Σε ότι αφορά την Απαίτηση της J.T.A. TRAVEL LTD ν. Σε ότι αφορά την Εταιρεία Π. Π. ΕΙΚΟΝΟΕΙΣΑΓΩΓΙΚΗ ΛΤΔ, Αίτηση Αρ.569/2019, 3/4/2020

(2), 226, 286, 233, 292 και 324, στους περί Εταιρειών Θεσμούς Companies Rules 1, 2, 3, 4 και 5 στα Companies (Winding-

1. up)Rules 1949, Καν. 26 και 27 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Ένορκη Δήλωση Αίτησης Η Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της XXXXX Μεσίνα Διευθύντριας της Αιτήτριας Εταιρείας στην οποία αναφέρονται τα εξής: § Η Καθ' ης η Αίτηση - Εταιρεία οφείλει στους Αιτητές το ποσόν των €374.495,62, πλέον 2%, ετησίως, από 7/1/2019. Το ποσόν προκύπτει δυνάμει δικαστικής Αποφάσεως στην Αγωγή υπ' αρ. 7/2019, Ε. Δ. Λάρνακας, αντίγραφο της οποίας επισυνάπτεται ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1. § Η Αιτήτρια, με επιστολή της, ημερομηνίας 8/5/2019, η οποία έχει υπογράφει από την ομνύουσα, απαίτησε από την Καθ' ης η Αίτηση Εταιρεία πληρωμή της εκκαθαρισμένης απαίτησης της δυνάμει δικαστικής Αποφάσεως στην Αγωγή υπ' αρ. 7/2019, Ε. Δ. Λάρνακας. § Η Απαίτηση Πληρωμής, ημερ. 8/5/2019, επιδόθηκε στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας, στην Γραμματέα και υπεύθυνη παραλαβής εγγράφων της Καθ' ης η Αίτηση Εταιρείας, XXXXX Παναγίδου, διά δικαστικού επιδότη, στις 24/5/2019, συμφώνως, μεταξύ άλλων, του Άρθρου 212 (α), του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113. Επισυνάπτεται ως ΤΕΚΜΗΡΙΟΝ 2 η σχετική επιστολή μετά της ενόρκου δηλώσεως του δικαστικού επιδότη που επέδωσε αυτή. § Η προθεσμία των 21 ημερών, από την επίδοση της Απαίτησης Πληρωμής, έχει παρέλθει και η Καθ' ης η Αίτηση παρέλειψε να πληρώσει ή να ικανοποιήσει το ρηθέν ποσόν ή να προτείνει στην Αιτήτρια οποιοδήποτε τρόπο αποπληρωμής ή να προτείνει άλλο λογικό τρόπο εξασφάλισης του ποσού που η Αιτήτρια δικαιούται και/ή διεκδικεί. § Συνεπακόλουθα των όσων αναφέρονται ανωτέρω, το ποσόν που η Καθ' ης η Αίτηση οφείλει προς την Αιτήτρια, υπό μορφή εκκαθαρισμένης απαίτησης, ήτοι δικαστικής Απόφασης, η οποία εξεδόθη, στις 23/4/2019, εμπίπτει εντός των προϋποθέσεων που ορίζει ο Περί Εταιρειών Νόμος, Κεφ. 113 και σύμφωνα με νομική συμβουλή που η ομνύουσα λαμβάνει, η Αιτήτρια είναι Πιστωτής της Καθ' ης η Αίτηση Εταιρείας, εν τη εννοία του Νόμου. § Μέχρι και την καταχώρηση της παρούσας Αίτησης, ουδεμία αμφισβήτηση της οφειλής υπήρξε από μέρους της Καθ' ης η Αίτηση, αλλά ούτε και οποιαδήποτε συμμόρφωση της με την Απαίτηση Πληρωμής. § Η Αιτήτρια ισχυρίζεται, ότι, με βάση τα ως άνω δεδομένα, η Καθ' ης η Αίτηση Εταιρεία αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της και/ή θα πρέπει να λογιστεί ως αδύνατη να πληρώσει τα χρέη της. § Υπό τις περιστάσεις είναι εύλογο και δίκαιο, όπως η Καθ' ης η Αίτηση Εταιρεία διαλυθεί και/ή το Δικαστήριο να διατάξει, όπως αρχίσει η διαδικασία Εκκαθάρισης της. ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΤΗ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ Στην υπό κρίση Αίτηση κατεχωρήθη Ένσταση από την Καθ' ης η Αίτηση στην οποία εξειδικεύονται οι ακόλουθοι λόγοι ένστασης: · Η Γραπτή Απαίτηση - Απόφαση των Αιτητών όπως προβλέπει το Άρθρο 212(
2. a)του περί Εταιρειών Νόμου για την πληρωμή της σχετικής οφειλής ουδέποτε παραλήφθηκε. · Η Εταιρεία δεν είναι ανίκανη να πληρώνει τα χρέη της και μπορεί να αποπληρώσει τμηματικά το χρέος της εφόσον ξεκαθαρίσει το ύψος του οφειλόμενου υπολοίπου, αφού έγιναν πληρωμές και/ή μπορούν να γίνουν πληρωμές. · Οι Αιτητές ενεργούν αδικαιολόγητα και καταχρηστικά με το να ζητούν τη διάλυση της Εταιρείας αντί την αναζήτηση άλλης θεραπείας, ήτοι με τμηματική πληρωμή με μικρές μηνιαίες δόσεις του σχετικού χρέους. Εφόσον συγκεκριμενοποιηθεί. · Κατά τη δεδομένη χρονική στιγμή που έγινε η Αίτηση των Αιτητών υπήρχε αδυναμία πληρωμής της οφειλής - χρέους από τους Καθ' ων η Αίτηση για εκείνη δηλαδή, τη χρονική στιγμή μέχρι και την 2/7/19, ότε και οι Καθ' ων η Αίτηση θα μπορούν να αποπληρώσουν την σχετική οφειλή και/ή να αρχίσουν να αποπληρώνουν τμηματικά την σχετική οφειλή από 1/1/2020 με μηνιαίες δόσεις. · Η παρούσα Αίτηση των Εναγόντων/Αιτητών είναι ουσιαστικά παράτυπη (FUNDAMENTAL IRREGULARITY) και/ή Νόμω αβάσιμη καθότι αυτή στερείται τελείως νομικής βάσης και/ή είναι νομικά αστήρικτη και, κατά συνέπεια, θα πρέπει να απορριφθεί ως ανυπόστατη και/ή ως ουσιαστικά παράτυπη. · Διαζευκτικά και/ή επιπρόσθετα προς τα πιο πάνω η παρούσα Αίτηση δεν παρέχει βάση για εξέταση δικονομικά υπαρκτού θέματος και, κατά συνέπεια, πρέπει να απορριφθεί ως ανυπόστατη και/ή ως ουσιαστικά παράτυπη (FUNDAMENTAL IRREGULARITY) και/ή Νόμω αβάσιμη καθότι αυτή δεν στηρίζεται στους ορθούς δικονομικούς Θεσμούς. · Οι Αιτητές δεν έχουν επισυνάψει στην Αίτηση τους πιστοποιημένο αντίγραφο της σχετικής Απόφασης του Δικαστηρίου και/ή δεν έχουν επιδώσει την σχετική Απόφαση στους Καθ' ων η Αίτηση όπως θα έπρεπε. · Η Αίτηση αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας (abuse of the process of the court). · Τυχόν έγκριση του αιτήματος των Αιτητών θα είναι άδικη και αντίθετη προς τη σωστή και αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης. · Υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης, το Δικαστήριο πρέπει να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια απορρίπτοντας την Αίτηση με έξοδα εναντίον των Αιτητών. · Ακόμη και αν ίσχυαν οι ισχυρισμοί των Αιτητών, υπάρχουν άλλες θεραπείες οι οποίες προσφέρονται δικαιότερες από τη διάλυση της εταιρείας. · Καμία προσπάθεια εκτέλεσης της απόφασης δεν έγινε είτε δυνάμει του Κεφ. 6 ιδίως των Άρθρων 14 ΕΠ Περί Πολιτικής Δικονομίας είτε δυνάμει του Θεσμού Πολιτικής Δικονομίας με αποτέλεσμα την καταστρατήγηση των μέτρων εκτέλεσης αποφάσεων. Η Ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του XXXXX Παναγή Διευθυντή της Καθ΄ης η Αίτηση εταιρείας στην οποία επαναλαμβάνονται και υιοθετούνται οι Λόγοι Ένστασης. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η παρούσα Αίτηση έχει ως νομική βάση, μεταξύ άλλων, το Άρθρο 211(ε) και το Άρθρο 212(α) και (γ) του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ.113. Κρίνεται ορθό να παρατεθούν στη συνέχεια τα Άρθρα 211(ε) και 212(α): «211. Εταιρεία δύναται να εκκαθαριστεί από το Δικαστήριο αν- (α) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . (β) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . (γ) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . (δ) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . (ε) η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της (στ) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . (ζ) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .» «212. Εταιρεία λογίζεται ότι είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της- (α) αν πιστωτής, με εκχώρηση ή διαφορετικά, που του χρωστεί η εταιρεία ποσό που υπερβαίνει τις πεντακόσιες λίρες, επέδωσε στην εταιρεία παραδίνοντας στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας, απαίτηση υπογραμμένη από αυτόν η οποία απαιτεί από την εταιρεία να καταβάλει το ποσό που οφείλεται με τον τρόπο αυτό, και η εταιρεία για τις επόμενες τρεις εβδομάδες αμέλησε να καταβάλει το ποσό ή να εξασφαλίσει ή να το διευθετήσει προς εύλογη ικανοποίηση του πιστωτή ή (β) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . (γ) αν αποδειχθεί, προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου ότι η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της και, για απόφαση κατά πόσο εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της, το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη τις ενδεχόμενες και μελλοντικές υποχρεώσεις της εταιρείας.» Πιστωτής εταιρείας του οποίου το χρέος κατέστη πληρωτέο και δεν μπορεί να εξασφαλίσει πληρωμή δικαιούται να ζητήσει διάταγμα εκκαθάρισης της εταιρείας. Η οφειλή προς τον πιστωτή θα πρέπει να είναι συγκεκριμένη και αδιαμφισβήτητη[1]. Όπως αναφέρεται στο Σύγγραμμα Palmer's Company Precedents, Part 2 Winding Up 17n Έκδοση, σελ. 39: «Α creditor of the company for a sum of money presently and unconditionally due and payable is unquestionably a creditor who can present a petition for winding up.» To Άρθρο 211 του Κεφ.113 προνοεί ότι το Δικαστήριο μπορεί να εκδώσει ένα διάταγμα διάλυσης μιας εταιρείας που δεν έχει τη δυνατότητα να πληρώσει τα χρέη της. Ειδικά κριτήρια ανικανότητας καθορίζονται στο Άρθρο 212 του Νόμου όπου τεκμαίρεται, μεταξύ άλλων, αφερεγγυότητα στην περίπτωση που η εταιρεία παραλείψει να πληρώσει το χρέος της με την παρέλευση τριών εβδομάδων από την ιδιόχειρη αξίωση πληρωμής προς αυτή από τον πιστωτή, όπως προβλέπεται στο εδάφιο (α) του εν λόγω Άρθρου. Στην υπόθεση GIP Construction Ltd ν. Δ/τη Κοινωνικών Ασφαλίσεων

(1991)1 Α.Α.Δ. 11 λέχθηκε ότι η αδυναμία πληρωμής χρεών δεν εξαντλείται στις περιπτώσεις του Άρθρου 212 το οποίο δεν περιορίζει τη γενικότητα του Άρθρου 211(ε). Το Δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη μαρτυρία και να εκδώσει διάταγμα διάλυσης αν πιστοποιήσει αφερεγγυότητα της εταιρείας δυνάμει του Άρθρου 211 (ε) και χωρίς να συντρέχουν οι ειδικές προϋποθέσεις του Άρθρου

1. Με άλλα λόγια η γενικότητα του Άρθρου 211(ε) δεν επηρεάζεται από τα ειδικά τεκμήρια φερεγγυότητας της εταιρείας που ορίζονται στο Άρθρο
2. Παραθέτω σχετική περικοπή από την υπόθεση GIP Construction Ltd ν. Δ/τη Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων

(1991)1 Α.Α.Δ. 11[2] στις σελίδες 18 και 19: «Τα άρθρα 211 και 212 του δικού μας Νόμου είναι αντιγραφή του αντίστοιχου αγγλικού. Στην Αγγλία η έννοια των διατάξεων αυτών έχει φωτισθεί από νομολογία. Σύμφωνα με την αγγλική προσέγγιση, n εξειδίκευση των περιστάσεων στο άρθρο 212 δεν περιορίζει την γενικότητα του άρθρου 211 αναφορικά με την αδυναμία πληρωμής των χρεών της από μια εταιρεία. Δηλαδή, οι εξειδικευμένοι λόγοι συνιστούν ορισμένες περιστάσεις που εγείρουν νομοθετικό τεκμήριο ύπαρξης της αδυναμίας πληρωμής χρεών αλλά δεν εξαντλούν το πεδίο για προσκόμιση οποιασδήποτε άλλης μαρτυρίας που θα μπορούσε να κατατείνει στο ίδιο αποτέλεσμα. Στην αγγλική νομολογία βρίσκει κανείς και τα εξής παραδείγματα. Απόδειξη από τον πιστωτή ότι το χρέος που του οφείλεται δεν έχει πληρωθεί από την εταιρεία εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος αποτελεί εκ πρώτης όψεως μαρτυρία ότι η εταιρεία είναι αφερέγγυος: Re Globe New Patent Iron and Steel Co. [1875] L.R. 20 Eg.

1. To ίδιο είναι το αποτέλεσμα και όταν υπάρχει παραδοχή από την εταιρεία ότι δεν έχει περιουσία επί της οποίας θα μπορούσε να γίνει εκτέλεση: Re Flagstaff Silver Mining Co. of Utah [1875] LR. 20 Eg.
2. Σε αυτές τις περιπτώσεις όμως, η εταιρεία μπορεί να αποκρούσει την εκ πρώτης όψεως μαρτυρία με απόδειξη ότι δύναται στην πραγματικότητα να πληρώσει τα χρέη της: Re Bradford Tramways Co. [1876] 4 Ch.O. 18,
3. Στην υπόθεση Re Capital Annuities Ltd. [1978] 3 All ER. 704, στην σελ. 718, την εκφρασθείσα από το Δικαστήριο άποψη, ότι μαρτυρία που δείχνει ότι μια εταιρεία δεν έχει για την ώρα αρκετή ρευστότητα να πληρώσει όλα τα παρόντα χρέη της είτε έχουν είτε δεν έχουν ζητηθεί δεν σημαίνει από μόνη της και αδυναμία της εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της, πρέπει να την δει κανείς σε συνάρτηση με τα ιδιαίτερα γεγονότα εκείνης της υπόθεσης και αφού περιπλέον επισημανθεί πως εν πάση περιπτώσει εκείνο που ο Δικαστής είχε υπόψη του ήταν πως εκεί επρόκειτο για εντελώς προσωρινή δυσκολία που θα μπορούσε να αρθεί μέσα σε λίγες ημέρες. Θεωρούμε πως και στα δικά μας άρθρα 211 και 212 πρέπει να δοθεί η ιδία ερμηνεία. Το ότι στο περιθώριο του άρθρου 212 του δικού μας νόμου υπάρχει σημείωση που εμφανίζει το περιεχόμενο του ως ορισμό της έννοιας της "αδυναμίας πληρωμής χρεών" της αναφερομένης στο άρθρο 211, δεν είναι λόγος για διάφορη ερμηνεία. Η έννοια των άρθρων 211 και 212 είναι σαφής. Και επομένως η σημείωση στο περιθώριο στο άρθρο 212 δεν αποτελεί παρά μια ατυχή περιγραφή που δεν έχει σημασία.» Όπως τονίστηκε στην πιο πάνω απόφαση η διαφορά μεταξύ της γενικότερης εξέτασης του θέματος και των εξειδικευμένων περιπτώσεων του Άρθρου 212 (α) και του 212(β) είναι ότι στις εξειδικευμένες περιπτώσεις η εκπλήρωση των προϋποθέσεων που τίθεται οδηγούν από μόνες τους και στην κατάληξη. Εγείρεται, δηλαδή, το νομοθετικό τεκμήριο περί αδυναμίας πληρωμής χρεών. Αντίθετα, στην περίπτωση της γενικότερης εξέτασης του θέματος το θέμα κρίνεται ανάλογα με το πώς θα αξιολογηθούν τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου περιλαμβανομένων και εκείνων στην άλλη πλευρά της πλάστιγγας που θα ήθελε προβάλει η εταιρεία. Επανερχόμενη στη νομική βάση της υπό εξέταση Αίτησης που υπενθυμίζω είναι το Άρθρο 211 (ε) και το Άρθρο 212 (α) επισημαίνω ότι, σε περίπτωση που αποδειχθεί ότι επιδόθηκε προς την εταιρεία απαίτηση πληρωμής και έχει παρέλθει χρονικό διάστημα τριών εβδομάδων και το χρέος δεν έχει εξοφληθεί, τότε τεκμαίρεται ότι η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της και το Δικαστήριο δύναται να εκδώσει διάταγμα εκκαθάρισης της. Τέτοια απαίτηση πληρωμής θα πρέπει να επιδίδεται στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας[3]. Επίσης στην υπόθεση Pan-Aman Limited ν. Εφόρου Προστιθέμενης Αξίας

(2002)1 Α.Α.Δ. 1796 αποφασίστηκε ότι το Άρθρο 212 δεν είναι αυτοτελές αλλά εξειδικεύει το Άρθρο 211(ε) και δεν παρέχει «άλλους τρεις» λόγους για έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης. Το Άρθρο 212(α) εντάσσεται στα πλαίσια του γενικότερου Άρθρου 211(ε) ως προς την ανικανότητα της εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της και ορίζει μια συγκεκριμένη περίπτωση όπου, σύμφωνα με το Νόμο η εταιρεία λογίζεται ότι αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της. Με βάση το Άρθρο 211 παρέχονται επτά ξεχωριστές βάσεις σε κάθε μια από τις οποίες μπορεί να εκδοθεί διάταγμα εκκαθάρισης. Το Άρθρο 212 εξειδικεύει το Άρθρο 211(ε). Το Άρθρο 212 (α) καθορίζει ρητά τον τρόπο με τον οποίο γίνεται η επίδοση της απαίτησης πληρωμής. Και αυτό είναι με την παράδοση της απαίτησης στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας. Στην υπόθεση Phasarias (Automotive Center) Ltd (ανωτέρω) θεωρήθηκε ότι η επίδοση σε Διευθυντή χωρίς να αναφέρεται ότι αυτή έγινε στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ως η δέουσα και η προβλεπόμενη από το Άρθρο 212(α) του Κεφ.113. Κατά πόσο η Αιτήτρια εταιρεία αποτελεί εξ αποφάσεως πιστωτή Στην υπό κρίση υπόθεση με βάση τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα όπως αυτά έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου η Αιτήτρια εξασφάλισε στις 23/4/2019 Δικαστική απόφαση στην υπόθεση υπ. αρ. 7/2019 του Ε.Δ. Λάρνακας εναντίον της Καθ' ης Αίτηση, με βάση την οποία διατάττετο όπως η τελευταία πληρώσει στην Αιτήτρια το ποσό των €374.495,62 με τόκο προς 2% ετησίως από 7/1/2019 μέχρι εξοφλήσεως (Τεκμήριο 1). Όπως ξεκάθαρα προκύπτει από τις πρόνοιες του εδαφίου (α) του Άρθρου 212 του Κεφ.113, η γραπτή απαίτηση για καταβολή οφειλής που οφείλεται από εταιρεία θα πρέπει να προέρχεται από «πιστωτή». Παρομοίως στο Άρθρο 213

(1)του ιδίου Νόμου το οποίο παραθέτει τη διαδικασία υποβολής της αίτησης για εκκαθάριση εταιρείας προβλέπεται ότι τέτοια αίτηση υποβάλλεται, μεταξύ άλλων, από οποιονδήποτε πιστωτή. Στην υπόθεση Σπανού ν. G.I.P. Constructions Ltd

(1999)1 A.A.Δ. 315 το Ανώτατο Δικαστήριο εξετάζοντας την έννοια του «πιστωτή» στο Άρθρο 213

(1)επεσήμανε ότι οι πρόνοιες του εν λόγω Άρθρου ήταν ταυτόσημες με τις πρόνοιες του s.224

(1)του Αγγλικού Νόμου Companies Act 1948. Ανέφερε δε τα ακόλουθα σχετικά στη σελ. 321 της απόφασης: «Ο όρος "πιστωτής", βάσει του ίδιου άρθρου του αγγλικού νόμου, δεν περιλαμβάνει "a person whose debt is substantially disputed even if the company is in fact insolvent" - πρόσωπο του οποίου η οφειλή τελεί υπό ουσιαστική αμφισβήτηση ακόμα και αν η εταιρεία είναι στην πραγματικότητα αφερέγγυα (βλ. Mann v. Golstein [1968] 1 W.L.R. 1091, Re Lympne Investments [1972] 1 W.LR. 523, Palmer's πιο πάνω, σελ. 1127, παρ.85-14 Halsbury's Laws of England, 4th Ed., Vol. 7, para. 1004). Δεν περιλαμβάνει, δηλαδή, πρόσωπο του οποίου αμφισβητείται αυτή τούτη η ιδιότητα του πιστωτή. Δεν περιλαμβάνει, επίσης, πρόσωπο το οποίο έχει βέβαιη απαίτηση για αποζημιώσεις οι οποίες όμως δεν είναι εκκαθαρισμένες (βλ. Re Pen-y-van Colliery Co. [1877] 6 Ch. D. 477).» Όπως έχει τονιστεί στην αγγλική υπόθεση New Travellers' Chambers Ltd v. Cheese and Green

(1894)70 LT 271, η οποία αναφέρθηκε και αυτή με επιδοκιμασία στην υπόθεση Χατζηγιάννης v. C & J. Kyprianou Promotions Ltd

(2010)1 Α.Α.Δ. 991, η υποβολή αίτησης για εκκαθάριση εταιρείας δεν είναι πρόσφορη μέθοδος εκδίκασης αμφισβητούμενης οφειλής. Εάν υφίσταται οποιαδήποτε εύλογη βάση αμφισβήτησης της ύπαρξης του χρέους και όχι, απλώς, του ύψους του τότε δεν πρέπει να υποβάλλεται τέτοια αίτηση. Στην υπόθεση Χατζηγιάννης (ανωτέρω) τονίσθηκε, επίσης, ότι δεν είναι επιτρεπτό όπως χρησιμοποιείται καταχρηστικά η διαδικασία υποβολής αίτησης για εκκαθάριση ως μέθοδος άσκησης πίεσης σε εταιρεία να καταβάλει χρήματα τα οποία αμφισβητεί ότι οφείλει. Κατά συνέπεια εάν ένας «πιστωτής» έχει λόγους να αναμένει ότι η εταιρεία θα εγείρει πειστική και/ή αληθοφανή (plausible) υπεράσπιση στην απαίτηση του, είναι καλύτερα να καταχωρήσει πρώτα αγωγή και, μετά την εξασφάλιση απόφασης υπέρ του, να καταχωρήσει αίτηση εκκαθάρισης. Σε τέτοια περίπτωση η εταιρεία θα κωλύεται, ως αποτέλεσμα της απόφασης, να αμφισβητήσει πλέον την απαίτηση επί της ουσίας. Σχετική είναι η πιο κάτω περικοπή από το Σύγγραμμα Pennigton's Company Law, 4η έκδοση, όπου στη σελ. 679 αναφέρονται τα εξής: "...if a creditor has reason to expect that the company will raise a plausible defence to his claim, his best course is to sue the company by action and to present a winding up petition when he has obtained judgment against it. The company will then be estopped by the judgment from disputing the petitioner's claim on its merits..." Ομοίως στο Σύγγραμμα Company Law, J. H. Farrar

(1985)στη σελ. 561 τονίζονται τα εξής σχετικά: "If the company satisfies the court that there is a dispute whether it is liable to pay the debt or whether it is then due, the court will not accept that the debt is then due and the creditor will be compelled to obtain a judgment against the company." Βεβαίως, πρέπει να επισημανθεί ότι η προσχηματική αμφισβήτηση ενός χρέους δεν είναι αρκετή. Δεν προσφέρεται προστασία σε εταιρεία η οποία αρνείται να αποπληρώσει το χρέος της με το πρόσχημα της αμφισβήτησης. Για να δικαιούται μια εταιρεία σχετικής προστασίας, θα πρέπει αυτή να καταδείξει, εκ πρώτης όψεως, ότι αμφισβητεί το ισχυριζόμενο χρέος καλόπιστα και κατά τρόπο ουσιαστικό. Όπως τονίσθηκε στην υπόθεση Χατζηγιάννης (ανωτέρω), αν το Δικαστήριο εξαγάγει το συμπέρασμα ότι μια εταιρεία προβάλλει μια ουσιαστική υπεράσπιση καλόπιστα και δεν επιδιώκει, απλώς, να αποφύγει τις επιπτώσεις της οφειλής της, τότε, ασφαλώς, δεν θα εγκρίνει την αίτηση εκκαθάρισης. Είναι ξεκάθαρο λοιπόν με βάση τη σχετική νομολογία και όλες τις σχετικές επί του θέματος αυθεντίες ότι για να απορριφθεί μια αίτηση εκκαθάρισης θα πρέπει (α) να υπάρχει καλόπιστη αμφισβήτηση του χρέους και (β) η αμφισβήτηση αυτή να είναι ουσιαστική. Όπως προέκυψε η επίδικη οφειλή δεν τελεί υπό οποιαδήποτε αμφισβήτηση. Στην υπό κρίση υπόθεση αφ' ης στιγμής εκδόθηκε απόφαση για το ποσό των €374.495,62 με τόκο προς 2% ετησίως από 7/1/2019 μέχρι εξοφλήσεως προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα ότι η Καθ' ης η αίτηση οφείλει πόσο πέραν των €5.000. Εφόσον, λοιπόν, έχει αποδειχθεί το πιο πάνω, δεν απαιτείται να αποδειχθεί οτιδήποτε άλλο σχετικά με το οφειλόμενο ποσό. Η έκδοση της απόφασης έχει ως αποτέλεσμα η Εταιρεία να εμποδίζεται ένεκα της Απόφασης να αμφισβητήσει την εταιρική Αίτηση επί της ουσίας[4]. Συνακολούθα, εξάγεται το συμπέρασμα ότι στην υπό κρίση υπόθεση υφίσταται οφειλή, η οποία μάλιστα ενέχει χαρακτήρα εξ αποφάσεως χρέους, η εκτέλεση της οποίας σήμερα δεν τελεί υπό αναστολή και η απόφαση επί της οποίας βασίζεται δεν έχει παραμερισθεί. Υπό αυτά τα δεδομένα, η Αιτήτρια αποτελεί πιστωτή εν τη εννοία του Νόμου. Κατά πόσο η παρούσα απαίτηση είναι κακόπιστη και/ή καταχρηστική Προβάλλεται από την Καθ΄ης η Αίτηση ότι οι Αιτητές ενεργούν καταχρηστικά με το να ζητούν τη διάλυση της Εταιρείας αντί την αναζήτηση άλλης θεραπείας, ήτοι τμηματική πληρωμή με μικρές μηνιαίες δόσεις του σχετικού χρέους. Βεβαίως, η διαδικασία εκκαθάρισης εταιρείας, όπως και κάθε άλλη διαδικασία, ελέγχεται από το Δικαστήριο όσον αφορά στον καταχρηστικό ή μη χαρακτήρα της. Όμως, ο έλεγχος αυτός αφορά στον τρόπο χρησιμοποίησης της διαδικασίας και όχι στα εσωτερικά ελατήρια αυτού που την εγείρει. Παραθέτω το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση Πετράκη ν. Κίμωνος

(2006)1 Α.Α.Δ. 1311, 1317 η οποία παρόλο ότι αφορά διαδικασία πτώχευσης κρίνεται ότι έχει εφαρμογή και στην παρούσα διαδικασία αφού, όπως αποφασίστηκε στην υπόθεση στην υπόθεση Χαραλαμπίδης v. Ν. Κωμοδρόμου

(2002)2 Α.Α.Δ. 522 το ζήτημα της κατάχρησης της διαδικασίας δεν συνιστά ιδιαιτερότητα της διαδικασίας πτώχευσης αλλά κανόνα καθολικής εφαρμογής προς περιφρούρηση των διαδικαστικών διαδικασιών: «Το όλο θέμα είναι θέμα γεγονότων. Εκεί που δεν υπάρχουν στοιχεία δόλου ή αθέμιτης εξασφάλισης χρημάτων ή πλεονεκτημάτων προς όφελος του συγκεκριμένου αιτητή - πιστωτή και εις βάρος του χρεώστη και των άλλων πιστωτών του, αίτηση εκδόσεως διατάγματος παραλαβής δεν θεωρείται ότι γίνεται για παράλληλο και αθέμιτο σκοπό ή κατά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας, έστω και αν έχει σαν συνεπαγόμενο αποτέλεσμα κάποιο πλεονέκτημα για τον πιστωτή». Στην υπόθεση In Re Sunderland [1911] 2 K.B. 658 στην οποία δεν έγινε δεκτή η εισήγηση για κατάχρηση, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: "Again in the absence of fraud or extortion, the mere fact that the petitioning creditor desires to obtain not only a distribution of the debtor's assets among his creditors, but also a consequential advantage (e.g., to terminate a partnership with a debtor) will not constitute an abuse of process or "sufficient cause" for dismissing the petition: "such a desire and intention on the part of the petitioning creditor is simply a by-motive, which would not taint his procedure unless there were proof of positive fraud." Η επιλογή της Αιτήτριας να επιδιώξει στο συγκεκριμένο χρόνο την εκκαθάριση της Καθ' ης η Αίτηση δεν συνιστά αφ' εαυτής μεμπτή συμπεριφορά. Ο πιστωτής είναι ελεύθερος να κινήσει εναντίον οιουδήποτε οφειλέτη οιανδήποτε νόμιμη διαδικασία[5].Εν πάση περιπτώσει η επιλογή του πιστωτή να επιδιώξει την εκκαθάριση του οφειλέτη του άπτεται των εσωτερικών ελατηρίων του. Και για το λόγο αυτό η επιλογή αυτή εκφεύγει του δικαστικού ελέγχου[6] . Όσον δε αφορά το λόγο Ένστασης ότι καμία προσπάθεια εκτέλεσης της Απόφασης δεν έγινε δυνάμει του Άρθρου 14 του Κεφ.6, επισημαίνεται ότι οι προσφερόμενοι με το Άρθρο 14 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, μέθοδοι εκτέλεσης Δικαστικής απόφασης μεταξύ των οποίων είναι και η κατάσχεση και πώληση κινητής ιδιοκτησίας, είναι στη διάθεση του εκ Δικαστικής απόφασης πιστωτή ως δικαίωμα και όχι ως υποχρέωση ή προϋπόθεση για λήψη άλλων δικαστικών μέτρων που του παρέχονται από νόμο για εξασφάλιση του λαβείν του[7]. Κατά πόσο η γραπτή απαίτηση της Αιτήτριας για την πληρωμή της οφειλής παραλήφθηκε Το Άρθρο 212 (α) καθορίζει ρητά τον τρόπο με τον οποίο γίνεται η επίδοση της απαίτησης πληρωμής. Και αυτό είναι με την παράδοση της απαίτησης στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας. Στην προκειμένη περίπτωση τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου τα ακόλουθα δεδομένα: § Στην ένορκη δήλωση του επιδότη XXXXX Χατζηκωστέα αναφέρεται ότι η επιστολή απαίτησης ημερ. 8/5/2019 επιδόθηκε στις 24/5/2019 στην XXXXX Παναγίδου η οποία είναι Γραμματέας και Υπεύθυνη Παραλαβής Εγγράφων στο εγγεγραμμένο γραφείο της Καθ΄ης η Αίτηση (Τεκμήριο 2). Στη βάση των πιο πάνω δεδομένων προκύπτει ότι η επιστολή απαίτησης επιδόθηκε στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας της Καθ΄ης η Αίτηση με βάση τα όσα προβλέπονται στο Νόμο. Κατά πόσον η εταιρεία των Καθ΄ων η Αίτηση είναι αφερέγγυα Ένας από τους λόγους Ένστασης ήταν και ο ισχυρισμός από μέρους των Καθ΄ων η Αίτηση ότι η εταιρεία τους δεν είναι ανίκανη να πληρώνει τα χρέη της και ότι μπορεί να αποπληρώσει τμηματικά το χρέος εφόσον «ξεκαθαρίσει το ύψος του οφειλόμενου ποσού αφού έγιναν πληρωμές και/ή μπορούν να γίνουν πληρωμές». Εν πρώτοις να επισημάνω ότι με δεδομένη την έκδοση της δικαστικής Απόφασης για συγκεκριμένο ποσό η αναφορά της πλευράς της Καθ΄ης η Αίτηση για «ξεκαθάρισμα» του ύψους του οφειλόμενου υπολοίπου δεν μπορεί να έχει οποιαδήποτε βάση. Εν προκειμένω λέγω, σε συμφωνία με τα όσα υποστήριξε ο συνήγορος της Αιτήτριας, ότι δεν έχει προσαχθεί οποιαδήποτε μαρτυρία και/ή στοιχεία που να αποδεικνύει τον πιο πάνω ισχυρισμό. Ειδικότερα δεν έχει προσαχθεί οποιαδήποτε μαρτυρία ότι η Καθ΄ης η Αίτηση μετά την έκδοση της Απόφασης έχει καταβάλει οποιοδήποτε ποσό στην Αιτήτρια. Ο δε ισχυρισμός ότι η Εταιρεία δεν είναι ανίκανη να πληρώνει τα χρέη της παρέμεινε μετέωρος και χωρίς την προσκόμιση οποιασδήποτε μαρτυρίας. Μάλιστα σε άλλο Λόγο Ένστασης και στην ένορκη δήλωση που την συνοδεύει προβάλλεται ότι κατά τη δεδομένη στιγμή που έγινε η Αίτηση υπήρχε αδυναμία πληρωμής της οφειλής με αποτέλεσμα να αναγνωρίζεται και από την ίδια την Καθ΄ης η ύπαρξη πραγματικής αδυναμίας πληρωμής του εξ αποφάσεως χρέους. Δεν είναι, επίσης, άνευ σημασίας ότι σε άλλο σημείο της Ένστασης της και στην ένορκη δήλωση που την συνοδεύει η πλευρά της Καθ΄ης η Αίτηση αναφέρεται στην αναζήτηση άλλης θεραπείας, ήτοι την τμηματική πληρωμή του χρέους με «μικρές μηνιαίες δόσεις». Επισημαίνεται εν προκειμένω ότι εάν το Δικαστήριο κρίνει ότι ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις είτε του Άρθρου 212(α) ή (β) τότε θα προχωρήσει στην έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης. Η απόδειξη της προϋπόθεσης της παραγράφου (α) του Άρθρου 212, όπως επεξηγήθηκε ανωτέρω, είναι αρκετή να επιφέρει την εκκαθάριση της εταιρείας θεωρούμενης ανίκανης να πληρώσει τα χρέη της, χωρίς να αποκλείεται η προσκόμιση και άλλης μαρτυρίας που να αποδεικνύει την ανικανότητα αυτή. Αντιθέτως στις περιπτώσεις εκείνες όπου κριθεί ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις των Άρθρων 212(α) ή (β), τότε το Δικαστήριο αξιολογεί την ενώπιον του μαρτυρία υπό το πρίσμα του Άρθρου 211(ε) για να καταλήξει εάν η Εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της. Σχετικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Δημήτρης Αυξεντίου & Υιός (Γεωργικά Μηχανήματα) Λτδ ν. HELLENIC BANK PUBLIC COMPANY LIMITED,

(2014)1Α.Α.Δ. 2534: «Η ανικανότητα πληρωμής χρεών που αναφέρεται στο Άρθρο 211(ε) του Κεφ. 113, είναι η γενική ρύθμιση του θέματος. Το τι συνιστά ανικανότητα πληρωμής χρεών εξειδικεύεται στο Άρθρο 212 και οποιαδήποτε των τριών διατάξεων του εν λόγω άρθρου τεκμαίρεται να σημαίνει ότι η εταιρεία αδυνατεί να αποπληρώσει τα χρέη της. Η απόδειξη της προϋπόθεσης της παραγράφου (α) του Άρθρου 212 είναι αρκετή να επιφέρει την εκκαθάριση της εταιρείας θεωρούμενης ανίκανης να πληρώσει τα χρέη της, χωρίς να αποκλείεται η προσκόμιση και άλλης μαρτυρίας που να αποδεικνύει την ανικανότητα αυτή. Με την ικανοποίηση του Άρθρου 212 (α), η εταιρεία φέρει το βάρος να αποδείξει ότι δεν «αμέλησε» να πληρώσει την απαίτηση του πιστωτή διότι έχει κατά τα άλλα μια ουσιώδη και εύλογη υπεράσπιση, όπως ότι εξόφλησε την γενικότερη οφειλή. Εξ' ου και ο πιστωτής είναι σοφότερο να εναγάγει την εταιρεία προηγουμένως, να εξασφαλίζει δικαστική υπέρ του απόφαση οπότε και η εταιρεία θα εμποδίζεται από την απόφαση να αμφισβητήσει την εταιρική αίτηση επί τους ουσίας της. (Pennington: Company Law, 3η έκδοση σελ. 674-675)». Καταληκτικές διαπιστώσεις Εξετάζοντας την προσαχθείσα μαρτυρία διαπιστώνω ότι προέκυψαν τα ακόλουθα: ® Ύπαρξη χρέους το οποίο υπερβαίνει το ποσό των €5000, ήτοι ποσού €374.495,62 ® επίδοση γραπτής ειδοποίησης εκ μέρους του πιστωτή ("statutory demand") ® στο εγγεγραμμένο γραφείο της Καθ΄ης η Αίτηση Εταιρείας και ® πάροδος άπρακτης περιόδου τριών εβδομάδων από την ημέρα της επίδοσης. ® Οι δημοσιεύσεις όσον αφορά την καταχώρηση της Αίτησης έχουν γίνει σύμφωνα με τις οδηγίες του Δικαστηρίου. Συγκεκριμένα έχει γίνει δημοσίευση της Αίτησης σε μια εφημερίδα παγκύπριας κυκλοφορίας και καθημερινής έκδοσης στις 3/10/2019. Η σχετική δημοσίευση βρίσκεται κατατεθειμένη εντός του φακέλου του Δικαστηρίου. Με βάση τα πιο πάνω δεδομένα, αποδεικνύεται και μάλιστα αναντίλεκτα, ότι, η Καθ' ης η Αίτηση είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της συμφώνως του Άρθρου 211 (ε) για τους λόγους που αναφέρονται στο Άρθρο 212(α). Στην παρούσα περίπτωση, όπως ήδη έχει επισημανθεί, δεν τίθεται θέμα διαπίστωσης αφερεγγυότητας της Καθ' ης η Αίτηση εταιρείας εξετάζοντας το θέμα κάτω από την γενική πρόνοια του Άρθρου 211(ε) εφόσον δεν έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία τέτοια που αξιολογούμενα θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε συμπέρασμα αφερεγγυότητας της εταιρείας κάτω από τη γενική πρόνοια του Άρθρου 211(ε)[8]. Συνακόλουθα και λαμβάνοντας υπόψη ότι, υπό τις περιστάσεις δημιουργείται νομοθετικό τεκμήριο ύπαρξης αδυναμίας πληρωμής χρεών,[9] το Δικαστήριο οφείλει να διατάξει την εκκαθάριση της εταιρείας[10]. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Ως κατάληξη όλων όσων έχω αναφέρει πιο πάνω, εκδίδεται Διάταγμα εκκαθάρισης της Καθ' ης η Αίτηση Εταιρείας. Ο Επίσημος Παραλήπτης διορίζεται Εκκαθαριστής της περιουσίας της Καθ΄ ης η Αίτηση. Αντίγραφο του Διατάγματος να παραδοθεί από την Αιτήτρια αμέσως και, εν πάση περιπτώσει όχι αργότερα από 7 εργάσιμες μέρες από την έκδοση του, στον Έφορο Εταιρειών. Κατά το λοιπά να ακολουθηθούν οι πρόνοιες της σχετικής Νομοθεσίας και των Κανονισμών. Όσον αφορά το θέμα των εξόδων της παρούσας Αίτησης δεν βρίσκω κανένα λόγο για να παρεκκλίνω από το γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα, εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής και, συνεπώς, οι Αιτητές δικαιούνται τα έξοδα τους. Κατά συνέπεια τα έξοδα Αίτησης ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των Αιτητών και σε βάρος της Καθ΄ης η Αίτηση. Να καταβληθούν δε από την περιουσία της Καθ΄ης η Αίτηση. (Υπ.).................. Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Π.Ε.Δ Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Λ.Δ. [1] Δέστε Αναφορικά μe την εταιρεία Loukos Manufacturers Ltd

(1998)1 Α.Α.Δ 2226 και Re James Millward & Co Ltd

(1940)Ch. 333. [2] Δέστε, επίσης, C. Phasarias (Automotive (enter) Ltd v. Εταιρεία Σκυροποιίας «ΛΕΩΝΙΚ» Ατδ

(2009)1 Α.Α.Δ. 1457. [3] Δέστε C. Phasarias (Automotive Center) Ltd ν. Εταιρεία Σκυροποιίας «ΛΕΟΝΙΚ» Ατδ

(2009)Α.Α.Δ.1 1457. [4] Δέστε Δημήτρης Αυξεντίου & Υιός (Γεωργικά Μηχανήματα) Λτδ ν. HELLENIC BANK PUBLIC COMPANY LIMITED,

(2014)1Α.Α.Δ. 2534 όπου λέχθηκαν τα εξής από τον έντιμο Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου Λ.Παρπαρίνο: «Εξ' ου και ο πιστωτής είναι σοφότερο να εναγάγει την εταιρεία προηγουμένως, να εξασφαλίζει δικαστική υπέρ του απόφαση οπότε και η εταιρεία θα εμποδίζεται από την απόφαση να αμφισβητήσει την εταιρική αίτηση επί τους ουσίας της. (Pennington: Company Law, 3η έκδοση σελ. 674-675)». [5] Δέστε In Re Sunderland (ανωτέρω): "A creditor who knows that his debtor is in difficulties is none the less entitled to bring his action, obtain judgment, issue execution, and enjoy the fruits of it (unless he be intercepted by bankruptcy proceedings), and none the less because the result may be that he will obtain payment in full and other creditors will not. This is his legal right. The Court sees in it nothing in any way improper. Similarly it seems to me that a creditor who has threatened his debtor with consequences if he does not pay his debt and threatens or takes any legitimate steps for enforcing payment is none the less entitled, if his demands are not satisfied, to proceed in bankruptcy. A creditor who knows that his debtor is in difficulties is none the less entitled to bring his action, obtain judgment, issue execution, and enjoy the fruits of it (unless he be intercepted by bankruptcy proceedings), and none the less because the result may be that he will obtain payment in full and other creditors will not. This is his legal right. The Court sees in it nothing in any way improper. Similarly it seems to me that a creditor who has threatened his debtor with consequences if he does not pay his debt and threatens or takes any legitimate steps for enforcing payment is none the less entitled, if his demands are not satisfied, to proceed in bankruptcy". [6] Δέστε Μερκής ν. Intertobacco (Cyprus) Ltd

(2006)1 Α.Α.Δ. 788, 792. [7] Δέστε Δημήτρης Αυξεντίου & Υιός (Γεωργικά Μηχανήματα) Λτδ ν. HELLENIC BANK PUBLIC COMPANY LIMITED,

(2014)1Α.Α.Δ. 2534 [8] Όπως επισημάνθηκε στην υπόθεση Pan-Aman Limited ν. Εφόρου Προστιθέμενης Αξίας

(2002)1 Α.Α.Δ.1796: «Αν όμως επιδιώκεται να βασιθεί η αίτηση γενικά στην ανικανότητα της εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της, τούτο μόνο σε συνάρτηση με το άρθρο 212(γ) μπορεί να γίνει, οπότε βέβαια δεν αρκεί αναφορά σε αποτυχία της εταιρείας να πληρώσει χρέος της αλλά επιβάλλεται αναφορά στη συνολική κατάσταση της εταιρείας, λαμβανομένων υπ΄όψη όλων των υποχρεώσεων της εταιρείας, περιλαμβανομένων ενδεχομένων και μελλοντικών, στα πλαίσια στάθμισης της συνολικής φερεγγυότητας της». [9] Δέστε G.I.P. Constructions Ltd ν. Διευθυντή Κοινωνικών Ασφαλίσεων

(1991)1 Α.Α.Δ. 14. [10] Δέστε Μ. Moulettaris Machinery Co. Ltd ν. Zήνωνος

(2001)1 Α.Α.Δ. 1649 και In re Amalgamated Properties Of Rhodesia

(1913)LIMITED [1917] 2 Ch.115. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο