Σπύρου κ.α. ν. Λιασή κ.α., Αρ. Αγωγής: 4730/2010, 9/6/2020

(1)(ee) και υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της γραμματειακής λειτουργού στο τμήμα αγωγών της Νομικής Υπηρεσίας κας Ναυσικάς Πίροκκα. Στην ένορκη δήλωση γίνεται αναφορά στην έκδοση της Απόφασης και στην καταχώρηση της Πολιτικής Έφεσης με αρ. 218/2019 (αντίγραφο της Απόφασης και της ειδοποίησης έφεσης επισυνάπτονται ως Τεκμήριο 1) και περαιτέρω υποστηρίζεται ότι είναι ορθό και δίκαιο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα διότι εάν εκτελεστεί η Απόφαση δεν θα μπορεί να αποδοθεί δικαιοσύνη σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης. Σημειώνεται επίσης ότι οι Ενάγοντες δεν θα υποστούν οποιαδήποτε ζημιά από την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Στις 24.2.2020 οι Ενάγοντες καταχώρησαν ένσταση στην αίτηση προβάλλοντας τους ακόλουθους λόγους ένστασης:

1. Δεν συντρέχουν εξαιρετικές και/ή ιδιάζουσες και/ή ειδικές περιστάσεις που να δικαιολογούν τη δυνατότητα παρέκκλισης από την αρχή της εκτελεστότητας δικαστικής απόφασης και/ή την κατ' εξαίρεση χορήγηση αναστολής εκτέλεσης.
2. Η παρούσα αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη και/ή δεν δικαιολογείται υπό τις περιστάσεις και/ή οι προβαλλόμενοι ως λόγοι για τους οποίους ο Αιτητής αιτείται την αναστολή της εκτέλεσης της Απόφασης είναι γενικοί, ασαφείς και αόριστοι και δεν ικανοποιούν τα κριτήρια και τις αρχές που έχουν καθιερωθεί για να ασκηθεί η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου υπέρ της έκδοσης διατάγματος αναστολής εκτέλεσης, το οποίο εκ της φύσεως του αποτελεί δικαιοδοτικό μέτρο εξαιρετικό της διαδικασίας, ασκούμενο με φειδώ.
3. Το ισοζύγιο της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου κλίνει υπέρ της απόρριψης της αίτησης αφού με την αίτηση επιδιώκεται η έκδοση διατάγματος που συνεπάγεται την προσβολή συνταγματικών και/ή θεμελιωδών δικαιωμάτων την Εναγόντων - Καθ' ων η αίτηση χωρίς να συντρέχουν οι αναγκαίες προϋποθέσεις βάσει της νομοθεσίας και/ή νομολογίας. Τουναντίον ο Εναγόμενος 6 - Αιτητής ουδεμία βλάβη ή ουσιαστικό επηρεασμό των δικαιωμάτων του θα υποστεί σε περίπτωση μη έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος και σε κάθε περίπτωση δεν έχει προσκομίσει οποιαδήποτε μαρτυρία για την ζημιά που θα υποστεί σε τέτοια περίπτωση.
4. Ο Εναγόμενος 6 δεν παρουσίασε οποιαδήποτε μαρτυρία και/ή καλό λόγο ως προς τη θέση του ότι σε περίπτωση μη έγκρισης της αίτησης η καταχωρηθείσα έφεση θα χάσει το αντικείμενό και/ή τη σημασία της.
5. Η έφεση δεν έχει οποιεσδήποτε προοπτικές επιτυχίας.
6. Ο Αιτητής δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και η αίτηση είναι κακόπιστη με μοναδικό σκοπό την αποφυγή και/ή καθυστέρηση της ανάληψης των εξ' αποφάσεως ευθυνών και/ή υποχρεώσεων του προς τους Καθ' ων η αίτηση. Η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Ενάγοντα 1 XXXXX Σπύρου (ο οποίος είναι σύζυγος της Ενάγουσας 2) όπου υιοθετούνται και επαναλαμβάνονται οι λόγοι ένστασης. Στην ένορκη του δήλωση ο Ενάγων 1 αναφέρει ότι η θυγατέρα τους υπήρξε θύμα κρούσματος καρκίνου ο οποίος σύμφωνα με την απόφαση ημερομηνίας 29.12.2017 προκλήθηκε από την καρκινογόνο ουσία «διχλωρομεθάνιο R40», που εξέπεμπε το γειτονικό με την οικία τους εργοστάσιο «Άστρασολ», ενώ τόσο ο ίδιος όσο και η σύζυγός του ήταν θύματα πρόκλησης οχληρίας και επέμβασης στην απόλαυση της οικίας τους. Μετά από μια χρονοβόρα και δύσκολη δικαστική διαδικασία, αποφασίστηκε από το Δικαστήριο ότι οι Εναγόμενοι 3, 4 και 6 ευθύνονται για οποιαδήποτε ζημιά έχουν υποστεί λόγω της εκπομπής του διχλωρομεθανίου από το γειτονικό εργοστάσιο Αστρασόλ Λτδ. Ακολούθως, με την Απόφαση το Δικαστήριο καθόρισε το ύψος των αποζημιώσεων στις οποίες δικαιούνται. Μέχρι σήμερα και παρά την έκδοση της Απόφασης, ο Εναγόμενος 6 - Αιτητής ουδέν ποσό κατέβαλε ή πρόσφερε να καταβάλει για εξόφληση ή έναντι της Απόφασης και των δικηγορικών εξόδων που επιδικάστηκαν και τούτο παρά την αποστολή σχετικών επιστολών των δικηγόρων τους προς τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας ημερομηνίας 7.8.2019, 23.10.2019 και 3.12.2019 (Τεκμήρια 2, 3 και 4). Αποτελεί θέση των Εναγόντων ότι ο Εναγόμενος 6 - Αιτητής δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια αφού απέκρυψε ουσιώδη στοιχεία όπως το ότι αυτοί είναι πρόσωπα φερέγγυα με εισόδημα και κινητή και ακίνητη περιουσία. Επισημαίνεται περαιτέρω ότι οι λόγοι που προβάλλει ο Αιτητής είναι γενικοί και αόριστοι και στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση δεν προσδιορίζεται η ζημιά που θα υποστούν σε περίπτωση που η έφεση επιτύχει και το εξ' αποφάσεως χρέος έχει πληρωθεί. Ο ενόρκως δηλών αναφέρει επίσης ότι ενώ ο Αιτητής όφειλε να προσδιορίσει που στηρίζεται η θέση του περί αδυναμίας απόδοσης δικαιοσύνης σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης και πληρωμής του ποσού της Απόφασης, δεν έπραξε τούτο. Αντίθετα, η ζημιά που υφίστανται οι Ενάγοντες από την μη είσπραξη του λαβείν τους είναι αυθύπαρκτη. Σε σχέση με το θέμα αυτό ο Ενάγων 1 σημειώνει ότι οι Εναγόμενοι εναντίον των οποίων η αγωγή απορρίφθηκε διεκδικούν ήδη την είσπραξη των δικηγορικών εξόδων που επιδικάστηκαν υπέρ τους (επιστολή του δικηγορικού γραφείου Δημήτριος Α. Παυλίδης και Συνεργάτες - δικηγόρων του Εναγόμενου 5, ημερομηνίας 3.12.2019 επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 5). Παρεμβάλλω στο σημείο αυτό για να σημειώσω ότι σε χρόνο μεταγενέστερο της καταχώρησης της αίτησης ο Εναγόμενος καταχώρησε αίτηση έρευνας εναντίον των Εναγόντων αναφορικά με την αποπληρωμή των εξόδων που επιδικάστηκαν εναντίον τους δια μηνιαίων δόσεων, η οποία αποσύρθηκε ως εξοφληθείσα στις 14.2.
7. Ως εκ τούτου, είναι η θέση των Εναγόντων - Καθ' ων η αίτηση ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Ας σημειωθεί ότι η υπό κρίση αίτηση τέθηκε ενώπιον μου με υποκατάστατο φάκελο που δημιουργήθηκε από τον Πρωτοκολλητή για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας. Στο φάκελο αυτό εμπεριέχονται η υπό κρίση αίτηση, η καταχωρηθείσα από τους Καθ΄ ων η Αίτηση ένσταση και τα συνημμένα σε αυτές έγγραφα καθώς επίσης όσα αφορούν την αίτηση έρευνας που καταχωρήθηκε από τον Εναγόμενο 5 εναντίον των Εναγόντων ημερομηνίας 3.1.
8. Κατά την ακρόαση της αίτησης οι συνήγοροι των δύο πλευρών αγόρευσαν προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων τους και καμία πλευρά δεν ζήτησε την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Σε σχέση με τη νομική πτυχή του θέματος σημειώνω τα εξής: Ως γενική αρχή, οποιαδήποτε δικαστική απόφαση είναι δεσμευτική για τους διαδίκους, οι οποίοι καλούνται να συμμορφωθούν με την απόφαση ευθύς μόλις αυτή εκδοθεί, ανεξαρτήτως εάν η ορθότητά της έχει εφεσιβληθεί. Παράλληλα, όμως, εάν το Δικαστήριο που εξέδωσε την πρωτόδικη απόφαση ή το Δικαστήριο που έχει δικαιοδοσία να εκδικάσει την έφεση κρίνει ότι κάτι τέτοιο είναι πρέπον, δύναται να εκδώσει διάταγμα αναστολής της εκτέλεσης της για όσο χρονικό διάστημα και κάτω από τέτοιους όρους που ήθελε θεωρήσει ορθό (βλέπε άρθρο 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/60). Βασικός νομικός πυλώνας αίτησης αναστολής εκτέλεσης δικαστικής απόφασης είναι η Δ.35 Θ. 18 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, σύμφωνα με την οποία η καταχώρηση και εκκρεμότητα μιας έφεσης δεν επενεργεί σαν αναστολή εκτέλεσης απόφασης ή διαδικασίας εκτός αν το Δικαστήριο διατάξει την αναστολή, εξουσία βέβαια η οποία ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Στην υπόθεση Νεοφύτου ν. Δημητρίου

(1989)1 Α.Α.Δ. 592 αναφέρονται τα ακόλουθα στη σελίδα 597: «Η άσκηση έφεσης δεν αναιρεί ούτε αναστέλλει την πρωτόδικη απόφαση. Η απόφαση παραμένει ισχυρή και διατηρεί τον τελεσίδικο της χαρακτήρα μέχρι την τροποποίηση ή ανατροπή της από το Ανώτατο Δικαστήριο στην άσκηση της δευτεροβάθμιας δικαιοδοσίας του. Οποιαδήποτε τροποποίηση ή ανατροπή της πρωτόδικης απόφασης έχει αναδρομική ισχύ και συνεπάγεται ανάλογα με την περίπτωση την αναδιαμόρφωση της πρωτόδικης απόφασης. Η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για αναστολή πρωτόδικης απόφασης εξαρτάται από το αποτέλεσμα της εξισορρόπησης δύο εξίσου σημαντικών παραγόντων για την απονομή της δικαιοσύνης. Τη διασφάλιση, αφενός, του τελεσίδικου χαρακτήρα της πρωτόδικης απόφασης και της απόδοσης στον διάδικο που έχει επιτύχει των καρπών της επιτυχίας του και την εξασφάλιση, αφετέρου, της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης.» Σχετική και η απόφαση A.B.P. Holdings Ltd & άλλοι ν. Ανδρέα Κιταλίδη & Άλλων

(1994)1 Α.Α.Δ. 287 όπου το Ανώτατο Δικαστήριο υπέδειξε ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου στα πλαίσια τέτοιας αίτησης θα πρέπει να ασκείται με βάση δυο αρχές. Πρώτον, ότι ο διάδικος ο οποίος επιτυγχάνει δεν πρέπει να στερείται, χωρίς ουσιαστικό λόγο, του καρπού της επιτυχίας του. Και δεύτερον, ότι το ένδικο μέσο της έφεσης, το οποίο ασκείται δικαιωματικά, δεν πρέπει να αποστερείται της αποτελεσματικότητας του. Όπως, όμως, έχει νομολογηθεί, μόνο η ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων είναι δυνατό να κλίνει την πλάστιγγα υπέρ της δεύτερης αρχής, σε βάρος της πρώτης (βλέπε Χ"Ευαγγέλου ν. Dorami Marine Ltd & Others

(1991)1 A.A.Δ 172,179). Τέτοιες υπάρχουν όπως για παράδειγμα στην περίπτωση όπου στοιχειοθετείται ανικανότητα του καθ΄ ου η αίτηση να επιστρέψει το ποσό που θα εισέπραττε κατά την εκτέλεση, σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης του αιτητή (βλέπε The Annual Practice 1956, στη σελίδα 1284). Αναφορικά με τις προοπτικές επιτυχίας της έφεσης, έχει πλειστάκις υποδειχθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι ο παράγοντας αυτός είναι μεν σχετικός πλην, όμως, οριακής σημασίας. Ως εκ τούτου δεν εξετάζεται από το Δικαστήριο ξεχωριστά μόνο η προοπτική αυτή χωρίς να ληφθούν υπόψη οι υπόλοιποι παράγοντες. Το ίδιο ισχύει και σε τυχόν προβαλλόμενο λόγο ένστασης για απομακρυσμένο ενδεχόμενο ανατροπής της απόφασης από το Ανώτατο Δικαστήριο. Μόνο όπου υπάρχει σαφής βεβαιότητα πρόγνωσης ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος (βλέπε μεταξύ άλλων ΑBP Holdings Ltd v. A. Κιταλίδης

(1994)1 A.A.Δ. 287). Στην προκειμένη περίπτωση, ο Εναγόμενος 6 - Αιτητής έχει επισυνάψει αντίγραφο της Ειδοποίησης Έφεσης που έχει καταχωρήσει από το οποίο προκύπτουν οι λόγοι έφεσης. Μελετώντας αυτούς παρατηρώ ότι κανένας από τους λόγους έφεσης δεν είναι τέτοιος ώστε να μπορεί να λεχθεί ότι η επιτυχία της έφεσης είναι κάτι για το οποίο μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα. Επομένως, το στοιχείο αυτό δεν μπορεί να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου. Εξετάζοντας τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου υπό το φως των νομικών αρχών που διέπουν το θέμα κρίνω ότι το αίτημα του Εναγόμενου 6 προωθήθηκε με γενικότητα, με τρόπο ώστε να μην μπορεί να επιτύχει. Τα όσα προβάλλονται στις παραγράφους 4 και 5 της ένορκης δήλωσης της κας Πίροκκα[1] παρέμειναν στην σφαίρα της αοριστίας και δεν επεξηγήθηκαν ούτε προσδιορίστηκαν με οποιοδήποτε τρόπο. Συναφώς σημειώνεται ότι στην ένορκη δήλωση της κας Πίροκκα δεν προβάλλεται οποιοσδήποτε ισχυρισμός ως προς την ανικανότητα των Καθ' ων η αίτηση να επιστρέψουν στους Αιτητές το ποσό της Απόφασης σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης. Αντίθετα, οι Καθ' ων η αίτηση προβάλλουν στην ένορκη δήλωση του Ενάγοντα 1 ότι είναι φερέγγυοι και έχουν εισοδήματα και κινητή περιουσία, θέση η οποία δεν αμφισβητήθηκε ούτε αντικρούστηκε με οποιοδήποτε τρόπο. Έχοντας υπόψη ότι: (α) Ο Αιτητής δεν έχει προσδιορίσει την θέση του περί μη απόδοσης δικαιοσύνης σε περίπτωση απόρριψης της αίτησης και επιτυχίας της έφεσης, (β) Η αναστολή εκτέλεσης της Απόφασης θα αποστερούσε από τους Καθ' ων η αίτηση την είσπραξη του λαβείν τους με βάση την Απόφαση, (γ) Ο Αιτητής δεν έχει ακόμα καταβάλει τα δικηγορικά έξοδα που επιδικάσθηκαν εναντίον του, (δ) Από τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία προκύπτει ότι οι Καθ' ων η αίτηση είναι κάτοχοι κινητής και ακίνητης ιδιοκτησίας, έχουν εισοδήματα και είναι φερέγγυα πρόσωπα, (ε) Οι Εναγόμενοι έχουν εξοφλήσει τα δικηγορικά έξοδα που επιδικάστηκαν εναντίον τους και υπέρ του Εναγόμενου 5, και (στ) Τη γενική αρχή ότι το ένδικο μέσο της έφεσης δεν πρέπει να αποστερείται της αποτελεσματικότητάς του, κρίνω ότι η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει. Συνεπώς, η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Εναγόντων και εναντίον του Εναγόμενου 6 όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............. Γ. Πετάση-Κορφιώτη, Α.Ε.Δ Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] «4. Πιστεύω ότι είναι ορθό και δίκαιο να εκδοθεί διάταγμα αναστολής της εκτέλεσης της απόφασης διότι αν εκτελεστεί η απόφαση δεν θα μπορεί να αποδοθεί δικαιοσύνη έστω και αν πετύχει η έφεση. Έτσι ο Εναγόμενος 6 - Αιτητής θα ζημιωθεί και θα παρεμποδιστεί ουσιαστικά η ορθή απονομή της δικαιοσύνης. 5. Οι Ενάγοντες δεν θα υποστούν καμία ζημιά από την έκδοση του Αιτούμενου Διατάγματο ς». cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο