Αναφορικά με τον Αντωνιάδη ν. STICHTING ALATAS SPECIALS, Αρ. Αίτησης Πτώχευσης 4/2019, 7/4/2020

(1), 47, 50, 59, 63, 71, 72, 92, 98 και 188, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.19 θ.26, Δ.26 θ.θ. 1 και 2, Δ.27 θ.3, Δ.48 θ.θ. 1 - 13 και Δ.64 και στις εγγενείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα επί των οποίων βασίζεται η αίτηση εκτίθενται στην Ένορκη Δήλωση, ημερ. 5.11.2019, του κ. XXXXX Αντωνιάδη, ο οποίος ορκίζεται και λέγει ότι έχει διαβάσει την Αίτηση Πτώχευσης υπ' αρ. 4/19 και είναι η θέση του ότι η εν λόγω Αίτηση Πτώχευσης θα πρέπει να ακυρωθεί ή παραμεριστεί ή ανασταλεί ενόψει του γεγονότος ότι εκκρεμεί έφεση κατά της απόφασης ημερ. 05/09/14 στη βάση της οποίας προωθείται η ως άνω αίτηση πτώχευσης εναντίον του. Όταν εξεδόθη η απόφαση ημερ. 05/09/14, αυτός καταχώρησε, εντός της υπό του νόμου ταχθείσας προθεσμίας, έφεση με αριθμό 316/14, αντίγραφο της οποίας επισυνάπτει στην ένορκη δήλωσή του ως Τεκμήριο 1. Η ως έφεση δεν έχει ακόμα εκδικαστεί και ευρίσκεται στο στάδιο αναμονής ορισμού της από το Ανώτατο Δικαστήριο. Δηλαδή εκκρεμεί. Εξ όσων, όμως, τον συμβουλεύουν οι δικηγόροι του, οι πιθανότητες επιτυχίας της εν λόγω έφεσης, με την οποία εγείρονται 8 λόγοι έφεσης, είναι καλές και ενδεικτικά αναφέρονται τα ακόλουθα: «Α) Το Σεβαστό Πρωτόδικο Δικαστήριο δεν ενασχολήθηκε καθόλου με το κατά πόσο η Ενάγουσα στην σχετική αγωγή - Αιτήτρια στην κυρίως αίτησης πτώχευσης - είχε παραβεί τους όρους της επίδικης συμφωνίας πιστωτικής διευκόλυνσης Β) Το Σεβαστό Πρωτόδικο Δικαστήριο, παρόλο που ουδέποτε προωθήθηκε η οποιαδήποτε θέση περί μη εφαρμογής της συμφωνίας πιστωτικής διευκόλυνσης εκ μέρους μου και των λοιπών Εναγομένων, προέβη σε εύρημα περί του αντιθέτου εσφαλμένα. Γ) Το Σεβαστό Πρωτόδικο Δικαστήριο παραγνώρισε ή και δεν αντελήφθη ότι ήσαν οι ίδιοι οι Ενάγοντες - Αιτητές στην κυρίως αίτηση πτώχευσης - που δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν σε υποχρεώσεις που ανέλαβαν έναντι των Εναγομένων. Δ) Το Σεβαστό Πρωτόδικο Δικαστήριο παρέλειψε να αντιληφθεί ότι στην υπόθεση η παραβίαση των επίδικων συμφωνιών προέρχετο από την ίδια την Ενάγουσα - Αιτήτρια στην παρούσα αίτηση πτώχευσης Ε) Το Σεβαστό Πρωτόδικο Δικαστήριο προέβη σε εσφαλμένη ερμηνεία των σχετικών όρων των συμφωνιών που αφορούσε η αγωγή αλλά και γενικώς της μαρτυρίας που ετέθη ενώπιον του επί σημαντικών πτυχών αυτής.». Εξ όσων τον συμβουλεύουν οι δικηγόροι του και ο ίδιος αληθινά πιστεύει ότι η ύπαρξη της Έφεσης 316/14, σε συνάρτηση με τις καλές πιθανότητες επιτυχίας της, συνιστούν επαρκή λόγο για την ακύρωση και/ή παραμερισμό και/ή αναστολή της προώθησης της Αίτησης Πτώχευσης υπ' αρ. 4/19 αφού, με την εν λόγω Έφεση επιδιώκεται η ανατροπή της απόφασης επί της οποίας κατ' αποκλειστικότητα εδράζεται η παρούσα αίτηση πτώχευσης. Σημειώνει επίσης ο κ. Αντωνιάδης ότι είχε γίνει αίτημα αναστολής εκτέλεσης της απόφασης ημερ. 05/09/14 και αυτή ανεστάλη με αποδοχή των Αιτητών - Πιστωτών, υπό τον όρο όμως ότι θα κατατίθετο εγγύηση τραπεζική για ποσό 300,000 ευρώ πλέον τόκους ως η εν λόγω απόφαση. Δεν κατέστη δυνατό να κατατεθεί η εν λόγω εγγύηση. Παρά ταύτα, όπως του εξηγεί ο δικηγόρος του, αφ' ης στιγμής δέχτηκαν αναστολή οι Αιτητές στην κυρίως αίτηση πτώχευσης, δέχονται ότι η έφεσή του επί της επίδικης απόφασης είναι καλόπιστη ή έστω συζητήσιμη. Επισυνάπτει ο κ. Αντωνιάδης το αίτημα αναστολής που είχε γίνει τότε ως Τεκμήριο 2 στην Ε/Δ του για την υπό κρίση τώρα αίτηση. Διατυπώνει επίσης τον ισχυρισμό ο κ. Αντωνιάδης ότι - «Σε περίπτωση μη έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος και συνεπακόλουθης επιτυχίας μου στην Έφεση αρ. 316/14, οι συνέπειες που θα έχω ήδη υποστεί από τυχόν έκδοση ενός Διατάγματος Πτώχευσης θα είναι καταλυτικές και μη αναστρέψιμες κατά τρόπο που να καθίσταται η όποια απόφαση στο πλαίσιο της Έφεσης αρ. 316/14 άνευ αντικειμένου. Ως εκ τούτου θα μου αποστερηθεί ουσιαστικά η εξάσκηση του δικαιώματος μου εις έφεση το οποίο θα εξουδετερωθεί αν προηγηθεί η προώθηση της παρούσας πτωχευτικής διαδικασίας εναντίον μου. Συνακόλουθα είναι δέον, κατά τη συμβουλή των δικηγόρων μου και, προς το συμφέρον της δικαιοσύνης να εκδοθεί διάταγμα ακύρωσης και/ή παραμερισμού και/ή αναστολής της διαδικασίας της Αίτησης Πτώχευσης ούτως ώστε να διασφαλιστεί το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμά μου για άσκηση έφεσης αλλά και για να μην υποβληθώ στη δραστικότατη διαδικασία πτώχευσης ενώ, μεταγενέστερα αυτής, να δικαιωθώ στο εφετείο και να ακυρωθεί αφενός η απόφαση από την οποία προκύπτει το επίδικο χρέος αλλά, αφετέρου στη βάση του ακυρωθέντος αυτού χρέους, να έχει εκδοθεί διάταγμα πτώχευσης εναντίον μου.». Η ένσταση στην υπό κρίση αίτηση. Οι Καθ' ων η Αίτηση στην υπό κρίση αίτηση - Αιτητές στην κυρίως Αίτηση Πτώχευσης, STICHΤING ALATAS SPECIALS, καταχώρισαν Ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης στην αίτηση του κ. XXXXX Αντωνιάδη για αναστολή της εναντίον του διαδικασίας Πτώχευσης με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό. Η ένσταση βασίζεται στον περί Πτώχευσης Νόμο - ΚΕΦ. 5, άρθρα 3

(1)(ε), 6

(1)-

(4), 9, 11

(1), 90, 93

(1)και

(2), 97, στους περί Πτωχεύσεως Κανονισμούς άρθρα 16, 17 - 37, 57 - 63, 187 και 188, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.19 θ.26, Δ.27 θ.3, Δ.48 θ.θ. 1 - 9 και Δ.64 και στον περί Δικαστηρίων Νόμο άρθρα 31, 32 και 43, στη Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και σε οποιαδήποτε άλλη σχετική καθοδηγητική Νομολογία, καθώς επίσης και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες και γενική πρακτική του Δικαστηρίου. Οι συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι:

(1)Η αίτηση είναι κακόπιστη, καταχρηστική και γίνεται για αλλότριους σκοπούς με σκοπό την περαιτέρω καθυστέρηση της προώθησης της Αίτησης Πτώχευσης αντίθετα με έναν από τους σκοπούς της διαδικασίας πτώχευσης, που αποσκοπεί στην προστασία της περιουσίας του χρεώστη.

(2)Η αίτηση είναι κακόπιστη και καταχρηστική, αφού ο Αιτητής επιδιώκει ουσιαστικά και πρακτικά την εκ νέου αναστολή εκτέλεσης της απόφασης στην αγωγή υπ' αριθμό XXXXX/2004, επί της οποίας εδράζεται η Ειδοποίηση Πτώχευσης υπ' αριθμό 23/2018 και η Αίτηση Πτώχευσης υπ' αριθμό 4/2019, παρά το γεγονός ότι συμφωνήθηκε και εκδόθηκε διάταγμα αναστολής εκτέλεσης με όρους, τους οποίους όμως δεν τήρησε.

(3)Το δικαίωμα του Αιτητή να προωθεί την Πολιτική Έφεση δεν θα επηρεαστεί από την κήρυξη του Αιτητή σε πτώχευση.

(4)Οι λόγοι Έφεσης της Πολιτικής Έφεσης 316/2014 που προβάλλονται στην Ένορκη Δήλωση του Αιτητή δεν επεξηγούνται ικανοποιητικά στην ένορκη δήλωση του Αιτητή και/ή δεν τεκμηριώνουν ότι πρόκειται για πραγματική και/ή σοβαρή και/ή καλόπιστη έφεση.

(5)Δεν πληρούνται τα νομολογιακά και/ή δικονομικά κριτήρια και/ή προϋποθέσεις για ακύρωση και/ή παραμερισμό της Αίτησης Πτώχευσης και/ή αναστολή της παρούσας διαδικασίας

(6)Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την παρούσα Αίτηση Αναστολής της διαδικασίας Πτώχευσης περιλαμβάνει διαζεύξεις και ο ένορκος δηλών δεν ορκίζεται θετικά. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η παρούσα Ένσταση εμφαίνοντα στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση του κ. XXXXX Λοϊζίδη, ημερ. 20/11/2019, ο οποίος ορκίζεται και λέγει τα εξής꞉ «Εγώ ο κάτωθι υπογεγραμμένος XXXXX Λοϊζίδης, με Α.Δ.Τ XXXXX6165 από τη Λευκωσία ορκίζομαι και λέγω ότι:

1. Γνωρίζω προσωπικά και μπορώ να επαληθεύσω τα γεγονότα της υπόθεσης με βάση την πληροφόρηση που έχω λάβει από τους ίδιους τους Καθ' ων η Αίτηση/Πιστωτές (στο εξής «οι Καθ' ων η Αίτηση») και τους δικηγόρους τους, Γιώργο Ζ. Γεωργίου & Συνεργάτες ΔΕΠΕ (στο εξής «ΓΖΓ») και τα όσα αναφέρω είναι αληθή εξ όσων καλώς γνωρίζω και πιστεύω. Είμαι δεόντως εξουσιοδοτημένος από τους Καθ' ων η Αίτηση που είναι μόνιμοι κάτοικοι εξωτερικού για να προβώ στην παρούσα ένορκο δήλωση.
2. Ανέγνωσα με προσοχή τόσο την Αίτηση 05/11/2019 (στο εξής «η Αίτηση»), όσο και την ένορκη δήλωση του Αιτητή - XXXXX Αντωνιάδη από την Λευκωσία (στο εξής «ο Αιτητής») και, εκτός όπου ρητώς προβαίνω σε παραδοχές πιο κάτω, απορρίπτω το περιεχόμενο της, καθώς και τις αιτούμενες θεραπείες.
3. Ανέγνωσα το σώμα της Ένστασης και το υιοθετώ όπως επίσης και τους αναγραφόμενους λόγους ένστασης.
4. Όσον αφορά τους ισχυρισμούς του Αιτητή στην παράγραφο 6 και 7 της Ένορκης Δήλωσης του Αιτητή, ειλικρινά πιστεύω και έχω λάβει νομική συμβουλή ότι η Έφεση του Αιτητή και των υπόλοιπων Εναγομένων στην αγωγή υπ' αριθμό XXXXX/2004, είναι νομικά και πραγματικά αβάσιμη και στερείται καλής πιθανότητας επιτυχίας. Επίσης, η καταχώρηση της εν λόγω Έφεσης και οι ενδεικτικοί λόγοι που προβάλλονται στην Ένορκη Δήλωση του Αιτητή από μόνοι τους, χωρίς οποιαδήποτε περαιτέρω αναφορά και επεξήγηση, δεν είναι ικανοποιητικό για να τεκμηριώσει ότι πρόκειται για σοβαρή και καλόπιστη Έφεση.
5. Όπως με συμβουλεύουν οι ΓΖΓ το αίτημα του Αιτητή για αναστολή της εναντίον του Αίτησης Πτώχευσης μέχρι την εκδίκαση της έφεσης, αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας και συνεπώς η παρούσα αίτηση πρέπει να απορριφθεί. Όπως πληροφορούμαι από τους Καθ' ων η Αίτηση, τόσο ο Αιτητής, όσο και οι υπόλοιποι Εναγόμενοι στην αγωγή υπ' αριθμό XXXX/2004 καταχώρησαν αίτηση αναστολής εκτέλεσης της Πρωτόδικης Απόφασης ημερομηνίας 05/09/2014 (της οποίας εκκρεμεί η ως άνω αναφερόμενη Έφεση). Στις 02/10/2015 εκδόθηκε εκ συμφώνου Διάταγμα αναστολής εκτέλεσης της απόφασης υπό τον όρο ότι θα κατατίθετο τραπεζική εγγύηση, όπως ο ίδιος ο Αιτητής παραδέχεται και επεξηγεί στην παράγραφο 8 της Ένορκης του Δήλωσης που υποστηρίζει την Αίτηση. Η αναστολή ουδέποτε ενεργοποιήθηκε, αφού ο Αιτητής και οι υπόλοιποι Εναγομένοι δεν συμμορφώθηκαν με τον εν λόγω όρο τον οποίο έθεσε το Δικαστήριο για την αναστολή της απόφασης μέχρι την εκδίκαση της Έφεσης.
6. Παρομοίως ούτε και το ότι οι Καθ΄ ων η Αίτηση συναίνεσαν στην έκδοση διατάγματος αναστολής αποδεικνύει το καλόπιστο ή όχι της έφεσης. Αντιθέτως οι Καθ' ων η Αίτηση καταχώρησαν ένσταση στην αίτηση αναστολής και μόνο όταν οι Αιτητές δέχθηκαν να καταβάλουν τραπεζική εγγύηση και συνεπώς οι Καθ' ων η Αίτηση θα είχαν άμεσα πρόσβαση στα εν λόγω χρήματα της τραπεζικής εγγύησης σε περίπτωση απόρριψη της Έφεσης, δηλώθηκε η εκ συμφώνου αναστολή της απόφασης. Η εκ συμφώνου αναστολή με τον εν λόγω όρο προστάτευε τα δικαιώματα των Καθ' ων η Αίτηση και ταυτόχρονα θα εξοικονομούνταν πολύτιμος δικαστικός χρόνος και έξοδα. Παρομοίως όπως συμβουλεύομαι από τους ΓΖΓ το γεγονός ότι η έφεση καταχωρήθηκε πριν την καταχώρηση της Ειδοποίησης Πτώχευσης, δεν τεκμηριώνει από μόνο του το καλόπιστο της Έφεσης. Επιπλέον, ο Αιτητής όχι μόνο δεν προέβηκε σε εξόφληση του εξ αποφάσεως χρέους του μέχρι σήμερα, ουδέποτε αμφισβήτησε την ύπαρξη οφειλής, αλλά ούτε και συμμορφώθηκε με την ειδοποίηση πτώχευσης και συνεπώς συντελέστηκε η πράξη πτώχευσης.
7. Η συμπεριφορά του Αιτητή όπως περιγράφεται πιο πάνω, εύκολα οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο σκοπός καταχώρησης της παρούσας αίτησης είναι να προκληθεί όσο το δυνατό μεγαλύτερη καθυστέρηση στην προώθηση της εναντίον του Αίτηση Πτώχευσης. Ο Αιτητής πρακτικά και ουσιαστικά επιδιώκει για δεύτερη φορά αναστολή την οποία είχε εξασφαλίσει με την υιοθέτηση παράλληλου ένδικου μέσου, δηλαδή την καταχώρηση της παρούσας Αίτησης. Ακολούθως όμως, απώλεσε το όφελος αυτό αφού δεν συμμορφώθηκε τόσο ο ίδιος, όσο και οι άλλοι Εναγόμενοι στην ως άνω αναφερόμενη αγωγή, με τον όρο της τραπεζικής εγγύησης.
8. Επιπλέον όπως συμβουλεύομαι από τους ΓΖΓ, η προώθηση της Έφεσης του Αιτητή δεν θα επηρεαστεί από την κήρυξη του σε πτώχευση, αφού ο περί Πτωχεύσεως Νόμος προνοεί ότι αγωγή ή άλλη νόμιμη διαδικασία που άρχισε από τον πτωχεύσαντα πριν την έκδοση διατάγματος πτώχευσης συνεχίζεται χωρίς να απαιτείται οποιαδήποτε άδεια του Δικαστηρίου ή τροποποίηση του τίτλου της Αγωγής εφόσον εξασφαλιστεί γραπτή συγκατάθεση του Επίσημου Παραλήπτη ή του Διαχειριστή.
9. Επιπρόσθετα, εξ όσων πληροφορούμαι από τους ΓΖΓ, δεν πληρούνται οι νομολογιακές προϋποθέσεις για ακύρωση και παραμερισμό της ίδιας της αίτησης πτώχευσης βάσει της Δ.27 Θ.
10. Τίποτα από τα όσα αναφέρονται στην Ένορκη Δήλωση του Αιτητή δεν αποδεικνύουν ότι η αίτηση πτώχευσης είναι νομικά ανυπόστατη και ότι η προώθηση της στερείται πραγματικού υπόβαθρου.
11. Επίσης εξ' όσων με συμβουλεύουν οι ΓΖΓ, η ένορκη δήλωση του Αιτητή περιλαμβάνει αριθμό διαζεύξεων με αποτέλεσμα να μην δίνεται θετική μαρτυρία ως προς το αίτημα που υποστηρίζει.
12. Με βάση τα πιο πάνω ευσεβάστως αιτούμαι την απόρριψη της αίτησης με έξοδα εναντίον του Αιτητή/Χρεώστη.». (Η έμφαση με έντονα γράμματα είναι του παρόντος Δικαστηρίου.) ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ. Η υπό κρίση αίτηση περιέχει στη νομική της βάση τα άρθρα 6 και 97 του περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ. 5, όπως έκτοτε τροποποιήθηκε και στη βάση αυτών είναι που εισηγούνται οι συνήγοροι του Αιτητή (Καθ'ου στην αίτηση πτώχευσης) ότι η αίτηση θα πρέπει να επιτύχει. Το άρθρο 6

(4)προβλέπει ότι։ «Όταν η πράξη πτώχευσης στην οποία στηρίζεται η αίτηση είναι η μη συμμόρφωση προς ειδοποίηση πτώχευσης για πληρωμή, παροχή εξασφάλισης ή συμβιβασμό του εξ αποφάσεως χρέους ή ποσού που διατάχθηκε να πληρωθεί, το Δικαστήριο δύναται, αν το θεωρεί ορθό, να αναστείλει ή απορρίψει την αίτηση με τη δικαιολογία ότι εκκρεμεί έφεση εναντίον της απόφασης ή του διατάγματος.». Το άρθρο 97 προβλέπει ότι։ «Το Δικαστήριο δύναται οποτεδήποτε, για επαρκή λόγο να εκδώσει διάταγμα αναστολής των διαδικασιών της αίτησης πτώχευσης είτε εντελώς είτε για περιορισμένο χρόνο, με τέτοιους όρους και τηρουμένων τέτοιων προϋποθέσεων ως το Δικαστήριο θεωρεί δίκαιο». Στην όψη των ανωτέρω διατάξεων, το πεδίο εφαρμογής του άρθρου 6

(4)του Κεφ. 5 περιορίζεται στις περιπτώσεις όπου εκκρεμεί έφεση εναντίον της απόφασης που θέτει το υπόβαθρο για την πράξη πτώχευσης, ενώ οι διατάξεις του άρθρου 97 μπορούν να τύχουν εφαρμογής ανεξαρτήτως της ύπαρξης έφεσης εναντίον της δικαστικής απόφασης που τίθεται ως υπόβαθρο για την πράξη πτώχευσης. Το παρόν Δικαστήριο καλείται να εξετάσει την υπό κρίση αίτηση στη βάση των πιο πάνω δύο άρθρων σωρευτικά αλλά και διαζευκτικά. Νομολογημένα Κριτήρια εφαρμογής του Άρθρου 6

(4), Κεφ. 5. Όπως ορθά παρατηρεί ο συνήγορος του Αιτητή στη γραπτή του αγόρευση, στην υπόθεση Παπαχριστοφόρου Λουκής ν. Ρέινποου Πλήτσιγκ και Ντάιγκ Ko. Λτδ

(2003)1 ΑΑΔ 332 το Ανώτατο Δικαστήριο επιβεβαίωσε πως το ανωτέρω Άρθρο 6

(4)του Κεφ. 5 παρέχει διακριτική εξουσία στο Δικαστήριο να αναστείλει ή να απορρίψει την αίτηση για έκδοση διατάγματος παραλαβής, όπου εκκρεμεί έφεση κατά της απόφασης που δημιούργησε το ισχυριζόμενο εξ αποφάσεως χρέος, με το οποίο δεν υπήρξε συμμόρφωση Παρατηρώ μάλιστα ότι το Ανώτατο Δικαστήριο επεσήμανε στην ίδια απόφαση ότι «Έχουμε την άποψη πως εν όψει των προνοιών του άρθρου 6

(4)του Κεφ. 5 η δικονομική σειρά επέβαλλε όπως εξεταστεί πρώτα η αίτηση για αναστολή της διαδικασίας. [.] Κρίνουμε επομένως ότι η εξέταση της αίτησης για διάταγμα παραλαβής κατά παρέκκλιση από τη δικονομική σειρά συνιστά σφάλμα.». Ο τρόπος άσκησης της διακριτικής εξουσίας αυτής εξηγείται μέσα από την αγγλική νομολογία επί παρομοίων προνοιών, την οποία έχουν υιοθετήσει τα Κυπριακά Δικαστήρια, όπως αυτή αποτυπώνεται περιεκτικά και στο Σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 3η έκδ., τόμος 2, παρ. 590 σε ό,τι αφορά την ερμηνεία του άρθρου 5

(4)του Bankruptcy Act 1914, του οποίου το λεκτικό είναι πανομοιότυπο με εκείνο του άρθρου 6

(4)του Κεφ. 5. Το κριτήριο που καθιερώνει η Αγγλική νομολογία, με βάση όσα αναφέρονται στο εν λόγω Σύγγραμμα, συμπυκνώνονται στην εξής περικοπή: «If the appeal appears to be bona fide, the hearing of the petition ought to be adjourned; if evidently frivolous, a receiving order ought to be made (Re Rhodes, Ex parte Heyworth

(1884), 22 Q.B.D. 83, C.A.).». Δηλαδή, θα πρέπει η έφεση που εκκρεμεί να φαίνεται στο Δικαστήριο που επιλαμβάνεται της αίτησης αναστολής της πτωχευτικής διαδικασίας ότι είναι «καλόπιστη» (bona fide) και όχι «επιπόλαιη» (frivolous). Ορθά ο συνήγορος του αιτητή στην υπό κρίση αίτηση παραπέμπει και σε πιο πρόσφατη Αγγλική νομολογία, η οποία επιβεβαιώνει ως ορθό το ανωτέρω κριτήριο (βλ. Re Noble [1964] 2 All E.R. 552 (C.A.) και Heath v. Tang, Stevens v. Peacock [1993] 4 All E.R. 694 (C.A.)). Στην Heath v. Tang, Stevens v. Peacock [1993] 4 All E.R. 694 (C.A.) διευκρινίσθηκε ουσιαστικά ότι η χρήση του όρου «ought to» δίδει αφ' εαυτής την εξής κατεύθυνση։ ότι εάν το Δικαστήριο ικανοποιηθεί για το καλόπιστο της έφεσης, τότε στην πράξη θα πρέπει να αναστείλει τη πτωχευτική διαδικασία μέχρι της αποπεράτωσης της έφεσης. Παραθέτω την εξής περικοπή꞉ «Although this provision confers upon the court a discretion (see Re Flatau, ex p Scotch Whisky Distillers Ltd

(1888)22 QBD 83), it has been said more than once that if the appeal appears to be bona fide the court should adjourn the petition until it has been heard: see Ex p Yeatman, re Yeatman

(1880)16 Ch D 283 and Re Noble (a bankrupt), ex p the bankrupt v. Official Receiver [1964] 2 All E.R. 522, [1965] Ch 129.». Η έννοια της «επιπόλαιης» (frivolous) έφεσης συσχετίζεται και με το ενδιαφέρον που επιδεικνύει ο εφεσείων - αιτητής για την προώθησή της. Στην υπόθεση Re a Debtor (No 799 of 1994), ex parte Cobbs Property Services Ltd [1995] 3 All E.R. 723 (Ch.D.) έχει αναγνωριστεί ότι εάν ο εφεσείων δεν ενεργεί έναντι της έφεσης του με την δέουσα σοβαρότητα, εκείνο που μπορεί να λεχθεί είναι πως αυτός ο ίδιος δεν προσδίδει σημασία στην έφεση του, ανεξάρτητα από το τι θα μπορούσε να σκεφτεί το δικαστήριο. Το πιο πάνω κριτήριο συσχετίζεται με την ανάγκη αποφυγής εκμετάλλευσης από τους διαδίκους και τους συνηγόρους τους των καθυστερήσεων που ενδεχόμενα παρουσιάζονται στην εκδίκαση εφέσεων λόγω βεβαρημένου προγράμματος του Εφετείου. Από πολύ παλιά (βλ. την Αγγλική απόφαση In re Flatau, ex-parte Scotch Whisky Distillers Limited

(1888)22 Q.B.D. 83) σκιαγραφήθηκε ως υπαρκτός ένας τέτοιος κίνδυνος, γι' αυτό και η ανάγκη να βεβαιώνεται το Δικαστήριο όταν επιλαμβάνεται μιας αίτησης αναστολής της πτωχευτικής διαδικασίας, επί των ότι εκκρεμεί έφεση, ότι η έφεση αυτή δεν έγινε επιπόλαια ή/και δεν έγινε καλόπιστα. Παραπέμπω στο εξής απόσπασμα από την προμνησθείσα Αγγίκή απόφαση: "The first point taken is, that the mere fact that an appeal against the judgment had been lodged made it the duty of the registrar to postpone the bankruptcy petition until after the appeal had been determined. If this be so, it will be in the power of every judgment debtor, if he sees that the Court of Appeal is full of business, to postpone the hearing of a bankruptcy petition founded on the judgment debt for months - it may be for years - by merely entering an appeal against the judgment. But sub-s. 4 of s. 7 really enacts the very contrary of that which is contended for. It provides in effect that, when an appeal against a judgment has been lodged, the registrar must take into consideration the circumstances of the case and say whether in the particular case the lodging of the appeal calls upon him either to postpone the hearing of the petition, or to dismiss it, for he has power to do that. In other words, sub-s. 4 gives the registrar a discretion, which, of course he must exercise judicially.». Πάντως, το δικαστήριο που επιλαμβάνεται της πτωχευτικής διαδικασίας δεν δικαιούται να υπεισέλθει σε εξέταση των προοπτικών επιτυχίας της έφεσης, αναλύοντας τους λόγους έφεσης ή το αιτιολογημένο αυτών, στη βάση του εφετηρίου που παρουσιάζεται ενώπιον του. Εφόσον διαφαίνεται στην όψη του εφετηρίου ότι η έφεση εγείρει νομικό σημείο ή άλλο ουσιαστικό ζήτημα προς εκδίκαση, τούτο δεικνύει ότι είναι καλόπιστη και όχι επιπόλαιη, δηλαδή είναι έφεση που χρήζει εξέτασης. Ενδεικτικό αυτού του μέτρου άσκησης του δικαστικού ελέγχου είναι το εξής απόσπασμα από την Αγγλική απόφαση Re a Debtor (No 799 of 1994), ex parte CO665 Property Services Ltd

(1995)3 ALL E.R. 723꞉ «Serious appeals are real appeals, to use Cotton L.J.'s phrase, and could be called bona fide appeals, that is, appeals properly worth considering and raising a point of law or other relevant appellate ground of substance.». Νομολογημένα Κριτήρια εφαρμογής του Άρθρου 97, Κεφ.

1. Το άρθρο 97 του Κεφ. 5 έχει πανομοιότυπες πρόνοιες με εκείνες του άρθρου 113 του Bankruptcy Act του 1914, τις οποίες παραθέτω για ευκολία αναφοράς։ «
2. The court may at any time, for sufficient reason, make an order staying the proceedings under a bankruptcy petition, either altogether or for a limited time, on such terms and subject to such conditions as the court may think just". Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, τόμος 3, παρα. 716, στο πλαίσιο σχολιασμού του Άρθρου 113 του Bankruptcy Act του 1914 περιγράφεται η εξουσία που αυτό παρέχει στο Δικαστήριο ως «γενική εξουσία» (general power) σε αντιδιαστολή προς τις «ειδικές εξουσίες» (specific powers) που παρέχονται στο Δικαστήριο βάσει άλλων άρθρων του ιδίου Νόμου για αναστολή της πτωχευτικής διαδικασίας σε ειδικές περιπτώσεις, ήτοι είτε όπου εκκρεμεί έφεση κατά της απόφασης που αποτελεί το υπόβαθρο της πτωχευτικής διαδικασίας είτε όπου ο χρεώστης εμφανίστηκε στη πτωχευτική διαδικασία και αρνήθηκε την ύπαρξη χρέους: "
3. Stay or dismissal of bankruptcy proceedings. If it appears to the court appropriate to do so on the grounds that there has been a contravention of the Insolvency Rules 1986 or for any other reason, the court has a general power to dismiss a bankruptcy petition or to stay proceedings on such a petition; and, where it stays proceedings on a petition, it may do so on such terms and conditions as it thinks fit
4. ... Under the Bankruptcy Act 1914 (repealed) there was a general power to stay proceedings under a bankruptcy petition (See s. 113 (repealed)); and specific powers to stay proceedings on the petition either where an appeal was pending against any judgment or order relied on in the petition or where the debtor appeared on the petition and denied the debt.». Είναι διαφορετικό το κριτήριο εφαρμογής του άρθρου 97 του περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ. 5, απ' ότι του άρθρου 6

(4)του ιδίου Νόμου. Όπως προκύπτει από τη διατύπωση του άρθρου 97, επιτρέπεται η έκδοση διατάγματος αναστολής της διαδικασίας πτώχευσης εάν καταδειχθεί «επαρκής λόγος» γι' αυτό (βλ. αντίστοιχα το άρθρο 113 του Bankruptcy Act του 1914, «for sufficient reason»). Εφαρμογή στην υπό κρίση αίτηση. Εκτίμηση Δικαστηρίου. Αρχίζω από το κατά πόσον δικαιολογείται η εφαρμογή του άρθρου 6

(4)του Κεφ. 5 υπό τις συνθήκες της παρούσας υπόθεσης. Προβληματικό για την επιτυχία της αίτησης θεωρεί ο συνήγορος των Καθ'ων στην παρα. 16 της γραπτής του αγόρευσης (βλ. σελ. 8 αυτής) το γεγονός ότι - «παρόλο που το Δικαστήριο επέτρεψε με ενδιάμεση απόφαση του ημερομηνίας 08/07/2019 να παρατεθεί η πρωτόδικη απόφαση που εφεσιβάλλεται, ώστε να είναι σε θέση το Δικαστήριο να την εξετάσει σε σχέση με τους λόγους Έφεσης, εντούτοις ο Αιτητής στην Ε/Δ απλά απαριθμεί ενδεικτικά τους λόγους έφεσης χωρίς οποιαδήποτε περαιτέρω επεξήγηση σχετικά με αυτούς». Προσθέτει ο συνήγορος των Καθ'ων η αίτηση ότι - «στην απουσία τέτοιας μαρτυρίας με την οποία να επεξηγούνται επαρκώς οι λόγοι Έφεσης στη μαρτυρία που υποστηρίζει την αίτηση αναστολής, ο Αιτητής έχει αποτύχει να αποδείξει ότι οι λόγοι Έφεσης έχουν ορατή πιθανότητα επιτυχίας». Για την προώθηση του ισχυρισμού του ότι το ορθό κριτήριο εφαρμογής του άρθρου 6

(4)του Κεφ. 5 είναι το να έχει η έφεση «ορατή πιθανότητα επιτυχίας» (a reasonable prospect of succeeding), επικαλείται μια πρωτόδικη απόφαση Δικαστηρίου του Hong Kong (βλ. RE TAM MEI KAM [2013] HKCA 220), στην οποία ακολουθήθηκε η Αγγλική απόφαση Watts v London Borough of Newham [2009] EWHC 377 at [para. 53]. Έχω αναγνώσει αμφότερες τις εν λόγω αποφάσεις και πέραν του ότι δεν είναι δεσμευτικές για το παρόν Δικαστήριο, δεν θεωρώ ότι αποτελούν ασφαλή βάση για καθοδήγηση, για το λόγο που θα εξηγήσω πιο κάτω. Επισημαίνω ότι η απόφαση Watts v London Borough of Newham [2009] EWHC 377 at [para. 53], η οποία ως παρατηρώ δόθηκε σε μονομελή σύνθεση του Chancery Division του High Court of Justice, αφορούσε τις φορολογικές υποχρεώσεις της Ms Watts έναντι της τοπικής αρχής London Borough of Newham, τις οποίες δεν πλήρωσε και για τις οποίες εκδόθηκε προς αυτήν απαίτηση (statutory demand), με την οποία δεν συμμορφώθηκε πλήρως. Όπως επεξηγείται στην παρα. 3 της εν λόγω απόφασης απόφασης, το Δικαστήριο είχε να επιληφθεί έφεσης της Ms Watts, μετά που εκδόθηκε Διάταγμα Πτώχευσης εναντίον της. Όπως διευκρίνισε, καλείτο στην ουσία να αποφασίσει σε έφεση κατά τριών αποφάσεων꞉ (α) εναντίον της απόφασης δυνάμει της οποίας εκδόθηκε το Διάταγμα Πτώχευσης και (β) εναντίον δύο μεταγενέστερων αιτήσεων που καταχώρισε η Πτωχεύσασα για ακύρωση του Διατάγματος Πτώχευσης, οι οποίες αιτήσεις απορρίφθηκαν από τον Registrar. Λόγω του ότι απαιτείτο η εξασφάλιση άδειας για καταχώριση έφεσης κατά μίας έκαστης εκ των εν λόγω αποφάσεων, ο Δικαστής που επιλαμβανόταν της έφεσης, διευκρίνισε ότι αυτός όφειλε να αποφασίσει και για το αν η Ms Watts θα έπρεπε να λάβει άδεια για να εφεσιβάλει τις εν λόγω αποφάσεις που εκδόθηκαν από τον Registrar. Η Ms Watts είχε, εν τω μεταξύ, στο διάστημα πριν την έκδοση του Διατάγματος Πτώχευσης εναντίον της, αποταθεί στο Διοικητικό Δικαστήριο για ακύρωση της απόφασης της τοπικής αρχής που της επέβαλε τη φορολογία, ζητώντας από εκείνο το Δικαστήριο να λάβει ενδιάμεση θεραπεία διά της οποίας να εμποδίζεται η συνέχιση της Πτωχευτικής διαδικασίας εναντίον της και να παραμερίζεται η απαίτηση (statutory demand), απορρίφθηκε η χορήγηση τέτοιας ενδιάμεσης θεραπείας από το Διοικητικό Δικαστήριο για λόγους που καταγράφονται στην παρα. 28 της απόφασης. Οι λόγοι αυτοί λήφθηκαν υπόψη από τον Δικαστή που εξέδωσε το Διάταγμα Πτώχευσης. Η Ms Watts αποτάθηκε επίσης στο Administrative Court του Queens Bench Division για άδεια να καταχωρίσει προσφυγή (judicial review) κατά της απόφασης επιβολής της φορολογίας στην οποία στηρίχθηκε η απαίτηση (statutory demand), αλλά δεν της χορηγήθηκε εν τέλει τέτοια άδεια. Αυτοί οι λόγοι λήφθηκαν υπόψη από το Registar, ο οποίος αρνήθηκε να ακυρώσει το Διάταγμα Πτώχευσης. Υπό το φως του ως άνω υπόβαθρου της υπόθεσης, παραθέτω τόσο την παρα. 53 όσο και την παρα. 54 της απόφασης Watts v London Borough of Newham [2009] EWHC 377, στην οποία στηρίζεται και η RE TAM MEI KAM [2013] HKCA 220. Στην παρα. 53, ο Δικαστής του Chancery Division του High Court of Justice αναφέρει επί λέξει τα εξής꞉ «In my judgment it is not sufficient without more to enable a debtor resisting a bankruptcy petition based on a judgment debt to obtain an adjournment of the petition, for the debtor merely to issue an application for permission to appeal or an application to set aside the judgment. The Bankrupcty Court is entitled to consider all the circumstances of the case when determining whether there is a genuinely arguable case that the petition debt is not due, including in particular whether the appeal or application to set aside would have a reasonable prospect of success.». Στην παρα. 54 συνεχίζει λέγοντας: "In this case registrar was told of the existence of the application for judicial review by LB Newham's solicitors' agent. But he also had read out to him his observations of Ouseley J when refusing to grant an interim relief to Ms Watts to prevent LB from pursuing the bankruptcy proceedings. Those observations which I have set in paragraph 28 of this judgment were a strong indication that the application for judicial review would not succeed; indeed they were a strong indication that Ms Watts would not even be granted permission to apply for judicial review (.). Registrar Jaques was entitled to have regard to these observations when deciding to conclude, as he previously must have concluded, that the fact that Ms Watts had made an application for judicial review of the liability orders did not preclude him from making a bankruptcy order against Ms Watts". Κρίνω ότι η Αγγλική απόφαση Watts v London Borough of Newham [2009] EWHC 377 αποκαλύπτει εμφανείς διαφορές μεταξύ του Αγγλικού συστήματος δικαιοσύνης κατά το χρόνο που η εν λόγω απόφαση εκδόθηκε συγκριτικά προς το ισχύον Κυπριακό σύστημα δικαιοσύνης σε ό,τι αφορά τη δικαστηριακή δομή και τη διαδικασία που ακολουθείται εν σχέση προς την καταχώρηση εφέσεων κατά πρωτόδικων αποφάσεων, περιλαμβανομένων και εκείνων που εκδίδονται στο πλαίσιο της πτωχευτικής διαδικασίας. Η μη ύπαρξη ελεύθερου δικαιώματος καταχώρησης έφεσης στην Αγγλία, αλλά απεναντίας η υποχρέωση εξασφάλισης άδειας για την καταχώρηση έφεσης, είναι αυτή που φαίνεται από το κείμενο της απόφασης ότι θέτει τον πτωχεύσαντα υπόλογο να αποδείξει ότι θα έχει προοπτικές επιτυχίας η έφεση, όταν ζητεί την αναστολή, ακύρωση ή παραμερισμό της πτωχευτικής διαδικασίας. Κατά τα λοιπά, δεν μνημονεύεται στη Watts v London Borough of Newham [2009] EWHC 377 είτε η νομοθετική βάση είτε προηγούμενη νομολογία επί της οποίας εδράζεται το κριτήριο που θέτει ο Δικαστής ότι «The Bankrupcty Court is entitled to consider whether the appeal or application to set aside would have a reasonable prospect of success». Γι' αυτό το λόγο και θεωρώ ασφαλέστερο να υιοθετήσω και να στηριχθώ στην παλαιά Αγγλική νομολογία που ερμηνεύει το άρθρο 5

(4)του Bankruptcy Act 1914 το οποίο είναι πανομοιότυπο με το άρθρο 6

(4)του Κεφ. 5, την οποία ανέλυσα σε προηγούμενο μέρος της απόφασής μου ως καθοδηγητικής για το ότι το παρόν Δικαστήριο όταν εξετάζει αν η έφεση είναι «καλόπιστη» και «μη επιπόλαιη», δεν απαιτείται να αποφανθεί αναφορικά με την προοπτική επιτυχίας της έφεσης, ωσάν να είχε να αποφασίσει επί της χορήγησης άδειας για έφεση. Εν προκειμένω, κρίνω ότι δεν χρειάζεται να επεξηγήσει τους λόγους έφεσης ο Αιτητής, όπως διατείνεται ο συνήγορος των Καθ'ων η αίτηση. Αρκεί το γεγονός ότι, αφενός, ο Αιτητής έχει παρουσιάσει ενώπιον του παρόντος δικαστηρίου το εφετήριο της έφεσης που εκκρεμεί και την οποία επικαλείται ως λόγο για εφαρμογή του άρθρου 6

(4)του Κεφ. 5, έτσι ώστε να μπορεί να ελεγχθεί δικαστικά το πότε αυτή καταχωρήθηκε και αν οι λόγοι έφεσης στην όψη του εφετηρίου εγείρουν νομικό ζήτημα που γνήσια να χρήζει εξέτασης, και, αφετέρου, ο Αιτητής έχει αναφερθεί στην πορεία της εκδίκασης της έφεσης για να καταδείξει αν αυτός προώθησε την έφεση ως όφειλε. Εν προκειμένω, λαμβάνω υπόψη μου ότι η έφεση καταχωρήθηκε στις 23.10.2014, ενώ η Ειδοποίηση Πτώχευσης του επιδόθηκε στις 18.1.2019, άρα προηγείται χρονικά της έναρξης της πτωχευτικής διαδικασίας και τούτο είναι ένας παράγοντας που δείχνει ότι καλόπιστα καταχωρήθηκε. Το ότι η έφεση εκκρεμεί και /ή δεν έχει μέχρι στιγμής απορριφθεί δεν αμφισβητείται. Στην όψη τους, οι λόγοι έφεσης όπως λεπτομερώς αιτιολογούνται στο εφετήριο (τεκμήριο 1 της Ε/Δ που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση αναστολής) κατά την κρίση μου δείχνουν ότι δεν πρόκειται για «φανερά επιπόλαια έφεση». Χρησιμοποιώ επί τούτου τα λόγια του Π.Ε.Δ. Οικονόμου (ως ήταν τότε) στην πρωτόδικη απόφαση Επί της αφορώσι τον Ιωάννη Καραγιώργη, Αρ. Αίτ.: 167/08, ημερ. 06.11.2008, ο οποίος αντίκρυσε το θέμα ως εξής։ «Με δεδομένο ότι η έφεση εκκρεμεί δεν υπάρχει θέση ότι αυτή δεν είναι καλή τη πίστει ή σοβαρή, ή πραγματική, ούτε έχει εγερθεί ζήτημα πλημμελούς προώθησης της. ΄Αλλωστε, ο αιτητής έχει αποκαλύψει σε αυτή την αίτηση τους λόγους της έφεσης και τις θέσεις που υποστηρίζει και δεν θα μπορούσε να λεχθεί ότι πρόκειται για φανερά επιπόλαια έφεση. Αφετέρου, η έφεση ήταν ορισμένη για προδικασία στις 21/10/08 και έχουν δοθεί οδηγίες για να καταχωριστούν περιγράμματα. Συνεπώς, η παρούσα διαδικασία θα πρέπει να ανασταλεί μέχρι την περάτωση της έφεσης.». (Η έμφαση με έντονα γράμματα είναι του παρόντος Δικαστηρίου.) Για όλους τους πιο πάνω λόγους κρίνω ότι οι συνθήκες της υπό κρίση αίτησης εμπίπτουν στις πρόνοιες του άρθρου 6

(4)του Κεφ. 5 και δικαιολογούν την έκδοση διαταγής αναστολής της εκδίκασης της Αίτησης Πτώχευσης μέχρι αποπεράτωσης της εκδίκασης της έφεσης. Τούτου δεδομένου, δεν το κρίνω αναγκαίο ή σκόπιμο να εξετάσω την αίτηση και στη βάση του άρθρου 97 του Κεφ. 5. Αναφορικά με το ζήτημα της κατάχρησης διαδικασίας. Προτού όμως εκδώσω την όποια διαταγή, κρίνω κατάλληλο να αποφανθώ αναφορικά με το λόγο ένστασης που εγείρουν οι Καθ'ων η αίτηση, ότι καταχρηστικά ζητεί ο Αιτητής την αναστολή στη βάση του άρθρου 6

(4)του Κεφ. 5, εφόσον αυτός απώλεσε την ευκαιρία αναστολής της εκτέλεσης της απόφασης στην αγωγή επί της οποίας εδραζόταν Ειδοποίηση Πτώχευσης αρ. 23/2018 και η εκκρεμούσα τώρα αίτηση για κήρυξη της πράξη πτώχευσης. Παραθέτω την εκατέρωθεν επιχειρηματολογία των συνηγόρων επ' αυτού του θέματος꞉ Επιχειρηματολογία συνηγόρου Αιτητή. Είναι η θέση του συνηγόρου του Αιτητή ότι - «Είναι σημαντικό ότι είχε γίνει αίτημα αναστολής εκτέλεσης της απόφασης ημερ. 05/09/14 - βλ. τεκμήριο 2 της αίτησης - και αυτή ανεστάλη με αποδοχή των Αιτητών - Πιστωτών - και Καθ' ων η αίτηση στην παρούσα υπό τον όρο όμως ότι θα κατατίθετο εγγύηση τραπεζική για ποσό 300,000 ευρώ πλέον τόκους ως η εν λόγω απόφαση. Δεν κατέστη δυνατό να κατατεθεί η εν λόγω εγγύηση παρά ταύτα, αφ' ης στιγμής που δέχτηκαν αναστολή οι Αιτητές στην κυρίως αίτηση - Καθ' ων η αίτηση στην παρούσα αίτηση, δέχονται ότι η έφεση αρ. 316/14 επί της επίδικης απόφασης είναι καλόπιστη ή έστω συζητήσιμη. [.] Εάν δεν θεωρούσε την έφεση καλόπιστη, δεν θα αποδέχετο αναστολή εκτέλεσης της απόφασης εφόσον, προαπαιτούμενο για έκδοση διατάγματος αναστολής εκτέλεσης απόφασης, είναι η έφεση να είναι καλόπιστη (βλ. Δ.35 Θ. 18).». Ως προς τις συνέπειες του ζητούμενου διατάγματος σε περίπτωση έκδοσής του ή απόρριψης της αίτησης έκδοσής του, ο συνήγορος του Αιτητή λέγει ότι։ «[.] εάν η Έφεση 316/14 επιτύχει, η απόφαση του Δικαστηρίου στην οποία βασίζεται εξ ολοκλήρου η παρούσα αίτηση πτώχευσης θα ανατραπεί πλήρως και ο Αιτητής θα απαλλαγεί από το εν λόγω εξ αποφάσεως χρέος του. Ως εκ τούτου, είμαστε της άποψης πως η ύπαρξη της εν λόγω έφεσης αποτελεί επαρκή λόγο που δικαιολογεί την αναστολή της διαδικασίας πτώχευσης. Σε περίπτωση μη έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος και συνεπακόλουθης επιτυχίας του Αιτητή στην Έφεση αρ. 316/14, οι συνέπειες που θα έχει ήδη υποστεί από τυχόν έκδοση ενός Διατάγματος Πτώχευσης θα είναι καταλυτικές και μη αναστρέψιμες κατά τρόπο που να καθίσταται η όποια απόφαση στο πλαίσιο της Έφεσης αρ. 316/14 άνευ αντικειμένου. Ως εκ τούτου θα του αποστερηθεί ουσιαστικά η εξάσκηση του δικαιώματος του εις έφεση το οποίο θα εξουδετερωθεί αν προηγηθεί η προώθηση της παρούσας πτωχευτικής διαδικασίας εναντίον του. [.] Ακριβώς το ίδιο θέμα ετέθη ενώπιον του αδελφού σας δικαστού κ. Λ. Πασχαλίδη στην αίτηση πτώχευσης αρ. 5/19 - Αναφορικά με τον XXXXX Πέτσα η οποία απόφαση ημερ. 29/11/19 επισυνάπτεται. Διευκρινίζουμε ότι η απόφαση αυτή αφορά ακριβώς τα ίδια θέματα και ίδια έφεση. Η μόνη δε διαφορά της με την παρούσα είναι το άτομο ήτοι αντί του Αιτητή στην παρούσα ήτο ο κ. Ι. Πέτσας που επίσης ήτο Εναγόμενος στη σχετική αγωγή, εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτης και βεβαίως εφεσείων στην έφεση αρ. 316/14 ακριβώς ως ο αιτητής στην παρούσα. Η απόφαση αυτή ουσιαστικά κάνει δεχτές τις ως άνω θέσεις μας και θα καλέσουμε και το παρόν Σεβαστό Δικαστήριο όπως την υιοθετήσει/ακολουθήσει. Τα ίδια επακριβώς ισχύουν και για την απόφαση ημερ. 21/01/20 εκδοθείσα από την αδελφή σας δικαστή κ. Μ. Παπαϊωάννου στο πλαίσιο της αίτησης πτώχευσης αρ. 6/19 - Αναφορικά με τον XXXXX Στρογγυλό που επίσης επισυνάπτεται. Ακριβώς τα ίδια θέματα τέθηκαν και εκεί προς απόφαση δηλαδή ίδιο εκ δικαστικής αποφάσεως χρέος, ίδια έφεση αρ. 316/14, ίδια γεγονότα και, επίσης διετάχθη αναστολή όπως θεωρούμε θα πρέπει να γίνει και εδώ υπό τας ως άνω αναφερόμενες περιστάσεις.». Επιχειρηματολογία συνηγόρου των Καθ'ων. Ο συνήγορος των Καθ'ων η αίτηση κάλεσε το Δικαστήριο να λάβει υπόψη τα εξής։ «Ευσεβάστως υποβάλλω ότι αφού ο Αιτητής δεν συμμορφώθηκε με τον εν λόγω όρο της αναστολής εκτέλεσης της Πρωτόδικης Απόφασης, η καταχώρηση της παρούσας αίτησης που αποσκοπεί στην εξασφάλιση, ουσιαστικά και πρακτικά, του ίδιου αποτελέσματος με διαφορετικό ένδικο μέσο, αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας.». Παραπέμπει ο συνήγορος των καθ'ων σε άλλη πρωτόδικη απόφαση ημερ.4/10/2012 στην Αίτηση Αρ. 102/12, Επί τοις αφορώσι την Μαρία Ξενοφώντος, όπου πανομοιότυπο επιχείρημα έγινε αποδεκτό από το Δικαστήριο, το οποίο απέρριψε την αίτηση αναστολής της πτωχευτικής διαδικασίας, εφόσον προηγούμενο διάταγμα αναστολής εκτέλεσης της απόφασης σε αγωγή δεν ενεργοποιήθηκε λόγω παράλειψης της οφειλέτιδας να τηρήσει τον όρο αναστολής που συνίστατο σε κατάθεση τραπεζικής εγγύησης ως εξασφάλισης του εξ αποφάσεως πιστωτή, κρίνοντας ότι η αίτηση αναστολής της πτωχευτικής διαδικασίας αποτελούσε κατάχρηση της διαδικασίας ως παράλληλου ένδικου μέσου για απόκτηση του ίδιου οφέλους που απώλεσε όταν δεν τήρησε τον όρο αναστολής εκτέλεσης της απόφασης στην αγωγή. Εκτίμηση Δικαστηρίου αναφορικά με το ζήτημα της κατάχρησης. Όπως αναγνωρίστηκε στην υπόθεση Διευθυντής των Φυλακών Τζεννάρο Περρέλλα

(1995)1 Α.Α.Δ. 217, (βλ. και Αναφορικά με την Αίτηση της Beogradska D.D.

(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 911) το Δικαστήριο έχει συμφυή εξουσία να αναστείλει και ή απορρίψει κάποια δικαστική διαδικασία αν αυτή αποτελεί κατάχρηση. Η εξουσία αυτή ασκείται σε εξαιρετικές περιπτώσεις όταν το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι η διαδικασία είναι κακόπιστη, αβάσιμη, επιπόλαιη και ή καταπιεστική ή ακόμα όπου η διαδικασία χρησιμοποιείται για σκοπό άλλο από εκείνο για τον οποίο προορίζεται, χάριν της εξασφάλισης παρεμφερούς οφέλους ή και για σκοπό ο οποίος απολήγει σε καταπιεστικό μέτρο για την άσκηση των δικαιωμάτων του αντιδίκου. Στην απόφαση Νάσας Παταπίου Χριστοφίδου ν ΡΙΚ, ECLI:CY:AD:2017:A412, Πολιτική Έφεση Αρ. 226/2012, 22/11/2017 υιοθετήθηκε η νομολογία από την οποία προκύπτει ότι η επιδίωξη της ίδιας θεραπείας με ξεχωριστά ένδικα μέσα αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας (βλ. Αναφορικά με την αίτηση του Δώρου Γεωργιάδη (Αρ. 3)

(2002)1 ΑΑΔ 1455) και ότι η παράλληλη υιοθέτηση δύο ένδικων μέσων για την επιδίωξη όμοιου σκοπού συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας, έστω και αν οι ζητούμενες θεραπείες είναι από τυπικής απόψεως διαφορετικές (Ερωτοκρίτου ν. Διευθυντή των Φυλακών κ.ά., Πολιτική Έφεση αρ. 161/2017, ημερ. 25.10.2017). Κατέληξε το Ανώτατο Δικαστήριο στην Νάσας Παταπίου Χριστοφίδου ν ΡΙΚ να αποφασίζει ότι «Υφίσταται επομένως και σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου να εμποδίσει την άσκηση ενός νόμιμου από τυπικής απόψεως δικαιώματος, όταν διαπιστώνεται ότι αυτό οδηγεί σε κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας ή η προώθηση του αποβλέπει ουσιαστικά στην εξασφάλιση ενός παράλληλου πλεονεκτήματος με την μορφή - όπως στη παρούσα υπόθεση- ενός πρόσθετου ένδικου μέσου (βλ. Wayplay Technologies Ltd ν. Γενικού Εισαγγελέα κ.ά., Πολιτική Έφεση Αρ. 43/2014 κ.ά., ημερ. 11.5.2015)». Παρατηρώ ότι, με την υπό κρίση αίτηση, ο Αιτητής έχει ασκήσει ένα νόμιμο, νομοθετικά προβλεπόμενο δικαίωμα, που του χορηγεί το άρθρο 6

(4)του Κεφ. 5. Το ότι παλαιότερα ο ίδιος Αιτητής άσκησε ένα ξεχωριστό ένδικο μέσο, εξίσου νόμιμο, εφόσον προβλέπεται σε σχετική δικονομική διαταγή, Δ.35, θ.10, περί αναστολής εκτέλεσης της απόφασης σε αγωγή, δεν αμφισβητείται από τους εκεί Ενάγοντες / Εφεσίβλητους - εδώ Καθ'ων η αίτηση. Για να μπορεί βάσιμα να προωθηθεί ο ισχυρισμός των Εναγόντων / Εφεσίβλητων - εδώ Καθ'ων η αίτηση ότι η υπό κρίση τώρα αίτηση είναι καταχρηστική, θα πρέπει να αποδείξουν ότι αμφότερα τα διαβήματα αποβλέπουν ουσιαστικά στην εξασφάλιση του ίδιου αποτελέσματος ή περαιτέρω και ενός πλεονεκτήματος που να θέτει σε δυσμενή θέση τους Καθ'ων η αίτηση. Κρίνω πως είναι εξόχως διαφορετικά τα συμφέροντα των εξ αποφάσεως πιστωτών στο πλαίσιο εκτέλεσης της απόφασης που εκδόθηκε στην αγωγή απ' ότι τα συμφέροντά τους στην παρούσα πτωχευτική διαδικασία, όπως ασφαλώς διαφορετικά είναι και τα συμφέροντα εν ός εξ αποφάσεως χρεώστη στη μια διαδικασία απ' ό,τι στην άλλη. Με ιδιαίτερα γλαφυρό τρόπο έχει επεξηγήσει ο αδελφός μου Δικαστής Λ. Πασχαλίδης στην απόφαση ημερ. 29.11.2019 στην Αίτηση Πτώχευσης αρ. 5/19 Αναφορικά με τον XXXXX Πέτσα εκ Λευκωσίας, τις διαφορές στις δύο διαδικασίες. Υιοθετώ τα όσα αυτός επισημαίνει στη σελ. 11 της απόφασής του και παραθέτω συνοπτικά τα εξής σημεία։ · Σκοπός της πτωχευτικής διαδικασίας δεν είναι η εκτέλεση μιας δικαστικής απόφασης προς όφελος του επιτυχόντα διάδικου σε αγωγή από την οποία προκύπτει το εξ αποφάσεως χρέος και η θέση αυτού ως εξ αποφάσεως πιστωτή, αλλά αντίθετα η προστασία και διασφάλιση της περιουσίας του υπό πτώχευση προσώπου, έτσι ώστε αυτή να χρησιμοποιηθεί όπως ο Νόμος ορίζει για την ικανοποίηση εξ ολοκλήρου ή μερικώς και κατ' ισονομία όλων των πιστωτών του υπό πτώχευση χρεώστη (βλ. Πετράκης Πέτρος Μ ν Πέτρου Κίμωνος

(2006)1 ΑΑΔ 1311, Φιλίππου ν Κυριάκου, ECLI:CY:AD:2019:A363, Πολιτική Έφεση Αρ. 348/2012, απόφαση ημερ. 13.9.2019). · Άπαξ της καταχώρησης αίτησης για πτώχευσης, απαιτείται να ληφθεί άδεια του Δικαστηρίου για να προωθηθεί οποιοδήποτε μέτρο εκτέλεσης εναντίον του χρεώστη (βλ. άρθρο 11 του Κεφ. 5), η δε κήρυξή του σε πτώχευση καθιστά όλα σχεδόν τα μέτρα εκτέλεσης που τυχόν ληφθούν μετά από αυτή άνευ αντικειμένου, καταχρηστικά ή και παράνομα (βλ. άρθρα 38, 46, 47 και 61). · Συνεπώς, όταν ένας εξ αποφάσεως πιστωτής αποφασίζει να κινήσει τη πτωχευτική διαδικασία, ο ίδιος είναι που κατ' ουσίαν αναστέλλει την ελεύθερη και απρόσκοπτη εκτέλεση της απόφασης που πέτυχε σε αγωγή εναντίον του εξ αποφάσεως χρεώστη (βλ. Annual Practice 1958, p.1016 - 1017). Απεναντίας, τα αποτελέσματα που ο εξ αποφάσεως χρεώστης έχει να υποστεί εάν αφεθεί η πτωχευτική διαδικασία να προχωρήσει είναι δραστικά και αφορούν στο ότι αυτός εμποδίζεται από το να διεξάγει βασικές και εμπορικές δραστηριότητες είτε ακόμη και να συμμετέχει στη διοικητική λειτουργία του Κράτους (άρθρο 32, Κεφ. 5) και εμποδίζεται κατ' επέκταση να ικανοποιήσει την υποχρέωσή του προς τον εξ αποφάσεως πιστωτή. Συγχρόνως, εφόσον βρεθεί δικαστικά αφερέγγυος, επηρεάζονται τα νομικά δικαιώματά του στην προώθηση της έφεσης που τυχόν έχει καταχωρήσει κατά της απόφασης που δημιούργησε το εξ αποφάσεως χρέος, διότι παύει να μπορεί ο ίδιος να επιλέγει το δικηγόρο του έναντι αμοιβής και να του δίδει οδηγίες για το χειρισμό της. Ενόψει των ανωτέρω επισημάνσεων, κρίνω ότι το γεγονός ότι ο Αιτητής αιτήθηκε αρχικά την αναστολή εκτέλεσης της απόφασης στην αγωγή, αλλά εν τέλει δεν το πέτυχε διότι παρέλειψε να συμμορφωθεί με όρο που του επιβλήθηκε, ουδόλως εμποδίζει αυτόν από το να προωθεί την αίτηση για αναστολή της πτωχευτικής διαδικασίας, διότι τυχόν έγκριση της αίτησης αυτής θα έχει διαφορετικά αποτελέσματα από εκείνα που θα είχε η αναστολή εκτέλεσης της απόφασης στην αγωγή. Δεν στερείται η πλευρά των Καθ'ων η αίτηση τους καρπούς της επιτυχίας τους στην αγωγή που δημιούργησε το εξ αποφάσεως χρέος ενόσω η εν λόγω απόφαση συνεχίζει να είναι εκτελεστή και εφόσον οι ίδιοι είναι εξασφαλισμένοι εξ αποφάσεως πιστωτές με την καταχώρηση ΜΕΜΟ στην ακίνητη ιδιοκτησία του εξ αποφάσεως χρεώστη - Αιτητή. Δεν θα επιφέρει εκ δευτέρου αναστολή της εκτέλεσης απόφασης στην αγωγή, τυχόν αναστολή της πτωχευτικής διαδικασίας μέχρι εκδικάσεως της έφεσης κατά της απόφασης στην αγωγή, για να μπορούσε να λεχθεί ότι δημιουργείται εδώ εκ δευτέρου πλεονέκτημα στον Εναγόμενο - Εφεσείοντα (εδώ Αιτητή). Για τους πιο πάνω λόγους, καταλήγω να απορρίπτω τον ισχυρισμό περί κατάχρησης της διαδικασίας. Τέλος, εξέτασα το κατά πόσον χωρεί η επιβολή οποιουδήποτε όρου υπό τον οποίο να τελεί η έκδοση της διαταγής αναστολής δυνάμει του άρθρου 6

(4)του Κεφ. 5. Ωστόσο, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι όταν το Δικαστήριο διατάζει την αναστολή της πτωχευτικής διαδικασίας στη βάση του άρθρου 6

(4)του Κεφ. 5, δεν του παρέχεται νόμιμη, ήτοι εκ του Νόμου, εξουσιοδότηση για την επιβολή οποιουδήποτε όρου υπό τύπο εξασφάλισης. Υιοθετώ επί τούτου την προσέγγιση του θέματος αυτού από τον Τ. Οικονόμου (Π.Ε.Δ, όπως ήταν τότε) στην απόφαση Επί της αφορώσι τον Ιωάννη Καραγιώργη, Αρ. Αίτ.: 167/08, ημερ. 06.11.2008, όπου επεσήμανε ότι το άρθρο 6

(4)του Κεφ. 5 δεν παρέχει ρητά τέτοια εξουσία στο Δικαστήριο περί επιβολής όρου για παροχή εξασφάλισης. Εάν ο νομοθέτης είχε σκοπό να δώσει τέτοια εξουσία θα το έκαμνε ρητά, όπως το έπραξε στις πρόνοιες του άρθρου 6

(6)του ίδιου Νόμου, το οποίο προβλέπει ως εξής։ «

(6)Όταν ο χρεώστης εμφανιστεί κατά την ακρόαση της αίτησης και αρνηθεί ότι οφείλει στον αιτητή, ή ότι οφείλει ποσό τέτοιο που θα νομιμοποιούσε τον αιτητή στην υποβολή αίτησης πτώχευσης εναντίον του, το Δικαστήριο, με την παροχή τέτοιας εξασφάλισης (αν υπάρχει) την οποία το Δικαστήριο δυνατό να απαιτήσει για την πληρωμή στον αιτητή κάθε χρέους το οποίο μπορεί να αποδειχτεί εναντίον του σε νόμιμη διαδικασία, και των εξόδων για την απόδειξη του χρέους, δύναται αντί να απορρίψει την αίτηση, να αναστείλει κάθε διαδικασία που αφορά την αίτηση για όσο χρόνο δυνατό να απαιτηθεί για εκδίκαση του ζητήματος αναφορικά με το χρέος.». Ο κανονισμός 19 των Πτωχευτικών Κανονισμών ρυθμίζει τον τρόπο που παρέχεται η εξασφάλιση όταν δίδεται, αντίστοιχα, σχετική εξουσία στο Νόμο για την έκδοση διαταγής αναστολής υπό όρους. Δεν μπορεί να επεκταθεί η εφαρμογή του εκεί όπου ο Νόμος δεν χορήγησε τέτοια εξουσία. ΚΑΤΑΛΗΞΗ. Η διαδικασία πτώχευσης αναστέλλεται μέχρι την περάτωση της Πολιτικής Έφεσης 316/2014. Κρίνω δίκαιο όπως τα έξοδα που προκλήθηκαν από την υπό κρίση αίτηση αναστολής, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της έφεσης 316/2014. Η αίτηση πτώχευσης 4/2019 να τεθεί εκτός Πινακίου. Να οριστεί εκ νέου από το Πρωτοκολλητείο μετά την έκδοση τελικής απόφασης στην έφεση αρ. 316/14, κατόπιν αίτησης οποιουδήποτε εκ των διαδίκων. (Υπ.) ............................................... Α. Πανταζή - Λάμπρου, Ε. Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο