Προεστός ν. Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ κ.α., Αρ. Αγωγής: 1765/2013, 31/3/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2020:A170 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: M. Αμπίζα, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1765/2013 Μεταξύ:- XXXXX Προεστός Ενάγοντα και
- Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ
- XXXXX Παττίχης Εναγομένων ------------------------------------- 31 Μαρτίου 2020 Για τον Ενάγοντα: κ. Χριστοδούλου για Μ.Ξ. Ιωάννου & Συνεργάτες Για τους Εναγόμενους 1 και 2: κ Θ Οικονόμου για Άντης Τριανταφυλλίδης & Υιοί ΔΕΠΕ -------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα αγωγή του, ο ενάγων αξιώνει εναντίον των εναγομένων 1 και 2 ως η παράγραφος 15 της έκθεσης απαίτησής του, ήτοι: «Α) Γενικές και/ή τιμωρητικές και/ή επαυξημένες και/ή παραδειγματικές αποζημιώσεις για δυσφήμιση και/ή συκοφαντία και/ή επιζήμια ψευδολογία και/ή δημοσίευση δυσφημιστικού δημοσιεύματος και/ή δυσφημιστικών δηλώσεων που διέπραξαν οι εναγόμενοι στις 16.1.2010 και 24.1.2010 ως περιγράφεται ανωτέρω. Β) Επιπρόσθετα και/ή διαζευκτικά, διάταγμα του σεβαστού Δικαστηρίου που να διατάττει τους εναγομένους να αποσύρουν όλες τις δυσφημιστικές δηλώσεις που εξέφρασαν εναντίον του ενάγοντα με τα πιο πάνω δημοσιεύματα τους ημερομηνίας 16.1.2010 και 24.1.
- Γ) Οποιαδήποτε άλλη διαταγή και/ή θεραπεία το Δικαστήριο ήθελε θεωρήσει εύλογη και/ή δίκαιη υπό τας περιστάσεις. Δ) Νόμιμο τόκο επί παντός επιδικασθέντος ποσού από την καταχώρηση της παρούσας και/ή από την επίδοση της απόφασης. Ε) Έξοδα, πλέον έξοδα επίδοσης, πλέον ΦΠΑ.» Οι ως άνω αξιώσεις αναφέρονται σε δημοσίευση στην έκδοση της εφημερίδας «Ο Φιλελεύθερος» ημερομηνίας 16.1.2010 και 24.1.2010 των δημοσιευμάτων που ο ενάγων παραθέτει στην παράγραφο 7 της έκθεσης απαίτησής του. Με την υπεράσπισή τους, οι εναγόμενοι 1 και 2, πέραν των ουσιαστικών αναφορικά με τα επίδικα θέματα ισχυρισμών και υπερασπίσεων τους, εγείρουν προδικαστική ένσταση «. καθ' ότι με την αγωγή δεν αποκαλύπτεται οποιαδήποτε εύλογη ή οποιαδήποτε αιτία αγωγής (cause of action) εναντίον των εναγομένων και/ή η αγωγή θα πρέπει να απορριφθεί και/ή ανασταλεί λόγω παραγραφής των αγωγίμων δικαιωμάτων επί των οποίων εδράζεται η αγωγή σύμφωνα με το άρθρο 68 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148». Από την πλευρά του, ο ενάγων, μέσω της απάντησής του, απορρίπτει την προδικαστική ένσταση των εναγομένων και ισχυρίζεται ότι έχει ένα καλό και νόμιμο αγώγιμο δικαίωμα όπως αυτό περιγράφεται στην έκθεση απαίτησης του και όπως προκύπτει από την εθνική, ευρωπαϊκή και διεθνή νομοθεσία. Μετά από σχετικό διάβημα των εναγομένων, στις 20.12.2019 εκ συμφώνου διατάχθηκε η εκδίκαση της ως άνω προδικαστικής ένστασης προτού παρατεθεί η μαρτυρία αναφορικά με την ουσία της αγωγής. Συνεπώς, οι δύο συνήγοροι αγόρευσαν επί του συγκεκριμένου σημείου, παραθέτοντας γραπτώς τις θέσεις τους με αναφορά σε νομοθετικές πρόνοιες και νομολογιακές αρχές. Δεν θα εξυπηρετούσε η επανάληψη των αναφερόμενων από τους συνηγόρους. Αρκεί να λεχθεί ότι έχω με προσοχή μελετήσει όλα τα ενώπιον μου στοιχεία σχετικά με το υπό εξέταση ζήτημα, συμπεριλαμβανομένων των αγορεύσεων των συνηγόρων. Άλλωστε, η ανάλυση που ακολουθεί, αντικείμενο έχει τις θέσεις αυτές των δύο πλευρών. Ως προς το πραγματικό υπόβαθρο του υπό κρίση θέματος, αυτό προκύπτει από το περιεχόμενο της έκθεσης απαίτησης και την έγερση, ως γεγονός, ζητήματος παραγραφής με την υπεράσπιση των εναγομένων. Έχω ήδη αναφερθεί στη βάση της αξίωσης του ενάγοντα, ήτοι δυσφήμιση και επιζήμια ψευδολογία. Φυσικά, τα όσα αποδίδει ο ενάγων στην έκθεση απαίτησης του, δεν ισχυρίζονται ή αναζητούν ειδική ζημιά, αφενός, ούτε φαίνεται να αποδίδουν στους εναγόμενους τα όσα το άρθρο 25 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148 προνοεί σε σχέση με το αστικό αδίκημα της επιζήμιας ψευδολογίας. Επομένως, συνάγεται η βάση των αξιώσεων του ενάγοντα να εδράζεται σε δυσφήμιση χωρίς αναζήτηση ειδικής ζημιάς. Τα υπό κρίση δημοσιεύματα έλαβαν χώρα στην έκδοση της εφημερίδας «Ο Φιλελεύθερος» ημερομηνίας 16.1.2010 και 24.1.
- Το γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα καταχωρήθηκε στις 7.3.
- Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Δημητρίου ν Δημητρίου
(2012)1 ΑΑΔ 834, «. Ουδεμία αμφιβολία υπάρχει, ότι το ισχύον δίκαιο προσδιορίζεται κατά το χρόνο προώθησης του δικονομικού διαβήματος». Ενώ κατά κανόνα, η περίοδος παραγραφής αρχίζει να μετρά από τη στιγμή που προκύπτει η αιτία της αγωγής (Χριστοδουλίδης Global Capital Securities and Financial Services Ltd
(2012)1 AAD 636). Στην περίπτωσή μας, η αγωγή καταχωρήθηκε στις 7.3.2013, δηλαδή μετά που τέθηκε σε ισχύ (κατά την 1.7.2012) ο περί Παραγραφής Αγώγιμων Δικαιωμάτων Νόμος του 2012, Ν 66(Ι)/
- Όπως εξηγείται στην Χαραλαμπίδης ν Louis Hotels Public Company Ltd, ECLI:CY:AD:2019:A406, Πολιτική Έφεση Αρ. 8/2013, ημερομηνίας 4.10.2019: «Ακολούθως, με τον περί Παραγραφής Αγωγίμων Δικαιωμάτων Νόμο του 2012 (Ν. 66(Ι)/2012)καταργήθηκε τόσο το Κεφ. 15, όσο και ο Ν. 110(Ι)/2002, αλλά και το άρθρο 68 του Κεφ. 148, ως προς αυτό το τελευταίο όμως, αναφορικά με πράξη ή παράλειψη που επεσυνέβη κατά ή μετά την έναρξη ισχύος του Ν. 66(Ι)/2012, ο οποίος τέθηκε σε ισχύ την 1.7.
- Η παραγραφή αγωγίμων δικαιωμάτων σε σχέση με αστικά αδικήματα για πράξεις ή παραλείψεις που έλαβαν χώρα προηγουμένως συνεχίζει να διέπεται από τις πρόνοιες του άρθρου
- Για πράξεις ή παραλείψεις που έλαβαν χώρα μετά, η παραγραφή ρυθμίζεται πλέον από το άρθρο 6 του Ν. 66(Ι)/2012». Και παρακάτω: «Σε αντίθεση με το Νόμο 66(Ι)/2012 στον οποίο, ως άνω καθορίζεται ότι ο χρόνος παραγραφής αρχίζει όταν συμπληρωθεί η βάση της αγωγής, το άρθρο 68 θέτει ως αφετηρία τον χρόνο της πράξης ή παράλειψης για την οποία εγέρθηκε η αγωγή. Εξ ου και οι πρόνοιες των εδαφίων (β) και (γ) στο άρθρο 68 ώστε να καλύπτονται οι περιπτώσεις που θα ήταν εύλογο και δίκαιο ο χρόνος έναρξης της παραγραφής να επεκταθεί σε μεταγενέστερο στάδιο». Επομένως, στη βάση των ως άνω και με δεδομένο ότι οι επίδικες δημοσιεύσεις έλαβαν χώρα στις 16.1.2010 και 24.1.2010, στην παρούσα υπόθεση έχουν ισχύ οι πρόνοιες του άρθρου 68 του Κεφ.
- Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το αστικό αδίκημα της δυσφήμισης εμπίπτει στις πρόνοιες του άρθρου 68(α). Κι αυτό γιατί, σε αντίθεση με πράξη ή παράλειψη που απαιτεί ύπαρξη ειδικής ζημιάς για να αποτελέσει αγώγιμο δικαίωμα, η γραπτή δυσφήμιση, ως την παρούσα υπόθεση, συντελείται, παρέχοντας αγώγιμο δικαίωμα, με τη δημοσίευση. Κατά το χρόνο των επιδίκων δημοσιεύσεων, στις 16.1.2010 και 24.1.2010, η αιτία αγωγής ολοκληρώθηκε δίδοντας το δικαίωμα στον ενάγοντα να στραφεί εναντίον των εναγομένων στη βάση των ισχυρισμών του και αναζητώντας τις επίδικες αξιώσεις. Δεν υφίσταται οτιδήποτε ενώπιον του Δικαστηρίου που να θέτει σε ισχυρισμό ή να καταδεικνύει ύπαρξη συνεχιζόμενης πράξης ή παράλειψης. Επομένως, με δεδομένη την ημερομηνία της καθεμιάς από τις επίδικες δημοσιεύσεις και την πρόνοια του άρθρου 68(α) του Κεφ. 148 ότι καμιά αγωγή δεν εγείρεται για αστικό αδίκημα, εκτός αν αυτή εγερθεί εντός τριών ετών αμέσως μετά την πράξη ή παράλειψη για την οποία εγέρθηκε η αγωγή, καθίσταται εμφανές ότι η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε εκπρόθεσμα αφού έχει παραγραφεί το δικαίωμα έγερσης αγωγής για διεκδίκηση του αγώγιμου δικαιώματος. Συνεπώς και για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, η παρούσα διαδικασία αναστέλλεται (Φεσσά ν Κασάπη
(1994)1 ΑΑΔ 337). Επιδικάζονται υπέρ των εναγομένων 1 και 2 και εναντίον του ενάγοντα τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας, ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............................... Μ. Αμπίζας, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο