Κίτρου ν. Ιωάννου κ.α., Αρ. Υποθέσεως: 3366/2015, 6/4/2020

(2)στην Αγλαντζιά χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή ήτοι τον Δήμο Αγλαντζιάς. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της 19ης κατηγορίας κατηγορείται επίσης ότι κατά ή περί τον ίδιο χρόνο που αναφέρεται στην 1η κατηγορία και/ή μέχρι και σήμερα κατεδάφισε οικοδομή ήτοι τοιχαράκι στη νότια πλευρά της οικοδομής επί του τεμ. XXXXX, Φ/Σχ. 21/63W2

(2)στην Αγλαντζιά χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή ήτοι τον Δήμο Αγλαντζιάς. Ο κατηγορούμενος 2 σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της 13ης κατηγορίας κατηγορείται ότι κατά ή περί τον ίδιο χρόνο που αναφέρεται στην 1η κατηγορία και/ή μέχρι και σήμερα χρησιμοποιεί οικοδομή ήτοι τοιχαράκι στην ανατολική πλευρά της οικοδομής αποκόπτοντας τον κοινόχρηστο χώρο της πολυκατοικίας επί του τεμ. XXXXX, Φ/Σχ. 21/63W2

(2)στην Αγλαντζιά χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή ήτοι τον Δήμο Αγλαντζιάς. Σύμφωνα τέλος με τις λεπτομέρειες αδικήματος της 20ης κατηγορίας κατηγορείται επίσης ότι κατά ή περί τον ίδιο χρόνο που αναφέρεται στην 1η κατηγορία και/ή μέχρι και σήμερα επέτρεψε την κατεδάφιση οικοδομής ήτοι τοιχαράκι στη νότια πλευρά της οικοδομής επί του τεμ. XXXXX, Φ/Σχ. 21/63W2

(2)στην Αγλαντζιά χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή ήτοι τον Δήμο Αγλαντζιάς. Οι επίδικες κατηγορίες σύμφωνα με όσα αναγράφονται στην Έκθεση Αδικήματος κάθε μιας στηρίζονται στα άρθρα 2, 3

(1)(β)(στ), 20

(1)(α)(δ), 20

(2)I-V, 20

(3)(α)(β) και 20(3Α) του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ. 96 και στο άρθρο 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154. Στο άρθρο 2 του Κεφ. 96 δίδεται ο ακόλουθος ορισμός της λέξης «οικοδομή»: "οικοδομή" σημαίνει οποιαδήποτε κατασκευή, είτε από λίθους, σκυρόδεμα, πηλό, σίδερο, ξύλο ή άλλη ύλη, και περιλαμβάνει οποιοδήποτε λάκκο και οποιοδήποτε θεμέλιο, τοίχο, στέγη, καπνοδόχο, βεράντα, εξώστη, κορωνίδα ή προεξοχή ή τμήμα οικοδομής, ή οποιοδήποτε πράγμα που είναι προσαρτημένο σε αυτή, ή οποιοδήποτε τοίχο, ανάχωμα, φράκτη, περίφραγμα ή άλλη κατασκευή που περικλείει ή οροθετεί ή έχει σκοπό να περικλείει ή να οροθετεί οποιαδήποτε γη ή χώρο. Το άρθρο 3 του Κεφ. 96 έχει ως ακολούθως: «3.-

(1)Κανένα πρόσωπο δεν δύναται- (α) να διανοίγει ή κατασκευάζει οδό (β) να ανεγείρει ή να ανέχεται ή να επιτρέπει να ανεγείρεται οικοδομή ή να κατεδαφίζει ή να ανοικοδομεί ή να προβαίνει σε μετατροπή, προσθήκη ή επισκευή σε οποιαδήποτε υφιστάμενη οικοδομή ή να ανέχεται ή να επιτρέπει να γίνει οποιαδήποτε τέτοια κατεδάφιση ή ανοικοδόμηση ή οποιαδήποτε τέτοια μετατροπή, προσθήκη ή επισκευή (γ) να διανοίγει ή να διαιρεί οποιαδήποτε γη (ανεξάρτητα από το αν οποιεσδήποτε άλλες οικοδομές ή οικοδομές που χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για γεωργία ή δασοκομία, υπάρχουν επ' αυτής ή όχι) σε χωρισμένα οικόπεδα (δ) να διαιρεί οποιαδήποτε οικοδομή (ανεξάρτητα από το αν οποιαδήποτε τέτοια διαίρεση καθιστά αναγκαία οποιαδήποτε κατασκευή ή όχι) σε χωρισμένα διαμερίσματα (ε) να μετατρέψει ή επιτρέψει ή ανεχθεί τη μετατροπή της εγκεκριμένης χρήσης μιας οικοδομής. (στ) να αρχίζει προβαίνοντας σε οποιαδήποτε από τις εργασίες ή από τα ζητήματα που εκτίθενται πιο πάνω, χωρίς άδεια γι' αυτό, η οποία λαμβάνεται προηγουμένως από την αρμόδια αρχή όπως καθορίζεται στο εδάφιο

(2)ή, όταν η άδεια εκδίδεται δυνάμει της δεύτερης επιφύλαξης του εδαφίου

(2)του άρθρου 14, από το Διευθυντή του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως: Νοείται ότι, άδεια δυνάμει του παρόντος άρθρου είναι δυνατό να αφορά αποκλειστικά συγκεκριμένο τμήμα οικοδομής ή οποιαδήποτε προσαρτήματα σε αυτή και αυτή η άδεια δε θα αποτελεί άδεια για άλλα τμήματα της οικοδομής για τα οποία δεν έχει εκδοθεί άδεια μετά την εξέταση σχετικής αίτησης». Το άρθρο 20 του Κεφ. 96 προνοεί τα ακόλουθα: 20.-

(1)Ανεξαρτήτως από την επιβολή οποιουδήποτε διοικητικού προστίμου δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου, πρόσωπο το οποίο - (α) Ανεγείρει οικοδομή χωρίς προηγουμένως να έχει εξασφαλίσει άδεια οικοδομής, όπως προβλέπεται στις διατάξεις του άρθρου 3· (β) παραβιάζει τις διατάξεις του εδαφίου

(2)του άρθρου 10∙ (γ) κατέχει ή χρησιμοποιεί ή ενεργεί, ώστε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο να κατέχει ή να χρησιμοποιεί οποιαδήποτε οικοδομή ή τμήμα οικοδομής πριν από την έκδοση πιστοποιητικού έγκρισης από την αρμόδια αρχή, όπως απαιτείται σύμφωνα με τις διατάξεις του εδαφίου

(1)του άρθρου 10∙ (δ) υποβάλει στην αρμόδια αρχή παραπλανητικά στοιχεία αναφορικά με τα καθοριζόμενα στις διατάξεις του άρθρου 3Β∙ (ε) παραβαίνει οποιοδήποτε όρο επιβάλλεται δυνάμει των διατάξεων των άρθρων 6 ή 9∙ (στ) παραβαίνει διάταγμα στο οποίο καθορίζεται ο τύπος και ο τρόπος υποβολής αίτησης για έκδοση άδειας για οποιαδήποτε οδό ή οικοδομή με βάση τον παρόντα Νόμο, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 3Α∙ (ζ) παραβαίνει διάταγμα που εξαιρεί από την υποχρέωση έκδοσης οποιασδήποτε άδειας με βάση τον παρόντα Νόμο, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 4Β∙ (η) παραβαίνει οποιαδήποτε ειδοποίηση επιδίδεται σύμφωνα με τις διατάξεις των παραγράφων (β) και (γ) του εδαφίου

(1)του άρθρου 15Β∙ (θ) ενεργεί κατά παράβαση των διατάξεων του άρθρου 9Α, διαπράττει αδίκημα για το οποίο υπόκειται σε περίπτωση πρώτης καταδίκης, σε φυλάκιση για περίοδο που δεν υπερβαίνει το ένα

(1)έτος ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις δέκα χιλιάδες ευρώ (€10.000) ή και στις δύο ποινές μαζί και σε περίπτωση δεύτερης ή μεταγενέστερης καταδίκης, σε φυλάκιση για περίοδο που δεν υπερβαίνει τα δύο

(2)έτη ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις είκοσι χιλιάδες ευρώ (€20.000) ή και στις δύο ποινές μαζί. ..

(3)Επιπρόσθετα με οποιαδήποτε άλλη ποινή που καθορίζεται από το άρθρο αυτό, το Δικαστήριο, ενώπιον του οποίου καταδικάζεται πρόσωπο για οποιοδήποτε ποινικό αδίκημα δυνάμει του εδαφίου

(1), δύναται να διατάξει- (α) όπως η οικοδομή ή οποιοδήποτε τμήμα αυτής, ανάλογα με την περίπτωση, σε σχέση με την οποία το ποινικό αδίκημα διαπράχτηκε κατεδαφιστεί ή μετακινηθεί εντός τέτοιου χρόνου ως ήθελε καθοριστεί σε τέτοιο διάταγμα, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν υπερβαίνει τους δύο μήνες, εκτός αν στο μεταξύ ληφθεί άδεια σε σχέση με αυτή από την αρμόδια αρχή: Νοείται ότι η αρχή αυτή δύναται, κατά τη χορήγηση τέτοιας άδειας, να επιβάλει τέτοιους όρους ως ήθελε αυτή θεωρήσει σκόπιμο και οι διατάξεις του άρθρου 4 εφαρμόζονται σε κάθε τέτοια άδεια. (β) σε περίπτωση οικοδομής για την οποία δε χορηγήθηκε το σχετικό πιστοποιητικό έγκρισης, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 10, ή όταν η συγκεκριμένη χρήση οικοδομής δεν είναι σύμφωνη με την εγκεκριμένη, με βάση τη σχετική άδεια, χρήση, τον τερματισμό της χρήσης της οικοδομής αυτής μέσα στην προθεσμία που καθορίζεται στο διάταγμα του Δικαστηρίου, αλλά δεν υπερβαίνει τους δύο μήνες, εκτός αν στο μεταξύ εξασφαλιστεί το σχετικό πιστοποιητικό έγκρισης ή η σχετική άδεια για τη συγκεκριμένη χρήση από την αρμόδια αρχή: Νοείται ότι η αρμόδια αρχή, κατά την έκδοση της πιο πάνω αναφερόμενης άδειας, δύναται να επιβάλλει τους όρους που θεωρεί σκόπιμους και οι διατάξεις του άρθρου 4 εφαρμόζονται για κάθε τέτοια άδεια ή πιστοποιητικό. (γ) το πρόσωπο που καταδικάστηκε να καταβάλει τα έξοδα της διαδικασίας και οποιαδήποτε δικαιώματα που σχετίζονται με την κατηγορία, τα οποία το πρόσωπο αυτό ώφειλε να είχε καταβάλει και τα οποία παρέλειψε ή αρνήθηκε ή αμέλησε να καταβάλει. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ Η παραπονούμενη προς απόδειξη της υπόθεσής της κάλεσε 5 μάρτυρες. Ως Μ.Κ.1 παρουσιάστηκε ο πατέρας της παραπονούμενης κ. XXXXX Κίτρου. Κατέθεσε ως μέρος της κυρίως εξέτασής του γραπτή δήλωση στην οποία περιέχονται μεταξύ άλλων οι ακόλουθοι ισχυρισμοί: από το έτος 1980 κατοικεί στην κατοικία η οποία βρίσκεται στο ισόγειο της διώροφης οικοδομής στην οδό XXXXX 3 στην Αγλαντζιά επί του τεμαχίου XXXXX Φ/Σχ. 21/63 W

1. Η ισόγεια κατοικία ανήκει στην παραπονούμενη θυγατέρα του και στην οικία που βρίσκεται στον 1ο όροφο της εν λόγω οικοδομής κατοικεί η αδελφή της αποβιώσασας συζύγου του δηλαδή η κατηγορούμενη
2. Κατά ή περί τον Απρίλιο του 2013 η κατηγορούμενη 1 προέβηκε σε διάφορες οικοδομικές εργασίες στην κατοικία της στον 1ο όροφο καθώς επίσης και στο επίδικο οικόπεδο και τους κοινόχρηστους χώρους χωρίς να λάβει τις απαιτούμενες άδειες από την αρμόδια αρχή τον Δήμο Αγλαντζιάς και τη συγκατάθεση της θυγατέρας του η οποία είναι συνιδιοκτήτρια του επίδικου οικοπέδου. Επιπρόσθετα κατεδάφισε το τοιχαράκι που ήταν εγκεκριμένο σύμφωνα με την άδεια οικοδομής δίπλα από την ανώγεια κατοικία στη νότια πλευρά του επίδικου οικοπέδου και ανήγειρε μικρό τοίχο ανάμεσα στα 2 παράθυρα των υπνοδωματίων της ισόγειας κατοικίας στην νοτιοανατολική πλευρά της οικοδομής καταλαμβάνοντας κοινόχρηστο χώρο. Ο κατηγορούμενος 2 είναι ο υιός της κατηγορούμενης 1 και κατοικεί στην οικία του 1ου ορόφου της επίδικης οικοδομής. Ο Μ.Κ.1 ισχυρίζεται ότι ο κατηγορούμενος 2 επέτρεψε και αποδέχθηκε να γίνουν όλες οι τροποποιήσεις τόσο στην κατοικία του όσο και στους κοινόχρηστους χώρους της οικοδομής και στο οικόπεδο χωρίς τις απαιτούμενες άδειες από την αρμόδια αρχή. Λόγω της αυθαίρετης κατεδάφισης του υφιστάμενου μικρού τοίχου δίπλα από την είσοδο για την ανώγεια κατοικία ο κάτοχος του 1ου ορόφου σταθμεύει τα αυτοκίνητά του δίπλα από τα υπνοδωμάτια με αποτέλεσμα ο Μ.Κ.1 να ταλαιπωρείται από τους θορύβους που δημιουργούνται από την εκκίνηση και τη στάθμευση των αυτοκινήτων. Οι κατηγορούμενοι δεν έχουν κτίσει ξανά τον τοίχο τον οποίο κατεδάφισαν αυθαίρετα και χωρίς τη συγκατάθεση της συνιδιοκτήτριας με αποτέλεσμα να δημιουργείται οχληρία από τα αυτοκίνητά τους. Τέλος σε ερώτηση που του τέθηκε κατά την κυρίως εξέτασή του ισχυρίστηκε ότι σήμερα δεν υπάρχουν κτισμένοι τοίχοι. Κατά την αντεξέτασή του ο Μ.Κ.1 ισχυρίστηκε ότι στον 1ο όροφο της επίδικης οικοδομής από το έτος 2013 διαμένει ο κατηγορούμενος 2 και ότι η κατηγορούμενη 1 έπαψε να διαμένει εκεί από το έτος
3. Σε υποβολή που του τέθηκε ότι η κατηγορούμενη 1 δεν έκανε οποιαδήποτε εργασία στην οικοδομή απάντησε ότι οι εν λόγω εργασίες έγιναν χωρίς τη συγκατάθεση της παραπονούμενης συνιδιοκτήτριας και ότι δεν ξέρει ποιος τις έκανε. Σε σχέση με το τοιχαράκι στη νότια πλευρά της οικοδομής του υποβλήθηκε ότι έπρεπε να κατεδαφιστεί για να γίνει ο λάκκος του αποχετευτικού και ο μάρτυρας διερωτήθηκε γιατί μετά δεν το ανήγειραν. Ως Μ.Κ.2 κατέθεσε η παραπονούμενη κα Μαρία Βικτώρια Κίτρου. Κατά την κυρίως εξέτασή της κατέθεσε γραπτή δήλωση στην οποία περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων οι ακόλουθοι ισχυρισμοί: είναι η ιδιοκτήτρια της κατοικίας που βρίσκεται στο ισόγειο της διώροφης οικοδομής στην οδό XXXXX 3 στην Αγλαντζιά και η κατηγορούμενη 1 είναι η θεία της η οποία είναι η ιδιοκτήτρια της κατοικίας του 1ου ορόφου. Η θεία της τής είχε προτείνει να συναινέσει στην αξιοποίηση του αέρα της οικοδομής κτίζοντας 2 διαμερίσματα στον 2ο όροφο της οικοδομής αλλά η πρόταση αυτή ναυάγησε. Προηγούμενη δική της εισήγηση για να γίνουν ορισμένες μετατροπές στην ισόγεια κατοικία της δεν υλοποιήθηκε λόγω της άρνησης της κατηγορούμενης 1 θείας της. Περί τον Απρίλιο του 2013 η θεία της έκανε διάφορες οικοδομικές εργασίες στην οικία της στον 1ο όροφο και στο οικόπεδο και τους κοινόχρηστους χώρους χωρίς να λάβει προηγουμένως τις απαιτούμενες άδειες από τον Δήμο Αγλαντζιάς ούτε τη δική της συγκατάθεση αφού είναι συνιδιοκτήτρια του τεμαχίου. Η θεία της κατεδάφισε το τοιχαράκι που ήταν εγκεκριμένο με την άδεια οικοδομής δίπλα από την είσοδο για την ανώγεια κατοικία στη νότια πλευρά του οικοπέδου και ανήγειρε μικρό τοίχο ανάμεσα στα 2 παράθυρα των υπνοδωματίων της ισόγειας κατοικίας στην νοτιοανατολική πλευρά της οικοδομής καταλαμβάνοντας κοινόχρηστο χώρο. Η παραπονούμενη ισχυρίστηκε επίσης ότι ο κατηγορούμενος 2 είναι υιός της κατηγορούμενης 1 και δικός της εξάδελφος και κατοικεί στον 1ο όροφο της επίδικης οικοδομής και επέτρεψε και αποδέχθηκε να γίνουν όλες οι τροποποιήσεις τόσο στην κατοικία όσο και στους κοινόχρηστους χώρους της οικοδομής χωρίς τις απαιτούμενες άδειες από την αρμόδια αρχή και την ίδια η οποία είναι συνιδιοκτήτρια του οικοπέδου. Λόγω της κατεδάφισης του μικρού τοίχου δίπλα από την είσοδο για την ανώγεια κατοικία ο κάτοχος του 1ου ορόφου σταθμεύει τα αυτοκίνητά του δίπλα από τα υπνοδωμάτια με αποτέλεσμα να ταλαιπωρείται ο πατέρας της ο οποίος κατοικεί στην ισόγεια κατοικία από τους θορύβους που δημιουργούνται από την εκκίνηση και τη στάθμευση των αυτοκινήτων. Οι κατηγορούμενοι δεν έκτισαν ξανά τον τοίχο τον οποίο κατεδάφισαν με αποτέλεσμα να δημιουργείται οχληρία από τα αυτοκίνητά τους. Κατά την αντεξέτασή της η Μ.Κ.2 ερωτήθηκε εάν γνωρίζει ποιος κατεδάφισε το τοιχαράκι στη νότια πλευρά της οικοδομής και απάντησε αρνητικά. Της υποβλήθηκε ότι ένα συνεργείο κατεδάφισε το τοιχαράκι και ανήγειρε το άλλο στην ανατολική πλευρά της οικοδομής. Ισχυρίστηκε ότι δεν έμενε εκεί για να γνωρίζει ποιος έρχεται και τι δουλειές κάνει ούτε ασχολήθηκε ποτέ με αυτό και λόγω τούτου δεν μπορούσε να πει ποιος το κατεδάφισε και τι έκανε. Ισχυρίστηκε επίσης ότι ο μικρός τοίχος που κτίστηκε μεταξύ των 2 παραθύρων των υπνοδωματίων της ισόγειας κατοικίας δεν υπάρχει σήμερα ούτε θυμάται πότε κατεδαφίστηκε και παρέπεμψε σχετικά στον δικηγόρο της ο οποίος ισχυρίστηκε ότι γνωρίζει. Της υποβλήθηκε επίσης ότι ο τοίχος κτίστηκε επειδή το ζήτησε ο πατέρας της για να μη φεύγει ο σκύλος του και απάντησε ότι κτίστηκε επειδή ο κατηγορούμενος 2 ήθελε χώρο για να παίζουν τα παιδιά του. Ως Μ.Κ.3 κλήθηκε κ. XXXXX Νεοφύτου ο οποίος κατέθεσε γραπτή δήλωση ως μέρος της κυρίως εξέτασής του. Σε αυτή περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων οι ακόλουθοι ισχυρισμοί: είναι ο σύζυγος της παραπονούμενης που είναι η ιδιοκτήτρια της κατοικίας που βρίσκεται στο ισόγειο της διώροφης οικοδομής στην οδό XXXXX 3 στην Αγλαντζιά. Διέμενε στην εν λόγω κατοικία μέχρι τον Δεκέμβριο του 2012 όταν μετακόμισε από αυτή αλλά επισκεπτόταν καθημερινά τον πεθερό του. Κατά ή περί τον Απρίλιο 2013 αντιλήφθηκε ότι γίνονταν κάποιες οικοδομικές εργασίες στην οικία του 1ου ορόφου εσωτερικά και εξωτερικά και στο οικόπεδο και στους κοινόχρηστους χώρους του ακινήτου. Είχε ρωτήσει τα άτομα που εργάζονταν εκεί για το ποιος έδωσε οδηγίες για τις εν λόγω εργασίες και του υπέδειξαν ότι οι οδηγίες είχαν δοθεί από την XXXXX Ιωάννου και τον XXXXX Ιωάννου δηλαδή τους κατηγορούμενους. Διαπίστωσε ότι ο τοίχος που ήταν κτισμένος στη νότια πλευρά του οικοπέδου είχε κατεδαφιστεί όταν διέφυγε ο σκύλος τους ο οποίος παρά την μετακόμισή τους είχε παραμείνει με τον πεθερό του. Μετά το γκρέμισμα του τοίχου στη νότια πλευρά οι κάτοχοι του 1ου ορόφου σταθμεύουν τα αυτοκίνητά τους δίπλα από τα υπνοδωμάτια της ισόγειας κατοικίας και ο πεθερός του ταλαιπωρείται από τους θορύβους των αυτοκινήτων και την οχληρία που προκαλείται αφού το υπνοδωμάτιό του βρίσκεται ακριβώς σε εκείνο το σημείο. Κατέθεσε ως τεκμήρια διάφορες φωτογραφίες ημερ. 29.10.2013 στις οποίες δεν φαίνεται να υπάρχει τοίχος καθώς επίσης και μια άλλη φωτογραφία ημερ. 24.11.2010 στην οποία φαίνεται πως ήταν ο εν λόγω τοίχος προηγουμένως. Κατά ή περί τον Οκτώβριο του 2013 ανεγέρθη παράνομα τοίχος στην ανατολική πλευρά της οικοδομής καταλαμβάνοντας κοινόχρηστο χώρο. Ο εν λόγω τοίχος περί τον Νοέμβριο του 2015 μετά την καταχώρηση της παρούσας υπόθεσης γκρεμίστηκε από τους κατηγορούμενους και/ή με οδηγίες τους. Κατέθεσε επίσης ως τεκμήρια διάφορες φωτογραφίες στις οποίες φαίνεται η ανέγερση και η μετέπειτα κατεδάφιση του ημερ. 29.10.2013, 29.5.2014 και 23.11.
4. Ισχυρίστηκε τέλος ότι ο τοίχος ο οποίος είχε γκρεμιστεί στη νότια πλευρά του σπιτιού δεν ανοικοδομήθηκε στη συνέχεια. Κατά την αντεξέτασή του ισχυρίστηκε ότι οι εργασίες στον 1ο όροφο της επίδικης οικοδομής και στην αυλή γίνονταν από κάποια εταιρεία Ρουσσιάς και ότι στο ισόγειο οι υπάλληλοι της εν λόγω εταιρείας ξήλωναν το πάτωμα. Ισχυρίστηκε επίσης ότι οι κατηγορούμενοι ουδέποτε του είπαν ότι θα χαλάσουν οτιδήποτε για να παρκάρουν εκεί τα αυτοκίνητά τους. Ισχυρίστηκε επίσης ότι ο εργάτης που χαλούσε από την άλλη πλευρά του σπιτιού ήταν ο ίδιος που έκανε τις υπόλοιπες εργασίες και για αυτό θεώρησε ότι ήταν από την ίδια εταιρεία στην οποία οι κατηγορούμενοι είχαν αναθέσει τις εργασίες. Επόμενη μάρτυρας για την παραπονούμενη (Μ.Κ.4) παρουσιάστηκε η κα XXXXX Παπαδούρη. Κατέθεσε γραπτή της δήλωση ως μέρος της κυρίως εξέτασής της στην οποία περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων οι ακόλουθοι ισχυρισμοί: εργάζεται στον Δήμο Αγλαντζιάς ως τεχνικός στην Τεχνική Υπηρεσία του Δήμου και μεταξύ των καθηκόντων της είναι η εξέταση αιτήσεων για έκδοση αδειών οικοδομής, διαχωρισμού και για έκδοση πιστοποιητικών έγκρισης οικοδομών. Το ακίνητο το οποίο βρίσκεται στην οδό XXXXX 3 στην Αγλαντζιά αποτελείται από ισόγεια οικιστική μονάδα και οικιστική μονάδα στον 1ο όροφο με ξεχωριστούς τίτλους ιδιοκτησίας καθώς και βοηθητική οικοδομή γκαράζ το οποίο εγγράφηκε με το ισόγειο διαμέρισμα. Όπως φαίνεται από τα σχέδια της οικοδομής στη νότια πλευρά του ακινήτου ακριβώς μετά από την είσοδο για πρόσβαση στον 1ο όροφο και την κοινόχρηστη ταράτσα υπάρχει χυτός τοίχος ύψους 1,2μ. ο οποίος φαίνεται ότι λειτουργικά τοποθετήθηκε σε εκείνο το σημείο ώστε να μην μπορεί να προχωρήσει αυτοκίνητο πέραν αυτού παράλληλα με τα υπνοδωμάτια του ισογείου. Μετά από επιστολή της παραπονούμενης ημερ. 29.10.2013 και παράπονο του νομικού της συμβούλου ημερ. 21.11.2013 διενήργησε εξωτερικό επιτόπιο έλεγχο και διαπίστωσε ότι το τοιχαράκι που είχε εγκριθεί δίπλα από την είσοδο για την ανώγεια κατοικία στη νότια πλευρά είχε κατεδαφιστεί και ανεγερθεί ανάμεσα στα 2 παράθυρα των υπνοδωματίων στην ανατολική πλευρά της οικοδομής. Ουδέποτε ζητήθηκε άδεια από τον Δήμο Αγλαντζιάς για την κατεδάφιση του τοίχου που φαίνεται στα αρχικά σχέδια στη νότια πλευρά της οικοδομής ούτε και δόθηκε τέτοια άδεια. Ισχυρίστηκε ότι για να κατεδαφιστεί ο εν λόγω τοίχος απαιτείται άδεια από τον αρμόδιο Δήμο και ότι αυτός κατεδαφίστηκε παράνομα χωρίς να έχει εν τω μεταξύ οικοδομηθεί εκ νέου. Ο Δήμος με επιστολή του ημερ. 2.6.2016 Τεκμήριο 17 προς την κατηγορούμενη 1 μεταξύ άλλων παρατηρήσεων την κάλεσε να κατεδαφίσει το τοιχαράκι το οποίο είχε ανεγερθεί στην πίσω αυλή ανατολικά της οικοδομής και να ανεγερθεί στην εγκεκριμένη του θέση και η κατηγορούμενη 1 με επιστολή της ημερ. 17.6.2016 Τεκμήριο 18 προς τον Δήμο παραδέχεται ότι το τοιχαράκι το οποίο ανεγέρθη στην πίσω πλευρά του σπιτιού ανατολικά κατεδαφίστηκε μετά την καταχώρηση υπόθεσης στο Δικαστήριο εκ μέρους της ιδιοκτήτριας του ισογείου. Κατά την αντεξέτασή της η Μ.Κ.4 ισχυρίστηκε ότι στις 24.1.1969 εκδόθηκε η άδεια οικοδομής σε σχέση με το επίδικο ακίνητο στη βάση των αρχιτεκτονικών σχεδίων τα οποία κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 11 και 12 και ότι στις 10.7.1979 εκδόθηκε η άδεια οριζόντιου διαχωρισμού. Τα σχέδια τα οποία υποβάλλονται για την έκδοση της άδειας διαχωρισμού πρέπει να είναι τα ίδια με τα σχέδια στη βάση των οποίων εκδόθηκε η άδεια οικοδομής. Ισχυρίστηκε επίσης ότι το έτος 2013 είχε μεταβεί στον επίδικο χώρο μετά από καταγγελία αφού είχαν ήδη ξεκινήσει οι εργασίες αλλά δεν θυμόταν ποιους είχε συναντήσει εκεί ούτε εάν της είπε κάποιος ότι οι επίδικες εργασίες γίνονταν από τους κατηγορούμενους. Ισχυρίστηκε ότι στα αρχιτεκτονικά σχέδια στη βάση των οποίων εγκρίθηκε η άδεια οικοδομής φαίνεται ένας τοίχος στη νότια πλευρά ο οποίος κατεδαφίστηκε και ο οποίος είχε ύψος 1,2μ. και ότι στην ανατολική πλευρά είχε δει ένα άλλο τοιχαράκι του οποίου δεν είχε μετρήσει το ύψος του. Σε υποβολή ότι δεν απαιτείτο άδεια οικοδομής για τους τοίχους στη νότια πλευρά και την ανατολική πλευρά ισχυρίστηκε ότι τούτο ήταν αναγκαίο και πως έπρεπε να είχε υποβληθεί τροποποιημένο σχέδιο στο οποίο να μην παρουσιαζόταν ο τοίχος στη νότια πλευρά και να φαινόταν ο άλλος τοίχος στα ανατολικά. Ισχυρίστηκε επίσης ότι από την επιστολή της κατηγορούμενης Τεκμήριο 18 εξάγει το συμπέρασμα ότι την πρωτοβουλία για την κατεδάφιση του τοίχου στην ανατολική πλευρά την είχαν αναλάβει οι κατηγορούμενοι. Ισχυρίστηκε επίσης ότι λόγω του γεγονότος ότι οι οικοδομικές εργασίες στον 1ο όροφο της επίδικης οικοδομής διεξάγονταν την ίδια περίοδο στην οποία κτίστηκε ο τοίχος στην ανατολική πλευρά συμπέρανε ότι και αυτός είχε ανεγερθεί από τους κατηγορούμενους. Ισχυρίστηκε τέλος ότι για την κατεδάφιση μιας οικοδομής η οποία είχε ανεγερθεί παράνομα δεν απαιτείται να ληφθεί προηγουμένως άδεια κατεδάφισής της. Τελευταίος μάρτυρας (Μ.Κ.5) για την παραπονούμενη παρουσιάστηκε ο κ. XXXXX Τσίγκης ο οποίος κατά την κυρίως εξέτασή του ισχυρίστηκε ότι εργάζεται στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λευκωσίας. Ο εν λόγω μάρτυρας παρουσίασε τον σχετικό φάκελο αναφορικά με το ακίνητο στην οδό XXXXX 3 στην Αγλαντζιά και ισχυρίστηκε ότι η κα XXXXX XXXXX Γεωργίου Κίτρου είναι η ιδιοκτήτρια της οικίας που βρίσκεται στο ισόγειο και η κα XXXXX Ιωάννου η ιδιοκτήτρια της κατοικίας που βρίσκεται στον 1ο όροφο του ως άνω ακινήτου. Κατέθεσε ως Τεκμήριο 19 τον φάκελο με αριθμό Β238/79 και ως Τεκμήριο 20 τον φάκελο με αριθμό Α1351/
5. Ισχυρίστηκε επίσης ότι σύμφωνα με τα σχέδια που φαίνονται στα εν λόγω τεκμήρια στη νότια πλευρά του ακινήτου υπάρχει ένας χυτός τοίχος ο οποίος επεκτείνεται από την είσοδο της ανώγειας κατοικίας μέχρι το σύνορο του διπλανού τεμαχίου ύψους 1,2μ. Κατά την αντεξέτασή του ο Μ.Κ.5 ισχυρίστηκε ότι αρμόδια αρχή για την έκδοση αδειών για την επίδικη οικοδομή είναι ο Δήμος Αγλαντζιάς και ότι επιτόπια έρευνα από το Κτηματολόγιο σε σχέση με αυτή έγινε στις 30.5.1980 στα πλαίσια του διαχωρισμού που έγινε τότε. Ισχυρίστηκε επίσης ότι στις 7.6.1980 εκδόθηκαν 2 νέοι τίτλοι ιδιοκτησίας ένας για την ισόγεια και ένας για την ανώγεια κατοικία. Μετά που η κατηγορούσα αρχή έκλεισε την υπόθεσή της και το Δικαστήριο ικανοποιήθηκε ότι είχε αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον των κατηγορουμένων ώστε να υποχρεώνονται να προβάλουν την υπεράσπισή τους οι κατηγορούμενοι επέλεξαν να προβούν σε δήλωση χωρίς όρκο από το εδώλιο του κατηγορουμένου. Δήλωσαν ότι η παραπονούμενη καταχώρησε και προωθεί την επίδικη υπόθεση καταχρηστικά με αποκλειστικό λόγο να αποδεχθούν να απολαμβάνει ο πατέρας της την αποκλειστική χρήση της κοινόκτητης οικοδομής. Μετά που η υπόθεση ορίστηκε για αγορεύσεις οι ευπαίδευτοι δικηγόροι των διαδίκων ετοίμασαν γραπτό κείμενο με τις θέσεις και εισηγήσεις τους το οποίο παρέδωσαν στο Δικαστήριο και υιοθέτησαν το περιεχόμενό του. Ο κ. Κωνσταντινίδης εισηγήθηκε ότι η παραπονούμενη απέδειξε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την υπόθεσή της και κάλεσε το Δικαστήριο να βρει ένοχους τους κατηγορούμενους. Εισηγήθηκε επίσης ότι το Δικαστήριο πρέπει να εκδώσει Διάταγμα με το οποίο να υποχρεώνει τους κατηγορούμενους να ανοικοδομήσουν τον εγκεκριμένο τοίχο στη νότια πλευρά του ακινήτου. Ο κ. Τσαρδελλής από την άλλη πλευρά εισηγήθηκε ότι δεν υπάρχει μαρτυρία ότι οι κατηγορούμενοι διέπραξαν τα επίδικα αδικήματα αφού δεν προσκόμισαν μαρτυρία αναφορικά με το ότι η κατηγορούμενη 1 κατεδάφισε το τοιχαράκι στη νότια πλευρά της επίδικης οικοδομής και ανήγειρε το τοιχαράκι στην ανατολική πλευρά και ότι ο κατηγορούμενος 2 είναι το πρόσωπο το οποίο επέτρεψε την κατεδάφιση του τοίχου στη νότια πλευρά. Έχω μελετήσει προσεκτικά τις θέσεις και τις εισηγήσεις των δικηγόρων των διαδίκων, τις έχω υπόψη μου και θα κάνω αναφορά σε αυτές όπου είναι αναγκαίο. Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Η αξιολόγηση της μαρτυρίας είναι άρρηκτα συνυφασμένη με την αξιοπιστία του μάρτυρα. Είναι κατ' εξοχή έργο του πρωτόδικου δικαστηρίου το οποίο είχε την ευκαιρία να ακούσει τους μάρτυρες και να παρακολουθήσει τη συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Έχει λεχθεί ότι η εντύπωση που ο μάρτυρας αφήνει στο Δικαστήριο είναι παράγοντας εξαιρετικής σπουδαιότητας για την κρίση της αξιοπιστίας του (C. & A. Pelekanos Assoc. Ltd v. Πελεκάνου

(1999)1 Α.Α.Δ. 1273) και πως οι γνώσεις του για τα επίδικα γεγονότα, οι αντιδράσεις και η συμπεριφορά του στο εδώλιο του μάρτυρα, σε συνδυασμό με τη μνήμη, την ειλικρίνεια και τον τρόπο αφήγησης των γεγονότων, συνιστούν καθοριστικούς για την αξιοπιστία του παράγοντες. Στην υπόθεση Ομήρου v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 506, υποδείχθηκε ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός μάρτυρα πρέπει να γίνεται με βάση το περιεχόμενο της, την ποιότητα και πειστικότητά της και τη σύγκριση της με την υπόλοιπη μαρτυρία, ενώ στην υπόθεση Χριστοφή v. Ζαχαριάδη

(2002)1 Α.Α.Δ. 401, αφού επισημάνθηκε το γεγονός ότι η μαρτυρία θα πρέπει να προσεγγίζεται με πολλή προσοχή «γιατί συμβαίνει αναξιόπιστος μάρτυρας να προκαλεί ευμενή εντύπωση και αντίστροφα», λέχθηκε πως ο τρόπος που καταθέτει ένας μάρτυρας «συνιστά και εκδηλώνει την προσωπικότητά του. Οι πνευματικές και άλλες αρετές του μάρτυρα που εξωτερικεύονται μαζί με το αφηγηματικό μέρος της μαρτυρίας του προσδίδουν κατά κανόνα αξιοπιστία στη μαρτυρία». Στην υπόθεση Ανδρέας Γιάγκου Σάντης ν. Δέσποινας Χατζηβασιλείου κ.ά.

(2009)1 Α.Α.Δ 288, τονίστηκε η αναγκαιότητα ακόμη και στην περίπτωση που μάρτυρας εντυπωσιάζει θετικά το Δικαστήριο, να καταγράφονται οι λόγοι της θετικής αυτής αποκόμισης ώστε να παραμένουν κατά νου καθόλη τη διάρκεια του έργου της αξιολόγησης της υπόθεσης ως ασφαλιστική δικλείδα για τη σφαιρική αντιμετώπιση της αξιολόγησης των διαδίκων και της μαρτυρίας τους. Έχω παρακολουθήσει τους μάρτυρες στη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης έχοντας την ευκαιρία να παρακολουθήσω τις αντιδράσεις τους, φυσικές ή αφύσικες, τον τρόπο που αντιδρούσαν, τη νευρικότητα ή την επιφυλακτικότητά τους ή την ιδιοσυγκρασία που εκδήλωναν, παράγοντες που σύμφωνα με τη νομολογία έχουν ιδιαίτερη σπουδαιότητα κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας, χωρίς βεβαίως να παραγνωρίζω ότι τα πιο πάνω στοιχεία μπορούν να προσδώσουν θετικότητα στη μαρτυρία ενός μάρτυρα αλλά δεν μπορούν να αποτελέσουν τον αποκλειστικό λόγο για την αποδοχή της μαρτυρίας του. Έχω επίσης κατά νου την αρχή ότι μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός μερικώς ή ολικώς και ότι δεν θεωρείται επιλήψιμη η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα (Χρίστου ν. Khoreva

(2002)1 Α.Α.Δ. 454). Έχω επίσης υπόψη μου ότι στην περίπτωση που ένας μάρτυρας δεν αντεξετασθεί επί όλων των ουσιαστικών γεγονότων τα οποία αμφισβητούνται, το Δικαστήριο θεωρεί - και το εκλαμβάνει - ότι η μαρτυρία του δεν αμφισβητήθηκε (Frederickou Schools Co. Ltd κ.ά. ν. Acuac Inc.

(2002)1 Α.Α.Δ. 1527). Στην υπόθεση Νικόλας Μαρσέλλος κ.ά. ν. Κύπρου Κωνσταντίνου, Ποινική Έφεση Αρ. 167/2013, ημερ. 18.1.2017 λέχθηκε ότι ο συνήγορος είναι εκπρόσωπος του διαδίκου και πως οι δηλώσεις του δεσμεύουν τον διάδικο τον οποίο εκπροσωπεί. Σχετικό είναι το πιο κάτω απόσπασμα: «Όπως έχουμε σημειώσει πιο πάνω, ο συνήγορος είναι εκπρόσωπος του διάδικου και οι δηλώσεις του τον δεσμεύουν.(Βλ. Ανδρέου ν Almifalani

(2009)1 A.A.Δ. 608). Στην υπόθεση Pal κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 551, τονίστηκε ότι, «η υπεράσπιση οφείλει να θέσει τα ζητήματα που έχει κατά νου στους μάρτυρες κατηγορίας ώστε να έχουν τη δυνατότητα να απαντήσουν. Αυτή δε η υποχρέωση καθίσταται βαρύνουσα αν πρόκειται για ουσιώδη ισχυρισμό». Η πιο πάνω αρχή επιβεβαιώθηκε προσφάτως και στην υπόθεση Ρεβέκκα Πέτρου ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2016:D497, Ποιν. Εφ. 41/2015, ημερ. 25 Οκτωβρίου 2016, στην οποία έκαμε αναφορά ο συνήγορος των εφεσειόντων. .. Επί του προκειμένου έχουμε μια επιλεκτική προσέγγιση από πλευράς εφεσιβλήτου. Ενώ ο ίδιος εισηγείται, όχι μόνο στον ενδιαφερόμενο εφεσείοντα 1, αλλά και σε άλλους μάρτυρες κατηγορίας, ιδίως τον Κοινοτάρχη Πυργών ότι, τα υποστατικά κτίστηκαν γύρω στο 1965, προσδιορίζοντας και το άτομο που είχε προβεί στην εν λόγω ανέγερση, εισηγείται στη συνέχεια ότι απουσιάζει μαρτυρία επί τούτου. Μια τέτοια προσέγγιση δεν μπορεί να γίνει αποδεχτή. Οι δηλώσεις του συνήγορου υπεράσπισης δεσμεύουν τον εφεσίβλητο. Συναφώς ο ίδιος παραδέχεται ότι τα επίδικα υποστατικά έχουν ανεγερθεί «γύρω στο 1965».(Βλ. Ανθίμου (άνω)). Τέλος, στην υπόθεση Κοινοτικό Συμβούλιο Παλαιόμυλου ν. Έλλης Μιχαήλ Κτωρίδη

(2007)1 Α.Α.Δ. 204, λέχθηκε ότι το Δικαστήριο καταλήγει στην απόφασή του λαμβάνοντας υπόψη του το σύνολο της ενώπιόν του μαρτυρίας ανεξαρτήτως της προέλευσής της. Το πλήρες περιεχόμενο της μαρτυρίας βρίσκεται καταγεγραμμένο στα πρακτικά της υπόθεσης και μαζί με το περιεχόμενο των τεκμηρίων έχει μελετηθεί και λαμβάνεται υπόψη στο σύνολό του. Είναι νομολογημένο ότι τα επίδικα θέματα σε μια υπόθεση είναι όσα αποκρυσταλλώνονται από την ενώπιον του Δικαστηρίου δικογραφία και μόνο όσα από αυτά είναι αμφισβητούμενα. Στην παρούσα υπόθεση επίδικα είναι μόνο αυτά τα οποία προκύπτουν από το ενώπιον μου κατηγορητήριο και συγκεκριμένα από τις κατηγορίες 1, 13, 19 και 20 οι οποίες αφορούν σε αδικήματα ανέγερσης οικοδομής χωρίς άδεια, χρήσης οικοδομής χωρίς άδεια, κατεδάφιση οικοδομής χωρίς άδεια και επίτρεψη κατεδάφισης οικοδομής χωρίς άδεια. Το κατά πόσο οι κατηγορούμενοι κατεδάφισαν το τοιχαράκι στη νότια πλευρά δεν είναι αμφισβητούμενο μεταξύ των διαδίκων αφού κατά την αντεξέταση των Μ.Κ.1 και Μ.Κ.2 τους υποβλήθηκε ότι οι κατηγορούμενοι το κατεδάφισαν για να συμμορφωθούν με την υποχρέωσή τους για κατασκευή ιδιωτικού υπονόμου. Συνεπώς παρέμεινε αμφισβητούμενο το κατά πόσο η κατηγορούμενη 1 ανήγειρε τον μικρό τοίχο στην ανατολική πλευρά της επίδικης οικοδομής και κατά πόσο ο κατηγορούμενος 2 χρησιμοποιεί το εν λόγω τοιχαράκι. Η αξιολόγηση της μαρτυρίας που παρουσιάστηκε θα γίνει με αποκλειστικό γνώμονα τη σχετικότητά της με τα επίδικα θέματα ως αυτά αναφέρθηκαν πιο πάνω και έχοντας αυτό κατά νου προχωρώ ευθύς αμέσως σε τούτο. Ο Μ.Κ.1 όταν κατά την αντεξέτασή του ο δικηγόρος των παραπονουμένων του υπέβαλε ότι η κατηγορούμενη 1 δεν έκανε οποιαδήποτε εργασία στην οικοδομή όπως κατηγορείται από την παραπονούμενη θυγατέρα του απάντησε χρησιμοποιώντας 2 φορές τη φράση «εγώ δεν ξέρω». Συγκεκριμένα είχε απαντήσει ως ακολούθως: «Και εγώ σας λέω ποιος το έκανε; Εγώ δεν ξέρω. Ποιος τις έκανε; Εγώ δεν ξέρω». Έχοντας υπόψη μου την απάντηση την οποία έδωσε ο μάρτυρας παρά το γεγονός ότι μπορούσε να αμφισβητήσει την ως άνω υποβολή που του τέθηκε κρίνω ότι είναι ακροσφαλές να αποδεχθώ τον ισχυρισμό του ότι η κατηγορούμενη 1 ανήγειρε τον μικρό τοίχο στην ανατολική πλευρά της οικοδομής όπως με τις λεπτομέρειες αδικήματος της 1ης κατηγορίας κατηγορείται ότι έπραξε. Κρίνω ότι σε περίπτωση που ο εν λόγω μάρτυρας ήταν απόλυτα βέβαιος για τον ισχυρισμό του ότι η κατηγορούμενη 1 ανήγειρε τον μικρό τοίχο στην ανατολική πλευρά της οικοδομής θα το έλεγε ευθέως και δεν θα έδιδε την ως άνω απάντηση από την οποία αναμφίβολα προκύπτει ότι η κατηγορούμενη 1 δεν έπραξε ό,τι η παραπονούμενη της αποδίδει. Λόγω τούτου κρίνω ότι ο ως ισχυρισμός του Μ.Κ.1 ότι η κατηγορούμενη 1 ανήγειρε το επίδικο τοιχαράκι στην ανατολική πλευρά της επίδικης οικοδομής δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός. Αναφορικά με τον άλλο ισχυρισμό του σε σχέση με την κατεδάφιση του τοίχου στη νότια πλευρά της οικοδομής διαπιστώνω ότι αυτός δεν αμφισβητήθηκε από τους κατηγορούμενους οι οποίοι υπέβαλαν στον Μ.Κ.1 ότι η κατεδάφισή του ήταν αναγκαία για να κατασκευαστεί ο λάκκος που ήταν αναγκαίος για τη σύνδεσή τους με το αποχετευτικό και συνεπώς ο εν λόγω ισχυρισμός του γίνεται αποδεκτός. Η Μ.Κ.2 κατά την αντεξέτασή της όταν της υποβλήθηκε ότι ένα συνεργείο κατεδάφισε το τοιχαράκι στη νότια πλευρά και ανέγειρε το άλλο στην ανατολική ισχυρίστηκε ότι δεν έμενε εκεί για να γνωρίζει ποιος έρχεται και τι δουλειές κάνει ούτε είχε ασχοληθεί ποτέ με αυτό. Η παραπονούμενη προέβαλε τους ως άνω ισχυρισμούς παρά το γεγονός ότι στη γραπτή της δήλωση ισχυρίστηκε ότι η κατηγορούμενη 1 ήταν το πρόσωπο το οποίο ανήγειρε τον μικρό τοίχο στη νοτιοανατολική πλευρά της οικοδομής. Κρίνω πως το γεγονός ότι κατά την αντεξέτασή της αναίρεσε αυτόν τον πολύ σημαντικό για την υπόθεσή της ισχυρισμό με τον οποίο απέδιδε στην κατηγορούμενη 1 την ευθύνη για την ανέγερση του τοίχου στην ανατολική πλευρά της οικοδομής δεν επιτρέπει στο Δικαστήριο να αποδεχθεί τον εν λόγω ισχυρισμό της αφού η μαρτυρία της επί τούτου δεν ήταν σταθερή και λόγω τούτου δεν ήταν ούτε πειστική και δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Ο Μ.Ε.3 κατά την αντεξέτασή του ρωτήθηκε για τον ισχυρισμό του που περιλαμβάνεται στη γραπτή του δήλωση αναφορικά με το πώς γνωρίζει ότι ο τοίχος στην νότια πλευρά της επίδικης οικοδομής γκρεμίστηκε από τους κατηγορούμενους ή με οδηγίες τους και απάντησε ότι υπέθεσε πως αυτό έγινε από το γεγονός ότι ο υπάλληλος της εταιρείας που έκανε τις εργασίες στον 1ο όροφο της επίδικης οικοδομής και γκρέμιζε τον επίδικο τοίχο ήταν ο ίδιος. Ισχυρίστηκε επίσης ότι οι κατηγορούμενοι προσωπικά γκρέμισαν κάτι χωρίς όμως να δώσει συγκεκριμένες λεπτομέρειες αναφορικά με το ποιος από αυτούς ή κατά πόσο ήταν και οι 2 μαζί που προέβησαν στις ενέργειες που τους αποδίδει ούτε εάν ενήργησαν μεμονωμένα και τι έπραξε ο καθένας τους. Σε άλλο σημείο της αντεξέτασής του ισχυρίστηκε πως είχε ρωτήσει κάποιον εργάτη αναφορικά με το ποιος του είπε να κάνει τις εργασίες στην κοινόκτητη οικοδομή και του απάντησε ότι είναι οι κατηγορούμενοι οι οποίοι του έδωσαν αυτές τις οδηγίες. Κρίνω ότι από τα πιο πάνω προκύπτει πως οι ισχυρισμοί του Μ.Κ.3 ότι οι κατηγορούμενοι προέβησαν στην ανέγερση του τοίχου στην ανατολική πλευρά της επίδικης οικοδομής είναι ασαφείς, γενικοί και αόριστοι και δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτοί από το Δικαστήριο. Οι ισχυρισμοί του δεν συγκεκριμενοποιούν κατά πόσο οι κατηγορούμενοι ενήργησαν μαζί ή μεμονωμένα ούτε κατά πόσο είναι οι αυτουργοί όσων τους αποδίδονται ούτε κατά πόσο έδωσαν οδηγίες σε τρίτα πρόσωπα να πράξουν όσα τους καταλογίζονται ότι διέπραξαν. Σημειώνω εδώ ότι σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της 1ης κατηγορίας αποδίδεται σε κάθε ένα από τους κατηγορούμενους συγκεκριμένη συμπεριφορά και ειδικότερα στην κατηγορούμενη 1 αποδίδεται ότι ανήγειρε τον μικρό τοίχο στην ανατολική πλευρά και στον κατηγορούμενο 2 ότι χρησιμοποιεί την εν λόγω οικοδομή δηλαδή το τοιχαράκι στην ανατολική πλευρά. Συνεπώς κρίνω ότι υπό τις ως άνω περιστάσεις ήταν αναγκαία η προσκόμιση συγκεκριμένης μαρτυρίας αναφορικά με το τι έπραξε ο καθένας τους. Λόγω απουσίας τέτοιας μαρτυρίας ως αναφέρθηκε πιο πάνω κρίνω ότι η μαρτυρία του Μ.Κ.3 δεν ήταν σαφής και ξεκάθαρη και δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή από το Δικαστήριο σε σχέση με το θέμα της ανέγερσης του τοίχου στην ανατολική πλευρά της οικοδομής. Αναφορικά με τον ισχυρισμό του για την κατεδάφιση του τοίχου στη νότια πλευρά της οικοδομής επαναλαμβάνω ότι αυτός ο ισχυρισμός δεν αμφισβητήθηκε από τους κατηγορούμενους, συνάδει με τον ισχυρισμό τον οποίον προέβαλε και ο Μ.Κ.1 ο οποίος ως αναφέρθηκε πιο πάνω έγινε αποδεκτός από το Δικαστήριο και ως εκ τούτου γίνεται αποδεκτός. Αναφορικά με τη Μ.Κ.4 κρίνω ότι ήταν ανεξάρτητη μάρτυρας η οποία δεν είχε οποιοδήποτε συμφέρον να μην αναφέρει στο Δικαστήριο την αλήθεια. Κρίνω ότι ήταν μάρτυρας της αλήθειας και σκοπός της ήταν να μεταφέρει στο Δικαστήριο όσα η ίδια γνωρίζει προσωπικά ή λαμβάνει γνώση για αυτά από τους φακέλους τους οποίους λόγω των καθηκόντων της ως υπάλληλος της Τεχνικής Υπηρεσίας του Δήμου Αγλαντζιάς είχε στην κατοχή της. Είχε διενεργήσει επιτόπια εξέταση στην επίδικη οικοδομή από την οποία όμως δεν προέκυψε οποιαδήποτε μαρτυρία ότι οποιοσδήποτε από τους κατηγορούμενους είχε ανεγείρει τον τοίχο στην ανατολική πλευρά της επίδικης οικοδομής. Αναφορικά με τον Μ.Κ.5 κρίνω ότι και αυτός ήταν ανεξάρτητος μάρτυρας ο οποίος κατέθεσε στο Δικαστήριο την αλήθεια και δεν υπάρχει οποιοσδήποτε λόγος οι ισχυρισμοί του να μην γίνουν αποδεκτοί. Παρά ταύτα κρίνω ότι η μαρτυρία του δεν μπορεί να είναι επιβοηθητική για την επίλυση των επίδικων θεμάτων της παρούσας υπόθεσης αφού ο ίδιος δεν είχε ιδία γνώση για αυτά και όσα προκύπτουν από τους φακέλους του Κτηματολογίου τους οποίους είχε καταθέσει ωςΤεκμήρια 19 και 20 δεν είναι διαφωτιστικά για τα επίδικα θέματα. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ Έχοντας υπόψη μου τη μαρτυρία η οποία έγινε αποδεκτή από το Δικαστήριο όπως αναφέρθηκε πιο πάνω καθώς και όσα δεν αμφισβητήθηκαν από τους διαδίκους και τα οποία έγιναν αποδεκτά καταλήγω στα ακόλουθα συμπεράσματα αναφορικά με τα επίδικα θέματα της παρούσας υπόθεσης: η κατηγορούμενη 1 είναι η αδελφή της μητέρας της παραπονούμενης και η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του 1ου ορόφου της οικοδομής η οποία ανεγέρθη επί του τεμ. XXXXX, Φ/Σχ. 21/63W2

(2)στην Αγλαντζιά και η παραπονούμενη η ιδιοκτήτρια της ισόγειας κατοικίας στην οποία διαμένει ο πατέρας της XXXXX Κίτρου. Στην κατοικία του 1ου ορόφου της επίδικης οικοδομής διαμένει ο εξάδελφος της παραπονούμενης κατηγορούμενος

1. Για την εν λόγω οικοδομή είχε εκδοθεί από τον Δήμο Αγλαντζιάς άδεια οικοδομής και σχετικός είναι ο φάκελος με αριθμό Β668/68 καθώς επίσης και άδεια διαχωρισμού με αριθμό φακέλου Δ.708/1978 Τεκμήριο
2. Σύμφωνα με τα αρχιτεκτονικά σχέδια Τεκμήρια 11 και 12 στη βάση των οποίων εκδόθηκε η άδεια οικοδομής στη νότια πλευρά της επίδικης οικοδομής υπάρχει χυτός τοίχος ύψους 1,2μ. στο σημείο που είναι η είσοδος η οποία οδηγεί στην ανώγεια κατοικία. Περί τον Απρίλιο του 2013 η κατηγορούμενη 1 προέβηκε σε διάφορες εργασίες ανακαίνισης στην οικία της και η παραπονούμενη με επιστολή της προς τον Δήμο Αγλαντζιάς Τεκμήριο 13 και επιστολή των δικηγόρων της Τεκμήριο 14 απευθύνθηκε στον ως άνω Δήμο και τον πληροφόρησε για πιθανόν παράνομες εργασίες που διεξάγονταν στον 1ο όροφο της επίδικης οικοδομής και ζήτησε να πληροφορηθεί κατά πόσο είχε εκδοθεί οποιαδήποτε άδεια για αυτές. Κατά την ίδια περίοδο οι κατηγορούμενοι κατεδάφισαν τον μικρό τοίχο που υπήρχε στη νότια πλευρά της οικοδομής για να κατασκευαστεί ο λάκκος ο οποίος ήταν αναγκαίος για να συνδεθεί η κατοικία του 1ου ορόφου με το αποχετευτικό. Ο Δήμος Αγλαντζιάς μέσω της υπαλλήλου του κας XXXXX Παπαδούρη απέστειλε στην παραπονούμενη και την κατηγορούμενη 1, οι οποίες είναι συνιδιοκτήτριες του επίδικου οικοπέδου, τις επιστολές Τεκμήριο 15 και 16 με τις οποίες τις καλούσε να υποβάλουν αίτηση για έγκριση των προσθηκών και μετατροπών που η ως άνω υπάλληλος είχε διαπιστώσει κατά την επιτόπια εξέταση την οποία είχε διενεργήσει. Απέστειλε επίσης στην κατηγορούμενη 1 την επιστολή Τεκμήριο 17 στην οποία ανέφερε ότι το τοιχαράκι που είχε ανεγερθεί στην πίσω πλευρά να κατεδαφιστεί και να ανεγερθεί στη θέση που είχε εγκριθεί με την άδεια οικοδομής. Η κατηγορούμενη 1 απέστειλε στον Δήμο Αγλαντζιάς την επιστολή Τεκμήριο 18 στην οποία αναφέρει ότι το τοιχαράκι που είχε ανεγερθεί στην πίσω πλευρά της αυλής στην ανατολική πλευρά είχε κατεδαφιστεί με δική της πρωτοβουλία. Σήμερα στο επίδικο ακίνητο δεν υφίσταται οποιοσδήποτε τοίχος δηλαδή ούτε αυτός στη νότια πλευρά της οικοδομής όπως προβλεπόταν από τα αρχιτεκτονικά σχέδια στη βάση των οποίων εκδόθηκε το έτος 1969 η άδεια οικοδομής ούτε ο μικρός τοίχος στην ανατολική πλευρά της. Όπως ανέφερα πιο πάνω η κατηγορούμενη 1 κατηγορείται στην 1η κατηγορία ότι ανήγειρε μικρό τοίχο στην ανατολική πλευρά της οικοδομής. Κρίνω ότι για να αποδειχθεί το συστατικό στοιχείο του αδικήματος της ανέγερσης οικοδομής πρέπει να προσφερθεί μαρτυρία ότι η κατηγορούμενη προέβηκε με δικές της ενέργειες στην εν λόγω ανέγερση. Στην παρούσα περίπτωση δεν υπάρχει μαρτυρία ότι η κατηγορούμενη 1 προέβηκε με δικές της ενέργειες στην ανέγερση του επίδικου τοίχου στην ανατολική πλευρά της οικοδομής και λόγω τούτου κρίνω ότι δεν έχει αποδειχθεί το αδίκημα το οποίο της αποδίδεται σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της 1ης κατηγορίας και λόγω τούτου η κατηγορούμενη 1 αθωώνεται στην εν λόγω κατηγορία. Η κατηγορούμενη 1 αντιμετωπίζει επίσης τη 19η κατηγορία σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της οποίας κατηγορείται ότι κατά ή περί τον Απρίλιο του 2013 ή και προγενέστερα κατεδάφισε το τοιχαράκι στη νότια πλευρά της επίδικης οικοδομής χωρίς να είχε εξασφαλίσει προηγουμένως σχετική άδεια από την αρμόδια αρχή. Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω είναι παραδεκτό από τους κατηγορούμενους ότι κατεδάφισαν το τοιχαράκι στη νότια πλευρά της επίδικης οικοδομής. Συνεπώς κρίνω την κατηγορούμενη 1 ένοχη στη 19η κατηγορία την οποία αντιμετωπίζει. Ο κατηγορούμενος 2 σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της 13ης κατηγορίας κατηγορείται ότι χρησιμοποιεί οικοδομή ήτοι το τοιχαράκι στην ανατολική πλευρά της οικοδομής. Από τον ορισμό που δίδεται στο άρθρο 2 του Κεφ. 96 για την «οικοδομή» κρίνω ότι το επίδικο τοιχαράκι εμπίπτει στον ως άνω ορισμό αφού σε αυτόν περιλαμβάνεται και ο τοίχος. Οι συμπεριφορές οι οποίες αποτελούν ποινικό αδίκημα σύμφωνα με το άρθρο 3 του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ. 96 είναι συγκεκριμένες. Αυτές είναι η ανέγερση ή η κατεδάφιση οικοδομής, η ανοχή ανέγερσης ή κατεδάφισης οικοδομής και η επίτρεψη ανέγερσης ή κατεδάφισης οικοδομής για τις οποίες είναι αναγκαίο πριν την έναρξή τους να εκδόθηκε σχετική άδεια από την αρμόδια αρχή. Η χρήση οικοδομής για την οποία δεν εκδόθηκε προηγουμένως άδεια ανέγερσης ή κατεδάφισής της δεν εμπίπτει στις συμπεριφορές που αποτελούν ποινικό αδίκημα σύμφωνα με άρθρο 3 του Κεφ.
3. Ενδεχομένως τα πιο πάνω να αποτελούν αδίκημα σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 10 του ως άνω Νόμου το οποίο όμως δεν περιλαμβάνεται στην έκθεση αδικήματος της επίδικης κατηγορίας. Στην υπόθεση Νικόλας Μαρσέλλος κ.ά. ν. Κύπρου Κωνσταντίνου, Ποινική Έφεση Αρ. 167/2013, ημερ. 21.2.2017 λέχθηκαν τα ακόλουθα τα οποία κρίνω ότι τυγχάνουν εφαρμογής και στην παρούσα υπόθεση: «στη βάση των άρθρων 38 και 39 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, απαιτείται, πέραν του καθορισμού όλων των ουσιωδών στοιχείων του ποινικού αδικήματος «και περιλαμβάνει αναφορά στο άρθρο του νομοθετήματος που δημιουργεί το ποινικό αδίκημα». Στην παρούσα περίπτωση δεν περιλαμβάνεται στην έκθεση αδικήματος το άρθρο 10 και συνεπώς δεν μπορεί να εξεταστεί κατά πόσο ο κατηγορούμενος διέπραξε το ως άνω αδίκημα. Λόγω των πιο πάνω ο κατηγορούμενος 2 αθωώνεται στη 13η κατηγορία. Τέλος ο κατηγορούμενος 2 αντιμετωπίζει την 20η κατηγορία σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της οποίας κατηγορείται ότι επέτρεψε την κατεδάφιση της οικοδομής η οποία περιγράφεται ως «τοιχαράκι στην νότια πλευρά της οικοδομής». Από τη μαρτυρία δεν αποδείχθηκε ότι ο κατηγορούμενος 2 επέτρεψε την κατεδάφιση του εν λόγω τοίχου και ως εκ τούτου πρέπει να αθωωθεί στην 20η κατηγορία. Δεν αμφισβητήθηκε όμως ότι οι κατηγορούμενοι κατεδάφισαν τον εν λόγω τοίχο. Συνεπώς με τούτο ως δεδομένο κρίνω ότι πρέπει να εξετασθεί κατά πόσο μπορεί να εφαρμοστεί το άρθρο 85

(4)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155 και εάν δύναται το Δικαστήριο να προχωρήσει αυτεπάγγελτα στην τροποποίηση του κατηγορητηρίου. Στην υπόθεση Κυριάκου ν. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 458, αναφέρθηκαν οι προυποθέσεις υπό τις οποίες το Δικαστήριο δύναται να προχωρήσει αυτεπάγγελτα σε τροποποίηση του κατηγορητηρίου. Συγκεκριμένα αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Για την εφαρμογή του άρθρου 85

(4)πρέπει να συντρέχουν οι εξής τέσσερις προϋποθέσεις: (α) Με την προσαχθείσα μαρτυρία πρέπει να αποδεικνύεται η διάπραξη από τον κατηγορούμενο ποινικού αδικήματος που δεν περιλαμβάνεται στο κατηγορητήριο. (β) Είναι αδύνατη η καταδίκη του κατηγορουμένου για το εν λόγω αδίκημα χωρίς την τροποποίηση του κατηγορητηρίου. (γ) Με την καταδίκη του για το εν λόγω αδίκημα ο κατηγορούμενος δεν υπόκειται σε ποινή μεγαλύτερη εκείνης που θα μπορούσε να του είχε επιβληθεί αν καταδικαζόταν βάσει του αρχικού κατηγορητηρίου. (δ) Η μεταβολή του κατηγορητηρίου δε θα επηρέαζε δυσμενώς τον κατηγορούμενο στην υπεράσπισή του. Οι προϋποθέσεις αυτές διατυπώθηκαν κατά τον πιο πάνω τρόπο από τη νομολογία εν όψει του κειμένου του άρθρου 85

(4)του Κεφ. 155. Βλ. Leonidou v The Police (ανωτέρω)». Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω κρίνω ότι πληρούνται όλες οι ως άνω προϋποθέσεις του άρθρου 85

(4)του Κεφ. 155. Ειδικότερα διαπιστώνω ότι δεν αμφισβητήθηκε ότι οι κατηγορούμενοι κατεδάφισαν τον επίδικο τοίχο στη νότια πλευρά της οικοδομής. Διαπιστώνω επίσης ότι η καταδίκη του κατηγορουμένου 2 είναι αδύνατη χωρίς την τροποποίηση του κατηγορητηρίου αφού αντιμετωπίζει κατηγορία ότι επέτρεψε την εν λόγω κατεδάφιση και όχι ότι ο ίδιος κατεδάφισε τον επίδικο τοίχο. Διαπιστώνω ακόμα ότι ο κατηγορούμενος 2 με την καταδίκη του στο αδίκημα της κατεδάφισης δεν θα υπόκειται σε ποινή μεγαλύτερη εκείνης που θα μπορούσε να του είχε επιβληθεί εάν καταδικαζόταν βάσει του αρχικού κατηγορητηρίου αφού η ποινή που προβλέπεται από το άρθρο 20

(1)του Κεφ. 96 είναι η ίδια. Διαπιστώνω τέλος ότι αυτή η μεταβολή δεν επηρέασε δυσμενώς τον κατηγορούμενο στην υπεράσπισή του αφού ήταν δική του θέση η οποία υποβλήθηκε μέσω του δικηγόρου του ότι προέβηκε στην εν λόγω κατεδάφιση για σκοπούς σύνδεσης της κατοικίας του με το αποχετευτικό σύστημα και συγκεκριμένα για την κατασκευή του αναγκαίου λάκκου. Λόγω των πιο πάνω κρίνω ότι πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις που απαιτείται από το άρθρο 85

(4)του Κεφ. 155 και συνεπώς προστίθεται 21η κατηγορία η οποία έχει ως ακολούθως και στην οποία ο κατηγορούμενος 2 κρίνεται ένοχος: «Ο κατηγορούμενος 2 κατά τον Απρίλιο του 2013 κατεδάφισε οικοδομή, ήτοι τοιχαράκι στη νότια πλευρά της οικοδομής επί του τεμ. XXXXX, Φ/Σχ. 21/63W2

(2)στην Αγλαντζιά χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή ήτοι τον Δήμο Αγλαντζιάς». Αναφορικά με την εισήγηση του κ. Κωνσταντινίδη ότι σε περίπτωση καταδίκης των κατηγορουμένων το Δικαστήριο πρέπει να εκδώσει Διάταγμα με το οποίο να τους υποχρεώνει να ανοικοδομήσουν τον εγκεκριμένο τοίχο στη νότια πλευρά του ακινήτου έχω υπόψη μου τις πρόνοιες του άρθρου 20

(3)(α) του Κεφ. 96 και κρίνω πως αυτή δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Από το ως άνω άρθρο προκύπτει ότι η εξουσία την οποία ο Νόμος παρέχει στο Δικαστήριο περιορίζεται στην έκδοση διαταγής κατεδάφισης της οικοδομής η οποία παράνομα ανεγέρθη χωρίς την προηγούμενη εξασφάλιση άδειας οικοδομής από την αρμόδια αρχή και δεν περιλαμβάνεται σε αυτή η δυνατότητα έκδοσης Διατάγματος με το περιεχόμενο το οποίο ο κ. Κωνσταντινίδης εισηγήθηκε. Ως εκ τούτου η εισήγηση του κ. Κωνσταντινίδη απορρίπτεται. Λόγω των πιο πάνω η κατηγορούμενη 1 κρίνεται ένοχη στην 19η κατηγορία και ο κατηγορούμενος 2 στην 21η κατηγορία. (Υπ.) ............ Γιώργος Χρ. Φούλιας Επαρχιακός Δικαστής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο