← Κύπρος

3DECOGENESIS LTD κ.α. ν. ΖΟΡΛΑΚΚΗ, Αρ. Αγωγής: 1613/2019, 6/4/2020

3DECOGENESIS LTD κ.α. ν. ΖΟΡΛΑΚΚΗ, Αρ. Αγωγής: 1613/2019, 6/4/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2020:A176 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: N. Α. Π. Γεωργιάδη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1613/2019 ΜΕΤΑΞΥ:

  1. 3DECOGENESIS LTD
  2. XXXXX ΓΕΩΡΓΙΟΥ Ενάγοντες και XXXXX ΖΟΡΛΑΚΚΗ Εναγόμενης ------------------ Αίτηση ημερομηνίας 27/6/2019 των Εναγόντων για Ενδιάμεσα Διατάγματα Ημερομηνία: 6 Απριλίου,
  3. Για τους Ενάγοντες - Αιτούντες: κ. A. Γεωργίου. Για την Εναγομένη - Καθ' ης η Αίτηση: κα. Π. Φωτιάδη για κ.κ. Ε. Φλουρέντζου & Σια Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜEΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Το αντικείμενο της Αίτησης
  4. Οι Ενάγοντες με την αγωγή τους εναντίον της Εναγομένης αξιώνουν γενικές και ειδικές αποζημιώσεις ως επίσης και απαγορευτικά και προστακτικά διατάγματα, για παράβαση πνευματικών δικαιωμάτων τους, αθέμιτο ανταγωνισμό και για δυσφήμιση. Ταυτόχρονα με το γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα καταχωρίστηκε, μονομερώς, και η υπό εξέταση αίτηση. Το Δικαστήριο που την επιλήφθηκε έδωσε οδηγίες όπως αυτή επιδοθεί. Την 5/9/2019 οι Ενάγοντες καταχώρισαν Έκθεση Απαίτησης. Ένσταση στην Αίτηση καταχωρίστηκε την 30/9/
  6. Με την Αίτηση τους οι Ενάγοντες αιτούνται την έκδοση των ακόλουθων διαταγμάτων: «Α. Οι Ενάγοντες αιτούνται προσωρινό διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να απαγορεύει στην Εναγόμενη προσωπικά τους υπαλλήλους και/ή αντιπροσώπους της και/ή μέσω των προσώπων τα οποία εργάζονται ή ενεργούν για λογαριασμό της από το να διενεργούν τις πιο κάτω πράξεις ή οποιαδήποτε από αυτές.
  7. Να εμφανίζει με οιοδήποτε τρόπο ή να παρουσιάζει και/ή να δημιουργεί την εντύπωση στο καταναλωτικό κοινό εντός και εκτός Κύπρου ότι οι διακοσμήσεις και/ή τα προϊόντα που διαθέτει (και τα οποία ανήκουν στους Ενάγοντες) είναι προϊόντα τα οποία ανήκουν αποκλειστικά την Εναγόμενη.
  8. Να προβαίνει σε ψευδείς παραστάσεις ότι οι εργασίες που διεξάγει (η Εναγόμενη) και/ή τα προϊόντα που παράγει προέρχονται ή σχετίζονται με αυτή.
  9. Να παρουσιάζει σε πελάτες και/ή στο κοινό την τεχνολογία και τεχνογνωσία των Εναγόντων ως δική τους και/ή ως να έχουν τα δικαιώματα γι' αυτά.
  10. Να χρησιμοποιεί και/ή να παρουσιάζει (η Εναγόμενη) διαφημιστικές επιγραφές, πινακίδες, επαγγελματικές κάρτες ή στην ιστοσελίδα της στο Διαδίκτυο ή φωτογραφίες ή καθ' οποιοδήποτε άλλο τρόπο τα προϊόντα των Εναγόντων ως δικά της.
  11. Να διενεργεί αθέμιτο ανταγωνισμό (passing-off) και η αντιποίηση με το να παρουσιάζει, χρησιμοποιεί, εμπορεύεται, δημοσιεύει, κυκλοφορεί, διαφημίζει, προϊόντα των Εναγόντων ως προϊόντα δικά της. Επίσης, να παραβιάζει τα πνευματικά δικαιώματα (copyright) των Εναγόντων.
  12. Επίσης οι Ενάγοντες αξιώνουν διηνεκές Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να διατάττει την Εναγόμενη όπως αποσύρει από το διαδίκτυο ή άλλο μέσο τους χαρακτηρισμούς "θρασύδειλος" και "ψεύτης".
  13. Διάταγμα που να διατάττει την Εναγόμενη όπως αποσύρει την ανάρτηση σε φωτογραφίες κατασκευών των Εναγόντων της φράσης "πρόκειται για κλοπή".»
  14. Αξίζει να σημειωθεί ότι τα διατάγματα που αιτούνται οι Ενάγοντες είναι ουσιαστικά ταυτόσημα με το αιτητικό Α. 1 - 7 του γενικά οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος. Στην Έκθεση Απαίτησης που καταχωρίστηκε υπάρχει κάποια διαφοροποίηση στις θεραπείες που αιτούνται σε σχέση με αυτές που αιτούνται στο γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα. Ουδείς των συνηγόρων αναφέρθηκε στο ζήτημα αυτό στις αγορεύσεις τους. Θα αναφερθώ περαιτέρω στο θέμα αφού πρώτα παραθέσω τις θέσεις των δύο πλευρών.
  15. Η αίτηση στηρίζεται στα άρθρα 26 και 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/1960(«Ν. 14/1960»), στα άρθρα 4 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6 («Κεφ. 6»), στα άρθρα 35 και 39 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148 («Κεφ. 148»), στα άρθρα 3, 4, 5, 6, 7, 10, 32 και 34 του περί Εμπορικών Περιγραφών Νόμου, Ν. 5/78, στη Δ.39, Θ.Θ. 1 - 4 και 7 και 9 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας, στις αρχές του εταιρικού δικαίου και του δικαίου της επιείκειας και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Η ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση
  16. Η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Ενάγοντα 2, ιδρυτή και διευθυντή της Ενάγουσας 1, η οποία ενεγράφη την 6/8/2015 (Τεκμήριο 1, πιστοποιητικό εγγραφής, Τεκμήριο 2, πιστοποιητικό διευθυντών). Είναι απόφοιτος αρχιτεκτονικής και ασχολείται με τη διακόσμηση και κατασκευές που έχουν να κάνουν με τη διακόσμηση οικιών και καταστημάτων. Έχει επενδύσει πέραν των €200000 στην απόκτηση ειδικών μηχανημάτων κοπής (Τεκμήριο 3, σχετικές φωτογραφίες). Η επιχείρηση του στεγάζεται σε χώρο 350 τ.μ. στη Βιομηχανική Περιοχή του χωριού Εργάτες.
  17. Η επιχειρηματική του δραστηριότητα εντάχθηκε στο πρόγραμμα νεανικής επιχειρηματικότητας του Υπουργείου Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού. Συμμετείχε σε αριθμό εκθέσεων στην Κύπρο αλλά και στο εξωτερικό αποσπώντας κολακευτικά σχόλια (Τεκμήρια 4, 5Α και 5Β). Μετά από συμμετοχή του σε έκθεση στη Γαλλία αύξησε και τις εξαγωγές του σε αριθμό Ευρωπαϊκών χωρών.
  18. Την Εναγομένη τη γνώρισε πριν ένα έτος περίπου. Του είχε συστηθεί ως διακοσμήτρια και του πρότεινε να συνεργαστούν. Η Εναγομένη θα παράγγελλε διακοσμητικά τα οποία αυτός θα κατασκεύαζε και τοποθετούσε. Τα σχέδια είναι καταχωρισμένα, από τον ίδιο, σε αρχείο ηλεκτρονικού υπολογιστή. Με την επιλογή σχεδίου από πελάτη, οι μηχανές κοπής λαμβάνουν σχετική εντολή για υλοποίηση της εργασίας. Η συνεργασία τους αφορούσε συνολικά 3 έργα.
  19. «Τις τελευταίες μέρες» και χωρίς να τον ενημερώσει, η Εναγομένη διαφημίζει κατασκευές του ως δικές της. Συγκεκριμένα η Εναγομένη παρουσιάζει στο διαδίκτυο (facebook) φωτογραφίες κατασκευών του ως δικές της (γίνεται αναφορά σε φωτογραφίες στα Τεκμήρια 5Α, 5Β, 6, 11, 12 και 13), αναφέροντας σε σχέση με τους Ενάγοντες, ότι «πρόκειται για κλοπή» «Παρακαλώ διαβάστε» (Τεκμήριο 7, εκτύπωση της σχετικής ανάρτησης). Η Εναγομένη ισχυρίζεται ότι οι Ενάγοντες μιμούνται τις εργασίες της, γεγονός το οποίο είναι αναληθές. Μάλιστα το ένα έργο που παρουσιάζεται σε φωτογραφία αφορούσε παραγγελία δική της για πελάτη (Τεκμήριο 8, το σχετικό τιμολόγιο). Η Εναγομένη, είναι η θέση του, δεν διαθέτει οποιαδήποτε μηχανήματα κοπής. Η εν λόγω ανάρτηση έχει προκαλέσει δυσμενή σχόλια σε βάρος του ιδίου και της Ενάγουσας 1 (Τεκμήριο 9, η σχετική εκτύπωση σχολίων της ανάρτησης).
  20. Την 16/5/2019 της επέδωσε προειδοποιητική επιστολή με την οποία την καλούσε να παύσει τις ενέργειες της (Τεκμήριο 10). Παρά το γεγονός αυτό η Εναγομένη συνεχίζει να έχει αναρτημένα τα εν λόγω σχόλια. Ανάρτησε επίσης σχόλιο ότι «ο συγκεκριμένος κύριος 3Decogenesis Κύπρος Γεωργίου είναι τόσο θρασύδειλος και ψεύτης που δεν αφήνει στη σελίδα του να κάνω comments». Συνεχίζει να τον δυσφημεί και ως επακόλουθο έχει δεχθεί δεκάδες τηλεφωνήματα από κόσμο που τον γνωρίζει προκαλώντας του μεγάλη αναστάτωση. Η Εναγομένη προβάλλει εργασίες και κατασκευές της Ενάγουσας 1 ως δικές της. Αν συνεχίσει θα πληγούν ανεπανόρθωτα και δεν θα είναι δυνατό να αποζημιωθούν στο μέλλον. Η Ένσταση
  21. Η Εναγομένη προβάλλει 15 συνολικά λόγους ένστασης στο αίτημα. Οι λόγοι ένστασης ομαδοποιούνται ως ακολούθως:

(1)Η αίτηση είναι «νόμω και ουσία» αβάσιμη (λόγος 1), η ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση είναι ελλιπής, αόριστη και δεν αποκαλύπτει λόγο έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων (λόγος 5) και δεν πληροί τις προϋποθέσεις που θέτει ο νόμος και η νομολογία για την έκδοση τέτοιας φύσεως διαταγμάτων (λόγος 6)
(2)Η νομική βάση πάσχει αφού δεν γίνεται αναφορά στο αστικό αδίκημα της δυσφήμισης (λόγος 2), δεν αποκαλύπτεται βάση αγωγής εναντίον της (λόγοι 7 και 8), τα αιτητικά Α.6 και Α.7 είναι άσχετα με τα αστικά αδικήματα των άρθρων 35 και 39 του Κεφ. 148 (λόγος 12), τα σχόλια είναι αληθή (λόγος 14), η αίτηση παραβιάζει τα συνταγματικά δικαιώματα ελευθερίας της γνώμης της Εναγομένης (λόγος 13), η οποία έχει νόμιμες υπερασπίσεις οπότε και η έκδοση των διαταγμάτων συγκρούεται με τα συμφέροντα της δικαιοσύνης (λόγος 15).
(3)Υπάρχει αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην καταχώριση της Αίτησης (λόγος 3), κατάχρηση (λόγος 4), δεν έχουν προσέλθει με καθαρά χέρια (λόγος 10), και τα αιτήματα αφορούν τελικές θεραπείες (λόγος 9) ή προστακτικά διατάγματα που δεν δικαιολογούνται (λόγος 11).
  1. Η ένσταση στηρίζεται στο άρθρο 32 του Ν. 14/1960, στα άρθρα 4 - 9 του Κεφ. 6, στα άρθρα 11, 17, 25, 35 και 39 του Κεφ. 148, στη Δ.48, Θ.Θ. 1 - 9 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας, στις αρχές της επιείκειας στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου, στο άρθρο 19 του Συντάγματος και στο άρθρο 10 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Η ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Ένσταση
  2. Η Ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της Εναγομένης. Η Εναγομένη παραδέχεται τη σχέση Ενάγοντα 2 και Ενάγουσας
  3. Ισχυρίζεται ότι ο Ενάγων την προσέγγισε πρώτος το 2018 μέσω Instagram και της ιστοσελίδας της στην οποία και διαφήμιζε τα έργα της. Τον Νοέμβριο 2018 δημιούργησαν την κοινή ιστοσελίδα www.zorlakkisdesigns.com (Τεκμήριο 1 στην Ένσταση, σχετική εκτύπωση). Η ίδια εργάζεται μέσω της εταιρείας Ζωοτροφές Πελαργός Λτδ, με εμπορική επωνυμία «Ζορλάκκης» («η εταιρεία») εδώ και 10 έτη (Τεκμήριο 2 στην Ένσταση, δέσμη φωτογραφιών από έργα της). Η εταιρεία έχει καθιερωθεί ως μια από τις κορυφαίες εταιρείες διακόσμησης στην Κύπρο. Η συνεργασία της με τους Ενάγοντες δεν αφορούσε μόνο 3 περιπτώσεις αλλά περισσότερες (Τεκμήριο 6 στην Ένσταση, σχετικές εκτυπώσεις τιμολογίου, αποδείξεις και φωτογραφίες).
  4. Αν και παραδέχεται ότι οι Ενάγοντες διαθέτουν εξειδικευμένα μηχανήματα κοπής, ισχυρίζεται ότι και άλλες επιχειρήσεις στην Κύπρο διαθέτουν ανάλογο εξοπλισμό. Αρνείται επίσης, ως ατεκμηρίωτο, τον ισχυρισμό ότι οι Ενάγοντες κάνουν εξαγωγές σε Ευρωπαϊκές χώρες. Το γεγονός ότι η ίδια δεν κατέχει κατασκευαστικό εξοπλισμό δεν σημαίνει ότι οικειοποιείται τα σχέδια τους.
  5. Ουδέποτε συνεργάστηκε με τους Ενάγοντες υπό την προσωπική της ιδιότητα. Αρνείται επίσης ότι οι επιλογές σχεδίων των πελατών της εταιρείας της ήταν από σχέδια που αποτελούσαν πνευματική ιδιοκτησία των Εναγόντων. Τα σχέδια που επισυνάπτονται ως Τεκμήριο 3 στην Αίτηση, είναι γενικά διαθέσιμα στο διαδίκτυο και δεν αποτελούν πνευματική τους ιδιοκτησία (Τεκμήριο 4 στην Ένσταση, δέσμη φωτογραφιών από το διαδίκτυο σε συσχετισμό με το διαφημιστικό έντυπο των Εναγόντων). Καμία αναφορά γίνεται μάλιστα στο χρόνο σχεδιασμού τους. Δεν τίθεται επομένως ζήτημα αντιγραφής ή ταύτισης των Εναγόντων με τα εν λόγω σχέδια ώστε να προξενείται σύγχυση σε καταναλωτές.
  6. Ουδέποτε ανάρτησε φωτογραφίες από κατασκευές της Ενάγουσας 1 παρουσιάζοντας τις ως δικές της. Η μια φωτογραφία τραπεζιού (Τεκμήριο 6 στην Αίτηση) ειδικά, αναρτήθηκε με τη συγκατάθεση του Ενάγοντα
  7. Μέρος της συμφωνίας τους ήταν να διαφημίζουν τα έργα τους για σκοπούς προώθησης της συνεργασίας τους. Ο Ενάγων 2 μάλιστα, είχε αποστείλει το βιογραφικό του το οποίο αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα www.XXXXX.com (Τεκμήριο 3 στην Ένσταση, σχετική εκτύπωση). Όσον αφορά τη φωτογραφία Τεκμήριο 7 στην Αίτηση, αυτή αναρτήθηκε κατόπιν συνεννόησης τους και σε καμία περίπτωση γίνεται παράσταση ως προς το ποιος είναι ο κατασκευαστής.
  8. Σε σχέση με τα Τεκμήρια 5, 5Α και 5Β στην Αίτηση (φωτογραφίες από έκθεση), της ένορκης δήλωσης του Ενάγοντα 2, η Εναγομένη αναφέρει ότι κάποια έργα αποτελούν δικά της σχέδια που κατασκευάστηκαν για δικούς της πελάτες (Τεκμήριο 5 στην Ένσταση, τιμολόγιο).
  9. Ως προς το τιμολόγιο, Τεκμήριο 8 στην Αίτηση, η θέση της είναι ότι οι Ενάγοντες απλά εκτέλεσαν την εργασία για παραγγελία της εταιρείας της και η ανάρτηση της ότι «πρόκειται για κλοπή» ανταποκρίνεται στην αλήθεια αφού οι Ενάγοντες παρουσίαζαν έργο της ως δικό τους. Ο Ενάγων 2 προέβη επίσης σε σχόλιο στην εν λόγω ανάρτηση απειλώντας ότι με την έκδοση διατάγματος, η Εναγομένη σε 72 ώρες θα κατέληγε φυλακή για παρακοή (Τεκμήριο 9 στην Ένσταση, η εκτύπωση). Δέχεται επίσης ότι ανάρτησε το σχόλιο, «ο συγκεκριμένος κύριος 3Decogenesis XXXXX Γεωργίου είναι τόσο θρασύδειλος και ψεύτης που δεν αφήνει στη σελίδα του να κάνω comments», καθότι ήταν αλήθεια. Ο ίδιος την απέκλεισε από το να σχολιάσει σχόλιο που ανάρτησε (Τεκμήριο 8 στην Ένσταση, η εκτύπωση) που τελικά σχολίασε μια φίλη της (Τεκμήριο 9 στην Ένσταση, η εκτύπωση).
  10. Όσον αφορά την επιστολή απαίτησης (Τεκμήριο 10, στην Αίτηση) τονίζει ότι η φράση «οι πελάτες μας θα κατεβάσουν από την σελίδα τους κάποια δικά σας σχέδια που στα πλαίσια της συνεργασίας σας, τους είχαν δοθεί» επιβεβαιώνει τη θέση της ότι στα πλαίσια συνεργασίας τους είχαν αμοιβαίο δικαίωμα ανάρτησης των έργων τους. Η εν λόγω επιστολή απαντήθηκε με επιστολή των δικηγόρων της (Τεκμήριο 7 στην Ένσταση, επιστολή ημερ. 18/6/2019).
  11. Απορρίπτει τους ισχυρισμούς του Ενάγοντα 2 ότι δυσφημίζεται και ότι θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά. Οι Ενάγοντες δεν τεκμηριώνουν οποιασδήποτε μορφής αντιποίηση ή αθέμιτο ανταγωνισμό. Τα όσα ανέφερε η ίδια άπτονται της ελευθερίας έκφρασης και σχολιασμού. Οι εισηγήσεις των συνηγόρων
  12. Και οι δύο συνήγοροι υπέβαλαν γραπτώς τις θέσεις τους στο Δικαστήριο με αναφορές στη νομολογία.
  13. Ο συνήγορος των Εναγόντων, με αναφορά στο άρθρο 32 του Ν. 14/1960, εισηγήθηκε ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων. Υποστήριξε ότι δεν παρατηρήθηκε καθυστέρηση στην έναρξη της διαδικασίας. Το αγώγιμο δικαίωμα προκύπτει ξεκάθαρα από τις παραγράφους 25 και 26 της Έκθεσης Απαίτησης και τα δυσφημιστικά σχόλια στα οποία παραπέμπουν συνεχίζουν να είναι αναρτημένα. Η Εναγομένη, ανέφερε, θα παύσει να επαναλαμβάνει τα σχόλια της μόνο αν διαταχθεί να το πράξει.
  14. Η συνήγορος Υπεράσπισης, ως προς τα κριτήρια έκδοσης ενδιάμεσου διατάγματος, ανέφερε ότι οι Ενάγοντες δεν έχουν παρουσιάσει μαρτυρία που να αποδεικνύει ότι τα σχέδια είναι πνευματική τους ιδιοκτησία ή ότι η Εναγομένη προβαίνει σε αθέμιτο ανταγωνισμό. Δεν ικανοποιείται το κριτήριο της ανεπανόρθωτης ζημιάς αφού δεν δόθηκε μαρτυρία ότι η Εναγομένη προβαίνει σε πωλήσεις. Περαιτέρω λανθασμένα η αγωγή στρέφεται κατά της ίδιας προσωπικά και όχι κατά της εταιρείας.
  15. Όσον αφορά την κατ' ισχυρισμό δυσφήμιση ανέφερε ότι στη νομική βάση της αίτησης καμία αναφορά γίνεται στο άρθρο 17 του Κεφ. 148 ως επιτάσσει η Δ.48, Θ.
  16. Ανέπτυξε τα όσα αναφέρθηκαν στις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, C.T. Tobacco Limited v Εταιρείας Εκδόσεις Αρκτίνος Λτδ και άλλοι
(2003)1B ΑΑΔ 853 και Παναγιώτου ν Μουλαζίμη
(2007)1Α ΑΑΔ 78, ως προς το πότε εκδίδεται ενδιάμεσο διάταγμα σε υποθέσεις δυσφήμισης και εισηγήθηκε ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις. Η Εναγομένη απαντούσε σε σχόλια του Ενάγοντα 2 ότι έργο της ιδίας ήταν δικό του. Επίσης αποτελούσαν απάντηση σε ψευδή του δήλωση ημερ. 13/6/2019 ότι προχωρεί με αγωγή. Προβάλλεται η Υπεράσπιση της «αλήθειας». Δεν υπάρχει μαρτυρία για ενδεχόμενη επανάληψη.
  1. Ανέφερε επίσης ότι επιζητείται θεραπεία ταυτόσημη με τελική θεραπεία. Τυχόν ικανοποίηση του αιτήματος θα συνιστούσε και τελική κρίση σε σχέση με τα επίδικα θέματα της αγωγής. Υπήρξε αδικαιολόγητη καθυστέρηση, οι Ενάγοντες προσπαθούν να ανατρέψουν το status quo προς όφελος τους και δεν έχει καταδειχθεί ότι είναι εύλογο και δίκαιο να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα. Νομική πτυχή Αρχές έκδοσης παρεμπίπτοντος διατάγματος
  2. Οι αρχές έκδοσης παρεμπίπτοντος διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του Ν.14/1960 είναι οι ακόλουθες:
(1)Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση,
(2)Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, και
(3)Η πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά αν δεν εκδοθεί το διάταγμα. (βλ. Odysseos v Α. Pieris Estates Ltd and others
(1982)1 CLR 557, 568 και Papapetrou Bros Ltd v Παπαπέτρου
(2003)1 ΑΑΔ 741, 745). 26. Η ύπαρξη των τριών θεσμικών προϋποθέσεων δεν είναι αρκετή. Στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει πόσο δίκαιο και εύλογο είναι να εκδοθεί ένα τέτοιο διάταγμα (βλ. Odysseos, ανωτέρω, σελ. 570, και Κουνούνα v C. & A. Simonos Ltd
(2002)1 ΑΑΔ 1361, 1366). Δεν υπάρχουν αυστηρά οριοθετημένα πλαίσια, μέσα στα οποία ασκείται η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων. Η κάθε περίπτωση κρίνεται υπό το φως των δικών της γεγονότων και περιστατικών, με γνώμονα πάντοτε το κατά πόσο η έκδοση του διατάγματος είναι αναγκαία, για να καταστεί δυνατή η απονομή της δικαιοσύνης σε κάθε στάδιο, περιλαμβανομένου και αυτού της ικανοποίησης της απόφασης, που τυχόν ήθελε εκδοθεί (βλ. Καλογήρου ν C.C.F Credit Capital Finance Ltd
(2005)1B ΑΑΔ 1237, 1244).
  1. Η πρώτη προϋπόθεση, η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση, ικανοποιείται με την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης (βλ. Odysseos, ανωτέρω, σελ. 569). Στην Κυριάκου ν Κυριάκου, Πολιτική Έφεση Ε301/2016, 26/9/2017, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Όπως εξηγείται στο σύγγραμμα Διατάγματα, Γ. Ερωτοκρίτου και Π. Αρτέμη, πρώτη έκδοση, σελ. 55: «Με την αναφορά αυτή στην ουσία εισάγεται η γενική προϋπόθεση ότι το δικαίωμα το οποίο επικαλείται ο ενάγων θα πρέπει να είναι αναγνωρισμένο είτε από το νόμο (legal right) είτε από το δίκαιο της επιείκειας (equitable right) . Γι' αυτό και το Δικαστήριο θα πρέπει να βεβαιώνεται ότι υπάρχει αγώγιμο δικαίωμα αναγνωρισμένο από το νόμο και τις αρχές της επιείκειας, προτού παραχωρήσει τη θεραπεία απαγορευτικού διατάγματος.»
  2. Η δεύτερη προϋπόθεση, η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, έχει ερμηνευθεί ως κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα αλλά κάτι πολύ λιγότερο από «το ισοζύγιο των πιθανοτήτων» που είναι το μέτρο απόδειξης σε αστικές υποθέσεις (βλ. Odysseos, ανωτέρω, σελ. 569). Εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του (βλ. T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd ν Microsoft Corporation
(2002)1Γ ΑΑΔ 1802, 1809 και Parico Aluminium Designs Ltd v Muskita Aluminium Co Ltd
(2002)1Γ ΑΑΔ 2015, 2039). Το Δικαστήριο εξετάζει τη μαρτυρία με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδοθεί το διάταγμα, αποφεύγοντας να υπεισέλθει στην ουσία της υπόθεσης. Θα πρέπει απλά να ικανοποιηθεί ότι υπάρχει συζητήσιμη υπόθεση και ότι υπάρχει πιθανότητα επιτυχίας (βλ. Επίσημος Παραλήπτης κ.α. ν Nicantony Trading Co. Ltd
(1998)1Γ ΑΑΔ 1653, 1659). Το Δικαστήριο δεν απαιτείται, αλλά ούτε και πρέπει, να εξετάζει την ενώπιον του μαρτυρία και να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με συγκρουόμενα γεγονότα, κάτι που θα έχει το καθήκον να πράξει στο τελικό στάδιο της υπόθεσης. Στο αρχικό αυτό στάδιο πρέπει να περιοριστεί στη διαπίστωση ύπαρξης ή μη κάποιας προοπτικής επιτυχίας (βλ. Hellenic Bank Public Company Ltd v Alpha Panareti Public Ltd
(2013)1Β AAΔ 1235, 1243). 29. Η προοπτική επιτυχίας και η διακρίβωση της πιθανότητας επιτυχίας δεν μπορεί παρά να εξετάζεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας. Η μαρτυρία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας επιτυχίας (βλ. Κυτάλα κ.α. ν Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1 ΑΑΔ 253, 257). Αυτό που εξετάζεται είναι κατά πόσο έχουν ικανοποιηθεί οι προϋποθέσεις του άρθρου 32. Το Δικαστήριο, κατά την εκδίκαση αίτησης για προσωρινό διάταγμα, πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Αυτό εναπόκειται στην κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, κατά τη δίκη της ουσίας της υπόθεσης (βλ. Jonitexo Ltd v Adidas
(1984)1 CLR 263, 267 και 268 και Γρηγορίου κ.ά. ν Χριστόφορου κ.ά.
(1995)1 AAΔ 248, 270). 30. Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση, το Δικαστήριο εξετάζει την πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά αν δεν εκδοθεί το διάταγμα ή αν θα είναι αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Πλήρης δικαιοσύνη σημαίνει την απόδοση στον ενάγοντα των θεραπειών που δικαιούται σύμφωνα με το νόμο (βλ. Παναγίδου κ.α. ν Παναγίδου κ.α.
(2001)1A ΑΑΔ 396, 404). Κριτήριο για την έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος, είναι η αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημίας αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούντα (βλ. M. & Ch. Mitsingas Trading Ltd v Timberland Co.
(1997)1Γ AΑΔ 1791, 1799). Νομικές Αρχές ως προς την έκδοση ενδιάμεσων απαγορευτικών διαταγμάτων σε υποθέσεις δυσφήμισης. 31. Σε υποθέσεις δυσφήμισης η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για την έκδοση ενδιάμεσων απαγορευτικών διαταγμάτων ασκείται με μεγαλύτερη φειδώ. Ο ευαίσθητος χαρακτήρας ενός προσωρινού διατάγματος προϋποθέτει ότι η έκδοση του πρέπει να γίνεται μόνο στις πιο καθαρές περιπτώσεις (βλ. C.T. Tobacco Limited, ανωτέρω, σελ. 865, Παναγιώτου, ανωτέρω, σελ. 85, Coulson v Coulson
(1887)3 TLR 846 και The Exclusive Brethren case
(1980)3 All ER 161, 183). Το θέμα της έκδοσης απαγορευτικών ενδιάμεσων διαταγμάτων σε περιπτώσεις δυσφημιστικών κειμένων εξετάστηκε στην αγγλική απόφαση Schering Chemicals Ltd. v Falkman Ltd and others
(1981)2 All ER 321, στην οποία ο Λόρδος Denning τόνισε μεταξύ άλλων ότι (παρατίθεται το απόσπασμα και η μετάφραση και από την Παναγιώτου, ανωτέρω, σελ. 85): "In all but the most exceptional cases we will not grant an interim injunction to restrain the publication of a libel. Such an exceptional case was instanced by Jessel MR. It was a Quartz Hill Consolidated Gold Mining Co. v. Beall [1882] 20 Ch. D. 501 at 508 ... an atrocious libel wholly unjustified and inflicting the most serious injury of the plaintiff. Except in such a case we never grant an interim injunction." «Μόνο στις πιο εξαιρετικές περιπτώσεις θα εκδίδουμε διάταγμα για να εμποδίσουμε τη δημοσίευση δυσφημιστικού κειμένου. Μια τέτοια εξαιρετική περίπτωση υποδείχθηκε από το Δικαστή Jessel MR. Ήταν η υπόθεση Quartz Hill Consolidated Gold Mining Co. v. Beall [1882] 20 Ch. D. 501 στη σελίδα 508 ... ένα στυγερό δυσφημιστικό κείμενο τελείως αδικαιολόγητο επιφέροντας την πιο σοβαρή βλάβη στον ενάγοντα. Εκτός από μια τέτοια περίπτωση ουδέποτε θα εκδώσουμε ένα απαγορευτικό διάταγμα.» 32. Στη C.T. Tobacco Limited, ανωτέρω, σελ. 865 - 866, καθορίστηκαν οι προϋποθέσεις οι οποίες επιτρέπουν την έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων σε περιπτώσεις δυσφήμισης. Αυτές έχουν υιοθετηθεί και επεξηγηθεί σε αριθμό αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. Παναγιώτου, ανωτέρω, σελ. 85 - 88, στην οποία έγινε ιδιαίτερη ανάλυση, Ευστρατίου v Dicran Oyzounian and Company Ltd, εμπορευόμενη με την επωνυμία Lexus Cyprus
(2014)1A ΑΑΔ 212, 221 και Κωμοδρόμος ν Παπαναστασίου
(2014)1A ΑΑΔ 1, 14 - 15). 33. Το δικαστήριο θα προβεί στην έκδοση ενός παρεμπίπτοντος απαγορευτικού διατάγματος μόνο όταν:
(1)Η δήλωση είναι αναμφίβολα δυσφημιστική. Η έκδοση ενός προσωρινού διατάγματος αποτελεί το επιστέγασμα μιας ευαίσθητης δικαιοδοσίας και η έκδοση του δικαιολογείται μόνο στις πιο έκδηλες περιπτώσεις, όταν το δημοσίευμα όχι μόνο μπορεί να κριθεί ως δυσφημιστικό αλλά το Δικαστήριο θα πρέπει να ικανοποιείται ότι αναπόφευκτα θα καταλήξει σε συμπέρασμα ότι ήταν δυσφημιστικό (βλ. Παναγιώτου, ανωτέρω, σελ. 85 - 86).
(2)Δεν υπάρχουν λόγοι που θα οδηγήσουν σε συμπέρασμα ότι η δήλωση μπορεί να είναι αληθής. Το Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία να εκδίδει προσωρινά διατάγματα σε περιπτώσεις δυσφημιστικών κειμένων, όταν ο αιτών ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι το επίδικο κείμενο είναι ψευδές (βλ. Παναγιώτου, ανωτέρω, σελ. 86 - 87, με αναφορά στην Quartz Hill Consolidated Gold Mining Company v Beall
(1882)20 Ch D 501). Το βάρος απόδειξης ότι η δήλωση είναι ψευδής φέρει ο ενάγων και είναι ιδιαίτερα επαχθές (βλ. Holley v Smyth [1998] QB 726, Blackstone's Civil Practice 2013, The Commentary, (OUP, Oxford 2012), σελ. 602[1]). Όταν ο εναγόμενος θα προβάλει τον ισχυρισμό ότι οι δηλώσεις είναι αληθείς, το Δικαστήριο δεν θα εκδώσει το προσωρινό διάταγμα εκτός αν πειστεί ότι η υπεράσπιση της αλήθειας δεν μπορεί να επιτύχει (βλ. Παναγιώτου, ανωτέρω, σελ. 86, με αναφορά στην Bonnard v Perryman
(1891)2 Ch 269). Το δικαστήριο ουδέποτε εκδίδει ένα απαγορευτικό διάταγμα αναφορικά με ένα λίβελο όταν ο εναγόμενος λέει ότι οι λέξεις ανταποκρίνονται προς την αλήθεια και ότι θα τις δικαιολογήσει (βλ. Παναγιώτου, ανωτέρω, σελ. 87, με αναφορά στην Harakas and others v. Baltic Mercantile and Shipping Exchange Ltd and another [1982] 2 All ER 701, βλ. επίσης και David Bean, Injunctions, (9th edn Sweet & Maxwell, London 2007), παρ. 4.23, σελ. 64[2]). Το Δικαστήριο δεν εκδίδει διάταγμα ακόμη και στις περιπτώσεις όπου ο εναγόμενος προτίθεται να δικαιολογήσει «το κεντρί» των ισχυρισμών του (the 'sting' of the allegations) έστω και αν δεν μπορεί να αποδείξει τα γεγονότα επακριβώς (βλ. Injunctions, ανωτέρω, σελ. 64, Khashoggi v IPC Magazines Ltd [1986] 1 WLR 1412).
(3)Δεν υπάρχει άλλη υπεράσπιση που μπορεί να πετύχει. Το Δικαστήριο δεν θα εκδώσει ένα προσωρινό διάταγμα για τη μη επανάληψη μιας δυσφήμισης, όταν η απειλούμενη δυσφήμιση μπορεί να είναι προνομιούχος[3], εκτός από περιπτώσεις στις οποίες υποδεικνύεται ότι ο εναγόμενος ενεργεί κακόπιστα (maliciously). (βλ. Παναγιώτου, ανωτέρω, σελ. 87 - 88, με αναφορά στην Harakas, ανωτέρω). Όμως σε μια τέτοια περίπτωση, η κακοπιστία (malice) πρέπει να είναι έκδηλη και απόλυτα ολοκληρωτική (absolutely overwhelming) για να επιτρέψει στο Δικαστήριο να επέμβει με την έκδοση ενός προσωρινού διατάγματος (βλ. Παναγιώτου, ανωτέρω, σελ. 88, με αναφορά στην Herbage v Pressdram [1984] 1 WLR 1160, βλ. επίσης και Injunctions, ανωτέρω, σελ. 64).
(4)Υπάρχει μαρτυρία πρόθεσης επανάληψης ή δημοσίευσης της δυσφήμισης. Το Δικαστήριο για να προβεί στην έκδοση ενός προσωρινού διατάγματος πρέπει να πειστεί ότι υπάρχει πρόθεση εκ μέρους του εναγόμενου επανάληψης της δυσφήμισης. Η πρόθεση μπορεί να αποδειχθεί με δηλώσεις ή απειλές εκ μέρους του εναγόμενου (βλ. Παναγιώτου, ανωτέρω, σελ. 88, με αναφορά στην Quartz Hill Consolidated Gold Mining Company, ανωτέρω, και στο σύγγραμμα Gatley on Libel and Slander, 10th edn, σελ. 786).
  1. Τέλος η έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος αντενδείκνυται στις περιπτώσεις όπου στη δίκη ο χαρακτήρας γενικά του Ενάγοντα αποτελεί επίδικο ζήτημα (βλ. Injunctions, ανωτέρω, σελ. 64, με αναφορά στην Bonnard, ανωτέρω). Αξιολόγηση των προβαλλόμενων θέσεων
  2. Προχώρησα και εξέτασα αν πληρούνται οι πιο πάνω προϋποθέσεις στη βάση της νομολογίας που παρέθεσα. Νομική βάση της Αίτησης
  3. Είναι γεγονός ότι στην Αίτηση δεν περιλαμβάνεται το άρθρο 17 του Κεφ. 148, που αφορά το αστικό αδίκημα της δυσφήμισης. Δεν διαπιστώνω όμως ότι αυτό μπορεί να έχει οποιαδήποτε επίπτωση στην παρούσα Αίτηση. Αυτό που είχε σημασία ήταν η συμπερίληψη του άρθρου 32 του Ν. 14/1960 στη νομική βάση. Στη Μιχαηλίδης ν Πουργουρίδης
(2001)1Β ΑΑΔ 1263, όπου στη νομική βάση δεν είχε συμπεριληφθεί το άρθρο 9 του Κεφ. 6 και το διάταγμα είχε εκδοθεί μονομερώς αναφέρθηκαν τα ακόλουθα στη σελ. 1268 (Δ. Γαβριηλίδης): «Η αίτηση στηριζόταν στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου και τη Δ.48 θθ.1 και
  1. Με την επίκλησή τους ικανοποιήθηκε πλήρως η δικονομική επιταγή της Δ.48 θ.1 για περίληψη στη νομική βάση της αίτησης τόσο του ουσιαστικού και δικαιοδοτικού όσο και του δικονομικού πλαισίου που προσέδιδε στο Δικαστήριο την εξουσία να εκδώσει το επίδικο διάταγμα. Αφ' ης στιγμής, από το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που συνόδευε την αίτηση, το στοιχείο του επείγοντος ήταν σαφές, το Δικαστήριο είχε την εξουσία να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα μονομερώς, και δη στηριζόμενο στο άρθρο 9 του Κεφ. 6, έστω και αν δεν γινόταν, όπως και δεν γινόταν, επίκλησή του στην αίτηση.» (Έμφασις δική μου)
  2. Σε κάθε περίπτωση είναι εμφανές από την ίδια την ένσταση και το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που την υποστηρίζει ότι είναι αντιληπτή η βάση αγωγής και προβάλλεται συγκεκριμένη Υπεράσπιση. Ως εκ τούτου δεν διαπιστώνω οποιοδήποτε δικονομικό πρόβλημα στη μη συμπερίληψη του άρθρου 17, Κεφ. 148 στη νομική βάση της Αίτησης. Προϋποθέσεις άρθρου 32 του Ν. 14/1960 (α) Σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση
  3. Με το γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα και την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση, οι Ενάγοντες στηρίζουν την απαίτηση τους σε δύο βάσεις αγωγής, δυσφήμιση και αθέμιτο ανταγωνισμό. Με βάση αυτά ζητεί και τις ενδιάμεσες και τελικές θεραπείες που παρέθεσα πιο πάνω (βλ. [2] ανωτέρω).
  4. Στην Έκθεση Απαίτησης που καταχωρίστηκε όμως την 5/9/2019 οι Ενάγοντες ζητούν τις ακόλουθες θεραπείες: «Α. Ειδικές αποζημιώσεις ύψους €4.100 ποσό το οποίο αντιστοιχεί με τα τιμολόγια αρ. 126/2019 ημερ. 24/06/2019 και αφορούσε την υλοποίηση της προσφοράς ημερ. 15/03/
  5. Β. Γενικές αποζημιώσεις για λίβελο και/ή συκοφαντία και/ή γραπτή δυσφήμιση και/ή επιζήμια ψευδολογία και/ή κακόβουλη δημοσίευση ψευδούς δήλωσης, σε βάρος των Εναγόντων που περιέχεται στις ιστοσελίδες της Εναγόμενης {Facebook, Instagram και Website) και δημοσιεύτηκε στις 11 Ιουνίου 2019 και στις οποίες παρουσιάζει ως δικά της έργα τα έργα των Εναγόντων. Γ. Παραδειγματικές και/ή τιμωρητικές αποζημιώσεις για την αναφερόμενη κακόβουλη δημοσίευση για την αναφερόμενη στις παραγράφους 27 εως 32 δυσφήμιση και/ή λίβελο και/ή επιζήμια ψευδολογία. Δ. Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να απαγορεύει στην Εναγόμενη να επαναλάβει και/ή δημοσιεύσει δημοσιεύματα ή ζημιογόνους χαρακτηρισμούς σε βάρος των Εναγόντων γενικά και/ή ειδικά σε σχέση με όσα περιέχονται στις παραγράφους 27 εως 32 Δημοσιεύματα και/ή παραπλήσια και ή παρόμοια δημοσιεύματα. Ε. Οποιαδήποτε άλλη και/ή περαιτέρω θεραπεία το Δικαστήριο θεωρήσει εύλογη ή δίκαιη υπό τις περιστάσεις. ΣΤ. Νόμιμο Τόκο. Ζ. Έξοδα και ΦΠΑ.»
  6. Σύμφωνα με τη Δ.20, Θ.1Α: «Whenever a statement, of claim is delivered the plaintiff may therein alter, modify, or extend his claim without any amendment of the indorsement of the writ.»
  7. Η διάταξη αυτή έχει τύχει ερμηνείας από σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου οι οποίες υιοθέτησαν στην Αγγλική Νομολογία επί του θέματος (βλ. Μουρτζίνος ν Του πλοίου Galaxias
(1997)1Α ΑΑΔ 80, 128-129, Επίσημος Παραλήπτης ν Δημητρίου κ.α.
(1997)1Α ΑΑΔ 336, 359-360 και World Tide Shipping Corporation of Liberia v Vassiliko Cement Works Ltd
(1988)1 CLR 488, 493-494). Όπως αναφέρθηκε τη Δημητρίου, ανωτέρω, σελ. 359 - 360: «... σύμφωνα με τη Δ.20 θ. 1Α των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, ο ενάγων δύναται με την Έκθεση Απαιτήσεως του, να μεταβάλει, τροποποιήσει ή επεκτείνει (alter, modify, or extend) την αξίωση του, χωρίς να τροποποιήσει την οπισθογράφηση του Κλητηρίου Εντάλματος, όχι όμως να εισάξει νέα αιτία αγωγής.» 42. Η εγκατάλειψη βάσης αγωγής ή θεραπείας μπορεί να συναχθεί και από την ίδια την Έκθεση Απαίτησης. Στο Annual Practice 1961, στη σελ. 493 αναφέρονται τα ακόλουθα σε σχέση με την αντίστοιχη Αγγλική O. 20, r. 4: «If in his statement of claim the plaintiff drops all mention of any cause of action mentioned or any relief claimed on the writ, he will be deemed to have elected to abandon it (Cargill v Bower, 10 Ch. D. p. 508; followed by Swiften Eady, J., in Lewis & Lewis v. Durnford
(1907), 24 T.L.R. 64).» 43. Παρά το γεγονός ότι στις παραγράφους 27 και 28 της Έκθεσης Απαίτησης γίνεται αναφορά σε παρουσίαση έργων των Εναγόντων από την Εναγομένη ως δικών της δεν ζητείται συγκεκριμένη θεραπεία. Τα διατάγματα που αιτούνται οι Ενάγοντες με βάση το αιτητικό Α. 1 - 5 της Αίτησης δεν συνδέονται ή τουλάχιστον δεν έχει καταδειχθεί να συνδέονται με τις θεραπείες που επιζητούνται στην Έκθεση Απαίτησης. Στην Zhigachov (Αρ. 1)
(2013)1Α ΑΑΔ 133, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα (Δ. Νικολάτος) στη σελ. 139: «Είναι θεμελιωμένο ότι αίτηση για παρεμπίπτον διάταγμα υποβάλλεται στα πλαίσια ύπαρξης αγώγιμου δικαιώματος το οποίο δίνει δικαίωμα στον αιτητή, σε ουσιαστική θεραπεία. Ένα παρεμπίπτον διάταγμα δεν παρέχει, από μόνο του, αγώγιμο δικαίωμα. Είναι απλά επικουρικό σε ουσιαστική αξίωση που προβάλλεται στα πλαίσια αγωγής (Δέστε: την απόφαση της Δικαστικής Επιτροπής της Βουλής των Λόρδων στην υπόθεση Fourie v. Le Roux [2007] 1 W.L.R. 320). Στην υπόθεση εκείνη έγινε ευρεία αναφορά σε προηγούμενη αγγλική νομολογία και ειδικά στην απόφαση The Siskina [1979] AC 210 (της οποίας το αποτέλεσμα ανατράπηκε με αγγλική νομοθετική παρέμβαση, αλλά δεν διαφοροποιεί το σκεπτικό της για σκοπούς της παρούσας απόφασης), στην οποίαν τονίστηκε ότι το δικαίωμα σε παρεμπίπτον διάταγμα δεν συνιστά (από μόνο του) αγώγιμο δικαίωμα, δεν υφίσταται από μόνο του, εξαρτάται από την ύπαρξη, ήδη υπάρχοντος, αγώγιμου δικαιώματος και είναι επικουρικό και παρεμφερές προς το, ήδη υπάρχον, αγώγιμο δικαίωμα.
  1. Χωρίς να θεωρώ αναγκαίο να αποφασίσω αν με την Έκθεση Απαίτησης έχει περιοριστεί η αγωγή σε θεραπείες που αφορούν τη δυσφήμιση, περιορίζομαι στο να αναφέρω ότι δεν έχω ικανοποιηθεί ότι τα αιτητικά Α. 1 - 5, συνδέονται με οποιαδήποτε από τις θεραπείες που ζητούνται με την Έκθεση Απαίτησης. Ως εκ τούτου δεν ικανοποιείται το πρώτο κριτήριο του άρθρου 32 του Ν. 14/1960 σε σχέση με τα αιτητικά αυτά.
  2. Ως προς τα αιτητικά Α. 6 και 7 οι Ενάγοντες έχουν καλή αιτία αγωγής. Αφορούν διατάγματα για δυσφήμιση σε σχέση με συγκεκριμένα σχόλια και χαρακτηρισμούς της Εναγομένης οι οποίοι εν πάση περιπτώσει είναι δεκτό ότι αναρτήθηκαν. Κρίνω επομένως ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση. (β) Ορατή πιθανότητα επιτυχίας.
  3. Όσον αφορά την ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, και χωρίς να υπεισέρχομαι σε αξιολόγηση της μαρτυρίας ή σε εξαγωγή οποιουδήποτε συμπεράσματος, κρίνω ότι με το υπόβαθρο μαρτυρίας που έχουν παραθέσει οι Ενάγοντες, και το οποίο ανέλυσα πιο πάνω, έχουν καταδείξει ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Αυτό που ο Ενάγων ουσιαστικά ισχυρίζεται είναι ότι τα επίδικα σχόλια του αποδίδουν μεμπτή συμπεριφορά. Το κατά πόσο κάποια λέξη ή φράση ή ένα δημοσίευμα είναι δυσφημιστικά είναι θέμα γεγονότων (βλ. Κωμοδρόμος, ανωτέρω, σελ. 15). Το κριτήριο εάν ένα δημοσίευμα είναι δυσφημιστικό είναι η έννοια που αποδίδεται σ' αυτό από λογικά σκεπτόμενα πρόσωπα και όχι η φύση της πρόθεσης του εναγομένου (βλ. Κωμοδρόμος, ανωτέρω, σελ. 15 με αναφορά στην Agathangelou v Mousoulides & Sons
(1980)1 CLR 272). Κρίνω ότι το περιεχόμενο των εν λόγω αναρτήσεων δυνατόν να δώσει αυτή την εντύπωση σε αναγνώστες και ενδεχομένως να αποτελούν δυσφημιστικά σχόλια. Επισημαίνω ότι στο παρόν στάδιο οι Ενάγοντες είχαν υποχρέωση να παραθέσουν στο Δικαστήριο υπόβαθρο μαρτυρίας που να δικαιολογεί την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος και ότι η αξιολόγηση του Δικαστηρίου αναφορικά με τα γεγονότα σταματά όπου διαπιστώνεται ύπαρξη ή ανυπαρξία κάποιας προοπτικής επιτυχίας. (γ) Ανεπανόρθωτη ζημιά.
  1. Ως προς την τρίτη προϋπόθεση, αν δηλαδή έχει καταδειχθεί ότι χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, σύμφωνα με τη νομολογία, εξετάζεται αν με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης η απονομή αποζημιώσεων θα προσφερόταν σαν επαρκής και ικανοποιητική θεραπεία. Όπως ανέφερα η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημίας αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούντα (βλ. M. & Ch. Mitsingas Trading Ltd, ανωτέρω, σελ. 1799). Ενόψει και του γεγονότος ότι τα σχόλια αφορούν επαγγελματική δραστηριότητα των Εναγόντων η πιθανότητα να εκτεθούν επαγγελματικά δεν μπορεί να αποκλειστεί. Ενόψει των πιο πάνω κρίνω ότι οι Ενάγοντες πέτυχαν να στοιχειοθετήσουν και την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν. 14/
  2. Κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα
  3. Υπό τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα, ασκώντας τη διακριτική μου ευχέρεια ότι το διάταγμα δεν θα πρέπει να εκδοθεί παρά το γεγονός ότι έχουν ικανοποιηθεί οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/
  4. Οι λόγοι για τους οποίους έχω καταλήξει σ' αυτό το συμπέρασμα είναι ακόλουθοι:
(1)Το Δικαστήριο ασκεί την διακριτική του ευχέρεια με μεγάλη φειδώ, δηλαδή σε εξαιρετικές μόνο περιστάσεις. Δεν έχω ικανοποιηθεί ότι υφίστανται τέτοιες περιστάσεις.
(2)Είναι εμφανές ότι η Εναγόμενη προτίθεται να προβάλει υπεράσπιση της αλήθειας του περιεχομένου ή του εύλογου σχολίου. Όπως προκύπτει από τα λεχθέντα της, αμφισβητεί ισχυρισμό του Ενάγοντα 2 ότι τα συγκεκριμένα σχέδια και κατασκευές, φωτογραφίες των οποίων ανάρτησε, είναι δικής του επινόησης. Ισχυρίζεται επίσης ότι κάποιο από αυτά αφορά έργο που εκτελέστηκε για πελάτη της. Επίσης προβάλλεται η θέση ότι είχαν κοινή ιστοσελίδα (Τεκμήριο 3 στην Ένταση) και ότι ανταλλάγησαν μεταξύ τους σχόλια (Τεκμήριο 8 στην Ένσταση). Επομένως υπάρχει υπόβαθρο επαγγελματικής διαφοράς το οποίο μπορεί μόνο στα πλαίσια εκδίκασης της ουσίας της υπόθεσης να επιλυθεί. Δεν προκύπτει επομένως, στην όψη της μαρτυρίας, κακοπιστία (malice) από πλευράς της Εναγομένης. Ο χαρακτήρας του Ενάγοντα 2 (αλλά και της Εναγομένης) παραμένουν ως εκ τούτου επίδικα θέματα (βλ. Injunctions, ανωτέρω, σελ. 64 και [32] ανωτέρω).
(3)Το Δικαστήριο για να προβεί στην έκδοση ενός προσωρινού διατάγματος πρέπει να πειστεί ότι υπάρχει πρόθεση εκ μέρους του εναγόμενου επανάληψης της δυσφήμισης. Δεν έχω ικανοποιηθεί ότι υφίσταται τέτοιο θέμα. Από τα ενώπιον μου τεκμήρια προκύπτει ότι μεταξύ τους έχει όντως προκύψει αντιπαράθεση. Το γεγονός ότι οι αναρτήσεις των σχολίων παραμένουν δεν οδηγεί άνευ ετέρου ότι θα επαναληφθούν ανάλογες αναρτήσεις. Σημειώνω ότι το δεύτερο σχόλιο φαίνεται να είχε αναρτηθεί ως απάντηση σε σχόλιο του Ενάγοντα
  1. Κατάληξη
  2. Για όλους τους λόγους που προανέφερα η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, υπέρ της Εναγομένης και εναντίον των Εναγόντων, και τα οποία θα είναι καταβλητέα στο τέλος της δίκης. (Υπ.) ............... Ν. Α. Π. Γεωργιάδης, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής [1] 'The claimant may accordingly adduce evidence to prove the falsity of the words published. However, the burden on the claimant is a heavy one' [2] 'An interim injunction against alleged defamation will not be granted where the defendant is saying what he honestly believes to be true'. [3] Στο σύγγραμμα Injunctions, ανωτέρω, σελ. 64 αναφέρεται ότι το δημοσίευμα πρέπει να είναι εκ πρώτης όψεως προνομιούχο (prima facie privileged). cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.