ΜΑΝΤΗ ν. C&W INTERNATIONAL OVERSEAS SERVICES (CYPRUS) LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής: 3185/2018, 30/4/2020

(1), Δ.30 Θ1-7, Δ.48 Θ.2 και 9 και Δ.57 Θ.

1. Το πραγματικό υπόβαθρο της αίτησης τίθεται στο σώμα της αίτησης και αναφέρεται να αποτελείται από τη δικογραφία και ότι οι ισχυρισμοί που προβάλλονται και/ή οι θεραπείες που ζητούνται με το κλητήριο ένταλμα και/ή την έκθεση απαίτησης είναι αόριστοι και/ή δεν αποκαλύπτουν οποιοδήποτε αγώγιμο δικαίωμα εναντίον των εναγομένων 1 και/ή 2 και/ή
2. Περαιτέρω και χωρίς βλάβη των ως άνω, στο ότι, επιπρόσθετα και/ή διαζευκτικά ή διαδοχικά, οι ισχυρισμοί που προβάλλονται και/ή οι θεραπείες που ζητούνται με το κλητήριο ένταλμα και/ή την έκθεση απαίτησης στρέφονται εναντίον και/ή αφορούν σε πρόσωπα που δεν είναι διάδικοι στην παρούσα αγωγή. Στη βάση των πέντε λόγων που εμφαίνονται στο σώμα της ένστασής της, η Ενάγουσα-Καθ' ης η Αίτηση φέρει ένσταση στην Αίτηση των εναγομένων. Στηρίζεται δε στην ένορκη δήλωσή της, ημερομηνίας 11.11.
3. Η ενάγουσα επικαλείται την επάρκεια των ισχυρισμών της στην έκθεση απαίτησης, ώστε να υποστηρίζονται οι σχετικές αξιώσεις της και ζητά την απόρριψη της Αίτησης των εναγομένων. Είναι δε, η θέση της ότι το ζήτημα δεν περιορίζεται σε αμιγώς νομικά σημεία. Η ακροαματική διαδικασία διεξήχθη στη βάση του ως άνω πραγματικού υπόβαθρου. Κατά την ακρόαση της αίτησης, η πλευρά της Ενάγουσας δεν εμφανίστηκε στην ώρα ορισμού και το Δικαστήριο άκουσε μόνο τους αιτητές. Η συνήγορος των αιτητών έθεσε γραπτώς την αγόρευσή της προς υποστήριξη των θέσεων της πλευράς τους, παραπέμποντας και σε σχετική νομολογία. Έχω με προσοχή μελετήσει την επιχειρηματολογία της συνηγόρου καθώς επίσης τους λόγους ένστασης που τέθηκαν μέσω της ειδοποίησης ένστασης της ενάγουσας. Συνοψίζοντας τη νομική πτυχή των εγειρόμενων ζητημάτων, αυτή έχει ως εξής: Με τη Δ.19 θ.4 καθορίζεται ότι κάθε δικόγραφο θα πρέπει να περιέχει μόνο σύντομη έκθεση των ουσιωδών γεγονότων επί των οποίων ο διάδικος που υποβάλλει το δικόγραφο στηρίζει την απαίτηση του ή την υπεράσπιση του, αναλόγως της υπόθεσης, αλλά όχι μαρτυρία με την οποία θα αποδειχθούν τα γεγονότα. Λόγω της αναφοράς και ανάλυσης από τη συνήγορο της εν λόγω διάταξης αναφέρω ότι με τη Δ.19 θ.26 παρέχεται στο Δικαστήριο η ευχέρεια, καθ' οιονδήποτε στάδιο της διαδικασίας, να διατάξει τη διαγραφή ή τροποποίηση οιουδήποτε ζητήματος σε οιανδήποτε οπισθογράφηση ή δικόγραφο το οποίο μπορεί να θεωρηθεί μη αναγκαίο ή σκανδαλώδες ή που θα τείνει να προκαταβάλει, περιπλέξει ή καθυστερήσει την όλη εκδίκαση της αγωγής. Γενικά, σκανδαλώδη, ενοχλητικά και αχρείαστα θέματα περιλαμβάνουν θέματα που γίνονται με στόχο τον επηρεασμό της άλλης πλευράς ή που τείνουν να εκτρέψουν τη δίκη από το ορθό της πλαίσιο. Δεν διαγράφονται ισχυρισμοί απλώς και μόνο επειδή είναι αχρείαστοι, εκτός και αν είναι εμφανώς άσχετοι (Rossage v. Rossage

(1960)1 All E.R.600). Όπως αναφέρεται στην υπόθεση Knowles v. Roberts 38 Ch.D.263: «The rule that the Court is not to dictate to parties how they should frame their case, is one that ought always to be preserved sacred. But the rule is, of course, subject to this modification and limitation, that the parties must not offend against the rules of pleading which have been laid down by the law; and if a party introduces a pleading which is unnecessary, and it tends to prejudice, embarrass and delay the trial of the action, it then becomes a pleading which is beyond his right.» Στο σύγγραμμα Bullen & Leake, 12η έκδοση, σελ. 146 - 148, μεταξύ άλλων, αναφέρονται τα ακόλουθα: «Accordingly, a pleading is embarrassing which is ambiguous or unintelligible or which states immaterial matter and so raises irrelevant issues which may involve expense, trouble and delay and thus will prejudice the fair trial of the action, and so is a pleading which contains unnecessary or irrelevant allegations. ...... On the other hand, the mere fact that an allegation is unnecessary is no ground for striking out nor is a pleading embarrassing because it contains allegations which are inconsistent or stated in the alternative provided they are pleaded clearly and distinctly and in separate paragraphs. Moreover, the mere fact that statements in a pleading may be difficult to deal with does not render them "prejudicial" or "embarrassing" if they are material facts and are otherwise properly pleaded, and mere prolixity, i.e. stating material facts at unnecessary length or with unnecessary detail, is not sufficient ground for striking out. A pleading is not embarrassing merely because it is probable that the allegations made may ultimately turn out to be untrue in fact or because points of law are stated or alleged which may then turn out to be bad or because it states facts which the party who pleads them is entitled to prove. The question whether a pleading is embarrassing or prejudicial is one for the court to decide in view of the particular facts and circumstances of the case, and the court is inclined to give a "reasonable limit" and will only strike out irrelevant or unnecessary matter where it clearly is so; and accordingly, unless the pleading as it stands is really and seriously embarrassing, it is often wiser to leave it unamended or to apply for further and better particulars.» Τέλος, θα πρέπει να λεχθεί ότι η εξουσία του Δικαστηρίου είναι δυνητική και το Δικαστήριο δεν διαγράφει πάντοτε και απαραίτητα ένα δικόγραφο ή τμήμα αυτού το οποίο είναι αχρείαστο, εφόσον είναι κατά τα άλλα αβλαβές και δεν επηρεάζει τα συμφέροντα της αντίδικης πλευράς. Προφανώς, η παρούσα αίτηση δεν αφορά τέτοια περίπτωση αιτήματος, αφού εμφανώς ζητείται διαγραφή της αγωγής λόγω μη αποκάλυψης αγώγιμου δικαιώματος. Με τη Δ.27 θ.3, προνοείται ότι το Δικαστήριο μπορεί να διατάξει όπως οποιοδήποτε δικόγραφο διαγραφεί για το λόγο ότι δεν περιέχει λογικό αγώγιμο δικαίωμα ή στην περίπτωση που από το δικόγραφο φανεί ότι η αγωγή είναι μηδαμινή ή ενοχλητική. Τότε είναι που μπορεί να διαταχθεί η αναστολή ή η απόρριψη αγωγής. Σε αυτό το σημείο είναι που θα πρέπει να λεχθεί η αρχή ότι το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να εκδικάζει την ουσία των επίδικων θεμάτων, εξετάζοντας την υπό κρίση παρούσα Αίτηση. Θα πρέπει επίσης να σημειώσω ότι η διαγραφή δικογράφου αποτελεί εξαιρετικό μέτρο, το οποίο δικαιολογείται μόνο όταν αδιαμφισβήτητα το δικόγραφο στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος ή είναι αναντίλεκτα ανυπόστατο. Η αρχή αυτή προκύπτει από πληθώρα νομολογίας, αναφέρεται όμως και στην υπόθεση Cyber Group Ltd v. Χαραλαμπίδη κ.ά.

(2004)1 Α.Α.Δ.1852. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Χατζηκυριάκος ν. Κυθρεώτη

(1992)1Β Α.Α.Δ. 1119: «Η απόφαση για ανυπαρξία εύλογης αιτίας αγωγής οδηγεί αναπόδραστα στον οριστικό τερματισμό της διαδικασίας. Δικαιολογείται αυτός ο τερματισμός μόνο όταν το δικόγραφο, στην περίπτωση αυτή, το ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα, είναι αναντίλεκτα ανυπόστατο. (Βλ. In Re Pelmaco Development Ltd

(1991)1 A.A.Δ. 246. Εντοπισμός κάποιας αιτίας αγωγής ή έστω κάποιου ζητήματος κατάλληλου για εκδίκαση από το Δικαστήριο, επιβάλλει τη διατήρηση της διαδικασίας στη ζωή όσο και αν η προοπτική επιτυχίας εμφανίζεται απομακρυσμένη. Βλ. Costas Mavromoustaki v. Iacovos N. Υeroudes as executor of will of the deceased Spuros Michaelides

(1965)1 CLR 176, Michael Papamichael v. Clitos Cheholiades

(1970)1 CLR 305.» Στην παρούσα υπόθεση, από την Έκθεση Απαίτησης προκύπτουν οι ισχυρισμοί της Ενάγουσας, στη βάση των οποίων αξιώνει ως η αγωγή της. Γίνεται αναφορά, στην παράγραφο 3 της έκθεσης απαίτησης, στο τι, κατ' ισχυρισμόν, συμφωνήθηκε μεταξύ των διαδίκων, ενώ στη συνέχεια τίθενται οι ισχυρισμοί για τα γεγονότα τα οποία αφορούν την υπόθεση καθώς επίσης για ενέργειες ή παραλείψεις των εναγομένων, οι οποίες δίδουν βάση και έρεισμα, σύμφωνα με την ενάγουσα, στις αξιώσεις της. Εφαρμόζοντας τις ως άνω αρχές επί των όσων ισχύουν στην προκειμένη περίπτωση, διαπιστώνω ότι δεν δικαιολογείται η ικανοποίηση της αίτησης. Δεν θεωρώ ότι οι εναγόμενοι αποστερούνται δυνατότητας να αντιληφθούν τι είναι που αποδίδεται ή ζητείται από αυτούς. Από την έκθεση απαίτησης προκύπτει το τι αποδίδεται στους εναγόμενους, οι οποίοι μπορούν να προβάλουν και ήδη έχουν προβάλει τις δικές τους θέσεις στα όσα τους αποδίδονται, με την υπεράσπιση που έχουν καταχωρήσει. Δεν θεωρώ ότι είτε η αξίωση των εναγόντων, είτε οι ισχυρισμοί τους στις υπό κρίση παραγράφους είναι επιπόλαιοι, ενοχλητικοί, σκανδαλώδεις, παραπλανητικοί ή φέρουν τους εναγόμενους σε αμηχανία, μη αποκαλύπτοντας εύλογη αιτία αγωγής, ώστε να δικαιολογείται η έκδοση τόσο δραστικών διαταγμάτων, ως τα αιτούμενα. Το ουσιαστικό δεν είναι το αν προσωπικά ο οποιοσδήποτε θα επέλεγε να θέσει με διαφορετικό τρόπο τους εν λόγω ισχυρισμούς ή αξιώσεις. Ούτε, η παρούσα αποτελεί βάθρο πρόβλεψης των πιθανοτήτων επιτυχίας της αγωγής. Αναφορικά δε, με το υπό παράγραφο Β αιτούμενο διάταγμα, πέραν του ότι δεν έχω ενώπιον μου πραγματικό υπόβαθρο που να το αφορά ή δικαιολογεί, οι εναγόμενοι έχουν ήδη, στις 6.9.2019, καταχωρήσει την υπεράσπιση τους. Στη βάση των ως άνω, καταλήγω ότι η παρούσα Αίτηση δεν θα πρέπει να έχει επιτυχή κατάληξη και κατά συνέπεια απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον των εναγομένων 1, 2 και 3 αλληλεγγύως και κεχωρισμένως, ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Να καταβληθούν στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) .............. Μ. Αμπίζας, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο