ΠΑΛΛΙΔΗ ν. NOVA HOMES LIMITED, Αρ. Αγωγής: 7106/12, 13/3/2020

(1997)1 ΑΑΔ 614, Φιλίππου Βασίλης και Άλλοι ν. Ντάνη Τσολάκη και Άλλων,

(2006)1 Α.Α.Δ. 1188 και ΕΠΙΣΗΜΟΥ ΠΑΡΑΛΗΠΤΗ, ΩΣ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΤΗ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ GSK MECHANICAL SERVICES LTD κ.α. ν. ΑΝΤΩΝΙΟΥ, ECLI:CY:AD:2019:A382, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 377/2012, 383/2012, 20/9/2019). Κατέληξε δηλαδή η αγωγή να προωθείται στη βάση της απλής αμέλειας και το βάρος απόδειξης των σχετικών ισχυρισμών και λεπτομερειών αμέλειας των εναγομένων παρέμεινε καθ' όλη την υπόθεση στους ώμους της πλευράς του ενάγοντα (βλ. ΕΠΙΣΗΜΟΥ ΠΑΡΑΛΗΠΤΗ, ΩΣ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΤΗ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ GSK MECHANICAL SERVICES LTD κ.α. ν. ΑΝΤΩΝΙΟΥ, ECLI:CY:AD:2019:A382, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 377/2012, 383/2012, 20/9/2019 και Γεωργίου Ηρακλής ν. Eρμιόνης Σταύρου Στυλιανού,

(2009)1 Α.Α.Δ. 70). Προς απόδειξη λοιπόν των αντίστοιχων ισχυρισμών τους, η μεν πλευρά του ενάγοντα κάλεσε τους υπαλλήλους του εκτιμητικού γραφείου Ε.Ν.(ΜΑΝΟΣ) ΚΥΠΡΟΣ ΛΤΔ, Ν. Κανικλίδη και Η. Παπαστυλιανού, ως ΜΕ1 και ΜΕ2 αντίστοιχα και τον ίδιο τον ενάγοντα ως ΜΕ3, η δε πλευρά των εναγομένων μόνο τον διευθυντή τους, ήτοι τον Α. Μαρουλλή ως ΜΥ1. Συνοψίζω τη μαρτυρία των εν λόγω μαρτύρων. Οι ΜΕ1 και ΜΕ2, μηχανολόγος μηχανικός και πολιτικός μηχανικός αντίστοιχα, οι οποίοι εργάζονται στο ίδιο εκτιμητικό γραφείο το οποίο δραστηριοποιείται στη διερεύνηση ατυχημάτων, διενέργεια εκτιμήσεων και ετοιμασία εκθέσεων πραγματογνωμοσύνης, ισχυρίστηκαν ότι έλαβαν οδηγίες από την ασφαλιστική εταιρεία του ενάγοντα στις 25/01/10 να επισκεφτούν την οικία του τελευταίου για να διερευνήσουν και να εκτιμήσουν τις ζημιές που ισχυρίστηκε ο ενάγοντας ότι υπέστη λόγω της πυρκαγιάς και για τις οποίες ζήτησε να αποζημιωθεί από την ασφαλιστική του εταιρεία. Η μαρτυρία των εν λόγω μαρτύρων κύλησε ουσιαστικά πάνω στις ίδιες γραμμές και αμφότεροι υιοθέτησαν την έκθεση πραγματογνωμοσύνης υπ' αρ. 12819 που ετοίμασαν στις 09/03/10 (Τεκ.1 και 1Α) μετά από επιτόπια διερεύνηση που έκαμαν στις 25/01/10 μαζί τον διευθυντή τους, ο οποίος είναι πιστοποιημένος πυρομηχανικός με ειδίκευση στην διερεύνηση πυρκαγιών και δύο άλλους συναδέλφους τους. Στα πλαίσια της διερεύνησης τους, οι μάρτυρες, συνομίλησαν με τον ενάγοντα και την πυροσβεστική και εξασφάλισαν απευθείας από τον πωλητή-προμηθευτή του τζακιού, ήτοι την εταιρεία CH. SKARPARIS LTD, γραπτώς «.τις οδηγίες εγκατάστασης και συντήρησης μαντεμένων/ μεταλλικών τζακιών τις οποίες η εταιρεία μας δίδει σε όλους τους πελάτες ή εργολάβους κατά την αγορά ή τοποθέτηση τέτοιων τζακιών» (Τεκ.1Α). Το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξαν ήταν το εξής: «Λαμβάνοντας υπόψη τους επιτόπιους ελέγχους και παρατηρήσεις μας διαπιστώσαμε ότι αιτία της φωτιάς ήταν η μεταφορά θερμότητας από το φουγάρο του τζακιού στα ξύλινα στοιχεία της τοιχοποιίας. Η εστία της φωτιάς βρίσκεται στο σημείο όπου το φουγάρο του τζακιού διασταυρώνει την τοιχοποιία και διέρχεται από απόσταση 8 εκατοστών από τα ξύλα του σκελετού και τα πλακάζ της τοιχοποιίας. Η μεταφορά θερμότητας από το φουγάρο προκάλεσε την αυτανάφλεξη των ξύλων με αποτέλεσμα να προκληθεί η φωτιά. Σύμφωνα με τις παρατηρήσεις που πραγματοποιήσαμε στο χώρο της φωτιάς διαπιστώσαμε ότι η εγκατάσταση του τζακιού δεν έγινε σύμφωνα με τις οδηγίες που περιέχονται στο εγχειρίδιο του κατασκευαστή του τζακιού. Συγκεκριμένα στις οδηγίες του κατασκευαστή του τζακιού, αναφέρεται ότι ο χώρος που θα περικλείσει το τζάκι και τη διαδρομή των φουγάρων πρέπει να έχει επιφάνειες πυρίμαχες και θερμομονωτικές και τα φουγάρα δεν πρέπει να περνούν κοντά από εύφλεκτα ή καύσιμα υλικά. Η οδηγία αυτή παραβιάζεται αφού στο τμήμα που το φουγάρο διασταυρώνει την τοιχοποιία, το φουγάρο δεν περικλείεται σε θερμομονωτικό τοίχωμα με ελάχιστη απόσταση τουλάχιστο 10 εκατοστών». Για να εξηγήσουν το πιο πάνω συμπέρασμα τους, οι μάρτυρες παρουσίασαν τις φωτογραφίες που έλαβαν κατά την επιτόπια διερεύνηση τους (Τεκ.1Α) και υπέδειξαν σε αυτές τόσο τους συναδέλφους που τους συνόδευαν τότε όσο και τα σημεία στην τοιχοποιία της κατοικίας όπου η πυροσβεστική επενέβη προσπαθώντας να εντοπίσει την εστία της φωτιάς οπόταν και εντός της τοιχοποιίας εντοπίστηκε καμένο μέρος του ξύλινου σκελετού της κατοικίας να απέχει 8εκ. σχεδόν από μέρος του φουγάρου το οποίο όχι μόνο δεν φαινόταν να είναι ήταν κατάλληλα μονωμένο αλλά και να ήταν περιτυλιγμένο με πετροβάμβακα. Αυτό, ισχυρίστηκαν οι μάρτυρες, υποδήλωνε ότι η εστία της φωτιάς ήταν σε εκείνο το σημείο, ήτοι όπου το φουγάρο του τζακιού διασταυρώνετο με την τοιχοποιία και ανατρέχοντας στις οδηγίες/εγχειρίδιο εγκατάστασης του τζακιού, τις οποίες οδηγίες/εγχειρίδιο η πωλήτρια εταιρεία CH. SKARPARIS LTD τους διαβεβαίωσε γραπτώς ότι τις δίνουν «.σε όλους τους πελάτες ή εργολάβους κατά την αγορά ή τοποθέτηση τέτοιων τζακιών.» (Τεκ.1Α), διαπίστωσαν ότι κατά την εγκατάσταση του τζακιού επιβάλλονταν μεταξύ άλλων τα εξής: «.πρέπει να τηρηθούν με προσοχή οι απαραίτητες ελάχιστες αποστάσεις από εύφλεκτα υλικά και να χρησιμοποιηθούν τα κατάλληλα πυρίμαχα θερμομονωτικά υλικά.ΠΡΟΣΟΧΗ: Το τζάκι σε κανένα σημείο δεν εφάπτεται με τις διακοσμητικές κατασκευές/τοίχους. Γύρω από το τζάκι πρέπει να τηρούνται κάποιες ελάχιστες αποστάσεις (10εκ+) από τα μονωμένα/πυρίμαχα τοιχώματα, που να ικανοποιούν τις ανάγκες ασφάλειας και να επιτυγχάνουν την απαραίτητη ροή της θερμότητας.η διαδρομή που θα ακολουθήσουν τα φουγάρα δεν πρέπει να περνά κοντά από εύφλεκτα υλικά.ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δοθεί εκεί όπου τα φουγάρα θα διαπεράσουν ταβάνια και στέγες κατασκευασμένα εξ ολοκλήρου ή εν μέρει από ξύλο ή άλλα εύφλεκτα υλικά. Εκεί συστήνουμε πάλι να κτίζονται μέσα σε καπνοδόχο.Το τζάκι και τα φουγάρα δεν περιτυλίγονται ποτέ (π.χ. με πετροβάμβακα). Αυτό αποτελεί μια συχνή αλλά λανθασμένη πρακτική που ενέχει τον κίνδυνο πρόκλησης πυρκαγιάς και στην καλύτερη περίπτωση έντονης δυσοσμίας.η απόσταση της κοντινότερης κάθετης, κατάλληλα μονωμένης επιφάνειας (τοιχώματα) στο τζάκι δεν πρέπει να είναι μικρότερη των 80 - 100 χιλστ.» Όπως ισχυρίστηκαν οι μάρτυρες, εφόσον εντοπίστηκε ενός της τοιχοποιίας καμένο μέρος του ξύλινου σκελετού της κατοικίας σε απόσταση 8 περίπου εκατοστών από το φουγάρο και ακατάλληλα μονωμένο, αυτό καταδείκνυε ότι όχι μόνο δεν τηρήθηκαν πιστά οι οδηγίες εγκατάστασης αλλά και ότι παραβιάστηκαν, αφού πέραν της ακατάλληλης μόνωσης που είχε το φουγάρο, για να βρεθούν τα ξύλα του σκελετού της κατοικίας να έχουν 8 εκ. απόσταση από αυτό μετά που κάηκαν, συνεπάγεται ότι η εν λόγω απόσταση ήταν εξ υπαρχής μικρότερη από 8 εκ. και ότι το φουγάρο εφάπτετο σχεδόν του ξύλινου σκελετού της κατοικίας. Είναι στη βάση αυτών των διαπιστώσεων τους που οι μάρτυρες, αφού ερεύνησαν και δεν εντόπισαν άλλες πιθανές αιτίες φωτιάς, κατέληξαν στο ότι η αιτία της πυρκαγιάς δεν ήταν άλλη από την εσφαλμένη εγκατάσταση του τζακιού και που εισηγήθηκαν στην ασφαλιστική εταιρεία όπως καλύψει τις προκληθείσες ζημιές που επίσης προχώρησαν και εκτίμησαν, χρησιμοποιώντας προς τούτο σχετική προσφορά που οι ίδιοι οι εναγόμενοι έδωσαν στον ενάγοντα την 01/02/10 (Τεκ. 1Α). Οι μάρτυρες απέρριψαν υποβολές που τους έγιναν ότι η εγκατάσταση του τζακιού έγινε χωρίς να υπάρξει οποιαδήποτε παραβίαση των οδηγιών εγκατάστασης και ισχυρίστηκαν ότι ουδέποτε διαπίστωσαν οποιαδήποτε εξωτερική παρέμβαση τρίτου στο τζάκι ούτε είχαν υπόψη τους να υπήρξε ποτέ στο παρελθόν πρόβλημα με υπερθέρμανση του συγκεκριμένου τζακιού ως ήταν άλλες υποβολές που τους έγιναν. Πρόσθετα των πιο πάνω, κατά την αντεξέταση του ΜΕ2 τέθηκε στο μάρτυρα ότι το τζάκι ήταν ελαττωματικό διότι μετά την εγκατάσταση του οι εναγόμενοι ειδοποιήθηκαν από τον ενάγοντα ότι αυτό παρουσίαζε υπερθέρμανση και ότι όταν επισκέφθηκαν το χώρο και έλεγξαν το τζάκι 3 με 4 φορές, διαπίστωσαν και οι ίδιοι ότι οι τοίχοι που περιέβαλλαν το τζάκι έβραζαν ασυνήθιστα. Αν και ο μάρτυρας ανέφερε ότι δεν τέθηκε υπόψη του κάτι τέτοιο εντούτοις, επικαλούμενος την επαγγελματική του κατάρτιση ως πολιτικός μηχανικός καθώς και την πείρα του στη διερεύνηση περιστατικών πυρκαγιάς, ανέφερε ότι από τη στιγμή που δεν τηρήθηκαν οι οδηγίες του κατασκευαστή και το φουγάρο δεν απείχε την απαιτούμενη απόσταση ασφάλειας από τον σκελετό της κατοικίας και ούτε είχε μονωθεί κατάλληλα, ήταν λογικό επακόλουθο ότι επειδή η μεγάλη θερμότητα που αναπτύσσεται σε αυτό κατά τη χρήση του τζακιού θα διέφευγε στην τοιχοποιία, θα έβραζαν οι τοίχοι και σταδιακά, αυτή η μεταφορά θερμότητας θα οδηγούσε σε αλλοίωση των μηχανικών ιδιοτήτων των στοιχείων που περιβάλλουν το φουγάρο ώστε σε κάποια στιγμή να ξεσπάσει φωτιά όπως και έγινε. Το ότι το φουγάρο περιβλήθηκε με πετροβάμβακα κατά παράβαση των οδηγιών του κατασκευαστή, ανέφερε ο μάρτυρας, επιδείνωσε την όλη κατάσταση, αφού η εν λόγω περιβολή εγκλώβιζε και αύξανε τη θερμότητα του φουγάρου εξ ου και ο κατασκευαστής ήταν έντονος στο ότι αυτό «.αποτελεί μια συχνή αλλά λανθασμένη πρακτική που ενέχει τον κίνδυνο πρόκλησης πυρκαγιάς.». Αμφότεροι τέλος οι μάρτυρες απέρριψαν υποβολές που τους έγιναν περί ελλιπούς και καθοδηγούμενης έρευνας καθώς επίσης και για το ότι τους είχε ανατεθεί από την ασφαλιστική εταιρεία να ψάξουν να βρουν «κάτι» για να διεκδικηθούν αποζημιώσεις. Ο ενάγοντας κατέθεσε ως ΜΕ3 και η ουσία της κυρίως εξέτασης του έλαβε τη μορφή γραπτής δήλωσης (Έγγρ. Α). Στην εν λόγω δήλωση του αναφέρθηκε στη συμφωνία που είχε κάμει στις 08/03/08 με τους εναγόμενους για την ανέγερση της κατοικίας του (Τεκ.2). Ισχυρίστηκε δε ότι το επίμαχο τζάκι το αγόρασε από την εταιρεία CH. SKARPARIS LTD η οποία το παρέδωσε στην παρουσία του στους εναγόμενους, μαζί με τις οδηγίες εγκατάστασης και χρήσης του ως είχαν συμφωνήσει. Αντίγραφο των εν λόγω οδηγιών, ισχυρίστηκε ο ενάγοντας, δόθηκε και στον ίδιο από τον προμηθευτή. Ο ενάγοντας έκαμε επίσης αναφορά στο τί συνέβη στις 24/01/10 και ισχυρίστηκε ότι εφόσον η κατοικία είχε ολοκληρωθεί το καλοκαίρι 2009, το τζάκι δεν είχε χρησιμοποιηθεί πολλές φορές προηγουμένως. Όμως, οσάκις το λειτουργούσε, πάντοτε χρησιμοποιούσε κανονικό φορτίο και είχε κλειστή την γυάλινη πόρτα του ως του υπέδειξε ο προμηθευτής προφορικά αλλά και ως αναφέρετο στο αντίγραφο των οδηγιών που του είχε δοθεί. Θέση του ενάγοντα ήταν ότι τις εκτεταμένες ζημιές που υπέστη η κατοικία του από την πυρκαγιά τις επιδιόρθωσαν στη συνέχεια οι εναγόμενοι στη βάση προσφοράς που του έκαμαν «και αυτή τη φορά.ακολούθησαν επακριβώς τις οδηγίες εγκατάστασης του τζακιού το οποίο και παρέμεινε το ίδιο». Από τότε που επιδιορθώθηκε η οικία του, ανέφερε ο ενάγοντας, αυτός έχει χρησιμοποιήσει αμέτρητες φορές το τζάκι χωρίς ποτέ να προκύψει οποιοδήποτε πρόβλημα. Αφ' ενός η αντεξέταση του ενάγοντα περιστράφηκε γύρω από την εμπλοκή του αρχιτέκτονα του έργου στις κατασκευαστικές εργασίες και ειδικότερα ως προς το κατά πόσο εγκρίθηκε η εγκατάσταση του τζακιού από την αρχιτέκτονα του έργου προτού παραδοθεί η κατοικία από τους εναγόμενους. Θέση του ενάγοντα ήταν ότι αν και η αρχιτέκτονας είχε ζητήσει από τον επιστάτη των εναγομένων να την ειδοποιήσουν όταν θα «έμπαινε» το τζάκι εντούτοις αυτή ενημερώθηκε να επιθεωρήσει την όλη κατασκευή μετά που οι εναγόμενοι το «έχτισαν» στην κατοικία. Θέση της υπεράσπισης από την άλλη ήταν ότι η αρχιτέκτονας «δεν είχε ενημέρωση επειδή ακολουθήθηκαν οι οδηγίες από τους εναγόμενους όπως τους είχαν δοθεί από τον προμηθευτή του τζακιού». Αφ' ετέρου η αντεξέταση του ενάγοντα επεκτάθηκε και στο θέμα της κατ' ισχυρισμό ελαττωματικότητας του τζακιού αλλά και στις κατ' ισχυρισμό πράξεις και παραλείψεις τόσο του ενάγοντα όσο και των εναγομένων. Υποβλήθηκαν συναφώς στον ενάγοντα ότι ουδέποτε είχε λάβει ο ίδιος αντίγραφο των οδηγιών χρήσης και ουδέποτε τις διάβασε, ότι εκείνη την ημέρα είχε υπερφορτώσει το τζάκι και το είχε αναμμένο πάνω από τρεις ώρες διότι ήταν πολύ κρύα μέρα, ότι μετά την παράδοση της κατοικίας έκαμε επανειλημμένα παράπονο στους εναγόμενους για υπερθέρμανση του τζακιού και για το ότι έβραζαν οι τοίχοι και ότι τρεις φορές οι εναγόμενοι και συγκεκριμένα ο τεχνικός διευθυντής τους επισκέφτηκε το χώρο αλλά επειδή δεν μπορούσαν να εντοπίσουν το πρόβλημα του ανέφεραν ότι πρέπει το τζάκι να είναι ελαττωματικό και να μην το χρησιμοποιεί μέχρι να το εξετάσει κάποιος ειδικός αλλά αυτός δεν ακολούθησε την εν λόγω συμβουλή και χρησιμοποίησε το τζάκι αλόγιστα και ότι μετά την φωτιά διαπιστώθηκαν να υπάρχουν «κάτι τρύπες» στους εξωτερικούς τοίχους που δεν είχαν γίνει από τους εναγόμενους. Τις πιο πάνω υποβολές ο μάρτυρας της απέρριψε κατηγορηματικά ισχυριζόμενος ότι και παρών ήταν όταν παραδόθηκε το τζάκι και ότι αντίγραφο των οδηγιών δόθηκε στον ίδιο και στους εναγόμενους αλλά και ότι ουδέποτε υπερφόρτωσε το τζάκι αφού ο σκοπός του συγκεκριμένου τζακιού ήταν να αποδίδει περισσότερη ενέργεια με λιγότερα ξύλα. Σε κάθε περίπτωση όμως, ισχυρίστηκε ο ενάγοντας, δεν θα μπορούσε το τζάκι να ήταν ελαττωματικό, διότι μετά που οι εναγόμενοι επιδιόρθωσαν τις ζημιές και ανακατασκεύασαν την κατοικία, το τζάκι παρέμεινε το ίδιο και όχι μόνο λειτουργούσε κανονικά αλλά και κανένα πρόβλημα δεν παρουσίασε τα τελευταία εννέα χρόνια που χρησιμοποιείται ανελλιπώς. Διερωτήθηκε δε ο μάρτυρας πώς γίνεται να στέκει στην λογική η θέση ότι, η φωτιά είχε ξεκινήσει το 2010 διότι το τζάκι ήταν τότε ελαττωματικό αλλά στη συνέχεια και για τα επόμενα εννέα χρόνια μέχρι σήμερα που το τζάκι παρέμεινε το ίδιο και το μόνο που μεσολάβησε ήταν οι εργασίες αποκατάστασης των ζημιών, να μην είναι ελαττωματικό. Υπεβλήθη τέλος στον ενάγοντα η θέση ότι από τις αρχικές εργασίες των εναγομένων είχε παραμείνει ένα σημαντικό οφειλόμενο ποσό από εκείνον προς αυτούς το οποίο όμως ο ενάγοντας τελικά δεν το πλήρωσε «.επειδή (οι εναγόμενοι) σου έδωσαν εξοφλητική απόδειξη λόγω του περιστατικού που έγινε..το υπόλοιπο σου το χάρισαν οι εναγόμενοι λόγω της ζημιάς». Δέχτηκε ο ενάγοντας ότι όντως οι εναγόμενοι του έκαμαν έκπτωση στην αμοιβή τους σε σχέση με τις αρχικές εργασίες ισχυρίστηκε όμως ότι αυτό ήταν διότι είχαν κάμει κάποια λάθη σε σχέση με τα κεραμικά που είχαν εγκαταστήσει. Ο διευθυντής των εναγομένων (ΜΥ1), ο οποίος κατέθεσε την ουσία της κυρίως εξέτασης του με γραπτή δήλωση (Έγγραφο Β), προώθησε κατά την μαρτυρία του όλες τις δικογραφημένες θέσεις των εναγομένων και συγκεκριμένα, όπως ανέφερε και ο ευπαίδευτος συνήγορος των εναγομένων στην αγόρευση του, ότι την ευθύνη για την φωτιά την φέρει «.τόσο ο ίδιος ο ενάγοντας όσο και ο προμηθευτής του τζακιού και τα τρίτα πρόσωπα τα οποία στην προσπάθεια τους να επιδιορθώσουν το πρόβλημα έκαμαν μετατροπές στο τζάκι, ο οποίες κάθε άλλο από αποτελεσματικές δεν ήταν». Ειδικότερα, στη δήλωση του ο ΜΥ1 ισχυρίστηκε ότι οι εναγόμενοι, οι οποίοι είχαν σημαντική πείρα στην εγκατάσταση παρόμοιων τζακιών, τοποθέτησαν το επίμαχο τζάκι ακολουθώντας τις οδηγίες του αρχιτέκτονα και των προμηθευτών και χωρίς ποτέ ο αρχιτέκτονας να υποδείξει οποιοδήποτε πρόβλημα με την εγκατάσταση. Ισχυρίστηκε δε ότι μετά που η κατοικία παραδόθηκε στον ενάγοντα, αυτός τους παραπονέθηκε για κάποιο πρόβλημα με το τζάκι οπόταν αφού επισκέφτηκαν το χώρο «τουλάχιστον 5 φορές», διαπίστωσαν «.ότι το τζάκι ήταν ελαττωματικό αφού υπερθερμαινόταν και σε σύντομο χρονικό διάστημα ανέβαινε η θερμοκρασία του αρκετά ψηλά.». Συγκεκριμένα, ισχυρίστηκε ο μάρτυρας, τοποθετώντας το χέρι τους στους τοίχους του τζακιού παρατήρησαν ότι «ο τοίχος γύρω από το τζάκι θερμαινόταν πολύ από την λειτουργία του τζακιού, γι' αυτό το πρόβλημα που είχε το τζάκι δεν ήταν πρόβλημα που είχε σχέση με το φουγάρο αλλά πρόβλημα του ίδιου του τζακιού, των υλικών του και γενικά της απόδοσης του». Επειδή, ισχυρίστηκε ο μάρτυρας, το πρόβλημα δεν ήταν τέτοιο που θα μπορούσαν να το επιδιορθώσουν οι εναγόμενοι, συμβούλεψαν τον ενάγοντα να φέρει τους προμηθευτές ή κάποιο ειδικό για να το ελέγξει και μέχρι να επιδιορθωθεί το πρόβλημα να μην το λειτουργεί. Όταν δε μετέβηκε ο ίδιος στο σπίτι του ενάγοντα μετά την φωτιά, διαπίστωσε, ως ισχυρίστηκε, ότι στους εξωτερικούς τοίχους υπήρχαν τρύπες που άνοιξαν τρίτα πρόσωπα ως αεραγωγούς για να επιδιορθώσουν το πρόβλημα με την υπερθέρμανση, οι οποίες όμως τρύπες «είχαν άμεση σχέση με τη φωτιά.γιατί βοηθούσαν στην υπερθέρμανση του τζακιού και προκαλούσαν κίνδυνο ανάφλεξης του». Σε πρόσθετες ερωτήσεις που του έγιναν κατά την κυρίως εξέταση του ο μάρτυρας ανέφερε ότι οι οδηγίες εγκατάστασης που φέρεται να έστειλε η CH. SKARPARIS LTD στους ΜΕ1 και ΜΕ2 είναι γενικές οδηγίες που μπορεί να γράψει ο οποιοσδήποτε, ότι είναι αόριστες και σε μεγάλο βαθμό αντιφατικές οδηγίες και ότι δεν είναι ξεκάθαρες ως προς το τί τελικά πρέπει να κάμει ή να μην κάμει κάποιος κατά την εγκατάσταση του τζακιού. Αντεξεταζόμενος ως προς το πότε είναι που του δημιουργήθηκαν αυτές οι απορίες από τις οδηγίες, ο μάρτυρας ανέφερε ότι η πρώτη φορά που είδε τις εν λόγω οδηγίες ήταν όταν παρουσιάστηκαν στην ακροαματική διαδικασία από τους ΜΕ1 και ΜΕ2 αφού ουδέποτε αυτές είχαν δοθεί στους εναγόμενους κατά την παράδοση του τζακιού. Το μόνο έγγραφο που παραδόθηκε στους εναγόμενους, ισχυρίστηκε ο μάρτυρας, ήταν ένα σχέδιο εγκατάστασης το οποίο ναι μεν παρουσιάζεται να είναι επισυνημμένο στις οδηγίες που κατατέθηκαν ως Τεκ.1Α αλλά όταν το παρέλαβαν οι εναγόμενοι δεν ήταν. Ρωτήθηκε συναφώς από την ευπαίδευτη συνήγορο του ενάγοντα πώς είναι που συνάδει η θέση του αυτή με την θέση που εξέφρασε στη δήλωση του αλλά και στο δικόγραφο του ότι οι εναγόμενοι ακολούθησαν τις οδηγίες του προμηθευτή, οπόταν ο μάρτυρας, επικαλούμενος λανθασμένη ίσως χρήση της λέξης οδηγίες από μέρους του, ισχυρίστηκε ότι αυτό που εννοούσε ως οδηγίες ήταν το εν λόγω σχέδιο. Όταν ρωτήθηκε στη συνέχεια κατά πόσο οι εναγόμενοι εγκατέστησαν το τζάκι έστω σύμφωνα με αυτό το σχέδιο που ισχυρίστηκε ότι παρέλαβαν από τον προμηθευτή, ο ΜΥ1 ισχυρίστηκε ότι το σχέδιο που είχαν δεν ήταν το ίδιο με αυτό που κατατέθηκε στην ακρόαση και ότι αυτοί, οι εναγόμενοι δηλαδή, είναι «τη φιλοσοφία του σχεδίου» που ακολούθησαν. Δέχτηκε ο μάρτυρας ότι όντως οι εναγόμενοι είχαν περιβάλει το φουγάρο με πετροβάμβακα και ότι στις οδηγίες από την CH. SKARPARIS LTD αναφέρεται ότι αυτή η πρακτική είναι λανθασμένη. Ισχυρίστηκε όμως ο μάρτυρας ότι ο πετροβάμβακας είναι ένα θερμομονωτικό υλικό που χρησιμοποιείται ευρέως σε τέτοιες περιπτώσεις ακριβώς λόγω αυτής της θερμομονωτικής του ιδιότητας και έφερε ως παράδειγμα τη χρήση πετροβάμβακα στο καπό ενός αυτοκινήτου καθώς και σε λεβητοστάσια. Όσον αφορά τις αποστάσεις που είχε το φουγάρο από τον σκελετό της κατοικίας, ο μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι μπορεί οι εν λόγω αποστάσεις «να μην ήταν 10 εκατοστά, μπορεί να ήταν 7, μπορεί και 8», επειδή όμως υπήρχε η κατάλληλη θερμομόνωση δεν δημιουργείτο κανένας κίνδυνος. Ο μάρτυρας αναφέρθηκε και στις πληρωμές που έγιναν από τον ενάγοντα αλλά και στην ανακατασκευή της κατοικίας. Ισχυρίστηκε δε ότι ένιωσε την ηθική υποχρέωση λόγω της ζημιάς που υπέστη ο ενάγοντας να του «χαρίσει» ένα σεβαστό υπόλοιπο που παρέμεινε να πληρωθεί από τη συμφωνηθείσα αρχική αμοιβή όμως η εξοφλητική απόδειξη που εξέδωσε ισχυρίστηκε ότι δεν μπορούσε να παρουσιαστεί διότι είχε προ πολλού κλαπεί μαζί με διάφορα άλλα αρχεία της εταιρείας. Αρνήθηκε ότι είναι η εταιρεία του που ανακατασκεύασε την κατοικία και ισχυρίστηκε ότι η εμπλοκή των εναγομένων στο θέμα αυτό περιορίστηκε απλά στην ετοιμασία ενδεικτικής προσφοράς, ήτοι της προσφοράς που περιέχεται στο Τεκ.1A, στην μεσολάβηση με υπεργολάβους και στην παροχή εργατικού δυναμικού στον ενάγοντα με χαμηλό κόστος ώστε να τον βοηθήσει να ξαναχτίσει την κατοικία του. Αν και δεν γνωρίζει αν το τζάκι διατηρήθηκε το ίδιο μετά την ανακατασκευή της κατοικίας, εκ του αποτελέσματος, η προσωπική εκτίμηση του ΜΥ1 ως προς τα αίτια της φωτιάς είναι ότι ίσως το τζάκι να είχε κάποιο κατασκευαστικό ελάττωμα το οποίο προκαλούσε την υπερθέρμανση και σε συνδυασμό με το αυθαίρετο άνοιγμα αεραγωγών από τη μια, την υπερφόρτωση από τον ενάγοντα από την άλλη και με την πόρτα του τζακιού κλειστή κατά τη λειτουργία του, η θερμοκρασία αυξήθηκε τόσο πολύ που κάποια έκρηξη θα έγινε στα σημεία των ενώσεων του φουγάρου οπόταν και προκλήθηκε η φωτιά. Διευκρίνισε όμως ο ΜΥ1 ότι αυτή ήταν καθαρά μια υποθετική εκτίμηση εφόσον δεν μπορεί να γνωρίζει με ακρίβεια τι έγινε, Με την ολοκλήρωση της μαρτυρίας, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των μερών προέβησαν σε εμπεριστατωμένες αγορεύσεις με τις οποίες αμφότεροι υποστήριξαν την αξιοπιστία των μαρτύρων της πλευράς τους έναντι των μαρτύρων της άλλης πλευράς. Ειδική αναφορά στις αγορεύσεις των συνηγόρων κάνω στην απόφαση μου όπου κρίνεται αναγκαίο. Εξέτασα με προσοχή τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου, παρακολουθώντας παράλληλα τους μάρτυρες ενώ κατέθεταν, έχοντας κατά νου τις νομολογιακές αρχές που διέπουν την αξιολόγηση της μαρτυρίας ως επίσης και την δυνατότητα του Δικαστηρίου να αποδεχτεί ή να απορρίψει είτε όλη είτε μέρος της προσκομισθείσας μαρτυρίας (βλέπε Παύλου v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 68, Σάββα v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 391, Kades v. Nicolaou & Another

(1986)1 C.L.R. 212, Agapiou v. Panayiotou

(1988)1 C.L.R. 257 και Theomaria Estates Ltd v. Samuel Mason κ.α.

(2005)1 Α.Α.Δ. 256). Επισημαίνω κατ' αρχή ότι όπως φαίνεται και από την ανωτέρω σύνοψη της προσκομισθείσας μαρτυρίας, αν και με τα δικόγραφα προβάλλονταν διάφοροι ισχυρισμοί και πολλά θέματα τελούσαν υπό αμφισβήτηση, στο τέλος ήταν κοινώς αντιληπτό και μη αμφισβητούμενο ότι η πυρκαγιά που ξέσπασε στην οικία του ενάγοντα είχε προκληθεί από το τζάκι που αγόρασε ο τελευταίος και εγκατέστησαν οι εναγόμενοι και τα θέματα που τελικά κατέληξαν να είναι επίδικα ουσιαστικά περιστράφηκαν γύρω από το κατά πόσο η φωτιά προκλήθηκε ως ισχυρίζεται η πλευρά του ενάγοντα, ήτοι διότι οι εναγόμενοι ήταν αμελείς κατά την εγκατάσταση του τζακιού ή ως ισχυρίζονται οι εναγόμενοι, ήτοι είτε διότι το τζάκι που αγόρασε ο ενάγοντας ήταν εξ' υπαρχής ελαττωματικό είτε διότι ο τελευταίος προέβη σε αυθαίρετες επεμβάσεις και αλλοιώσεις στο τζάκι καθώς και σε αλόγιστη χρήση του. Ευνόητο είναι ότι, αν ήθελε φανεί ότι ευσταθεί η τρίτη περίπτωση που ισχυρίζεται ο ενάγοντας ότι ισχύει, ήτοι ότι η πυρκαγιά προκλήθηκε καθαρά από πράξεις ή παραλείψεις των εναγομένων κατά την εγκατάσταση του τζακιού τότε οι τελευταίοι θα είναι υπόλογοι να καλύψουν τις ζημιές που υπέστη ο πρώτος. Aν όμως, και αυτό χωρίς να παραγνωρίζεται ότι το βάρος απόδειξης αμέλειας των εναγομένων το φέρει η πλευρά του ενάγοντα, η μαρτυρία αποδεικνύει ότι ισχύουν οι πρώτες δύο περιπτώσεις ανωτέρω που ισχυρίζονται οι εναγόμενοι ότι ισχύουν, ήτοι ότι η πυρκαγιά οφείλεται στις συγκεκριμένες κατ' ισχυρισμό πράξεις και παραλείψεις της πλευράς του ενάγοντα, τότε αυτοί, οι εναγόμενοι δηλαδή, θα πρέπει να απαλλαχτούν από οποιαδήποτε ευθύνη για τις προκληθείσες ζημιές. Με αυτά τα θέματα κατά νου λοιπόν παρατηρώ τα εξής. Κατά πρώτο, ως προς τον ισχυρισμό των εναγομένων περί ελαττωματικού τζακιού, πέραν του ισχυρισμού του ΜΥ1 ότι όταν ακούμπησε το χέρι του στους τοίχους του τζακιού διαπίστωσε ότι οι τοίχοι που το περιέβαλλαν έβραζαν ασυνήθιστα, καμία θετική μαρτυρία δεν προσκομίστηκε που να αποδεικνύει ότι όντως υπήρχε κάποιο ελάττωμα σε σχέση με το τζάκι. Αν και δεν παραγνωρίζεται η πείρα του ΜΥ1 στην εγκατάσταση τζακιών στα πλαίσια του τομέα ανέγερσης οικοδομών, εντούτοις, όπως και ο ίδιος ο μάρτυρας ανέφερε, αυτός δεν ήταν ούτε και είναι ειδικός για να επιβεβαιώσει την ύπαρξη τέτοιου ελαττώματος εξ' ου και κατ' εκείνον έπρεπε να ειδοποιηθεί κάποιος που ήταν όντως ειδικός για να ελέγξει αν το τζάκι είχε κάποιο ελάττωμα. Στην ουσία δηλαδή, όπως και ο ίδιος ο ΜΥ1 ανέφερε κατά την αντεξέταση του, ο ισχυρισμός περί ύπαρξης κατασκευαστικού ελαττώματος στο τζάκι ήταν πάντοτε μια θεωρητική εικασία των εναγομένων και ως μια τέτοια θεωρητική εικασία παρέμεινε μέχρι και το τέλος της ακρόασης. Εδώ όμως θα πρέπει να επισημανθεί το γεγονός ότι παρέμεινε ουσιαστικά αναντίλεκτος ο ισχυρισμός του ενάγοντα ότι μετά την ανακατασκευή της κατοικίας του το τζάκι δεν αντικαταστάθηκε και ότι έκτοτε λειτουργεί χωρίς κανένα πρόβλημα, ισχυρισμός ο οποίος εύκολα θα μπορούσε να αντικρουστεί από πλευράς εναγομένων εφόσον ακόμη και αν ευσταθεί η εκδοχή του ΜΥ1 ότι δεν ήταν οι εναγόμενοι που ανακατασκεύασαν την κατοικία του ενάγοντα, σύμφωνα με την ίδια εκδοχή, τα πρόσωπα που χρησιμοποιήθηκαν για τις νέες εργασίες είναι πρόσωπα συνδεδεμένα με τους εναγόμενους. Με άλλα λόγια, ενώ ο επί του προκειμένου ισχυρισμός του ενάγοντα έπληττε στη ρίζα της την υπεράσπιση των εναγομένων περί ελαττωματικότητας του τζακιού, εφόσον ως εύλογα ανέφερε ο ενάγοντας κατά την μαρτυρία του δεν μπορούσε το ίδιο τζάκι να ήταν ελαττωματικό το 2010 και να μην ήταν ελαττωματικό για εννέα χρόνια στη συνέχεια, οι εναγόμενοι, οι οποίοι ήταν σε θέση να αντικρούσουν τον ενάγοντα επί τούτου, τίποτα τέτοιο δεν το έπραξαν. Ο ισχυρισμός του ΜΥ1 επομένως περί ελαττωματικότητας του τζακιού δεν μπορεί να ευσταθεί και απορρίπτεται. Κατά δεύτερο, όπως ο ισχυρισμός περί ελαττωματικού τζακιού έτσι και οι ισχυρισμοί των εναγομένων περί αυθαίρετων επεμβάσεων τρίτων στο τζάκι και περί αλόγιστης χρήσης του από τον ενάγοντα παρέμειναν γενικοί, αόριστοι και καθαρά στη σφαίρα του υποθετικού. Υπενθυμίζω ότι την θέση του περί αλόγιστης χρήσης του τζακιού ο ΜΥ1 τη βάσισε στην εντελώς υποθετική σκέψη ότι επειδή την επίδικη ημερομηνία «έκαμνε πολύ κρύο» ο ενάγοντας θα πρέπει και να υπερφόρτωσε το τζάκι αλλά και να το χρησιμοποίησε αλόγιστα για πάρα πολλές ώρες ενώ για τη θέση του περί αυθαίρετων επεμβάσεων τρίτων προσώπων, το μόνο που πρόσφερε ο ΜΥ1 ήταν ότι διαπίστωσε «κάτι τρύπες» που δεν τις είχαν ανοίξει οι εναγόμενοι χωρίς όμως να μπορεί να τεκμηριώσει με οποιοδήποτε τρόπο τον ισχυρισμό του αυτό. Το περίεργο βέβαια είναι ότι ενώ κατά την ακρόαση ο ΜΥ1 συνέδεσε το πρόβλημα της υπερθέρμανσης με τις εν λόγω τρύπες, ουδέποτε πριν την καταχώρηση της παρούσας αγωγής προβλήθηκε τέτοια θέση από πλευράς εναγομένων. Υπενθυμίζω ότι σύμφωνα με τον ισχυρισμό του ΜΥ1, τις εν λόγω τρύπες ο τελευταίος τις είχε εντοπίσει πολύ πριν την φωτιά, ήτοι όταν μετέβηκε, ως ισχυρίστηκε, στην κατοικία του ενάγοντα για να διερευνήσει το παράπονο που του έκαμε ο τελευταίος για υπερθέρμανση όμως δεν θεώρησε τότε ότι οι τρύπες αυτές συνδέονταν ή εξηγούσαν την κατ' ισχυρισμό ασυνήθιστη υπερθέρμανση. Ακόμη πιο περίεργο όμως είναι το γεγονός ότι ενώ ο ΜΥ1 ισχυρίστηκε ότι είδε τις τρύπες όταν μετέβηκε ο ίδιος στη σκηνή οπόταν και τις «συνέδεσε» με τη φωτιά, ουδέποτε έκρινε αναγκαίο να τις φωτογραφίσει ή με κάποιο άλλο τρόπο να τεκμηριώσει τουλάχιστο τον ισχυρισμό του αυτό ιδιαίτερα ενόψει του ότι, ως επίσης ισχυρίστηκε, είχε από εκείνη την ώρα ενημερωθεί από την Πυροσβεστική, ότι η φωτιά είχε προκληθεί από το τζάκι που εγκατέστησε η εταιρεία του και ήδη γνώριζε και για το πρόβλημα της υπερθέρμανσης αλλά και για τις τρύπες. Και οι επί του προκειμένου θέσεις των εναγομένων και του ΜΥ1 συνεπώς απορρίπτονται ως αβάσιμες. Κατά τρίτο, ως προς το θέμα των οδηγιών εγκατάστασης του τζακιού, ενώ η εκδοχή των μαρτύρων της πλευράς του ενάγοντα ήταν σταθερή και ξεκάθαρη, η εκδοχή των εναγομένων και του ΜΥ1 ήταν πλήρως συγχυσμένη και αντιφατική. Εξηγώ. Ο ενάγοντας ισχυρίστηκε ότι οι εναγόμενοι έλαβαν το εγχειρίδιο των οδηγιών εγκατάστασης του τζακιού κατά την παράδοση του από την CH. SKARPARIS LTD και μάλιστα στην παρουσία που. Εκ πρώτης όψεως, η γραπτή βεβαίωση που η εν λόγω εταιρεία έδωσε στους ΜΕ1 και ΜΕ2 οι οποίοι την επεσύναψαν στην έκθεση τους ως (Τεκ.1Α), φαίνεται να επιβεβαιώνει τουλάχιστο ότι οι εναγόμενοι όντως έλαβαν ως εργολάβοι τις εν λόγω οδηγίες εγχειρίδιο κατά την παράδοση - παραλαβή του τζακιού. Ενώ όμως στο δικόγραφο της υπεράσπισης αναφέρεται ρητά ότι οι εναγόμενοι ανέλαβαν και τοποθέτησαν το τζάκι «.ακολουθώντας το εγχειρίδιο οδηγιών εγκατάστασης των κατασκευαστών και/ή των προμηθευτών.» κατά την αντεξέταση των μαρτύρων της πλευράς του ενάγοντα δόθηκε η εντύπωση ότι οι εναγόμενοι αμφισβητούσαν ότι γνώριζαν για την ύπαρξη του εν λόγω εγχειριδίου. Κατά την κυρίως εξέταση του ΜΥ1 δε, ενώ ο μάρτυρας ισχυρίστηκε ρητά ότι οι εναγόμενοι ακολούθησαν «.τις οδηγίες του αρχιτέκτονα και των προμηθευτών.», άφησε να νοηθεί, αντίθετα με το δικόγραφο των εναγομένων, ότι οι εν λόγω οδηγίες που ισχυρίστηκε ότι ακολούθησε δεν ήταν αυτές που περιλαμβάνονταν στο εγχειρίδιο που παρουσιάστηκε ως Τεκ.1Α, αμφισβητώντας μάλιστα το εν λόγω τεκμήριο επισημαίνοντάς ότι αυτό συνιστούσε απλά γενικές οδηγίες που «μπορούσε να το γράψει ο οποιοσδήποτε» καθώς και ότι ήταν αντίγραφο. Προχώρησε όμως να εξηγήσει πώς κατ' εκείνον οι οδηγίες του Τεκ.1Α ήταν όχι μόνο αόριστες και συγχυσμένες αλλά και σε κάποιο βαθμό εσφαλμένες με βάση τη δική του εμπειρία (βλ. διαφωνία για χρήση πετροβάμβακα) καθιστώντας έτσι ασαφές το κατά πόσο τελικά είχε ή όχι υπόψη του τις εν λόγω οδηγίες κατά την εγκατάσταση και αν τις είχε κατά πόσο τις ακολούθησε αλλά τον σύγχυσαν ή τις αγνόησε λόγω αυτών των «προβλημάτων» που διαπίστωσε. Όταν όμως εύλογα του ζητήθηκε στη συνέχεια από την ευπαίδευτη συνήγορο του ενάγοντα να ξεκαθαρίσει την εικόνα και τη θέση που προωθούσε, η εκδοχή του θόλωσε ακόμη περισσότερο. Αρχικά ανακατασκεύασε τη θέση του ότι όντως οι εναγόμενοι είχαν «.τις οδηγίες .των προμηθευτών» επικαλούμενος δήθεν λάθος στην έκφραση του και ενώ παρέμεινε στη θέση ότι όντως κάτι του παραδόθηκε από την CH. SKARPARIS LTD ισχυρίστηκε αφ' ενός ότι αυτό που του παραδόθηκε δεν ήταν οι οδηγίες του εγχειριδίου Τεκ.1Α αλλά για άγνωστο λόγο του παραδόθηκε μόνο το σχέδιο που παρουσιάζεται επισυνημμένο σε αυτές και αφ' ετέρου ρητά ότι το σχέδιο που παρουσιάζεται στο Τεκ.1Α ήταν το σχέδιο που ακολούθησαν οι εναγόμενοι κατά την εγκατάσταση. Μάλιστα δε, ο ΜΥ1 ισχυρίστηκε ότι εφόσον οι κατασκευαστικές οδηγίες είναι πανομοιότυπες για όλα τα τζάκια, το εν λόγω σχέδιο του Τεκ.1Α ήταν αρκετό για σκοπούς εγκατάστασης του επίμαχου τζακιού και προχωρώντας ένα βήμα παραπέρα ισχυρίστηκε και ότι είναι με βάση αυτό το σχέδιο εγκατάστασης που και η αρχιτέκτονας του έργου όφειλε να ελέγξει την εγκατάσταση και να προβεί, αν είχε, σε οποιαδήποτε παρατήρηση. Όταν όμως στη συνέχεια ρωτήθηκε αν τελικά εγκατέστησε το τζάκι σύμφωνα με το σχέδιο του Τεκ.1Α που επικαλέστηκε, για άγνωστο λόγο ο μάρτυρας άλλαξε και πάλι όλη την εκδοχή του ισχυριζόμενος ότι το σχέδιο που είχε εκείνος είχε «αλλάξει» πριν την εγκατάσταση και ότι τελικά δεν είναι το σχέδιο του Τεκ.1Α που ακολούθησε αλλά τη «φιλοσοφία του σχεδίου», χωρίς όμως να εξηγεί τι είναι που εννοεί ως «φιλοσοφία του σχεδίου» ή τουλάχιστο τι ακριβώς είναι που στο τέλος έκαμε κατά την εγκατάσταση. Ουσιαστικά, από τη μαρτυρία του ΜΥ1 φάνηκε ξεκάθαρα ότι το μόνο που προσπαθούσε απεγνωσμένα και με κάθε τρόπο να κάμει ο μάρτυρας ήταν να αποσυνδέσει τον τρόπο με τον οποίο οι εναγόμενοι εγκατέστησαν το τζάκι από το περιεχόμενο των οδηγιών εγκατάστασης Τεκ.1Α, ήτοι των οδηγιών που ο ίδιος ο προμηθευτής του τζακιού βεβαίωσε γραπτώς ότι συνιστούν τις οδηγίες που δίνονται σε εργολάβους όπως οι εναγόμενοι και που επιβάλλεται να ακολουθηθούν ώστε να υπάρχει ασφαλής λειτουργία του τζακιού και να μην δημιουργείται κίνδυνος πρόκλησης πυρκαγιάς όπως έγινε στην παρούσα περίπτωση. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να αναφερθούν πολλά ως προς το γιατί η επί του προκειμένου μαρτυρία του ΜΥ1 δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή ως αξιόπιστη μαρτυρία αφού όχι μόνο έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το δικόγραφο της υπεράσπισης αλλά είναι και σε τέτοιο βαθμό διάχυτη από εγγενείς αντιφάσεις που δημιουργεί σοβαρά ερωτηματικά ως προς το πώς και στη βάση ποιων οδηγιών είναι που τελικά εγκαταστάθηκε το επίμαχο τζάκι κατά τους εναγόμενους. Σημειώνω εδώ ότι δεν έχω παραγνωρίσει ότι ο ΜΥ1 προσπάθησε να ρίξει ένα πέπλο αμφιβολίας ως προς το κατά πόσο οι οδηγίες του Τεκ.1Α όντως συνιστούν τις οδηγίες εγκατάστασης του επίμαχου τζακιού και ότι κατά την ακρόαση δεν παρουσιάστηκε οποιοσδήποτε αντιπρόσωπος της CH. SKARPARIS LTD για να δώσει μαρτυρία. Υπό το φως όμως της φτωχής εικόνας της μαρτυρίας του ΜΥ1 σε σχέση με το θέμα αυτό από τη μια και από την άλλη τόσο του δικογράφου της υπεράσπισης όσο και της γραπτής βεβαίωσης της CH. SKARPARIS LTD, η οποία είναι παραδεκτό ότι συνιστά τον πωλητή - προμηθευτή του επίμαχου τζακιού, ότι οι οδηγίες του Τεκ.1Α και αφορούν το συγκεκριμένο τζάκι που πωλήθηκε και παραδόθηκε στον ενάγοντα (βλ. αναφορά που γίνεται στη βεβαίωση της CH. SKARPARIS LTD στον ενάγοντα) αλλά και ότι οι εν λόγω οδηγίες δίνονται σε όλους τους πελάτες και εργολάβους, δύναται θεωρώ να εξαχθεί με ασφάλεια ότι όντως οι οδηγίες του Τεκ.1Α είναι οι οδηγίες που αφορούν στο επίμαχο τζάκι και ότι όντως οι εν λόγω οδηγίες δόθηκαν στους εναγόμενους κατά την παράδοση του τζακιού ως ισχυρίστηκε και ο ενάγοντας και προβαίνω σε ανάλογο εύρημα. Δημιουργείται συνεπώς το ερώτημα γιατί ο ΜΥ1 να μην θέλει να αντιπαραβληθεί η εγκατάσταση των εναγομένων με το περιεχόμενο των οδηγιών του Τεκ.1Α; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι θεωρώ έκδηλη και αναδύεται τόσο από τις παραδοχές στις οποίες ο ίδιος ο ΜΥ1 έχει προβεί όσο και από το σύνολο της μαρτυρίας των ΜΕ1 και ΜΕ2, η οποία μαρτυρία, όπως θα εξηγήσω πιο κάτω, σε αντίθεση με αυτή του ΜΥ1 ήταν και σταθερή και λεπτομερής και είχε και συνοχή. Σύμφωνα λοιπόν με τον ίδιο το ΜΥ1, η απόσταση του φουγάρου του τζακιού που εγκατέστησαν οι εναγόμενοι από τα ξύλα του σκελετού και τα πλακάζ της τοιχοποιίας τελικά μπορεί «να μην ήταν 10 εκατοστά, μπορεί να ήταν 7, μπορεί και 8» ενώ το ίδιο το φουγάρο ήταν περιτυλιγμένο με πετροβάμβακα ο οποίος εγκλωβίζει στο εσωτερικό του τη θερμότητα και άλλο πυρίμαχο θερμομονωτικό υλικό δεν υπήρχε μεταξύ του φουγάρου και της ξύλινης τοιχοποιίας. Αυτά όμως ήταν ουσιαστικά και τα ευρήματα στα οποία προέβηκαν αμφότεροι οι ΜΕ1 και ΜΕ2, οι οποίοι κατέληξαν στο συμπέρασμα, ότι λόγω ακριβώς αυτής της στενής επαφής που είχε το ακατάλληλα μονωμένο φουγάρο με την εύφλεκτη ξύλινη τοιχοποιία, η τεράστια θερμότητα που αναπτυσσόταν εντός του φουγάρου λόγω και της ύπαρξης του περιτυλίγματος από πετροβάμβακα μεταφέρθηκε στον ξύλινο σκελετό και προκάλεσε την αυτανάφλεξη των ξύλων με αποτέλεσμα να προκληθεί η φωτιά. Αυτό το συμπέρασμα των ΜΕ1 και ΜΕ2 όχι μόνο συνάδει με τις έντονες επισημάνσεις που γίνονται στο εγχειρίδιο της CH. SKARPARIS LTD που παρατίθενται αυτούσιες ανωτέρω αλλά προβάλλει ορθό και ως θέμα κοινής λογικής αφού δεν προϋποτίθεται κάποια εξειδικευμένη κατάρτιση για να γίνει αντιληπτό ότι μια πηγή ιδιαίτερα ψηλής θερμότητας όπως είναι ένα φουγάρο τζακιού στο οποίο αναπτύσσονται τεράστιες θερμοκρασίες δεν πρέπει να έρχεται σε επαφή με εύφλεκτα υλικά όπως είναι ο ξύλινος σκελετός μιας κατοικίας. Σε κάθε περίπτωση όμως, η επαγγελματική κατάρτιση του ΜΕ2 ως Πολιτικού Μηχανικού επέτρεπε θεωρώ στο μάρτυρα να καταλήξει και ως εμπειρογνώμονας σε αυτό το συμπέρασμα ιδιαίτερα αν ληφθεί υπόψη ότι ο μάρτυρας ήταν πλήρως ικανός να εξηγήσει ακόμη και αυτόν τον ισχυρισμό των εναγομένων ότι «οι τοίχοι έβραζαν», ήτοι ακριβώς διότι η λανθασμένη επαφή που είχε το ακατάλληλα μονωμένο φουγάρο από τη τοιχοποιία προκαλούσε την μεταφορά θερμότητας στο σκελετό και τους τοίχους μέχρι που στο τέλος προκάλεσε τη φωτιά. Θα πρέπει εδώ να σημειωθεί ότι ο ΜΥ1, ο οποίος βασίστηκε στη διαπίστωση του ότι «οι τοίχοι έβραζαν» για να υποστηρίξει ότι το τζάκι ήταν ελαττωματικό, δήλωσε ουσιαστικά αδυναμία είτε να αντικρούσει το ΜΕ2 επί αυτού του θέματος είτε να προσφέρει οποιαδήποτε άλλη ικανοποιητική εξήγηση ως προς το γιατί έβραζαν οι τοίχοι αν όχι λόγω μεταφοράς θερμότητας από το φουγάρο. Δεν θα μπορούσε τέλος να μην επισημανθεί και το γεγονός ότι μία εκ των θέσεων που πρόβαλαν οι εναγόμενοι είναι ότι μετά τη φωτιά αποφάσισαν, ως θέμα ηθικό ισχυρίστηκαν, όπως το υπόλοιπο ποσό που έπρεπε να πληρωθούν από τον ενάγοντα σε σχέση με τις εργασίες που έκαμαν και το οποίο ως ισχυρίστηκαν, δεν ήταν «διόλου ευκαταφρόνητο» αφού ανέρχετο περί τις €12.000 με €15.000 να το χαρίσουν στον ενάγοντα «.λόγω της ζημιάς». Χωρίς να παραγνωρίζω βέβαια ότι η θέση του ενάγοντα ήταν ότι του έγινε έκπτωση του εν λόγω ποσού λόγω άλλων κατασκευαστικών λαθών των εναγομένων εντούτοις αδυνατώ να αντιληφθώ πώς στέκει στη λογική οι εναγόμενοι να προωθούν από τη μια τη θέση ότι δεν φέρουν καμία ευθύνη για την φωτιά που προκλήθηκε και από την άλλη να επιμένουν να ισχυρίζονται ότι αποφάσισαν να χαρίσουν στον ενάγοντα το 1/10 σχεδόν της συμφωνηθείσας αμοιβής τους (συνολικά €165.136 Τεκ.2) και αυτό μάλιστα τη στιγμή που ως επίσης ισχυρίστηκαν, δεν θα αναλάμβαναν και ούτε θα πληρώνονταν για τις περαιτέρω εργασίες ανακατασκευής. Με άλλα λόγια ουσιαστικά οι εναγόμενοι ισχυρίστηκαν ότι ενώ για τις ζημιές που υπέστη ο ενάγοντας ευθύνεται αποκλειστικά ο ίδιος και δη διότι δεν ακολούθησε τις συμβουλές τους, δεν χρησιμοποίησε το τζάκι με σύνεση και έκαμε και αυθαίρετες επεμβάσεις στη δική τους εργασία, εντούτοις αυτοί, χωρίς κανένα απολύτως λόγο και καθαρά προς σημαντική ζημιά της δικής τους τσέπης, αποφάσισαν να του χαρίσουν περί τα €15.000 τα οποία κατ' εκείνους δικαιούνταν πλήρως να εισπράξουν. Με κάθε σεβασμό προς την πλευρά των εναγομένων, η θέση τους αυτή δεν στέκει στη λογική εκτός αν ο πραγματικός λόγος που χάρισαν στον ενάγοντα το εν λόγω ποσό ήταν είτε διότι ένιωθαν και αυτοί υπεύθυνοι για τη ζημιά που υπέστη ο τελευταίος ή τουλάχιστο διότι θα ξαναπληρώνονταν για τις νέες κατασκευαστικές εργασίες, θέσεις όμως που σε καμία περίπτωση δεν υιοθέτησαν. Ενόψει όλων των πιο πάνω συνεπώς, δέχομαι το ΜΕ2 ως κατάλληλα καταρτισμένο πρόσωπο για να καταθέσει τα όσα κατέθεσε και τόσο τη μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα όσο και του ΜΕ1 καθώς επίσης και την έκθεση Τεκ.1 που αμφότεροι ετοίμασαν και υιοθέτησαν, τις δέχομαι ως αξιόπιστες. Στη βάση της πιο πάνω αξιολόγησης της μαρτυρίας προβαίνω σε περαιτέρω ανάλογα ευρήματα ότι κατά την εγκατάσταση του τζακιού οι εναγόμενοι δεν τήρησαν τις επιβαλλόμενες οδηγίες εγκατάστασης που ήταν άμεσα συναρτώμενες με τα θέματα ασφάλειας του τζακιού αλλά αντίθετα εγκατέστησαν το τζάκι κατά τρόπο που δημιούργησε κίνδυνο πυρκαγιάς και εν τέλει προκάλεσε τη φωτιά που κατέστρεψε την κατοικία του ενάγοντα. Η κατάληξη μου συνεπώς είναι ότι οι εναγόμενοι, οι οποίοι όφειλαν να επιδείξουν τον επιβαλλόμενο επαγγελματισμό και επιμέλεια κατά τις εργασίες τους δεν το έπραξαν με αποτέλεσμα να ενεργήσουν αμελώς και συνεπεία της αμέλειας τους αυτής ο ενάγοντας υπέστηκε ζημιές για τις οποίες η ασφάλεια του κατέβαλε το αξιούμενο ποσό, το οποίο και δικαιούται να ανακτήσει από τους εναγόμενους. Για όλους τους πιο πάνω λόγους κρίνω ότι η πλευρά του ενάγοντα πέτυχε να αποδείξει στον απαιτούμενο βαθμό την αγωγή της εναντίον των εναγομένων και συνεπώς εκδίδεται απόφαση υπέρ ενάγοντα και εναντίον των εναγομένων για το ποσό των €59.419 πλέον τον εκάστοτε νόμιμο από 25/01/10 πλέον έξοδα ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο με νόμιμο τόκο πλέον ΦΠΑ. (Υπ.) ................ Λ. Πασχαλίδης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο