κατέστη δυνατή η μεταβίβαση του. Ακολούθως όμως ο ενάγοντας διερεύνησε περαιτέρω το θέμα με την αγωγή XXXXX/95 οπόταν και διαπίστωσε ότι η εν λόγω αγωγή που είχε καταχωρήσει και πετύχει απόφαση ο ΟΧΠ καθώς και το εκεί επίδικο χρέος, αφορούσε σε κάποιο εγγυητή που έφερε μεν το ίδιο όνομα με το δικό του, ήτοι XXXXX Κωνσταντίνου αλλά διαφορετικό αριθμό ταυτότητας. Σύμφωνα με τον ενάγοντα, ο XXXXX Κωνσταντίνου στον οποίο αφορούσε η αγωγή XXXXX/95 και τα εκεί επίδικα γεγονότα, αναφερόταν στα έγγραφα του χρέους να διαμένει στη Λεμεσό και να φέρει ΑΔΤ XXXXX88 ενώ ο δικός του ΑΔΤ είναι XXXXX58 και ο ίδιος ουδέποτε διέμενε στη Λεμεσό. Αφού ανέθεσε σε γραφολόγο την σύγκριση της δικής του υπογραφής με την υπογραφή που έφεραν τα έγγραφα του χρέους σε σχέση με τον εκεί αναφερόμενο εγγυητή XXXXX Κωνσταντίνου, του επιβεβαιώθηκε ότι όντως επρόκειτο για υπογραφές από διαφορετικά πρόσωπα. Επικαλούμενος τη γραφολογική μελέτη που εξασφάλισε, απαίτησε από την εναγόμενη να του επιστρέψει το ποσό των €15.000 που της κατέβαλε πλην όμως η τελευταία παράνομα αρνήθηκε να το επιστρέψει εξ' ου και η καταχώρηση της παρούσας αγωγής με την οποία αποδίδεται στην εναγόμενη αδικαιολόγητος πλουτισμός συνεπεία δόλου και/ή αμέλειας. Μετά που η αγωγή επιδόθηκε στην εναγόμενη και προτού όμως αυτή καταχωρήσει υπεράσπιση, ο ενάγοντας καταχώρησε την υπό κρίση αίτηση με την οποία ζητά, στη βάση της Δ.18, την έκδοση συνοπτικής απόφασης υπέρ του και εναντίον του εναγόμενου ως η απαίτηση. Την αίτηση υποστηρίζει Ε/Δ του ίδιου του αιτητή ο οποίος δηλώνει ότι έχει άμεση και προσωπική γνώση των επίδικων γεγονότων και ο οποίος, υιοθετώντας και επαναλαμβάνοντας το περιεχόμενο της Ε/Α, ήτοι τα όσα αναφέρονται πιο πάνω, και παρουσιάζοντας αντίγραφα της δικαστικής απόφασης στην XXXXX/95 (Τεκ.1), των εγγράφων του εκεί επίδικου χρέους (Τεκ.2), της άδειας οδήγησης του (Τεκ.3), τη γραφολογική έκθεση που εξασφάλισε (Τεκ.5) και την αλληλογραφία που αντάλλαξε με την εναγόμενη (Τεκ. 4, 6 και 7), ισχυρίζεται ότι «.ακράδαντα πιστεύω ότι δόλια η Εναγόμενη έλαβε το ποσό των €15.000 ενώ γνώριζε ότι εγώ . είμαι διαφορετικό πρόσωπο από τον (εναγόμενο της XXXXX/95).» αλλά και ότι «.ακράδαντα πιστεύει ότι αμελώς η Εναγόμενη έλαβε το ποσό των €15.000 ενώ όφειλε να γνωρίζει ότι εγώ . είμαι διαφορετικό πρόσωπο από τον (εναγόμενο της XXXXX/95).». Είναι η θέση του ενάγοντα ότι «πλην των αγώγιμων δικαιωμάτων που ισχυρίζεται., η τράπεζα έχει εκμεταλλευτεί δολίως και/ή τουλάχιστο αμελώς το μονομερές λάθος του να καταβάλει το ποσό των €15.000.» και από ότι πιστεύει, καμία καλόπιστη ουσιαστική υπεράσπιση δεν έχει η τράπεζα στην παρούσα αγωγή αλλά επιχειρεί μόνο να καθυστερήσει την διαδικασία και να τον ταλαιπωρήσει. Η αίτηση προσέκρουσε στην ένσταση τη εναγόμενης η οποία προβάλλει έξι συνολικά λόγους για τους οποίους θεωρεί ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Η ένσταση υποστηρίζεται από Ε/Δ λειτουργού της εναγόμενης τις θέσεις της οποίας δεν κρίνω σκόπιμο να παραθέσω σε έκταση. Αναφέρω απλά ότι σύμφωνα με την ομνύουσα, από τα έγγραφα που εντοπίστηκαν στα αρχεία της τράπεζας σε σχέση με το επίδικο χρέος στην XXXXX/95, προκύπτει ότι στην αίτηση για χορήγηση του εν λόγω χρέους προτάθηκε ως εγγυητής του εκεί πρωτοφειλέτη κάποιος συνάδελφος του τελευταίου επ' ονόματι XXXXX Κωνσταντίνου εκ Λεμεσού, ο οποίος δηλώθηκε με δύο αριθμούς ταυτότητας, ήτοι XXXXX88, που είναι κοινώς αποδεκτό ότι δεν ανήκει στον ενάγοντα, αλλά και XXXXX58 που είναι ο ΑΔΤ του ενάγοντα και το οποίο γεγονός, κατά την ομνύουσα, δεν μπορεί να είναι σύμπτωση (Τεκ.7), ότι όλα τα προσωπικά έγγραφα που παρουσίασε στα πλαίσια της παρούσας αίτησης του ο ενάγοντας καθώς επίσης και τα επίσημα αρχεία του Κτηματολογίου (Τεκ.8), αντικρούουν πλήρως τον ισχυρισμό του ότι ουδέποτε διέμενε στη Λεμεσό εφόσον τα εν λόγω έγγραφα τον παρουσιάζουν να έχει δηλώσει ως διεύθυνση διαμονής του τη Λεμεσό, ήτοι την ίδια επαρχία με τον πρωτοφειλέτη και συνονόματο εγγυητή στην XXXXX/95, ότι η καταβολή των €15.000 από τον ενάγοντα δεν έγινε υπό διαμαρτυρία και με επιφύλαξη δικαιωμάτων ως αυτός ισχυρίζεται αλλά αντίθετα έγινε μετά από διαπραγμάτευση σε σχέση με το εξ' αποφάσεως χρέος όταν ο ενάγοντας πρότεινε ανεπιφύλακτα και η τράπεζα δέχτηκε όπως καταβληθεί το επίδικο ποσό έναντι του χρέους και σε αντάλλαγμα ν' αρθεί μερικώς το ΜΕΜΟ που είχε εγγραφεί ώστε να ελευθερωθεί μόνο το ακίνητο που είχε πωληθεί και να παραμείνει να δεσμεύει την υπόλοιπη ακίνητη περιουσία του ενάγοντα (Τεκ.1, 2, 3, 4), ότι τα όσα ισχυρίζεται τώρα ο ενάγοντας είναι καθαρά εκ των υστέρων ισχυρισμοί όπως αυτό επισημάνθηκε και στην αλληλογραφία που οι δικηγόροι των μερών αντάλλαξαν (Τεκ. 5 και 6) και ότι όσον αφορά τη γραφολογική έκθεση που επικαλείται ο ενάγοντας, αυτή, από τις επιφυλάξεις και μόνο που εκεί προβάλλονται ως προς την ορθότητα και ακρίβεια των συμπερασμάτων στα οποία αφορά, καθίσταται το λιγότερο ακροσφαλής. Σημειώνω εδώ ότι οι λόγοι ένστασης της εναγόμενης περιστρέφονται γύρω από τις νομικές αρχές που διέπουν την εφαρμογή της Δ.18, τις αρχές του κωλύματος ενώ παράλληλα προβάλλεται η θέση ότι με την παρούσα αγωγή και αίτηση επιχειρείται ανεπίτρεπτα η αμφισβήτηση και αναθεώρηση της απόφασης που εκδόθηκε στην XXXXX/95 και δη από ισόβαθμο Δικαστήριο καθώς και ότι αφ' ης στιγμής η αγωγή εδράζεται σε ισχυρισμό περί δόλου, δεν δικαιολογείται ούτε η έκδοση συνοπτικής απόφασης αλλά ούτε και η καταχώρηση της με ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα ως έπραξε ο ενάγοντας. Σύμφωνα με την εναγόμενη συνεπώς, όχι μόνο η υπόθεση που παρουσιάζει ο ενάγοντας είναι τρωτή αλλά και η ίδια έχει τέτοια καλή και/ή καλόπιστη και/ή βάσιμη υπεράσπιση επί της ουσίας της υπόθεσης που επιβάλλεται όπως της επιτραπεί να ασκήσει το συνταγματικό της δικαίωμα και να υπερασπιστεί επί της ουσίας της αγωγής η οποία θα πρέπει να οδηγηθεί σε πλήρη ακρόαση. Σημειώνω εδώ ότι αν και ο ενάγοντας εξέφρασε με σχετική αίτηση του την πρόθεση να καταχωρήσει συμπληρωματική Ε/Δ ώστε να υποστηρίξει με περαιτέρω μαρτυρία ότι ο ΑΔΤ XXXXX88 δεν του ανήκει, εντούτοις το γεγονός αυτό δηλώθηκε στην πορεία από πλευράς εναγόμενης ότι δεν αμφισβητείται οπόταν και η αίτηση αποσύρθηκε. Ακολούθως οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των μερών προχώρησαν με εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις στις οποίες αμφότεροι έκαμαν αναφορά στις νομικές αρχές που διέπουν αιτήσεις αυτής της φύσης. Αναφορά στις αγορεύσεις των συνηγόρων κάμνω πιο κάτω όπου κρίνεται αναγκαίο. Εξέτασα με προσοχή τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου, έχοντας ταυτόχρονα κατά νου και τις σχετικές αρχές που διέπουν την εξουσία του Δικαστηρίου να εκδίδει συνοπτική απόφαση. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η εξουσία του Δικαστηρίου να εκδίδει συνοπτική απόφαση σε αγωγή, παρέχεται από τη Δ.18 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας[1], διάταξη η οποία αποτέλεσε το αντικείμενο πληθώρας αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Οι αρχές που διέπουν την άσκηση της εξουσίας αυτής του Δικαστηρίου συνοψίζονται ως εξής: «Ο σκοπός της διαδικασίας για συνοπτική απόφαση είναι κυρίως η ταχύτητα, δηλαδή να λαμβάνει ο ενάγων έγκαιρα απόφαση εκεί που τα γεγονότα είναι τέτοια που δείχνουν ότι η απαίτηση του είναι τόσο καθαρή που να μην χρειάζεται κανονική δίκη, ενώ αντίθετα να δείχνουν ότι η υπεράσπιση δεν προβάλλεται καλόπιστα, αλλά απλώς για σκοπούς καθυστέρησης της υπόθεσης. Επειδή όμως διαδικασία αυτή αποστερεί ουσιαστικά τον εναγόμενο από του να υπερασπίσει την υπόθεση σε κανονική δίκη, η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου για έκδοση συνοπτικής απόφασης ασκείται πολύ προσεκτικά, σπάνια και με βάση ορισμένα κριτήρια τα οποία περιέχονται στη Δ.18, θ.θ.1-5, όπως αυτά εξηγήθηκαν τόσο σε αγγλική νομολογία όσο και σε νομολογία του δικού μας Ανωτάτου Δικαστηρίου. Τα εν λόγω κριτήρια, όπως εξάγονται τόσο από το λεκτικό της Δ.18 όσο και από τις πιο πάνω αυθεντίες, περιληπτικά είναι τα εξής: (α) το κλητήριο πρέπει να είναι ειδικά οπισθογραφημένο σε Δ.2, θ.
2. (β) Ο εναγόμενος να έχει καταχωρήσει εμφάνιση στην αγωγή. (γ) Η ένορκη δήλωση για υποστήριξη της αίτησης για συνοπτική απόφαση πρέπει να συμμορφώνεται προς ορισμένα κριτήρια π.χ. να είναι από τον ίδιο τον ενάγοντα ή άλλο πρόσωπο που να μπορεί να ορκιστεί θετικά για τα γεγονότα της υπόθεσης, και τη βάση της αγωγής και περαιτέρω να δηλώνει ρητά ότι απ΄ότι πιστεύει δεν υπάρχει υπεράσπιση στην αγωγή. Εκεί που ο Αιτητής είναι νομικό πρόσωπο τότε μπορεί να ορκισθεί κάποιο άλλο πρόσωπο που εργοδοτείται από την εταιρεία το οποίο όμως να μπορεί να ορκιστεί θετικά για τα γεγονότα της υπόθεσης και να επιβεβαιώνει την βάση της αγωγής και το αιτούμενο ποσό και όχι τα όσα αναφέρει να είναι πληροφορίες που πήρε από άλλους ή να στηρίζεται απλώς στα όσα ο ίδιος πιστεύει. (Βλ. Spyros Stavrinides v. Ceskoslovenska Banka S.A. πιο πάνω, σελ. 136-138) όπου γίνεται αναφορά και σε αγγλική νομολογία). Αυτές είναι βασικές προϋποθέσεις που θα πρέπει να ικανοποιήσει ο ενάγων-αιτητής προτού το Δικαστήριο ασκήσει την εξουσία αν θα εκδώσει ή όχι συνοπτική απόφαση.» [2] Ως προς το βάρος απόδειξης που τίθεται στους ώμους των διαδίκων, το πότε δύναται να εκδοθεί ή μη, συνοπτική απόφαση και ποιοι παράγοντες λαμβάνονται υπόψη, άκρως κατατοπιστικά είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την J & M Loizides Agencies Ltd και Άλλοι ν. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ,