← Κύπρος

LENAS GENERAL CONSTRUCTIONS LTD ν. ΦΙΣΕΝΤΖΙΔΗΣ, Αρ. Αγωγής: 929/15, 30/6/2020

LENAS GENERAL CONSTRUCTIONS LTD ν. ΦΙΣΕΝΤΖΙΔΗΣ, Αρ. Αγωγής: 929/15, 30/6/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2020:A280 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. ΠΑΣΧΑΛΙΔΗ, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 929/15 Μεταξύ: LENAS GENERAL CONSTRUCTIONS LTD Ενάγοντες και ΦΙΣΕΝΤΖΙΔΗΣ XXXXX Εναγόμενος --------------------------------------- Ημερομηνία: 30 Ιουνίου 2020 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες: κ. Γ.Φ. Τρίγγας Για Εναγόμενο: κα Π. Παπαπέτρου για Χατζηαναστασίου, Ιωαννίδη ΔΕΠΕ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αγωγή οι ενάγοντες, εταιρεία η οποία ασχολείται με την κατασκευή και τοποθέτηση αλουμινίων, ισχυρίζονται ότι περί τον Σεπτέμβριο 2012 συμφώνησαν προφορικά με τον εναγόμενο όπως του δώσουν γραπτή προσφορά για την διεκπεραίωση εργασιών κατασκευής και τοποθέτησης αλουμινίων σε κτήριο που ο τελευταίος ανακαίνιζε και το οποίο βρισκόταν σε συγκεκριμένο ακίνητο του στη Λευκωσία. Σύμφωνα με τους ενάγοντες, μετά που αυτοί έδωσαν στον εναγόμενο τη σχετική προσφορά τους στις 03/09/12 και ο τελευταίος την αποδέχτηκε, αυτοί προχώρησαν και εκτέλεσαν πλήρως τις συμφωνηθείσες εργασίες, λεπτομέρειες των οποίων παρατίθενται στην παρ. 3 της Ε/Α και απέστειλαν στον εναγόμενο στις 22/10/12 σχετικό τιμολόγιο για το ποσό των €16.380 το οποίοι συνιστούσε τη συμφωνηθείσα αμοιβή τους. Το εν λόγω ποσό, ισχυρίζονται περαιτέρω οι ενάγοντες, το χρέωσαν και στο λογαριασμό που δημιούργησαν και τηρούσαν στο όνομα του εναγόμενου με αρ.320281 και αν και έστειλαν στον τελευταίο και κατάσταση του λογαριασμού αλλά και επιστολή - απαίτηση μέσω δικηγόρου στις 30/01/15, αυτός ουδέποτε ανταποκρίθηκε στις εκκλήσεις τους και μέχρι σήμερα εξακολουθεί να τους οφείλει το ποσό των €16.380, το οποίο είναι και το ποσό που οι ενάγοντες αξιώνουν με την παρούσα αγωγή στη βάση χρέους που προέρχεται από πώληση και παράδοση εμπορευμάτων και/ή παροχή υπηρεσιών και/ή δυνάμει οφειλόμενου υπολοίπου λογαριασμού. Ο εναγόμενος στην υπεράσπιση του, την οποία τροποποίησε μετά από άδεια που του δόθηκε από το Δικαστήριο με ενδιάμεση απόφαση ημερ. 13/01/20, απορρίπτει την αξίωση των εναγόντων και ισχυρίζεται τα εξής. Αφ' ενός ο εναγόμενος ισχυρίζεται ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο «ναι μεν ήταν ένας εκ των ιδιοκτητών του ακινήτου.αλλά νόμιμος κάτοχος και/ή καρπωτής και/ή ενοικιαστής του ακινήτου ήταν και παραμένει μέχρι σήμερα η αρχιτεκτονική εταιρεία Fissentzidis Architects Studio Ltd ΗΕ61841 όπου στεγάζονται και τα γραφεία της και η οποία κατά τον ουσιώδη χρόνο ανέλαβε την ευθύνη και/ή τα έξοδα για ανακαίνιση του Ακινήτου με την έγκριση των ιδιοκτητών του Ακινήτου». Συνεπώς, ισχυρίζεται ο εναγόμενος, ο ίδιος ουδέποτε συμβλήθηκε προσωπικά με τους ενάγοντες αφού η «.οποιασδήποτε προφορική συμφωνία έγινε σε σχέση με τα όσα ισχυρίζονται οι ενάγοντες έγινε μεταξύ των εναγόντων και της εταιρείας η οποία ήταν και είναι νόμιμος κάτοχος και/ή καρπωτής και/ή ενοικιαστής του ακινήτου και όχι με τον εναγόμενο με τον οποίο ουδέποτε έγινε οποιαδήποτε συμφωνία με τους ενάγοντες υπό την προσωπική του ιδιότητα». Ισχυρίζεται δε ότι «οι οποιεσδήποτε τυχόν επαγγελματικές σχέσεις και/ή τυχόν προφορικές και/ή γραπτές συμφωνίες διαχρονικά ήταν μεταξύ των εναγόντων και της εταιρείας (αρχιτεκτονική εταιρεία)». Αφ' ετέρου και «ανεξαρτήτως και/ή άνευ βλάβης» της πιο πάνω θέσης του ότι καμία συμφωνία δεν έκαμε με τους ενάγοντες υπό την προσωπική του ιδιότητα, ο εναγόμενος ισχυρίζεται ότι «σε περίπτωση που διαφανεί ότι η συμφωνία έγινε με τον εναγόμενο.ο εναγόμενος συμφώνησε με τους ενάγοντες να τοποθετηθούν κάποια αλουμίνια στο ακίνητο με αντάλλαγμα τη διαφήμιση των εργασιών των εναγόντων». Τέλος, αν και στο δικόγραφο του ο εναγόμενος παραδέχεται ότι όντως εκτελέστηκε το μεγαλύτερο μέρος των εργασιών που ισχυρίζονται οι ενάγοντες ότι εκτέλεσαν στο ακίνητο, αρνείται ότι τοποθετήθηκε και δίφυλλη θύρα αξίας €1.000 ως οι τελευταίοι ισχυρίζονται και ισχυρίζεται ότι αυτός ουδέποτε έλαβε οποιοδήποτε τιμολόγιο ή κατάσταση λογαριασμού από τους ενάγοντες. Στο απαντητικό τους δικόγραφο οι ενάγοντες, οι οποίοι απορρίπτουν όσους ισχυρισμούς του εναγόμενου έρχονται σε αντίθεση με τους δικούς τους ισχυρισμούς, ισχυρίζονται ότι οδηγίες και υποδείξεις για την κατασκευή και τοποθέτηση των αλουμινίων τους έδινε πάντα ο ίδιος ο εναγόμενος, χωρίς ποτέ να αναφερθεί ή να εμπλακεί το όνομα οποιασδήποτε εταιρείας. Κατά την ακρόαση, μαρτυρία για τους ενάγοντες έδωσε μόνο ο διευθυντής τους, Σ. Λένας (ΜΕ1), ενώ για την πλευρά του εναγόμενου μαρτυρία έδωσε ο ίδιος ως ΜΥ1 και η Τ. Αποστολίδου, διευθύντρια της εταιρείας Α. Apostolides & Sons Ltd ως ΜΥ

  1. Η μαρτυρία του ΜΕ1, η ουσία της κυρίως εξέτασης του οποίου έλαβε τη μορφή γραπτής δήλωσης (Έγγραφο Α), κινήθηκε ουσιαστικά πάνω στις ίδιες γραμμές με το δικόγραφο των εναγόντων. Συγκεκριμένα ο μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι τον εναγόμενο τον είχε γνωρίσει για πρώτη φορά στο σπίτι που ο τελευταίος διέμενε με τους γονείς του στην οδό XXXXX 22 στη Λευκωσία και ότι τον πατέρα του εναγόμενου, ο οποίος όπως και ο εναγόμενος ήταν αρχιτέκτονας, τον γνώριζε από προηγουμένως διότι έτυχε στο παρελθόν οι δύο τους να συνεργαστούν σε διάφορα κατασκευαστικά έργα. Κατά την εν λόγω συνάντηση του με τον εναγόμενο, ο τελευταίος, σύμφωνα με τον μάρτυρα, του ανέφερε ότι προέβαινε σε κάποιες εργασίες ανακαίνισης σε συγκεκριμένο ακίνητο του στην οδό XXXXX 300 στη Λευκωσία όπου υπήρχε κάποιο κτίριο με γραφεία καθώς και μία κατοικία, και ότι ήθελε όπως στην εν λόγω κατοικία κατασκευαστούν και τοποθετηθούν αλουμίνια. Συμφωνήθηκε τότε προφορικά με τον εναγόμενο, ισχυρίστηκε ο μάρτυρας, όπως οι ενάγοντες του δώσουν προσφορά για την εκτέλεση των σχετικών εργασιών και αφού οι τελευταίοι ετοίμασαν και έδωσαν στον πρώτο την εν λόγω προσφορά τους στις 03/09/12 (Τεκ.1) και αυτός την αποδέχτηκε, οι ενάγοντες προχώρησαν και εκτέλεσαν στην κατοικία τις συμφωνηθείσες εργασίες εκδίδοντας στο τέλος, και συγκεκριμένα στις 22/10/12, σχετικό τιμολόγιο για το ποσό των €16.
  2. Το εν λόγω τιμολόγιο, ισχυρίστηκε ο μάρτυρας, το οποίο εκδόθηκε στο όνομα του εναγόμενου και στο οποίο αναφέρεται ως διεύθυνση του τελευταίου η διεύθυνση της πατρικής του οικίας όπου είχε γίνει και η συνάντηση μεταξύ εναγόμενου και ΜΕ1, οι ενάγοντες το έστειλαν ταχυδρομικώς στον εναγόμενο. Σύμφωνα με το μάρτυρα, επειδή ο εναγόμενος ουδέποτε προχώρησε στην εξόφληση του εν λόγω τιμολογίου, αυτός, ο μάρτυρας δηλαδή, έστειλε ο ίδιος στον εναγόμενο email στις 07/03/13 υπενθυμίζοντας τον ότι ακόμη εκκρεμεί η πληρωμή της αμοιβής των εναγόντων, επισυνάπτοντας στο εν λόγω email και αντίγραφο της κατάστασης λογαριασμού που η ενάγουσα τηρούσε στο όνομα του εναγόμενου και στον οποίο λογαριασμό, η μόνη συναλλαγή που καταγραφόταν να είχε γίνει, ήταν η χρέωση ημερ. 22/10/12 για το ποσό του τιμολογίου το οποίο παρέμενε απλήρωτο (Τεκ.3 και 4). Ισχυρίστηκε ο μάρτυρας ότι επειδή ο εναγόμενος παρέλειψε και πάλι να ανταποκριθεί, του έστειλε εκ νέου email - υπενθύμιση στις 16/05/13, επισυνάπτοντας και πάλι αντίγραφο της κατάστασης λογαριασμού, δίδοντας του όμως αυτή τη φορά τελεσίγραφο εξόφλησης μέχρι τέλος Μαΐου 2013 (Τεκ.4). Επειδή όμως ούτε και τότε ανταποκρίθηκε ο εναγόμενος, οι ενάγοντες, μη έχοντας άλλη επιλογή, έδωσαν οδηγίες στους δικηγόρους τους να στείλουν σχετική επιστολή - απαίτηση στον εναγόμενο στις 30/01/15 (Τεκ.5) και όταν ο τελευταίος επέδειξε και πάλι αδιαφορία, καταχωρήθηκε η παρούσα αγωγή. Δέχτηκε ο μάρτυρας κατά την αντεξέταση του ότι στο συγκεκριμένο ακίνητο μεταξύ άλλων ήταν και το αρχιτεκτονικό γραφείο του πατέρα του εναγόμενου, ισχυρίστηκε όμως ότι δεν γνώριζε αν το εν λόγω γραφείο ήταν εταιρεία ή αν κάτοχος του υποστατικού ήταν μια τέτοια εταιρεία. Τους ενάγοντες, ισχυρίστηκε ο μάρτυρας, δεν τους ενδιέφερε ποιος ήταν ο κάτοχος του υποστατικού στο οποίο θα εκτελούσαν εργασίες αλλά το πρόσωπο που τις ζητούσε - «.(δηλαδή) όταν θα πάω εγώ να δω τη δουλειά, να την μετρήσω πρέπει να δω το κοτσιάνη ποιου ένει;.είμαστε αλουμινιτζίες» - και ο εναγόμενος, σύμφωνα με τον μάρτυρα, ο οποίος ήταν και το πρόσωπο που ζήτησε τις επίδικες εργασίες, ποτέ δεν ανέφερε ότι ο ίδιος δεν είχε οποιαδήποτε σχέση με το ακίνητο ή τις επίδικες εργασίες που αυτός ζήτησε να γίνουν ή ότι η επίδικη συνεργασία θα ήταν στην πραγματικότητα με κάποια εταιρεία και όχι τον ίδιο ή ότι οι επίδικες εργασίες ζητούνταν για λογαριασμό κάποιας εταιρείας. Άλλωστε, ισχυρίστηκε ο μάρτυρας, ο εναγόμενος δεν διαμαρτυρήθηκε ποτέ για το γεγονός ότι ήταν το δικό του όνομα που αναφερόταν στην προσφορά, στο τιμολόγιο και στην κατάσταση λογαριασμού που του απέστειλαν και κανένα λόγο δεν είχαν οι ενάγοντες να εκδώσουν και να αποστείλουν στον εναγόμενο προσωπικά τα εν λόγω έγγραφα αν γνώριζαν από την αρχή ότι δεν ήταν αυτός που θα τους πλήρωνε αλλά κάποια εταιρεία - «Εγώ όταν έκαμα την προσφορά, τιμολόγιο, αποδείξεις τζαι έστειλα email από το 2012 - 2013, εν με έπιασε ένας άνθρωπος να μου πει μεν το φκάλεις πάνω σε τούτο στο όνομα, φκάρτω σε τούτο το όνομα. Εν έγινε κάτι τέθκιο. Εν με πήρε ένας άνθρωπος να μου πει έγινε λάθος». Πέραν της θέσης ότι οι επίδικες εργασίες ζητήθηκαν και έγιναν για λογαριασμό της αρχιτεκτονικής εταιρείας στην οποία ο εναγόμενος ήταν διευθυντής, η αντεξέταση του μάρτυρα επεκτάθηκε και προς μία άλλη κατεύθυνση, ήτοι γύρω από την άλλη θέση της υπεράσπισης ότι ο εναγόμενος είχε συμφωνήσει με τους ενάγοντες όπως τα επίδικα αλουμίνια τοποθετηθούν άνευ χρηματικού ανταλλάγματος. Αυτό, σύμφωνα με την υποβολή που έγινε στο μάρτυρα, αφ' ενός διότι με το να τοποθετηθούν τα αλουμίνια των εναγόντων στο χώρο που βρίσκονταν οι εγκαταστάσεις της αρχιτεκτονικής εταιρείας του εναγόμενου, οι πρώτοι θα λάμβαναν συνεχή διαφήμιση από τον τελευταίο και αφ' ετέρου διότι ο πατέρας του εναγόμενου δεν είχε ζητήσει στο παρελθόν να λάβει από τους ενάγοντες προμήθειες για τα κατασκευαστικά έργα που τους είχε αναθέσει ως αρχιτέκτονας Ο μάρτυρας απέρριψε κατηγορηματικά τις εν λόγω υποβολές και ισχυρίστηκε ότι όχι μόνο δεν συμφωνήθηκε ποτέ κάτι τέτοιο με τον εναγόμενο ο οποίος ουδέποτε αντέδρασε όταν έλαβε τρεις τουλάχιστον γραπτές απαιτήσεις από τους ενάγοντες για να τους πληρώσει προσωπικά την αμοιβή τους και μάλιστα ζήτησε και πίστωση χρόνου για να τους εξοφλήσει ισχυριζόμενος ότι ανέμενε να λάβει κάποια κρατική επιχορήγηση λόγω του ότι το υποστατικό στο οποίο έγιναν οι εργασίες ήταν διατηρητέο αλλά και ότι καμία ανάγκη είχαν οι ενάγοντες να διαφημιστούν μέσω του εναγόμενου αφού ήδη είχαν οι ίδιοι ιδιόκτητο εκθεσιακό χώρο για το σκοπό αυτό (show room). Στην αντιπέρα όχθη ο εναγόμενος, ο οποίος επίσης υιοθέτησε γραπτή δήλωση ως μέρος της κυρίως εξέτασης του (Έγγραφο Β), ισχυρίστηκε ότι όλες οι εργασίες ανακαίνισης που γίνονταν στο χώρο του επίμαχου ακινήτου, στο οποίο ο ίδιος είναι συνιδιοκτήτης, αυτές γίνονταν για λογαριασμό της αρχιτεκτονικής εταιρείας στην οποία αυτός είναι διευθυντής και η οποία εταιρεία διατηρούσε στο ακίνητο γραφεία. Σύμφωνα με τον εναγόμενο, επειδή οι εργασίες ανακαίνισης περιλάμβαναν και την αναπαλαίωση μιας διατηρητέας οικοδομής η οποία επίσης βρισκόταν εκεί και η οποία συνιστά μέρος της κατοικίας στην οποία αυτός διαμένει σήμερα, το όλο κατασκευαστικό έργο το είχε αναλάβει η εταιρεία του, η οποία μάλιστα είχε αιτηθεί και λάβει και σχετική κρατική επιχορήγηση λόγω του διατηρητέου. Όλοι οι εμπλεκόμενοι εργολάβοι και υπεργολάβοι συνπώς, ισχυρίστηκε ο εναγόμενος, περιλαμβανομένων και των εναγόντων, γνώριζαν και εξέδιδαν τα τιμολόγια και τις αποδείξεις τους στο όνομα της εταιρείας, ώστε να καταστεί δυνατή η λήψη της κρατικής επιχορήγησης (βλ. Τεκ. 6 - 17). Ως προς τη επίδικη συνεργασία με τους ενάγοντες, ο εναγόμενος ισχυρίστηκε μεταξύ άλλων τα εξής: «
  3. Όσον αφορά την συνεργασία που ισχυρίζεται η Ενάγουσα εταιρεία ότι είχαμε αυτή ήταν μέσα στο έτος του
  4. Συγκεκριμένα ο διευθυντής της Ενάγουσας εταιρείας, ο κύριος XXXXX, μου ανέφερε ότι θα τοποθετήσει τα αλουμίνια στην οικία μου με αντάλλαγμα την διαφήμιση των εργασιών του. Επειδή στο Ακίνητο βρίσκεται το αρχιτεκτονικό γραφείο της Εταιρείας και η κατοικία μου θεώρησε ότι θα είναι καλή διαφήμιση για τους πελάτες του γραφείου. Ο λόγος που ο κύριος XXXXX δεν ήθελε να του καταβάλω οποιοδήποτε ποσό είναι επειδή η Ενάγουσα εταιρεία έλαβε από την Εταιρεία, μέσω του πατέρα μου, XXXXX Φισεντζίδη, όσο ήταν διευθυντής της Εταιρείας, αρκετές εργασίες χωρίς να καταβάλει οποιαδήποτε προμήθεια η Ενάγουσα εταιρεία στην Εταιρεία και μου ανέφερε ότι το αντάλλαγμα του για την τοποθέτηση των αλουμινίων θα είναι μόνο η διαφήμιση. Επιπρόσθετα ο κύριος XXXXX γνώριζε ότι για όλες τις εργασίες επί του Ακινήτου εκδιδόταν τιμολόγιο και απόδειξη μόνο στο όνομα της Εταιρείας για τους λόγους που προανέφερα. Αν ο κύριος XXXXX μου παρουσίαζε το τιμολόγιο, Τεκμήριο 2, θα του ανέφερα ότι αυτό θα έπρεπε να εκδοθεί στο όνομα της Εταιρείας. Ουδέποτε όμως μου παρουσίασε το εν λόγω τιμολόγιο επειδή ουδέποτε θα μας χρέωνε όπως ο ίδιος μου ανέφερε.
  5. Τα αλουμίνια που τοποθετήθηκαν στο Ακίνητο είναι αυτά που αναφέρονται στην παράγραφο 3 (α) - (ζ) της έκθεσης απαίτησης. Δεν τοποθετήθηκε η θύρα που αναφέρεται στην παράγραφο 3 (η) της έκθεσης απαίτησης. Τα αλουμίνια τοποθετήθηκαν εντός του έτους
  6. Είμαι σίγουρος για αυτό τον ισχυρισμό καθότι οι 2 μεταλλικές σκάλες που υπάρχουν στην οικία μου έχουν τοποθετηθεί μετά την τοποθέτηση των αλουμινίων όπως φαίνεται από το τιμολόγιο όπως A.C.G. Steelworks Ltd, ημερομηνίας 15/06/2011 και τις σχετικές φωτογραφίες που έχω λάβει ως αρχιτέκτονας του κτηρίου και έχω αποθηκεύσει στον υπολογιστή μου (Τεκ.18). Έχω στην κατοχή μου αντίγραφο του εν λόγω τιμολογίου καθότι το πρωτότυπο έχει κατατεθεί στην Κυβέρνηση για σκοπούς εμβάσματος της κρατικής χορηγίας Το τιμολόγιο έχει εκδοθεί στο όνομα της Εταιρείας.
  7. Ουδέποτε η Ενάγουσα ζήτησε από εμάς χρήματα για τα εν λόγω αλουμίνια γιατί ουδέποτε συμφωνήθηκε η τοποθέτησή τους με χρηματικό αντάλλαγμα. Το αντάλλαγμα ήταν η διαφήμιση της εργασίας της Ενάγουσας ως οι οδηγίες του διευθυντή της κύριου Λένα και η μεταξύ μας συμφωνία. Το τιμολόγιο όπως και η προσφορά και η κατάσταση λογαριασμού έγιναν σε μεταγενέστερο χρόνο από την τοποθέτηση των αλουμινίων γιατί από ότι φαίνεται η Ενάγουσα μετάνιωσε και ήθελε να χρεώσει τα αλουμίνια.
  8. Όσον αφορά την προσφορά ημερομηνίας 03/09/2012, Τεκμήριο 1, είναι η θέση μου ότι το Μέρος Α της προσφοράς φαίνεται και από την φύση και περιγραφή των εργασιών (π.χ. παρκέ υπνοδωματίων - υπήρχαν παρκέ στα υπνοδωμάτιο της οικίας του πατέρα μου μόνο) που αναφέρονται σε αυτήν, ότι αφορά ανακαίνιση του πατρικού μου, δηλαδή της οικίας του πατέρα μου XXXXX Φισεντζίδη. Σίγουρα δεν αφορά ανακαίνιση του Ακινήτου γιατί οι εργασίες στα κτήρια του Ακινήτου ήταν ολοκληρωμένες τον Ιούλιο του 2012, αφού τον Ιούλιο του 2012 άνοιξε για το κοινό το καφενείο του Ακινήτου. 18.Ο Εναγόμενος γνώριζε την ύπαρξη της Εταιρείας, γνώριζε ότι για τις εργασίες που γίνονταν στο Ακίνητο εκδιδόταν τιμολόγιο στο όνομα της Εταιρείας και εκδίδονταν αποδείξεις στο όνομα της Εταιρείας γιατί αυτές θα κατατίθεντο στην Κυβέρνηση για την χορήγηση της κρατικής χορηγίας.
  9. Επίσης έχω στην κατοχή μου αντίγραφο της προσφοράς A. Apostolides & Sons Ltd, σχετικό τιμολόγιο και απόδειξη πληρωμής στο όνομα της Εταιρείας. Η εταιρεία Apostolides τοποθέτησε μεταξύ άλλων ταβάνια και πατώματα στην οικία μου επί του ακινήτου κατά ή περί τον Μάρτιο του
  10. Τα ταβάνια και πατώματα στο κτήριο τοποθετήθηκαν μετά την τοποθέτηση των αλουμινίων στην οικία μου από την Ενάγουσα και αυτό μπορεί να το επιβεβαιώσει και η κυρία Αποστολίδου μία εκ των διευθυντριών της προαναφερόμενης εταιρείας.
  11. Επίσης έχω στην κατοχή μου αντίγραφο δελτίου παραλαβής, τιμολόγιο και απόδειξη ανάληψης του ποσού της πληρωμής των κουζινών από το ΙΚΕΑ περί τον Φεβρουάριο του 2012, όπου αγοράστηκαν και μεταφέρθηκαν στο Ακίνητο μετά την τοποθέτηση των αλουμινίων. Δεν θα μπορούσα να παραλάβω τις κουζίνες πριν την τοποθέτηση των αλουμινίων.
  12. Ουδέποτε έλαβα ταχυδρομικώς οποιαδήποτε προσφορά, τιμολόγιο και κατάσταση λογαριασμού. Από τις αρχές του 2012 διέμενα στην οικία επί του Ακινήτου. Το σπίτι ήταν κλειστό, αφού ήταν ήδη τοποθετημένα τα αλουμίνια το
  13. Επίσης ουδέποτε έλαβα email από την Ενάγουσα και από τον διευθυντή αυτής κύριο XXXXX. Στο email που ισχυρίζεται η Ενάγουσα ότι έστειλε, υπάρχει φίλτρο και όταν δεν έχω καταχωρημένο όνομα, τοποθετούνται στα spam. Σε περίπτωση που έστειλε η Ενάγουσα email αυτό ενδεχομένως να πήγε στα spam. Σήμερα το εν λόγω email δεν είναι ενεργό καθότι από το 2017 χρησιμοποιώ το XXXXX @fissentzidesarchitects.com.
  14. Ενόψει των πιο πάνω είναι η θέση μου ότι η οποιαδήποτε συμφωνία με την Ενάγουσα έγινε μέσω της Εταιρείας και όχι μαζί μου προσωπικά. Σε περίπτωση όπως που το δικαστήριο απορρίψει τον εν λόγω ισχυρισμό, φαίνεται από τα πιο πάνω ότι η χρέωση των αλουμινίων έγινε κατόπιν εκ των υστέρων σκέψεων της Ενάγουσας καθότι η συμφωνία ήταν να τοποθετηθούν με αντάλλαγμα την διαφήμισή τους στους πελάτες που θα έβλεπα στο γραφεία που ήταν δίπλα από την κατοικία μου. Προς τούτο αιτούμαι όπως η παρούσα αγωγή απορριφθεί με έξοδα υπέρ μου.» Αντεξεταζόμενος, ο εναγόμενος δέχτηκε ότι όντως οι ενάγοντες προχώρησαν και τοποθέτησαν στη βάση συμφωνίας αλουμίνια στην κατοικία που βρίσκεται στο ακίνητο και στην οποία αυτός διαμένει και δήλωσε ότι δεν αμφισβητεί ότι ο ΜΕ1 έστειλε όλα τα έγγραφα που ισχυρίζεται ότι έστειλε, τόσο στην διεύθυνση της πατρικής του κατοικίας όσο και στο email του. Ισχυρίστηκε όμως ο εναγόμενος ότι ο ίδιος δεν έχει παραλάβει τα εν λόγω έγγραφα, πολύ πιθανόν γιατί δεν διαμένει πλέον στην πατρική του κατοικία και το «φίλτρο ασφαλείας» των email του αρχιτεκτονικού του γραφείου, μπορεί να «έκοψε» τα emails του ΜΕ1 με αποτέλεσμα αυτά να περάσουν απαρατήρητα. Ο τελευταίος μάρτυρας για την υπεράσπιση ήταν η διευθύντρια της εταιρείας Α. Apostolides & Sons Ltd, η οποία ανέφερε ότι η εταιρεία της είχε αναλάβει την τοποθέτηση πατώματος στην κατοικία του εναγόμενου περί τον Μάρτιο 2012, όταν το κτίριο ήταν ήδη τελειωμένο, ήτοι αφού είχαν ήδη αποπερατωθεί όλες οι προαπαιτούμενες εργασίες, περιλαμβανομένης και της τοποθέτησης αλουμινίων και ότι για την εργασία αυτή η εταιρεία της εξέδωσε σχετικό τιμολόγιο και απόδειξη είσπραξης πληρωμής προς την εταιρεία του εναγόμενου (Τεκ.14). Αντεξεταζόμενη η μάρτυς ανέφερε ότι δεν γνωρίζει αν οι αποδείξεις και το τιμολόγιο της εταιρείας της χρησιμοποιήθηκαν από τον εναγόμενο ή την εταιρεία του για την εξασφάλιση οποιασδήποτε κρατικής χορηγίας. Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας αμφότεροι οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των μερών προχώρησαν σε εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις στις οποίες, πέραν της νομικής επιχειρηματολογίας, υποστήριξαν ο καθένας τους το αξιόπιστο της εκδοχής του αντίστοιχου πελάτη του έναντι του αναξιόπιστου της εκδοχής της άλλης πλευράς. Ειδική αναφορά στις αγορεύσεις των συνηγόρων κάμνω πιο κάτω όπου κρίνεται αναγκαίο, Εξέτασα με προσοχή τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου, παρακολουθώντας παράλληλα τους μάρτυρες ενώ κατέθεταν, έχοντας κατά νου τις νομολογιακές αρχές που διέπουν την αξιολόγηση της μαρτυρίας ως επίσης και την δυνατότητα του Δικαστηρίου να αποδεχτεί ή να απορρίψει είτε όλη είτε μέρος της προσκομισθείσας μαρτυρίας (βλέπε Παύλου v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 68, Σάββα v. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 391, Kades v. Nicolaou & Another
(1986)1 C.L.R. 212, Agapiou v. Panayiotou
(1988)1 C.L.R. 257 και Theomaria Estates Ltd v. Samuel Mason κ.α.
(2005)1 Α.Α.Δ. 256). Προτού προχωρήσω με την αξιολόγηση της μαρτυρίας κρίνω σκόπιμο όπως παραθέσω τα γεγονότα που εκ της δικογραφίας αλλά και ιδιαίτερα μετά και τη μαρτυρία του εναγόμενου προκύπτουν να συνιστούν κοινό και μη αμφισβητούμενο έδαφος μεταξύ των μερών. Από το 2004 μέχρι το 2017 ο εναγόμενος ήταν συνιδιοκτήτης σε συγκεκριμένο ακίνητο στη Λευκωσία εντός του οποίου υπήρχε μεταξύ άλλων και μέχρι σήμερα υπάρχει, μία κατοικία στην οποία διαμένει ο ίδιος καθώς επίσης και τα γραφεία της αρχιτεκτονικής εταιρείας του πατέρα του, στην οποία εταιρεία ο εναγόμενος είναι από το 2007 διευθυντής. Όταν η κατοικία του εναγόμενου και τα γραφεία της εταιρείας του ανακαινίζονταν, αυτός ενεπλάκη ενεργά στη σύναψη κάποιας συμφωνίας με τους ενάγοντες στα πλαίσια της οποίας οι τελευταίοι συμφώνησαν να κατασκευάσουν και να τοποθετήσουν στην κατοικία του εναγόμενου συγκεκριμένες κατασκευές από αλουμίνια. Ενεργώντας στη βάση της συμφωνίας αυτής, οι ενάγοντες κατασκεύασαν και τοποθέτησαν στην κατοικία του εναγόμενου τουλάχιστο τις κατασκευές που αναφέρονται στις παρ. 3(α) - 3(ζ) της Ε/Α, η συνολική αξία των οποίων ανήρχετο, σύμφωνα με τον μη αμφισβητούμενο ισχυρισμό στην παρ. 3 της Ε/Α, στις €15.
  1. Μεταξύ Μαρτίου και Μαΐου 2013, ο διευθυντής των εναγόντων, δηλαδή ο ΜΕ1, έστειλε δύο email σε ηλεκτρονική διεύθυνση (email) που χρησιμοποιούσε ο εναγόμενος μέχρι και το 2017, ζητώντας από τον τελευταίο όπως πληρώσει στους ενάγοντες το ποσό των €16.380 ως η κατ' ισχυρισμό αξία των εργασιών που εκτελέσθηκαν και επισύναψε στα email του κατάσταση λογαριασμού που τηρούσαν οι ενάγοντες στο όνομα του εναγόμενου με αρ. 320281 και η οποία παρουσίαζε οφειλόμενο υπόλοιπο ύψους €16.380 το οποίο φερόταν να είχε προκύψει από μόνο μία συναλλαγή, ήτοι μία χρέωση ημερομηνίας 22/10/12 για το ποσό των €16.380 με την αιτιολογία Sales Invoice CRI
  2. Για την εργασία που εκτέλεσαν στην κατοικία του εναγόμενου οι ενάγοντες δεν έλαβαν μέχρι σήμερα οποιαδήποτε χρηματική πληρωμή είτε από τον εναγόμενο είτε από την εταιρεία του είτε από οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο. Για όλα τα πιο πάνω κάμνω ανάλογα ευρήματα. Η εκδοχή την οποία οι ενάγοντες προώθησαν μέσω του ΜΕ1 κατά την ακρόαση, ήταν ότι τις επίδικες εργασίες στην κατοικία του εναγόμενου, στις οποίες εργασίες ισχυρίστηκαν ότι περιλαμβανόταν και η κατασκευή και τοποθέτηση μίας δίφυλλης πόρτας για το επιπρόσθετο ποσό των €1000, τις εκτέλεσαν έναντι αμοιβής στη βάση συμφωνίας που είχαν με τον ίδιο τον εναγόμενο προσωπικά και ότι η εν λόγω συμφωνία αποτυπώνεται μεταξύ άλλων σε σχετική προσφορά που απεύθυναν και παρέδωσαν στον τελευταίο στις 03/09/12 καθώς επίσης και στο σχετικό τιμολόγιο που εξέδωσαν στο όνομα του μετά το πέρας των εργασιών, ήτοι στις 22/10/12, το οποίο ισχυρίζονται ότι επίσης του έστειλαν όπως του έστειλαν και σχετική κατάσταση λογαριασμού που τηρούσαν στο όνομα του, χωρίς ποτέ αυτός να διαμαρτυρηθεί. Την πιο πάνω αξίωση των εναγόντων, ο εναγόμενος την αμφισβήτησε μέσω του δικογράφου του προβάλλοντας δύο εκδοχές ως προς τα κατ' εκείνον πραγματικά γεγονότα που περιέβαλλαν την επίδικη συμφωνία συνεργασίας με τους ενάγοντες. Η μία δικογραφημένη εκδοχή του εναγόμενου τον έφερε ουσιαστικά να μην αμφισβητεί ότι η επίδικη συμφωνία συνίστατο σε συμφωνία εκτέλεσης εργασιών έναντι χρηματικής αμοιβής αλλά να αμφισβητεί μόνο τον ισχυρισμό ότι ήταν αυτός προσωπικά που συμβλήθηκε με τους ενάγοντες. Στη βάση αυτής της εκδοχής, ο εναγόμενος πρόβαλε στο δικόγραφο του τον ισχυρισμό ότι η επίδικη συμφωνία δεν ήταν με τον ίδιο προσωπικά αλλά με την εταιρεία του την οποία αυτός εκπροσωπούσε ως διευθυντής - «.οποιασδήποτε προφορική συμφωνία έγινε σε σχέση με τα όσα ισχυρίζονται οι ενάγοντες.. έγινε μεταξύ των εναγόντων και της εταιρείας . και όχι με τον εναγόμενο με τον οποίο ουδέποτε έγινε οποιαδήποτε συμφωνία με τους ενάγοντες υπό την προσωπική του ιδιότητα.» Η άλλη δικογραφημένη εκδοχή του εναγόμενου, η οποία προβάλλεται «ανεξαρτήτως και/ή άνευ βλάβης» της ανωτέρω θέσης του ότι ουδέποτε συμβλήθηκε προσωπικά με τους ενάγοντες, φέρει ουσιαστικά τον εναγόμενο να αμφισβητεί μόνο το τι ακριβώς είχε συμφωνηθεί μεταξύ των εναγόντων και του ιδίου προσωπικά, με την επί του προκειμένου θέση του να είναι ότι αυτό που συμφώνησε με τους ενάγοντες ήταν όπως μην τους καταβάλει οποιαδήποτε χρήματα για τις εργασίες τους αλλά ως αντάλλαγμα τους διαφημίσει στους πελάτες του - «σε περίπτωση που διαφανεί ότι η συμφωνία έγινε με τον εναγόμενο.ο εναγόμενος συμφώνησε με τους ενάγοντες να τοποθετηθούν κάποια αλουμίνια στο ακίνητο με αντάλλαγμα τη διαφήμιση των εργασιών των εναγόντων». Σε κάθε περίπτωση αν και δέχεται ότι στην κατοικία του οι ενάγοντες εκτέλεσαν εργασίες συνολικής αξίας €15.380, ο εναγόμενος αμφισβητεί ότι στις επίδικες εργασίες περιλαμβάνετο και η κατ' ισχυρισμό κατασκευή και τοποθέτηση μίας δίφυλλης πόρτας για το επιπρόσθετο ποσό των €
  3. Με κοινώς αποδεκτή λοιπόν τη θέση του ΜΕ1 και των εναγόντων γενικότερα ότι στα πλαίσια κάποιας συμφωνίας οι τελευταίοι εκτέλεσαν εργασίες στην κατοικία του εναγόμενου συνολικού ύψους τουλάχιστο €15.380 χωρίς όμως να έχουν μέχρι σήμερα λάβει οποιαδήποτε πληρωμή ως αμοιβή, το ουσιαστικό ερώτημα που προκύπτει είναι το αν υπό το φως των αμφισβητήσεων του εναγόμενου οι ενάγοντες όντως δικαιούνταν να πληρωθούν για τις επίδικες εργασίες και δη ολόκληρο το ποσό που αξιώνουν και αν ναι, αν είναι από τον εναγόμενο που δικαιούνταν να το λάβουν. Ενώ όμως η επί του προκειμένου εκδοχή του ΜΕ1 ήταν από την αρχή μέχρι το τέλος σταθερή και εκ πρώτης όψεως φαίνεται να βρίσκει και έρεισμα στα έγγραφα που ο μάρτυρας παρουσίασε κατά την ακρόαση καθώς επίσης και στα όσα γεγονότα αναφέρονται ανωτέρω ότι προέκυψαν κατά την ακρόαση να συνιστούν κοινώς αποδεκτά και μη αμφισβητούμενα γεγονότα, δεν μπορεί να λεχθεί το ίδιο και για τον εναγόμενο. Εξηγώ. Κατά πρώτο υπενθυμίζω τη θεμελιωμένη αρχή ότι ένας διάδικος δικαιούται να προβάλει με το δικόγραφό του διαζευκτικούς ισχυρισμούς επί γεγονότων, αλλά οφείλει κατά την ακροαματική διαδικασία να επιλέξει την εκδοχή που θα προωθήσει (βλ. Μούντης Μιχάλης και άλλοι ν. Κώστα Φοίβου Παπαχριστοφόρου και άλλων,
(2012)1 Α.Α.Δ. 2637, Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα (Χρηματ.) Λτδ ν. Χίνη
(2008)1 Α.Α.Δ. 818· Καστάνος κ.ά. ν. Λαϊκή Κυπρ. Τράπεζα (Χρημ.) Λτδ
(2009)1 Α.Α.Δ. 1374 και Marfin Popular Bank Public Co. Ltd v. Μιχαήλ
(2012)1 Α.Α.Δ. 41). Η προβολή στο δικόγραφο κάποιας επιφύλαξης του τύπου «άνευ βλάβης» καμία σημασία δεν έχει κατά την ακρόαση όταν πρόκειται για ισχυρισμούς περί γεγονότων εφόσον «Διαζεύξεις. ως προς το τί ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.δεν χωρούν» (βλ. El Fath Co ν. EDT Shipping και άλλος
(1992)1 ΑΑΔ 1255). Είτε τα γεγονότα έγιναν με τον ένα τρόπο είτε με τον άλλο. Στην προκειμένη περίπτωση ο εναγόμενος όφειλε να επιλέξει ποιαν εκ των δύο δικογραφημένων εκδοχών του θα προωθούσε. Την εκδοχή που έφερε την επίδικη συνεργασία να γίνεται στη βάση μιας συμφωνίας μεταξύ δύο εταιρειών για εκτέλεση εργασιών έναντι αμοιβής και στην οποία συμφωνία ο εναγόμενος ενεργούσε απλά ως αντιπρόσωπος της εταιρείας του οπόταν και θα πρέπει να απαλλαχτεί λόγω απουσίας προσωπικής ευθύνης ή την εκδοχή που έφερε την επίδικη συμφωνία να είναι μεταξύ των εναγόντων και του εναγόμενου προσωπικά και στα πλαίσια της οποίας συμφωνήθηκε όπως το αντάλλαγμα των εναγόντων θα ήταν μόνο η διαφήμιση των εργασιών τους από τον εναγόμενο οπόταν και ο τελευταίος θα πρέπει να απαλλαχτεί στη βάση των συμφωνηθέντων. Ευνόητο είναι ότι εφόσον οι δύο αυτές εκδοχές εδράζονταν επί διαφορετικού πραγματικού υπόβαθρου δεν θα μπορούσαν και οι δύο να ευσταθούν και συνεπώς δεν θα μπορούσαν και οι δύο να προωθηθούν ταυτόχρονα. Η ίδια όμως η παρ.24 της Γ/Δ του εναγόμενου έκδηλα καταδεικνύει θεωρώ ότι ο εναγόμενος όχι μόνο δεν επέλεξε ποια εκ των δύο δικογραφημένων εκδοχών του θα προωθούσε αλλά μάλιστα κατ' ανεπίτρεπτο τρόπο προώθησε και τις δύο εκδοχές: «.είναι η θέση μου ότι η οποιαδήποτε συμφωνία με την Ενάγουσα έγινε μέσω της Εταιρείας και όχι μαζί μου προσωπικά. Σε περίπτωση όπως που το δικαστήριο απορρίψει τον εν λόγω ισχυρισμό, φαίνεται από τα πιο πάνω ότι η χρέωση των αλουμινίων έγινε κατόπιν εκ των υστέρων σκέψεων της Ενάγουσας καθότι η συμφωνία ήταν να τοποθετηθούν με αντάλλαγμα την διαφήμισή τους στους πελάτες που θα έβλεπα στο γραφεία που ήταν δίπλα από την κατοικία μου.» Προς επιβεβαίωση της πιο πάνω διαπίστωσης παραπέμπω και στην αγόρευση της ευπαίδευτης συνηγόρου του εναγόμενου, η οποία αγόρευση περιστράφηκε γύρω από τους ίδιους άξονες με τη μαρτυρία του τελευταίου. Υποστήριξε λοιπόν η συνήγορος ότι αυτό που καταδεικνύεται από την προσκομισθείσα μαρτυρία είναι ότι «.ο Εναγόμενος είτε άμεσα είτε έμμεσα υπέδειξε στην Ενάγουσα ότι ενεργούσε ως αντιπρόσωπος της Εταιρείας.(και).εφόσον ο Εναγόμενος λειτουργούσε ως αντιπρόσωπος της εταιρείας με την οποία ουσιαστικά η ενάγουσα συμβλήθηκε και το γνώριζε, ή είχε βάσιμους λόγους να το υποπτεύεται ότι ο Εναγόμενος ενεργούσε ως αντιπρόσωπος, δεν είναι δικαιολογημένο να έχει οποιαδήποτε ευθύνη.» αλλά, «.Σε περίπτωση όμως που το σεβαστό δικαστήριο αποφασίσει ότι ο εναγόμενος δεν απεκάλυψε το όνομα του αντιπροσωπευόμενου, της Εταιρείας, ή ότι η ενάγουσα δεν είχε λόγο να υποπτεύεται ότι ο Εναγόμενος ενεργούσε ως αντιπρόσωπος άλλου και προς τούτο καθίσταται ο ίδιος υπεύθυνος στη βάση του άρθρου 190 του Κεφ.149, τότε η αγωγή θα πρέπει να απορριφθεί.», μεταξύ άλλων διότι τα αλουμίνια φαίνεται ότι είχαν τοποθετηθεί στο ακίνητο πριν το Μάρτιο του 2012 και σε κάθε περίπτωση πριν την έκδοση της προσφοράς και του τιμολογίου (Τεκ.1 και 2), ο ΜΕ1 δεν μπορούσε να επιβεβαιώσει ποια αλουμίνια είναι που τελικά τοποθέτησαν οι ενάγοντες και τέλος διότι «η τοποθέτηση κάποιων αλουμινίων έγινε με αντάλλαγμα την διαφήμιση της εργασίας της ενάγουσας». Με άλλα λόγια, ο εναγόμενος ουσιαστικά προώθησε κατά θετικό τρόπο τον πραγματικό ισχυρισμό ότι υπέδειξε στους ενάγοντες ότι ενεργούσε ως αντιπρόσωπος εταιρείας ώστε να καταδείξει την απουσία προσωπικής ευθύνης να τους καταβάλει τη, με βάση αυτή την εκδοχή, μη αμφισβητούμενη συμφωνηθείσα αμοιβή, και την ίδια στιγμή, για να «καλύψει» το ενδεχόμενο ο εν λόγω πραγματικός ισχυρισμός του να μην γίνει πιστευτός από το Δικαστήριο, ήτοι αν ήθελε φανεί ότι στην πραγματικότητα «δεν απεκάλυψε το όνομα του αντιπροσωπευόμενου» ως ισχυρίζεται, προώθησε κατά θετικό επίσης τρόπο και τον αντίθετο πραγματικό ισχυρισμό ότι συμφώνησε μεν ο ίδιος προσωπικά με τους ενάγοντες για τις επίδικες εργασίες αλλά αυτό που συμφώνησε ήταν όπως μην τους πληρώσει οποιαδήποτε χρήματα. Με κάθε σεβασμό προς την υπεράσπιση, αυτού τους είδους η αντιφατική και ανεπίτρεπτη προώθηση διαζευκτικών πραγματικών εκδοχών δεν μπορεί παρά να επιδράσει καταλυτικά στο αξιόπιστο της όλης μαρτυρίας του εναγόμενου αφού «Διαζεύξεις. ως προς το τί ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.δεν χωρούν». Κατά δεύτερο, πέραν της προώθησης διαζευκτικών ισχυρισμών ως προς τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης, ο εναγόμενος στο τέλος κατέληξε κατά τη μαρτυρία του να προωθεί και μια τρίτη εκδοχή, η οποία όμως δεν περιλαμβάνεται στο δικόγραφο του και η οποία ουσιαστικά συνιστά το συνδυασμό των άλλων δύο διαζευκτικών εκδοχών του με κάποιες όμως «επιπρόσθετες» λεπτομέρειες οι οποίες όμως επίσης δεν δικογραφούνται. Σύμφωνα με αυτή την εκδοχή του εναγόμενου, αν και οι επίδικες εργασίες έγιναν προς όφελος του, ήταν η εταιρεία του που θα ήταν υπόχρεα για την πληρωμή των εναγόντων, εξ' ου και θέση του ήταν ότι αν θα εκδίδονταν τιμολόγιά θα έπρεπε να εκδίδονταν στο όνομα της εταιρείας και όχι του ιδίου (βλ. μεταξύ άλλων παρ.14,16 και 18 Γ/Δ εναγόμενου) και επειδή αυτό που συμφώνησε ο ίδιος ήταν όπως αυτός και η εταιρεία του διαφημίσουν τις εργασίες των εναγόντων, οι τελευταίοι δέχτηκαν όπως μην λάβουν οποιαδήποτε πληρωμή ως αντάλλαγμα. Επειδή όμως αυτή η εκδοχή του εναγόμενου, πέραν της μη δικογράφησης της, παρουσιάζει τους ενάγοντες να είχαν ουσιαστικά αποδεχτεί να εκτελέσουν αμισθί και με δικά τους έξοδα εργασίες συνολικού ύψους τουλάχιστο €15.380, πράγμα δύσκολο να σταθεί στη λογική, ο εναγόμενος, για να καταστήσει τη συγκεκριμένη εκδοχή πιο πειστική και λογικοφανή, «πρόσθεσε» κατά τη μαρτυρία του και την επιπρόσθετη αλλά μη δικογραφημένη λεπτομέρεια ότι «.Ο λόγος που ο κύριος XXXXX δεν ήθελε να του καταβάλω οποιοδήποτε ποσό είναι επειδή η Ενάγουσα εταιρεία έλαβε από την Εταιρεία, μέσω του πατέρα μου, XXXXX Φισεντζίδη, όσο ήταν διευθυντής της Εταιρείας, αρκετές εργασίες χωρίς να καταβάλει οποιαδήποτε προμήθεια η Ενάγουσα εταιρεία στην Εταιρεία.». Κοντολογίς, σύμφωνα με αυτή την εκδοχή του εναγόμενου, οι ενάγοντες, οι οποίοι σύμφωνα με τον αναντίλεκτο ισχυρισμό του ΜΕ1 κατά τον ουσιώδη χρόνο διέθεταν δικό τους διαφημιστικό-εκθεσιακό χώρο, ξαφνικά μια μέρα αποφάσισαν όπως προσφέρουν στον εναγόμενο και στην εταιρεία του δωρεάν αγαθά και υπηρεσίες αξίας €16000 περίπου ώστε να διαφημιστούν και ταυτόχρονα να «ξοφλήσουν» προμήθειες που κανονικά έπρεπε να είχαν καταβάλει στο παρελθόν στην εταιρεία του εναγόμενου και οι οποίες όμως τους είχαν «χαριστεί». Δεν νομίζω να χρειάζεται να επεκταθώ ως προς το γιατί και αυτή η εκδοχή του εναγόμενου είναι έκδηλα έκθετη σε απόρριψη, αφού όχι μόνο στερείται δικογραφικού ερείσματος αλλά και διότι συνιστά εκδοχή που ούτε στη λογική μπορεί να σταθεί. Αυτό αν μη τι άλλο διότι όχι μόνο δεν αναμένεται λογικά από ένα αρχιτέκτονα να λαμβάνει «παράπλευρες» ουσιαστικά προμήθειες από τους υπεργολάβους που εργάζονται σε ένα έργο που επιβλέπει για λογαριασμό του ιδιοκτήτη του αλλά και διότι η εν λόγω εκδοχή δεν συνάδει ούτε με τη κοινή επιχειρηματική λογική αλλά ούτε και με την ενέργεια του ΜΕ1 να στείλει δύο φορές email στον εναγόμενο για να απαιτήσει πληρωμή για τις επίδικες εργασίες, την οποία ενέργεια ο τελευταίος δήλωσε ότι δεν αμφισβητεί ότι όντως έγινε. Κατά τρίτο, ακόμη και απομονωμένες η μια από την άλλη, οι «τρεις» εκδοχές του εναγόμενου παρουσιάζουν τέτοιες εγγενείς αδυναμίες οι οποίες δεν μπορούν παρά να οδηγήσουν στην απόρριψη τους. Ενδεικτικά αναφέρω ότι ενώ ο εναγόμενος ισχυρίστηκε ότι η κατ' ισχυρισμό προσφορά των εναγόντων συνιστούσε εκ των υστέρων κατασκεύασμα των τελευταίων την ίδια στιγμή αναγνώρισε στην εν λόγω προσφορά και εργασίες για τις οποίες ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι συμφωνήθηκαν να γίνουν στην πατρική του κατοικία, ότι ενώ αρνήθηκε ότι έδινε οδηγίες και ότι επέβλεπε τις εργασίες των εναγόντων, την ίδια στιγμή ισχυρίστηκε ότι ο ίδιος και η εταιρεία του ήταν οι επιβλέποντες αρχιτέκτονες του έργου εντός του οποίου έγιναν οι εν λόγω εργασίες και μάλιστα παρουσίασε και φωτογραφίες που ο ίδιος λάμβανε κατά τα διάφορα στάδια του έργου ως ο επιβλέπων αρχιτέκτονας, ότι ενώ ισχυρίστηκε ότι οι ενάγοντες δεν δικαιούνται σε οποιαδήποτε πληρωμή διότι η συμφωνία ήταν όπως αυτός διαφημίσει τις εργασίες τους, καμία μαρτυρία δεν παρουσίασε ως προς το ότι όντως έκαμε μια τέτοια διαφήμιση και τέλος ότι ενώ ήταν εκ τις δικογραφίας αλλά και εκ της μαρτυρίας του εναγόμενου παραδεκτό ότι έγιναν όλες σχεδόν οι επίδικες εργασίες και ότι η αξία τους ήταν ως αναφέρεται στην παρ.3 της Ε/Α, εντούτοις κατά την ακρόαση ακόμη και αυτό το παραδεκτό γεγονός έτυχε της αμφισβήτησης της πλευράς του εναγόμενου (βλ. αντεξέταση του ΜΕ1 και τελική αγόρευση της συνηγόρου του εναγόμενου όπου επιχειρήθηκε ανεπιτυχώς να υποδειχθεί αδυναμία του ΜΕ1 να επιβεβαιώσει ποια αλουμίνια είναι που τελικά τοποθέτησαν οι ενάγοντες και ποια η αξία τους). Τίποτα ουσιαστικά από τα όσα ισχυρίστηκε ο εναγόμενος δεν βρίσκει οποιοδήποτε έρεισμα είτε πραγματικό, είτε νομικό, είτε λογικό, ενώ όσον αφορά τη θέση του ότι οι επίδικες εργασίες δεν μπορεί να έγιναν μεταξύ Σεπτεμβρίου - Οκτωβρίου 2012, θέμα στο οποίο αφορούσε η μαρτυρία της ΜΥ2, η εν λόγω θέση, όπως και η μαρτυρία της ΜΥ2, κρίνονται υπό τις περιστάσεις άνευ ουσιαστικής σημασίας εφόσον στο τέλος κατέστη κοινώς αποδεκτό ότι οι ενάγοντες όντως εκτέλεσαν τις επίδικες εργασίες στην κατοικία του εναγόμενου και καμία πληρωμή δεν έλαβαν μέχρι σήμερα ως αμοιβή. Στο βαθμό βέβαια που η θέση αυτή του εναγόμενου άπτεται των βασικών εκδοχών του περί σύναψης συμφωνίας είτε με την εταιρεία του είτε με τον ίδιο προσωπικά, η κατάρρευση του αξιόπιστου των εκδοχών αυτών για τους λόγους που ανέφερα ανωτέρω, αναπόφευκτα συμπαρασύρει και τη θέση αυτή. Αυτό που παραμένει να εξεταστεί είναι η θέση του εναγόμενου ότι οι ενάγοντες δεν κατασκεύασαν και τοποθέτησαν ως ισχυρίστηκαν και μια δίφυλλη πόρτα για το επιπρόσθετο ποσό των €1000. Σε σχέση με το θέμα αυτό επισημαίνω ότι ο εναγόμενος περιορίστηκε απλά να αρνηθεί ότι η εν λόγω πόρτα τοποθετήθηκε, αποφεύγοντας όμως να σχολιάσει και το αν είχε όντως συμφωνηθεί να γίνει τέτοια τοποθέτηση και λαμβανομένου υπόψη ότι όπως έχει διαφανεί, η όλη μαρτυρία του συνιστούσε μια γενικότερη προσπάθεια του να αποποιηθεί των ευθυνών του ώστε να μην καταβληθεί στους ενάγοντες οποιαδήποτε αμοιβή σε σχέση με τις εργασίες που είναι παραδεκτό ότι εκτέλεσαν στην κατοικία του, θεωρώ ότι και αυτή η θέση του εναγόμενου δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ύστατη προσπάθεια του να αποφύγει τις υποχρεώσεις του. Άλλωστε, ποιο λόγο είχε ο ΜΕ1 να συμπεριλάβει συνειδητά στις χρεώσεις του τιμολογίου του εργασία που δεν εκτέλεσε και στη συνέχεια να στείλει δύο φορές στον εναγόμενο, για τον οποίο ισχυρίστηκε ότι ήταν πάντα στο χώρο και επέβλεπε τις εργασίες που γίνονταν, σχετική κατάσταση λογαριασμού απαιτώντας να πληρωθεί το ποσό που εκεί αναφερόταν, όταν από την εν λόγω κατάσταση εύκολα μπορούσε να διαπιστωθεί μια τέτοια κατ' ισχυρισμό αδικαιολόγητη χρέωση; Υπό το φως της πιο πάνω αξιολόγησης της μαρτυρίας συνεπώς, προβαίνω σε περαιτέρω εύρημα ότι ουδέποτε ο εναγόμενος ανέφερε στους ενάγοντες ότι εκπροσωπούσε οποιαδήποτε εταιρεία ή ότι οι επίδικες εργασίες ήταν για λογαριασμό οποιασδήποτε εταιρείας και καθοδηγούμενος από τις σχετικές αρχές (βλ. μεταξύ άλλων Γεωργιάδης Iάκωβος ν. The Bernoulli Trading Co. Ltd
(1994)1 ΑΑΔ 629), βρίσκω ότι η επίδικη συνεργασία των εναγόντων έγινε στα πλαίσια συμφωνίας με τον εναγόμενο προσωπικά. Βρίσκω επίσης ότι οι ενάγοντες εκτέλεσαν στην κατοικία του εναγόμενου έναντι αμοιβής όλες τις εργασίες που αναφέρουν στην Ε/Α τους και ότι η αμοιβή που δικαιούνταν να λάβουν από τον εναγόμενο για τις εν λόγω εργασίες ανέρχετο στο ποσό των €16.
  1. Λαμβανομένου τέλος υπόψη ότι είναι κοινώς αποδεκτό ότι μέχρι σήμερα οι ενάγοντες καμία πληρωμή δεν έλαβαν έναντι των επιδίκων εργασιών, κρίνω ότι ο εναγόμενος οφείλει να καταβάλει στους ενάγοντες το αξιούμενο ποσό των €16.
  2. Κρίνω συνεπώς ότι οι ενάγοντες πέτυχαν να αποδείξουν στον απαιτούμενο βαθμό την υπόθεση τους εναντίον του εναγόμενου και εκδίδεται συνεπώς απόφαση υπέρ τους και εναντίον του εναγόμενου για το ποσό των €16.380 πλέον έξοδα ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.).......... Λ. Πασχαλίδης, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.