BARGHOUTHI ν. ΟΝΟΥΦΡΙΟΥ, Αρ. Αγωγής: 1704/2012, 31/7/2020

(2007)1 (Β) Α.Α.Δ. 916). Παρατίθενται πιο κάτω, τα κύρια σημεία της μαρτυρίας και γίνεται αναφορά στη μαρτυρία και στα Τεκμήρια όπου αυτό κρίνεται αναγκαίο. Μαρτυρία για τον Ενάγοντα Ενάγοντας Υιοθέτησε το περιεχόμενο γραπτής δήλωσης στην οποία αναφέρει, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: - Όταν ήταν μαθητής ηλικίας 18 ετών, στις 23/10/2010 και ώρα 04:00 τα ξημερώματα, ενώ βρισκόταν με φίλους του στο νυκτερινό κέντρο «TOY» στη Λευκωσία, ως πελάτης του μαγαζιού, δέχθηκε επίθεση από τον Εναγόμενο με χτυπήματα και γροθιές, απρόκλητα και αδικαιολόγητα, η οποία του προκάλεσε τραύματα και σωματικές βλάβες. - Ενώ στεκόταν στο μπαρ, αναπάντεχα, ένιωσε ένα ποτήρι να τον χτυπά στο αριστερό του πόδι και να σπάζει. Γύρισε πίσω του και είδε κάποια πρόσωπα να κάθονται σε τραπέζι και υπέθεσε ότι κάποιος από αυτούς είχε ρίξει το ποτήρι. Απευθύνθηκε στα πρόσωπα αυτά και τους ζήτησε το λόγο (ρωτώντας τους «τι κάμνουν») οπότε αυτοί κινήθηκαν προς εκείνον απειλητικά και πρώτος ο Εναγόμενος τον χτύπησε με γροθιές στο πρόσωπο και στο κεφάλι του. - Ο ίδιος προσπάθησε να αμυνθεί και να αποφύγει τον Εναγόμενο και τα χτυπήματα των υπολοίπων αλλά δεν τα κατάφερε, καθόσον ο Εναγόμενος συνέχισε να του επιτίθεται και να τον χτυπά με γροθιές στο κεφάλι και στο πρόσωπο του, καθώς και σε άλλα μέρη του σώματος του. Πελάτες του μαγαζιού και η ασφάλεια επενέβηκαν για να σταματήσουν τον Εναγόμενο από το να χτυπά τον Ενάγοντα και η ασφάλεια του μαγαζιού τον έβγαλε έξω από το μαγαζί από την έξοδο κινδύνου. - Στην συνέχεια ο Εναγόμενος βγήκε με τους φίλους του και την παρέα του έξω και μόλις εντόπισε τον Ενάγοντα κάλεσε τους φίλους του να βοηθήσουν για να συνεχίσει την επίθεση εναντίον του Ενάγοντα φωνάζοντας «έτον, έτον» και συνέχισε να τον γροθοκοπεί στο πρόσωπο, στο κεφάλι και να τον χτυπά και κλοτσά σε διάφορα σημεία του σώματος του. Με παρότρυνση του Εναγομένου, συνέχισαν να χτυπούν τον Ενάγοντα και διάφοροι φίλοι του Εναγόμενου. - Προσπάθησε ο Ενάγοντας να απομακρυνθεί και να αμυνθεί μέχρι που επενέβηκε η ασφάλεια του μαγαζιού και τον απομάκρυνε από τον Εναγόμενο και τους φίλους του. Όταν το περιστατικό έληξε, ο Ενάγοντας αιμορραγούσε στο πρόσωπο και ο συμμαθητής του Η. Φαλέκκος (Μ.Ε.2) , τον μετέφερε στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας με το αυτοκίνητο του. - Ο ίδιος δεν γνώριζε τον Εναγόμενο πριν το περιστατικό, αλλά άκουσε να τον φωνάζουν «XXXXX» όταν βρισκόταν ήδη έξω από το μαγαζί και πρόσεξε ότι φορούσε άσπρο παντελόνι χωρίς οτιδήποτε από πάνω. Έμαθε ότι ο «XXXXX» ήταν ο Εναγόμενος. Ρώτησε συμμαθητές του κι έμαθε το όνομα του και τον εντόπισε και στο Facebook, οπότε κι έδωσε το όνομα του στην Αστυνομία, η οποία προχώρησε σε καταχώριση ποινικής υπόθεσης εναντίον του. - Ο Εναγόμενος το βράδυ της 23/10/2010 που έγινε το συμβάν, τηλεφώνησε στον Ενάγοντα, ζητώντας από εκείνον να αποσύρει την καταγγελία που έκανε στην Αστυνομία. Του έδωσε μάλιστα και κάποιο φίλο του για να του μιλήσει που του ανέφερε ότι ονομαζόταν XXXXX και μεταξύ άλλων του είπαν ότι αν δεν απέσυρε την καταγγελία ο Εναγόμενος θα είχε πρόβλημα με το στρατό όπου υπηρετούσε και ότι αν απέσυραν την καταγγελία εναντίον του θα του το ανταπέδιδαν με οποιοδήποτε τρόπο του ζητούσε. - Συνέπεια της πιο πάνω επίθεσης ο Εναγόμενος υπέστηκε πόνο, ταλαιπωρία, τραυματισμούς και ζημιά. Αιμορραγούσε πολύ στο πρόσωπό του, σχίστηκε το αριστερό του μάτι στο σημείο του φρυδιού, φούσκωσε το πρόσωπο του και μελάνιασε σε διάφορα σημεία. Επίσης πονούσε αφόρητα σε διάφορα σημεία του σώματος του. Περαιτέρω τραυματίστηκε σοβαρά στον αριστερό του ώμο και διαπιστώθηκε ρήξη του επιχείλιου χόνδρου του αριστερού του ώμου με βλάβες slap και bankart. - Μεταφέρθηκε στο Τμήμα Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών του Γ.Ν.Λ/σίας όπου διαπιστώθηκε έντονο οίδημα αριστερού πτερυγίου οφθαλμού, στο οποίο έγινε συρραφή και τοποθετήθηκαν έξι ραφές. Εξακολουθεί μέχρι σήμερα να έχει εμφανές σημάδι στο πρόσωπο του δίπλα από το φρύδι του το οποίο φαίνεται ότι δεν θα φύγει ποτέ. Επίσης έτυχε εξετάσεων και του δόθηκαν οδηγίες σε περίπτωση που παρουσιάζονταν αργότερα σημεία κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης. Του συστήθηκε φαρμακευτική αγωγή για επτά ημέρες κι επανεξέταση του τραύματος. - Λόγω των τραυμάτων υπέφερε από πόνο σε όλο του το σώμα και κεφάλι και ιδιαίτερα στον αριστερό του ώμο και ταλαιπωρήθηκε πολύ. Επιπρόσθετα υπέφερε από πονοκεφάλους και ζάλη. Το πρόσωπο του φούσκωσε σε διάφορα σημεία, δημιουργήθηκαν μώλωπες στο πρόσωπο και στο σώμα του και δεν μπορούσε να κοιμηθεί και να κινηθεί με ευκολία για μεγάλο χρονικό διάστημα υφιστάμενος ταλαιπωρία, πόνο και δυσκολίες. - Λόγω του παρατεταμένου πόνου στον αριστερό του πόνο, ο οποίος δεν υποχωρούσε επισκέφθηκε ιδιώτες γιατρούς οι οποίοι διαπίστωσαν σοβαρό τραυματισμό στον αριστερό ώμο ως πιο πάνω. - Υποβλήθηκε σε συντηρητική αγωγή με φυσιοθεραπεία και ενδυνάμωση των μυών και του συνεστήθη όπως σε περίπτωση υποτροπής να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση και συρραφή του επιχείλιου χόνδρου. Περαιτέρω του συνεστήθη να αποφεύγει ακραίες κινήσεις και άρση βαρών. Ακολούθησε τις οδηγίες των γιατρών και υποβλήθηκε σε δεκαοχτώ συνεδρίες φυσιοθεραπείες. Εξακολουθεί να πονεί στον αριστερό του ώμο σε κάποιες περιπτώσεις. - Μέχρι το τέλος του σχολικού έτους 2010-2011 δεν μπορούσε να κινήσει το αριστερό του χέρι και δεν μπορούσε να μετακινήσει αντικείμενα με αυτό. Δεν μπορούσε να κάνει γυμναστική στο σχολείο και δυσκολευόταν πολύ να οδηγήσει για να πάει εκεί. Δυσκολευόταν επίσης να ντυθεί ακόμη και να βάλει τις κάλτσες του. Επίσης λόγω της επίθεσης και των τραυμάτων υπέστηκε και προσβολή της προσωπικότητας του, ένιωθε ταπείνωση, φόβο και εξευτελισμό. Ταλαιπωρήθηκε πολύ ψυχολογικά λόγω του περιστατικού, εξευτελίστηκε μπροστά σε συμμαθητές και φίλους του, απέφυγε για μια εβδομάδα να πάει στο σχολείο γιατί δεν ήθελε να παρουσιαστεί χτυπημένος όπως ήταν και όταν επέστρεψε επίμονα όλοι τον ρωτούσαν τι συνέβαινε και ένιωθε ντροπή γιατί ήταν αντικείμενο κουτσομπολιού στο σχολείο του και ένιωθε ως «ο δερμένος». - Πέρασαν επίσης πολλοί μήνες για να βγει έξω το βράδυ αφού φοβόταν να μην συναντήσει τον Εναγόμενο ή τους φίλους του. Του πήρε αρκετό χρόνο να ανακτήσει την αυτοπεποίθηση του, να σταθεί στα πόδια του αφού συνεχώς ένιωθε ανασφάλεια μετά το συμβάν και ακόμη φοβάται να μην του τύχει κάτι παρόμοιο στη ζωή. - Το περιστατικό τον σημάδεψε και είναι κάτι που δεν μπορεί να ξεχάσει και να ξεπεράσει ακόμη το φόβο που ένιωσε. Ο ίδιος δεν ζητά οποιεσδήποτε αποζημιώσεις από τον Εναγόμενο σχετικά με το συμβάν εκτός από έξοδα αστυνομικής έκθεσης €85, γιατί τα υπόλοιπα έξοδα τα πλήρωσε η μητέρα του και τα διεκδίκησε από δική της ασφάλεια γι' αυτό και δεν αξιώνει οποιοδήποτε ποσό. Αξιώνει από τον Εναγόμενο γενικές αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες, για τον πόνο και την ταλαιπωρία του, καθώς και παραδειγματικές και τιμωρητικές αποζημιώσεις. Ο Ενάγοντας επίσης κατέθεσε σωρεία εγγράφων, ανάμεσα στα οποία περιλαμβάνονται ιατρικά πιστοποιητικά, αποδείξεις για ιατρικά έξοδα και έξοδα φυσιοθεραπείες και αλληλογραφία των δικηγόρων του με την αστυνομία. Αντεξεταζόμενος, μεταξύ άλλων ανέφερε τα ακόλουθα: - Ο ίδιος είναι γυμναστής. Δεν συμφώνησε ότι γυμναζόταν πριν το περιστατικό, ούτε ότι ήταν πιο σωματώδης από τον Εναγόμενο. Δέχθηκε ότι διεξήχθη μια ποινική διαδικασία σε σχέση με τα γεγονότα. Συμφώνησε ότι κατά την απόφαση του Δικαστηρίου υπήρχαν αντιφάσεις και ο Εναγόμενος αθωώθηκε. Δεν θυμάται αν δήλωσε άθεος και έδωσε βεβαίωση αντί όρκο στην ποινική διαδικασία. Δέχθηκε ότι έδωσε καταθέσεις στην Αστυνομία στις 24/10/2010 και 25/03/2011 (κατατέθηκαν στο Δικαστήριο ως Τεκμήρια 22 και 23 αντίστοιχα). - Δέχθηκε ότι ο ίδιος έδωσε την κατάθεση Τεκμήριο 23 στις 25/03/2011, 5 μήνες μετά το περιστατικό, αλλά δεν θυμάται γιατί ανέφερε ο Εναγόμενος τον χτύπησε πρώτος. Δεν δέχθηκε ότι προετοιμάστηκε για να εμπλέξει τον κατηγορούμενο στο αδίκημα στις 25/03/

1. - Το «TOY» είναι κέντρο διασκέδασης αλλά ο ίδιος δεν θυμάται τι ώρα είχε πάει. Δεν θυμάται με πόσα άτομα είχε μεταβεί στο «TOY». Περίπου 1-2 θα ήταν, τα οποία κατονόμασε (ένα από τα ονόματα ήταν αυτό του ΜΕ2).Ο Εναγόμενος βρισκόταν στο «TOY» με παρέα 5-6 ατόμων. Δεν δέχθηκε ότι ο ίδιος κατανάλωσε αλκοόλ. Οι φίλοι του κατανάλωναν νερό και ο ίδιος έπινε μόνο χυμό.Δέχθηκε ότι στο «TOY» ήταν αρκετά άτομα και συμφώνησε ότι αυτά ήταν
2. Ο φωτισμός ήταν χαμηλός αλλά μπορούσε κάποιος να δει.Ο ίδιος δεν τραυματίστηκε από το ποτήρι. - Δέχθηκε ότι στην κατάθεση του είχε αναφέρει στην παρέα του Εναγόμενου τη φράση «νάμπου θκιάολο κάμνετε;» και δεν δέχθηκε ότι υπήρχε επί αυτού ουσιαστική διαφορά με τα όσα είχε αναφέρει κατά την κυρίως εξέταση του ενώπιον του Δικαστηρίου (είχε αναφέρει προηγουμένως ότι η φράση του ήταν «νάμπου κάμνετε;»). Όταν του επισημάνθηκε ότι στην κατάθεση του Τεκμήριο 22 δεν είχε αναφέρει ότι πρώτος ο Εναγόμενος ήταν αυτός που τον χτύπησε απάντησε ότι σε αυτήν μπορούσε να γράφει κάτι άλλο και ότι δεν θυμόταν τι έγραφε. Δεν δέχθηκε ότι μεταξύ εκείνου και της παρέας του Εναγομένου είχαν γίνει μόνο κάποια μικροσπρωξίματα μέσα στο «TOY». Από τον ίδιο έτρεχε αίμα στο πρόσωπο. - Η ασφάλεια του «ΤΟΥ» τον έβγαλε έξω και ο Εναγόμενος τον είδε μαζί με την παρέα του και τον ξαναπροσέγγισε. Του επιτέθηκαν μόλις βγήκαν έξω από το club. - Ο Εναγόμενος φώναξε μία φορά «έτον, έτον» και οι υπόλοιποι ήρθαν πάνω του μόλις άκουσαν αυτές τις λέξεις. Και είδε και άκουσε τον Εναγόμενο να ξεστομίζει αυτή τη φράση από απόσταση 3 μέτρων. Αυτοί που του επιτέθηκαν ήταν πάνω από 15 άτομα. - Όταν ερωτήθηκε σε σχέση με την αναφορά του στη Γραπτή Δήλωση, ότι άκουσε να φωνάζουν τον Εναγόμενο «XXXXX» και του επισημάνθηκε ότι στη κατάθεση του Τεκμήριο 22 είχε αναφέρει ότι ενώ αυτός όταν βγήκε έξω προχώρησε λίγο και κάθισε κάπου να ηρεμήσει είχε έρθει κάποιο άλλο πρόσωπο και του ανάφερε ότι κάποιος από την παρέα είχε το παρατσούκλι «XXXXX» και κάποιος άλλος το παρατσούκλι «XXXXX». Δέχθηκε ότι ο ίδιος δεν άκουσε να φωνάζουν τον Εναγόμενο «XXXXX». - Ο ίδιος είδε τον Εναγόμενο να τον χτυπά πρώτος. Δεν δέχθηκε ότι στις 23/10/2010 δεν είχε καταγγείλει την υπόθεση στην Αστυνομία. - Δέχθηκε ότι ο ίδιος ανέφερε στην κατάθεση του ότι δεν μπορούσε να περιγράψει κανένα από τα πρόσωπα που τον χτύπησαν, ούτε τον «XXXXX», ούτε τον «XXXXX» λόγω ότι δεν τους γνώριζε. Αν και μετά διευκρίνισε ότι δεν θυμάται να ανάφερε κάτι τέτοιο κι επεσήμανε ότι έφεραν τον Εναγόμενο στον Αστυνομικό Σταθμό και τον αναγνώρισε. - Δεν γνωρίζει γιατί έπρεπε να αναφέρει αν ο Εναγόμενος τον χτύπησε πρώτος και το απέδωσε σε λάθος του Αστυνομικού που του λάμβανε την κατάθεση να μην τον ρωτήσει σχετικά. - Δεν θυμάται να είπε στη γιατρό η οποία και τον εξέτασε ότι δέχθηκε χτύπημα με ποτήρι στο κεφάλι. Δεν ανέφερε στην γιατρό, η οποία τον εξέτασε, ότι πονά τον ώμο του. Ανακάλυψε ότι πονεί τον ώμο του μετά από λίγες μέρες αλλά δεν θυμάται ακριβώς πότε, λόγω της παρόδου του χρόνου. Δεν θυμάται πότε πήγε στον γιατρό σε σχέση με τον ώμο του. Επέμενε ότι το σημάδι από το μάτι του ήταν από την νύχτα του περιστατικού. - Μπορεί να βεβαιώθηκε ηλεκτρονικά ότι αυτός που τον χτύπησε ήταν ο Εναγόμενος την ίδια μέρα. Έδειξε να μη γνωρίζει γιατί ζητείται μέσω επιστολής των δικηγόρων του ημερ. 10/10/2011, μεταξύ άλλων το όνομα των προσώπων που τον χτύπησαν. - Δεν δέχθηκε ότι ταλαιπωρεί εκείνος τον Εναγόμενο, αλλά διευκρίνισε ότι αυτός που ταλαιπωρείται είναι ο ίδιος ο οποίος έτυχε ξυλοδαρμού. Επανεξεταζόμενος διευκρίνισε ότι στις 24/10/2010 όταν και έδωσε την κατάθεση Τεκμήριο 22 ήταν χτυπημένος και ότι στις 28/10/2010 όταν του ζητήθηκε να αναγνωρίσει κάποιο πρόσωπο αυτός ήταν ο Εναγόμενος. Μ.Ε. 2 XXXXX Φαλέκκος Ο Μ.Ε. 2 XXXXX Φαλέκκος υιοθέτησε κι εκείνος το περιεχόμενο Γραπτής Δήλωσης. Είναι φίλος με τον Ενάγοντα από το σχολείο. Το βράδυ της 23/10/2010 λάμβανε χώρα το party του σχολείου το νυχτερινό κέντρο TOY στην Λευκωσία. Ήταν μαθητής τελειόφοιτος. Προς το τέλος της νύχτας βρισκόταν έξω από το νυχτερινό κέντρο με συμμαθητές του και είδε τον Εναγόμενο να συνοδεύεται από την ασφάλεια του μαγαζιού έξω από το κέντρο μέσω από την έξοδο κινδύνου με ματωμένο πρόσωπο. Πήγε προς το μέρος του για να δει τι συνέβηκε. Τον ρώτησε σχετικά και εκείνος του απάντησε ότι τον χτύπησαν με γροθιές πάνω στο πρόσωπο και αντιλήφθηκε ότι ο Εναγόμενος ήταν πολύ ταραγμένος. Τον έβλεπε να πονάει πολύ. Ένας άλλος συμμαθητής τους που βρισκόταν εκεί προσπαθούσε να μάθει τι συνέβηκε και να βοηθήσει τον Ενάγοντα που αιμορραγούσε. Ξαφνικά είδε αρκετό κόσμο να βγαίνει έξω από το νυχτερινό κέντρο από την κύρια είσοδο και άκουσε ένα πρόσωπο να φωνάζει «πούντον, πούντον». Εκείνη τη στιγμή περπατούσε με τον Ενάγοντα για να φύγουν. Κοίταξε προς το μέρος που άκουσε τη φωνή και είδε κάποιον με άσπρο παντελόνι μαζί με κάποιον άλλον να μιλούν έντονα και άκουσε το πρόσωπο με το άσπρο παντελόνι να φωνάζει «έτον, έτον» και αμέσως μετά τον είδε να τρέχει προς το μέρος του Ενάγοντα και να του επιτίθεται με γροθιές, χτυπήματα και κλοτσιές και είδε από την απέναντι πλευρά του δρόμου να τρέχουν αρκετά άτομα προς το μέρος του Ενάγοντα και να του επιτίθενται επίσης για να βοηθήσουν τον Εναγόμενο. Έμοιαζαν όλοι μαζί σαν μία μάζα. Διέκρινε πέραν από τη μάζα μια συμμαθήτρια του που στριμώχθηκε σε μια γωνία με αποτέλεσμα να τραυματιστεί και να μην μπορεί να διαφύγει. Βοήθησαν κάποιοι συμμαθητές του και εκείνος την συμμαθήτρια τους να απομακρυνθεί και ο ίδιος είδε την ασφάλεια του μαγαζιού να προσπαθεί να σταματήσει την επίθεση εις βάρος του Εναγόμενου. Όταν τα κατάφεραν, το πρόσωπο του Εναγόμενου ήταν πολύ φουσκωμένο, είχε παραμορφωθεί και αιμορραγούσε, οπόταν τον μετέφερε στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών του Γ.Ν.Λ/σίας. Την επόμενη Δευτέρα στο σχολείο, το περιστατικό ήταν θέμα συζήτησης και έμαθε ότι το πρόσωπο με το άσπρο παντελόνι είχε το παρατσούκλι «XXXXX» και ότι το αληθινό του όνομα ήταν αυτό του Εναγομένου. Οι συμμαθητές του τον πληροφόρησαν ότι πρώτος ο Εναγόμενος είχε χτυπήσει μέσα στο κέντρο με γροθιές τον Ενάγοντα στο πρόσωπο και μετά οι φίλοι του. Ο Ενάγοντας δεν ήρθε στο σχολείο για μια βδομάδα και όταν επέστρεψε είχε μώλωπες στο πρόσωπο και δεν μπορούσε να κινήσει το αριστερό του χέρι , να μετακινήσει βαριά αντικείμενα και να κάνει γυμναστική. Έμεινε κλεισμένος στο σπίτι για πολύ καιρό και δεν ήθελε να βγαίνει έξω και ένιωθε πολύ άβολα στο σχολείο που όλοι γνώριζαν για το συμβάν αφού ένιωθε ότι είχε ταπεινωθεί και εξευτελιστεί. Έτυχε μερικούς μήνες μετά να συναντήσει τυχαία τον Εναγόμενο σε ένα μπαράκι στη Λευκωσία και στο τέλος της βραδιάς ο Εναγόμενος φώναζε «εν ο ρουφκιάνος, ξέρω τον». Οι φίλοι του Εναγόμενου τον κράτησαν μακριά από εκείνον και ο ίδιος έφυγε. Μετά από ενάμιση χρόνο συνάντησε τον Εναγόμενο στο μπαράκι, βρέθηκαν να υπηρετούν στην ίδια μονάδα και ο Εναγόμενος τον προσέγγισε και επιδίωξε να συζητήσει την καταγγελία που έγινε από τον Ενάγοντα εναντίον του και του είπε μεταξύ άλλων ότι μετάνιωσε για ότι έγινε με τον Ενάγοντα. Κατατέθηκε επίσης (Τεκμήριο 24) ως Τεκμήριο κατάθεση ημερ. 25/10/
3. Αντεξεταζόμενος ανέφερε τα πιο κάτω: - Διευκρίνισε ότι μετέβηκε στην Κύπρο από το εξωτερικό όπου διαμένει λόγω της δίκης. Γνωρίζει τον Ενάγοντα από 13 ετών και εξακολουθούν να έχουν επαφή. Το «TOY» στις 23/10/2010 ήταν γεμάτο με κόσμο και υπήρχαν 200-300 άτομα. Υπήρχε φωτισμός και ήταν χαμηλός και υπήρχε μουσική. Ήταν το party του σχολείου. Ο ίδιος είχε καταναλώσει κάποια ποσότητα αλκοόλ νωρίς, αλλά μετά σταμάτησε να πίνει γιατί οδηγούσε, ενώ ο Ενάγοντας δεν έπινε ποτό εκείνο το βράδυ και είχε μεταβεί στο μέρος με άλλα πρόσωπα. - Δεν γνωρίζει γιατί ο Ενάγοντας δεν καταναλώνει αλκοόλ, θυμάται όμως ότι ο Ενάγοντας όμως προσπαθούσε τότε να χάσει βάρος. Δεν θα μπορούσε να τον χαρακτηρίσει ως γυμνασμένο, αλλά περισσότερο ως λίγο υπέρβαρο. - Όταν ρώτησε τον Ενάγοντα τι συνέβηκε, ο Ενάγοντας του ανάφερε ότι κάποιος τον «εππούνιαρε» μέσα στο club. Δεν του το είχε αναφέρει όμως αμέσως. - Όταν ρωτήθηκε γιατί δεν ανάφερε στην κατάθεσή του στην Αστυνομία ότι άκουσε κάποιο πρόσωπο να φωνάζει «πούντον, πούντον» και να συζητά με κάποιον άλλον όπως είχε αναφέρει στη γραπτή του δήλωση - στην κατάθεσή του ανέφερε ότι είδε κάποιο πρόσωπο γύρω στα 20 ο οποίος φορούσε άσπρο παντελόνι μακρύ να τρέχει προς το μέρος του Ενάγοντα- ανάφερε ότι δεν μπορούσε να θυμηθεί ακριβώς και ότι δεν θυμόταν τη συζήτησή του με τον Αστυνομικό που του λάμβανε κατάθεση. Δέχθηκε ότι υπήρχε διαφορά με την κατάθεσή του. - Τα δύο άτομα που είδε ο ίδιος να μιλούν έντονα έξω από το «TOY» ο Ενάγοντας και ο Εναγόμενος είχαν απόσταση τουλάχιστον 10 μέτρα από εκείνους. Όταν ρωτήθηκε γιατί στην κατάθεση του ανάφερε, καθότι δεν ήταν σίγουρος κατά πόσο το πρόσωπο που προσπαθούσε να χτυπήσει τον Ενάγοντα όντως τον χτύπησε και γιατί είπε άλλα ενώπιον Δικαστηρίου, ανέφερε ότι δεν ήταν έτοιμος να κατηγορήσει κάποιον στην Αστυνομία γιατί δεν είχε ενημερωθεί προηγουμένως ότι θα έδινε κατάθεση κι ένιωσε κάπως περίεργα να δώσει μια ξεκάθαρη κατάθεση η οποία να κατηγορεί κάποιον, γιατί σε μία νεαρή ηλικία δεν εκτιμάται κάποιος ο οποίος θεωρείται ως «ρουφκιάνος, καρφί κτλ» οπόταν βρέθηκε σε δύσκολη θέση και ανάφερε όλα όσα είδε εκείνο το βράδυ. Ενώπιον του Δικαστηρίου 9 χρόνια μετά το περιστατικό είχε την αυτοπεποίθηση κι ένιωθε την ασφάλεια να μιλήσει ειλικρινά. - Σε σχέση με την αναφορά του σε άλλα πρόσωπα που κινήθηκαν εναντίον του Ενάγοντα φαινόταν μία μάζα κι είχε είχε δει τρία αυτοκίνητα από απέναντι να αδειάζουν και όλοι όσοι ήταν μέσα στα αυτοκίνητα να κατευθύνονται προς τον Ενάγοντα. Ο ίδιος βρισκόταν όχι ακριβώς δίπλα από τον Ενάγοντα ή σε απόσταση να χτυπηθεί και εκείνος αφού απομακρύνθηκε λίγο γιατί δεν ήθελε να εμπλακεί στον καυγά. - Σε σχέση με την καταχώρηση ποινικής υπόθεσης ο ίδιος δεν έλαβε οποιαδήποτε κλήση για να παρουσιαστεί στο Δικαστήριο. Δεν εμφανίστηκε επίσης τότε γιατί δεν ήθελε να επιβαρύνει τους γονείς του να πληρώνουν εισιτήρια και όταν αυτή τη φορά μπορούσε με δικά του έξοδα να το πράξει εμφανίστηκε στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης. Μετέφερε ο ίδιος τον Ενάγοντα στον νοσοκομείο «ως το πιο άμεσο άτομο» - Στο σχολείο έμαθε ότι ο «XXXXX» ήταν ο Εναγόμενος από μια συμμαθήτρια τους και από ένα συμμαθητή τους. Αν δεν λανθάνεται εκείνα τα πρόσωπα δεν έδωσαν κατάθεση στην Αστυνομία. - Σε σχέση με την αναφορά του σε συνάντηση με τον Εναγόμενο σε μπαράκι στη Λευκωσία, επρόκειτο για μπαράκι όπου σύχναζαν ο Εναγόμενος και η παρέα του και ο Εναγόμενος ήταν έτοιμος να τον προσεγγίσει και δεν ήταν καθόλου ήρεμος. Κάποιος κοινός τους φίλος κράτησε τον Εναγόμενο μακριά και ζήτησε από τον ΜΚ2 να αποχωρήσει για τη δική του ασφάλεια. - Σε σχέση με τον χαρακτηρισμό του ως «ρουφκιάνο» και πως ο ίδιος μπορούσε να εξηγήσει το ότι τον αποκάλεσε έτσι ο Εναγόμενος ενώ ο ίδιος δεν είχε πει οτιδήποτε εναντίον του -εννοούσε κατά την κατάθεσή του στην Αστυνομία-, εξήγησε ότι αυτός ακριβώς ήταν ένας από τους λόγους για τους οποίους δεν ένιωθε ασφαλής στο να δώσει μια εντελώς καθαρή κατάθεση στην Αστυνομία. Η παρέα του «XXXXX» είχε φήμη από προηγούμενα συμβάντα. - Επέμενε ότι όταν ήταν στο στρατό τον προσέγγισε ο Εναγόμενος με αρκετά ανθρώπινο τρόπο για να του εξηγήσει τη δική του θέση, λέγοντας του ότι νιώθει άσχημα για το γεγονός του καυγά. - Στην κατάθεση του προσπαθούσε να περιγράψει τα γεγονότα χωρίς να φανερώσει την ταυτότητα του οποιουδήποτε ή να αποκαλύψει ποιος ξεκίνησε και ποιος έφταιγε για τον καυγά. Θεωρούσε επίσης ότι η δική του μαρτυρία δεν ήταν τόσο σημαντική γι' αυτό και ήταν όσο το περισσότερο τυπική. Επανεξεταζόμενος ανάφερε ότι η παρέα του Εναγόμενου φημιζόταν για καυγάδες, ζημιές και εκφοβισμό. ΜΕ 3 Δρ XXXXX Χριστοδούλου Η Μ.Ε.3 Δρ XXXXX Χριστοδούλου είναι γιατρός ο οποίος εργαζόταν το 2010 στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας. Σε σχέση με τον τραυματισμό του Ενάγοντα έδωσε κατάθεση στην Αστυνομία και συμπλήρωσε έντυπο εξέτασης ημερ. 23/10/
4. Όταν εξέτασε τον Ενάγοντα διαπίστωσε ότι αυτός είχε εκχυμώσεις στην κεφαλή στην αριστερή βρεγματική χώρα, είχε ένα έντονο οίδημα στο αριστερό πτερύγιο του αφτιού, είχε θλαστικό τραύμα έξω από τον αριστερό οφθαλμό και στην αριστερό φρύδι. Είχε ερυθρότητα, καθώς και μικρό θλαστικό τραύμα στο βλενογόνο του κάτω χείλος. Καθάρισε τα τραύματα του ασθενή, χρειάστηκαν έξι ραφές, χορηγήθηκε εμβόλιο, δεν διαπιστώθηκε εσωτερικό τραύμα στο μάτι, παραπέμφθηκε για ακτινογραφίες, του δόθηκε αντιβίωση και χορηγήθηκε παραπεμπτικό για εξέταση από ωτορινολαρυγγολόγο. Σύμφωνα με τα όσα φαινόταν στις σημειώσεις της, ο Ενάγοντας είχε αναφέρει ότι είχε σπάσει ένα ποτήρι στην κεφαλή του. Αντεξεταζόμενη, διευκρίνισε ότι η ίδια δεν θυμάται το περιστατικό αλλά ανατρέχει σε έγγραφα και ότι την κατάθεση της την βάσισε σε έγγραφα τα οποία εξέδωσε. Την αναφορά σε χτύπημα στο κεφάλι από ποτήρι την βάσισε σε έντυπο εξέτασης το οποίο συμπλήρωσε βάσει αναφοράς του ίδιου Ενάγοντα. Σε σχέση με το Τεκμήριο 4, έντυπο που δίνεται σε πρόσωπα που έχουν χτύπημα στο κεφάλι για ενδεχόμενο κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης εξήγησε ότι πρόκειται για έγγραφο το οποίο δίνεται σε όλα τα πρόσωπα που έχουν χτυπήσει το κεφάλι τους. Μ.Ε. 4 Ε. Στυλιανού Ο Μ.Ε. 4 Αστ. XXXXX Ε.Στυλιανού ανέφερε ότι στις 23/10/2010 καταγγέλθηκε από τον Ενάγοντα ότι την ίδια μέρα περί της 3:45 π.μ., δέχθηκε επίθεση στο νυχτερινό κέντρο «TOY». Την επόμενη μέρα έλαβε γραπτή κατάθεση και κατηγόρησε δύο πρόσωπα για την επίθεση. Ο φάκελος της υπόθεσης καταστράφηκε. Είχε όμως στην κατοχή του αντίγραφο της κατάθεσης του (κατατέθηκε ως Τεκμήριο 28). Στον Αστυνομικό Σταθμό ο Ενάγοντας του ανάφερε ότι ένιωθε ζαλάδες και ο ίδιος του επέδειξε όπως αποχωρήσει από το Σταθμό για να ξεκουραστεί και όπως επανέλθει την επόμενη μέρα για κατάθεση. Ανακριτική κατάθεση έλαβε και από τον Εναγόμενο, ο οποίος του απάντησε «ότι έχει να πει, θα το πει στο Δικαστήριο» και ότι δεν παραδεχόταν την κατηγορία. Από την διερεύνηση προέκυψε ότι και ο Εναγόμενος είχε το παρατσούκλι «XXXXX», κάτι που ανάφερε και ο ίδιος ο Ενάγοντας. Αντεξεταζόμενος, διευκρίνισε ότι νομίζει ότι έλαβε μόνον εκείνος κατάθεση σε σχέση με την υπόθεση, αλλά πέραν του Εναγόμενου και του Ενάγοντα δεν θυμάται από ποια άλλα πρόσωπα έλαβε καταθέσεις. Επίσης, είχε την εντύπωση ότι έλαβε και κατάθεση από τον ΜΚ2, Η. Φαλέκκο. Σε σχέση με δύο άλλα πρόσωπα, είχε επικοινωνία μαζί τους και δεν επιθυμούσαν να προβούν σε κατάθεση και γενικά διευκρίνισε ότι καταθέσεις έλαβε από όσους επιθυμούσαν να τις δώσουν. Στη συνέχεια ανάφερε ότι δεν θυμάται αν επικοινώνησε με τα άτομα αυτά και αν του είπαν ότι δεν επιθυμούν να δώσουν κατάθεση. Ο ίδιος είχε δώσει κατάθεση σε εκείνη την υπόθεση, αλλά δεν γνωρίζει αν προχώρησε η καταγγελία εναντίον κάποιου Δ. Παντελίδη. Δεν θυμάται αν έλαβε κατάθεση από τον υπεύθυνο καταγγελίας του «TOY». Ο Ενάγοντας κλήθηκε από εκείνον για να αναγνωρίσει τον Εναγόμενο. Δεν θυμάται όμως τι του είχε πει επί λέξει. Έλαβε γραπτή κατάθεση από την Μ.Ε.3 στις 22/03/
5. Μετέβηκε πέντε μήνες μετά το περιστατικό προφανώς λόγω φόρτου εργασίας και δικής του αλλά και της ίδιας της γιατρού. Εναγόμενος Ο Εναγόμενος υιοθέτησε το περιεχόμενο γραπτής δήλωσης. Σύμφωνα με αυτήν, στις 23/10/2010 μετέβηκε στο νυκτερινό κέντρο «TOY», όπου συνάντησε την τότε κοπέλα του που βρισκόταν εκεί με μια φίλη της που συνάντησε άλλα τρία πρόσωπα. Κατά τις 4:00 τα ξημερώματα και ενώ βρισκόταν στο νυκτερινό κέντρο, χορεύοντας και διασκεδάζοντας με την παρέα του, σε κάποιο στάδιο ο Ενάγοντας κινήθηκε προς το μέρος του, τον έπιασε από το χέρι και όταν εκείνος γύρισε προς το μέρος του, χωρίς εκείνος να καταλάβει το γιατί εντελώς απρόκλητα και αδικαιολόγητα, άρχισε να τον βρίζει με χυδαίες φράσεις. Αμέσως, δημιουργήθηκε ένταση και ακολούθησαν κάποια αλληλοσπρωξίματα μεταξύ εκείνου και του Ενάγοντα. Αμέσως επενέβηκαν οι υπεύθυνοι ασφαλείας του «TOY» και τους έβγαλαν εκτός κέντρου. Ο ίδιος βγήκε πρώτος από το «TOY» και δεν γνωρίζει τι συνέβηκε μέχρι να βγει ο Ενάγοντας εκτός του club ή αργότερα. Όταν εξήλθε του νυκτερινού κέντρου είδε να μαζεύονται αρκετά πρόσωπα και φοβούμενος ότι τα πρόσωπα αυτά ήταν φίλοι του Ενάγοντα, και έπειτα από παρότρυνση της τότε κοπέλας του, εγκατέλειψε το «TOY». Δεν είχε καμία ανάμειξη σε κτυπήματα του Ενάγοντα είτε εντός είτε εκτός του νυκτερινού κέντρου, ούτε παρακίνησε φίλους του να συνεχίσουν την επίθεση εναντίον του Ενάγοντα. Ούτε γνωρίζει τα πρόσωπα που βρίσκονταν εκτός του νυκτερινού κέντρου. Την επόμενη μέρα η συμμαθήτρια του Ενάγοντα η οποία βρισκόταν μαζί με τον Εναγόμενο στο «TOY», τους παρότρυνε να τηλεφωνήσουν στον Ενάγοντα για συμφιλίωση γιατί ήταν συμμαθητές. Αν και δίστασε ο ίδιος το έπραξε γιατί δεν ήταν κάτι κακό ούτε και κάτι επιζήμιο. Στις 25/10/2010 στα πλαίσια διερεύνησης της υπόθεσης από την Αστυνομία, έδωσε σχετική κατάθεση, στη συνέχεια προχώρησε ποινική υπόθεση εναντίον του στην οποία και αθωώθηκε. Αντεξεταζόμενος, ανάφερε τα εξής: - Η γραπτή δήλωση ετοιμάστηκε από τον ίδιο. - Ο ίδιος κατά το περιστατικό ήταν 18-19 ετών και υπηρετούσε στον στρατό. Δεν γνώριζε τον Ενάγοντα, τον οποίο είδε πρώτη φορά στο «TOY». - Στο «TOY» δεν μπορούσε κάποιος να δει καθαρά, γιατί ήταν σκοτεινά. - Ο ίδιος αρνήθηκε ότι έριξε κάποιο ποτήρι στον Ενάγοντα, είτε ο ίδιος, είτε κάποιος από την παρέα του. - Σε σχέση με τις φράσεις τις οποίες ανάφερε στην γραπτή του δήλωση ότι χρησιμοποίησε ο Ενάγοντας εναντίον τους, διευκρίνισε ότι ο Ενάγοντας έβρισε τις μητέρες τους. Υπήρξε ένταση και αλληλοσπρώχθηκαν και δημιουργήθηκε κάποια αναταραχή. - Σε τέτοιες ηλικίες είναι συχνά φαινόμενα τα αλληλοσπρωξίματα. - Το «TOY» ήταν ένα μακρόστενο μαγαζί και ο Ενάγοντας βρισκόταν στο μπαρ. - Η δική του παρέα στεκόταν, ο Ενάγοντας τράβηξε το χέρι του Εναγόμενου και του φίλου του Δημήτρη και ο ίδιος έσπρωξε τον Ενάγοντα γιατί ήθελε να αποδεσμευτεί και τότε δημιουργήθηκε μια αναταραχή. - Είχε το παρατσούκλι «XXXXX» διότι έπαιζε καλό ποδόσφαιρο. - Το βράδυ του περιστατικού είχε καταναλώσει μία με δύο μπύρες. Είδε τον Ενάγοντα να στέκεται στο μπαρ, όταν εκείνος τον έπιασε από το χέρι στο σημείο που βρισκόταν στην είσοδο. - Ο υπεύθυνος ασφαλείας τους έβγαλε έξω γιατί ήταν εκεί και αλληλοσπρώχνονταν. Πρώτους έβγαλαν την παρέα του ιδίου και όταν τον έβγαλαν έξω από το club αυτός έφυγε. Ο Ενάγοντας γνωρίζει πολεμικές τέχνες. Ο ίδιος δεν γνωρίζει πολεμικές τέχνες και δεν γνωρίζει πώς να χτυπά οποιονδήποτε. - Τηλεφώνησε στον Ενάγοντα γιατί τον παρότρυνε συμμαθήτρια του Ενάγοντα. Υπήρξε μία διαφορά καθότι ο Ενάγοντας θεώρησε ότι ο ίδιος του έριξε ποτήρι, αλλά αυτό δεν συνέβηκε. Στο τηλέφωνο είπε στον Ενάγοντα «έτο, έτο, ήντα που έγινε;» και εκείνος τους έκλεισε το τηλέφωνο. - Τηλεφώνησε στον Ενάγοντα μαζί με ένα φίλο του. Τηλεφώνησε εκείνος στον Ενάγοντα και έκρινε ότι έπρεπε εκείνος να απολογηθεί γιατί αυτός είναι Χριστιανός. Ο Ενάγοντας τον κατηγορεί 10 χρόνια για κάτι που εκείνος δεν φταίει και αργότερα ήθελε να του αγοράσει αυτοκίνητο γιατί άκουσε ότι ο πατέρας του Εναγόμενου είχε λεφτά. - Δεν γνώριζε όταν έπαιρνε τον Ενάγοντα τηλέφωνο ότι ο τελευταίος είχε πάει στην Αστυνομία. Γνωρίζει τον Μ.Ε.2, τον γνώρισε στον στρατό, μιλούσαν κανονικά και οι έξοδοί του ήταν κανονικές. Είχαν μία τυπική σχέση στο στρατό και αρνήθηκε ότι υπήρξε μεταξύ τους συνομιλία στην οποία ο ίδιος ανέφερε στον ΜΕ2 ότι μετάνιωσε. Δεν θυμάται επίσης να συνάντησε τον ΜΕ2 σε νυχτερινό κέντρο στην Λευκωσία. Θεωρεί ότι ο ΜΕ2 έπρεπε να δώσει μαρτυρία στην ποινική δίκη και ότι ο λόγος για τον οποίο έδωσε μαρτυρία μόνο στην παρούσα υπόθεση ήταν οικονομικός. Τα λεφτά της αποζημίωσης θα μπορούσαν να πάνε σε καλό σκοπό. Δεν θυμάται τι φορούσε το βράδυ που έγινε το περιστατικό. - Ο λόγος που έφυγαν όταν τους έβγαλαν έξω από το club «ΤΟΥ» ήταν γιατί φοβήθηκαν οι κοπέλες συνοδοί τους ότι κάτι θα συνέβαινε, γιατί αυτοί που έβγαιναν έξω από το club πιθανόν να ήταν φίλοι του Ενάγοντα. - Υπήρξαν κι άλλες παρεξηγήσεις στη ζωή του και ο ίδιος δεν κρατά οποιαδήποτε κακία. Ο ίδιος δεν υπέβαλε παράπονο εναντίον του Ενάγοντα γιατί αυτά δεν είναι του χαρακτήρα του και γι' αυτό δεν ανάφερε και στον Αστυνομικό ο οποίος του έπαιρνε κατάθεση ότι ο Ενάγοντας τον είχε βρίσει χυδαία. - Αρνήθηκε επίσης ότι είχε εμπλακεί και σε άλλους καβγάδες εκείνη την περίοδο. Αξιολόγηση μαρτυρίας - Ευρήματα Προχωρώ σε αξιολόγηση της μαρτυρίας από τα όσα τέθηκαν ενώπιόν μου. Ως αναφέρεται στο σύγγραμμα των Τ. Ηλιάδη και Ν.Γ. Σάντη «Το Δίκαιο της Απόδειξης: Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές - Λευκωσία 2014, σελ. 135: «Η αξιολόγηση της μαρτυρίας δεν περιορίζεται αποκλειστικώς στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας κάθε μάρτυρα ξεχωριστά (Rana και Άλλου ν. Δημοκρατίας

(2004)2 ΑΑΔ 489) αλλά αντιπαραβάλλεται και διρευνάται στο σύνολο της μαρτυρίας που παρουσιάζεται και από τις δύο πλευρές (Φώτσιου ν. Ηροδότου

(2010)1(Β) ΑΑΔ 1172). Τα ευρήματα αξιοπιστίας είναι αλληλένδετα με τη συνολική εκτίμηση της μαρτυρίας και των προεκτάσεών της και συναρτάται με την αντικειμενική όψη των πραγμάτων (Βασιλείου ν. Αστυνομίας Ποιν. Εφ. 159/09, ημ. 4.5.12).» Στην υπόθεση Demil Imports Exports v. Ζήνων Κωνσταντινίδης

(2011)1Α Α.Α.Δ. 462, αναφέρθηκαν τα πιο κάτω: «Στις αστικές υποθέσεις όπως η παρούσα, η απόδειξη κρίνεται με βάση το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, ενώ το βάρος απόδειξης βρίσκεται στους ώμους των εναγόντων, να αποδείξουν τους ισχυρισμούς τους για την αξίωση τους. Η απόσειση του βάρους αυτού, συναρτάται αποκλειστικά με την μαρτυρία η οποία κρίνεται αποδεκτή και αξιόπιστη. Στην υπόθεση Μαρσέλ (πιο πάνω) λέχθηκε ότι «Το κριτήριο δεν είναι αν η θέση ή η εκδοχή του διαδίκου που φέρει το βάρος της απόδειξης (onus of proof) είναι η πιο πιθανή παρά ή αντίθετη, εκείνη δηλαδή, του αντιδίκου του. Το κριτήριο είναι κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης ικανοποίησε το Δικαστήριο, με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση του ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (is more probable than not). Αν απέτυχε να αποδείξει τη θέση ή την εκδοχή του σε αυτό το επίπεδο (standard of proof), ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης δεν θεωρείται ότι το απέσεισε, έστω και εάν η θέση του ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά η αντίθετη, εκείνη δηλαδή του αντιδίκου του. (Βλέπε μεταξύ άλλων Phipson on Evidence, 14th Edition, par.4-38 και Αθανασίου κ.ά. ν. Κουνούνη

(1997)1 (Β) Α.Α.Δ. 614.)» Στην υπόθεση Αθηνής Σωτήρης ν. Δημοκρατίας,

(2008)2 Α.Α.Δ. 256, τονίστηκε ότι: « Ο δικάζων, επομένως, δικαστής βρίσκεται στην πλεονεκτική θέση να παρακολουθεί τη ζωντανή διαδικασία και να κρίνει από το σύνολο της συμπεριφοράς του μάρτυρα την έμφυτη κλίση του προς την φιλαλήθεια ή το ψεύδος. Όταν βεβαίως αναφερόμαστε σε συμπεριφορά του μάρτυρος δεν εννοούμε το ύφος με το οποίο εξωτερικεύει τη μαρτυρία του, γιατί μπορεί π.χ. να έχει υποκριτικές ικανότητες ή αντίθετα κάποια εγγενή αδυναμία στην εκφορά του λόγου. Εννοούμε, κατά κύριο λόγο, το περιεχόμενο της μαρτυρίας το οποίο ελέγχεται με τη βάσανο της λογικής και την ανθρώπινη εμπειρία ως προς την αναμενόμενη φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων της ζωής. Ασφαλώς στην αξιολόγηση όλων των πιο πάνω κυρίαρχο ρόλο έχει ο δικαστής που χρησιμοποιεί εκτός από τις νομικές του γνώσεις και την εμπειρία και κοινή λογική. Με αυτά τα κριτήρια, και στη βάση του συνόλου της συμπεριφοράς του μάρτυρα, κρίνει για την αξιοπιστία ενός μάρτυρα.». Επειδή τίθεται ζήτημα κατά πόσον ο Εναγοντας αναγνώρισε επαρκώς τον Εναγόμενο ως το πρόσωπο που του επιτέθηκε, θα αναφερθώ και στη σχετική με την αναγνώριση νομολογία. Οι γενικές αρχές που αφορούν το ζήτημα της αναγνώρισης τέθηκαν στην υπόθεση R. v. Turnbull

(1976)3 All E.R. 549, η οποία και έχει υιοθετηθεί από σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Σύμφωνα με τις εν λόγω αρχές, το Δικαστήριο μπορεί και στην απουσία ενισχυτικής μαρτυρίας να αποφασίσει με ασφάλεια κατά πόσο η αναγνώριση ενός κατηγορούμενου ήταν επαρκής από ένα μάρτυρα, αφού όμως λάβει υπόψη διάφορους παράγοντες ήτοι το χρονικό διάστημα για το οποίο διατηρήθηκε οπτική επαφή από ένα μάρτυρα με τον κατηγορούμενο, την απόσταση, το είδος φωτισμού, την ύπαρξη η μη εμποδίου στην ορατότητα, το κατά πόσο ο μάρτυρας έχει δει τον κατηγορούμενο προηγουμένως και πόσες φορές και κατά πόσο η αναγνώριση στηρίζεται σε μια παροδική ματιά (fleeting glance). Στο σύγγραμμα Τάκη Ηλιάδη & Νικόλα Γ. Σάντη "Το Δίκαιο της Απόδειξης Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές", σελ. 402, αναφέρονται τα ακόλουθα. « Η αναγνώριση προσώπων που ήδη γνωρίζει ο μάρτυς (recognition) διαφέρει από την αναγνώριση ατόμων που του είναι άγνωστα [identification] (France v R

(2012)UKPC 28, R v Popat

(1998)2 Cr App R 208) και ως εκ τούτου, κατά την πρώτη (σε αντίθεση με τη δεύτερη), δεν τίθεται κατά κανόνα θέμα επίδειξης φωτογραφιών στον μάρτυρα ή η διενέργεια αναγνωριστικής παράταξης (Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν Ευστάθιου και Άλλων

(2010)2 ΑΑΔ 94). Στις περιπτώσεις αναγνώρισης προσώπου που είναι γνωστός στον μάρτυρα (και ιδιαίτερα αν ο τελευταίος τον ξέρει καλά), η ποιότητα της αναγνώρισης κρίνεται - πέραν των όποιων επιπρόσθετων κριτηρίων προσδιορίζονται στην R v. Turnbull and Others

(1976)3 All ER 549, με την οποία ασχολούμαστε πιο κάτω - στη βάση του συνόλου της σχετικής μαρτυρίας, με ιδιαίτερη αναφορά στη χρονική διάρκεια της παρατήρησης, στην απόσταση από τον κατηγορούμενο και στην αναγνώριση της φωνής του (σε περίπτωση που υπήρξε στιχομυθία ή μονόλογος), αλλά και του ονόματος του στη σκηνή σε περίπτωση ασφαλώς που το όνομα αυτό αναφέρθηκε (Tofas v. The Republic

(1961)CLR 99). Η μαρτυρία αναγνώρισης μπορεί να θεωρηθεί ως περιστατική μαρτυρία (βλ. Κεφάλαιο 14 - Περιστατική Μαρτυρία) ή ως ενισχυτική μαρτυρία (βλ. Κεφάλαιο 13 - Ενισχυτική Μαρτυρία), εφόσον βέβαια πληρούνται οι αντίστοιχες απαιτήσεις για τέτοια ταξινόμηση.» Στη Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Νεόφυτου Κωνσταντίνου Ιωάννου

(2013)2 ΑΑΔ 601 επισημάνθηκαν τα ακόλουθα: « Κατ' αρχή θα πρέπει να επισημάνουμε ότι θέμα εφαρμογής των αρχών που τέθηκαν στην Turnbull, εγείρεται μόνο όταν η υπόθεση εναντίον του κατηγορουμένου εξαρτάται, αποκλειστικά ή ουσιαστικά, από την αναγνωριστική μαρτυρία και η ορθότητα της εν λόγω μαρτυρίας αμφισβητείται από την υπεράσπιση. Έχοντας προβεί στην πιο πάνω επισήμανση, προχωρούμε να εξετάσουμε το πρώτο ζήτημα που εγείρεται στην παρούσα έφεση και που είναι ο τρόπος με τον οποίο το Κακουργιοδικείο προσήγγισε την αναγνωριστική μαρτυρία. Το βασικό ερώτημα που προβάλλει είναι: Κάτω από τις περιστάσεις και ιδιαίτερα ενόψει των λόγων για τους οποίους απέρριψε τη συγκεκριμένη πτυχή της μαρτυρίας των Μ.Κ.5, Μ.Κ.11 και Μ.Κ.16, το Κακουργιοδικείο, προτού απορρίψει την εν λόγω μαρτυρία, όφειλε, ως είναι η θέση του εφεσείοντα, να αναζητήσει υποστηρικτική μαρτυρία, ή όχι; Η υποστηρικτική μαρτυρία σε θέματα αναγνώρισης υπόπτων πρέπει να έχει προέλευση ανεξάρτητη από το μάρτυρα, τη μαρτυρία του οποίου αποβλέπει να υποστηρίξει και ταυτόχρονα να τείνει να υποστηρίξει την ορθότητα της αναγνώρισης, αποκλείοντας, κατά το δυνατό, το ενδεχόμενο λάθους. Δεν εγείρεται θέμα εφαρμογής των αρχών της Turnbull και κατ' επέκταση θέμα αναζήτησης υποστηρικτικής μαρτυρίας, στην περίπτωση που το Δικαστήριο δεν θα ήταν διατεθειμένο, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, να δεχθεί ως αληθή και να στηριχθεί σ' αυτήν, την εκδοχή του μάρτυρα ότι όντως είδε το δράστη. Σε μια τέτοια περίπτωση το θέμα τελειώνει εκεί. Σε περίπτωση όμως, που ο μάρτυς, όντως είδε το δράστη και το ζητούμενο είναι η ορθότητα της αναγνώρισης του υπόπτου στο πρόσωπο του δράστη, τότε και μόνο τότε, εγείρεται θέμα εφαρμογής των αρχών που τέθηκαν στην Turnbull. Κοντολογίς, το θέμα είναι αποκλειστικά θέμα ποιότητας της αναγνωριστικής μαρτυρίας. Αν η ποιότητα της αναγνώρισης είναι ικανοποιητική σε βαθμό που το δικαστήριο αισθάνεται ασφαλές να στηριχθεί σ' αυτή χωρίς υποστηρικτική μαρτυρία, τότε δεν συντρέχει λόγος αναζήτησης τέτοιας μαρτυρίας. Αν όμως η ποιότητα της μαρτυρίας αναγνώρισης είναι φτωχή, τότε το δικαστήριο θα πρέπει να αθωώσει τον κατηγορούμενο, εφόσον άλλωστε, όπως έχουμε ήδη επισημάνει, η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής εδράζεται αποκλειστικά ή ουσιαστικά επί της αναγνωριστικής μαρτυρίας, εκτός αν υπάρχει άλλη μαρτυρία, όχι κατ' ανάγκη αναγνωριστικής φύσης, η οποία τείνει να υποστηρίξει την ορθότητα της αναγνώρισης, αποκλείοντας, κατά το δυνατό, το ενδεχόμενο λάθους (βλ. Younnas

(2012)ENCA CRIM. 2022, στην οποία υιοθετήθηκαν πλήρως οι αρχές της Turnbull). Επομένως, δεν τίθεται θέμα υποχρέωσης ή μη του εκδικάζοντος την υπόθεση δικαστηρίου να αναζητήσει υποστηρικτική μαρτυρία, εφόσον, ούτως ή άλλως, τέτοια μαρτυρία, υπόκειται στη βάσανο της αξιολόγησης αφού αυτή αποτελεί μέρος του συνόλου της μαρτυρίας που κρίθηκε αξιόπιστη.» Αυτοπροειδοποιούμαι με βάση τις πιο πάνω αρχές, για την επιφύλαξη με την οποία πρέπει να αξιολογήσω το εάν η αναγνώριση ήταν επαρκής, υπό το φως βεβαίως των αρχών που διαμορφώθηκαν στην Turnbull. Γενικά, είχα την ευκαιρία να παρατηρήσω τους μάρτυρες στο εδώλιο και να αξιολογήσω τη μαρτυρία τους από τις αντιδράσεις τους, την αμεσότητα ή μη των απαντήσεών τους και τη συνοχή του περιεχομένου της. Αξιολόγησα τη μαρτυρία συνολικά και σφαιρικά και όχι κατά μικροσκοπικό τρόπο, πάντα σε σχέση με τα έγγραφα που κατέθεσαν οι μάρτυρες ως Τεκμήρια στο Δικαστήριο και πάντα υπό το φως της λογικής σε σχέση με τους εκατέρωθεν προβληθέντες ισχυρισμούς. Ξεκινώ από τον Ενάγοντα. Καταρχήν επισημαίνω ότι δεν δεσμεύομαι βεβαίως από την αξιολόγηση της μαρτυρίας του στα πλαίσια της ποινικής υπόθεσης. Λαμβάνω όμως υπόψη μου την εκδοχή που έθεσε ο ίδιος δίνοντας μαρτυρία στα πλαίσια της ποινικής διαδικασίας ενώπιον του Δικαστηρίου και την αντιστοιχία εκείνων των δηλώσεων του με τις δηλώσεις ενώπιον μου. Γενικά ο Ενάγοντας μου έκανε μέτρια εντύπωση. Δεν θεωρώ ότι είπε όλη την αλήθεια στο Δικαστήριο. Θα δεχθώ ως εξηγώ πιο κάτω μέρος της μαρτυρίας του. Άλλωστε είναι γνωστή η αρχή ότι ένας μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός είτε εξ' ολοκλήρου είτε μερικώς και μπορεί να υπάρξει επιλεκτική αποδοχή της μαρτυρίας (Χάρης Χρίστου ν. Ευγενία Khoreva

(2002)1 ΑΑΔ 454 και Mossa Mohamed Mustafa v. Ανδρέα Κακουρή κ.α.

(2002)1 (Α) Α.Α.Δ. 165). Παρά τη μέτρια εντύπωση και παρά το ότι δεν θεωρώ ότι είπε όλη την αλήθεια στο Δικαστήριο, σε γενικές γραμμές, ως προς τις συνθήκες του περιστατικού στις 23/10/2010, θεωρώ ότι είπε την αλήθεια για το ότι δέχθηκε επίθεση από τον Εναγόμενο και θα εξηγήσω πιο κάτω το γιατί. Το ότι έτυχε τραυματισμού ο Ενάγοντας κατά βάση δεν αμφισβητήθηκε, ιδιαίτερα όταν έδινε μαρτυρία η Μ.Ε. 4 ιατρός η οποία τον εξέτασε εκείνο το βράδυ, η οποία δεν έτυχε ουσιαστικής αντεξέτασης σε σχέση με τις διαπιστώσεις της. Εκείνο που αμφισβητήθηκε ουσιαστικά έντονα ήταν το εάν χτυπήθηκε ο Ενάγοντας από τον Εναγόμενο και κατά πόσον ήταν αληθείς οι ισχυρισμοί του Ενάγοντα ως προς την έκταση του τραυματισμού του. Επισημαίνω πάντως ότι στη Γραπτή του Δήλωση Τεκμήριο «Χ», αναφέρει σε γενικές γραμμές τα όσα είχε αναφέρει και στα πλαίσια της κατάθεσης του Τεκμήριο

1. Υπάρχουν κάποιες διαφορές αλλά δεν θεωρώ ότι είναι τόσο σημαντικές. Θα ασχοληθώ πρώτα κατά πόσον από τη μαρτυρία του Ενάγοντα προκύπτει ότι ο Εναγόμενος ήταν το πρόσωπο που του επιτέθηκε. Αν η μαρτυρία του ήταν η μοναδική ενώπιόν μου, αν και η παρούσα υπόθεση είναι αστική και όχι ποινική και άρα κρίνεται στο επίπεδο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων, το πιθανότερο είναι ότι θα κατέληγα σε παρόμοιο συμπέρασμα με το Δικαστήριο που εκδίκασε την ποινική υπόθεση ότι η αναγνώριση του Εναγόμενου ως πρόσωπο που χτύπησε τον Ενάγοντα ήταν ακρασφαλής. Τούτο διότι ο Ενάγοντας δεν έχει δώσει κάποια ικανοποιητική εξήγηση δίδοντας μαρτυρία ενώπιόν μου, γιατί ανέφερε στην κατάθεσή του Τεκμήριο 22 ότι αδυνατούσε να δώσει περιγραφή του Εναγομένου (ενώ είχε τύχει σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του δύο φορές επίθεσης από το ίδιο πρόσωπο, εντός κι εκτός του club ΤΟΥ κι ενώ μάλιστα σε άλλο σημείο της μαρτυρίας του δέχθηκε ότι μπορεί και να βεβαιώθηκε την ίδια μέρα ότι το πρόσωπο που τον χτύπησε ήταν ο Κατηγορούμενος κι ενώ τον αναγνώρισε σε μεταγενέστερο στάδιο). Στα πλαίσια της ποινικής υπόθεσης (βλ. σελ. 8 του Τεκμηρίου 32 ) είχε αναφέρει δίνοντας μαρτυρία ότι είχε ελέγξει το πρόγραμμα Facebook τα στοιχεία του εκεί Κατηγορούμενου-εδώ Εναγόμενου πριν τον αναγνωρίσει στην Αστυνομία (αυτό το επισημαίνει ο Ενάγοντας και στη Γραπτή Αγόρευσή του) Η πλευρά του Εναγομένου τονίζει επί το προκειμένου σημείου ότι στην κατάθεση του Ενάγοντα στην Αστυνομία Τεκμήριο 22 απλώς περιγράφεται η ενδυμασία του Εναγομένου χωρίς κάποιο ιδιαίτερο στοιχείο που να δικαιολογεί την αναγνώριση. Παρά τα ανωτέρω, η μαρτυρία του Ενάγοντα στην παρούσα υπόθεση όπως αναπτύχθηκε, ιδιαίτερα σε σχέση με την αναγνώριση του Εναγομένου ως το πρόσωπο το οποίο τον χτύπησε, δεν αξιολογείται και δεν κρίνεται αποσπασματικά. Συνολικά αποτιμώμενη και συνεκτιμώμενη με τη μαρτυρία του Μ.Ε.2., τον οποίον ως πιο κάτω θα εξηγήσω θεωρώ αξιόπιστο και με τη μαρτυρία του ίδιου του Εναγόμενου, ο οποίος δέχθηκε ότι υπήρξε μεταξύ του ίδιου και του Ενάγοντα περιστατικό εντός του «ΤΟΥ» (για το οποίο μάλιστα και προέβηκε σε τηλεφώνημα προς τον Ενάγοντα κατά τον ίδιο για να λυθεί η παρεξήγηση), τόσο ο ισχυρισμός ότι έτυχε επίθεσης ο Ενάγων όσο και η αναγνώριση του Εναγομένου ως το πρόσωπο που του επιτέθηκε και τον χτύπησε, εντός κι εκτός του «TOY» θεωρώ ότι έχουν αποδειχθεί. Εξηγώ αμέσως. Κρίνω ότι ο Ενάγοντας είπε την αλήθεια σε σχέση με την επίθεση που δέχθηκε και τα χτυπήματα που δέχθηκε εντός του «ΤΟΥ», εφόσον όταν ο Μ.Ε.2 -τον οποίον ως προανέφερα τον θεωρώ αξιόπιστο, ως θα αναλύσω πιο κάτω- τον εντόπισε έξω από το club, «το πρόσωπό του ήταν ματωμένο, αιμορραγούσε» (βλ . Τεκμήριο Χ1 Γ.Δ. Μ.Ε.2). Στην κατάθεσή στην Αστυνομία Τεκμήριο 24, ο Μ.Ε.2 δεν είπε ουσιαστικά επί αυτού κάτι διαφορετικό. Είπε ότι εντόπισε τον Ενάγοντα έξω από το club, χτυπημένο στο αριστερό φρύδι. Ο Εναγόμενος 3 παραδέχτηκε ότι εμπλάκηκε σε περιστατικό με τον Ενάγοντα εντός του TOY και ότι τους έβγαλαν έξω από το club. Δεν δόθηκε καμία εξήγηση στο Δικαστήριο για το πως βρέθηκε ο Ενάγων χτυπημένος/με ματωμένο πρόσωπο και άρα μπορώ να οδηγηθώ σε εύρημα, εν είδει περιστατικής μαρτυρίας ότι έτυχε επίθεσης εντός του «ΤΟΥ». Τούτο, διότι εντός του «ΤΟΥ» όμως, σύμφωνα με τη μαρτυρία και του ίδιου του Εναγομένου, είχε προηγηθεί διαπληκτισμός (αν και οι Ενάγοντας- Εναγόμενος διαφωνούν σε σχέση με τη σοβαρότητά του). Όσον αφορά τη θέση που προβλήθηκε από πλευράς Εναγομένου ότι ο Ενάγων ισχυριζόταν στην κατάθεσή του Τεκμήριο 22 ότι τον χτύπησαν πολλά πρόσωπα και μετά επινόησε ότι τον χτύπησε πρώτος ο Εναγόμενος, δεν εντοπίζω κάτι τέτοιο καθότι ανέφερε σε 2 σημεία της σελ. 2 της κατάθεσής του Τεκμήριο 22, ότι ένα πρόσωπο με άσπρο παντελόνι τον χτύπησε πρώτος, ότι φώναζε «έτον, έτον» και στη σελ. 3 της κατάθεσής του αναφέρει ότι ο μόνος που είναι σίγουρός ότι τον χτύπησε είναι ο «Μάγος». Αναφορά πάντως σε άσπρο παντελόνι γίνεται και από τον Μ.Ε.2 στη δική του κατάθεση στην Αστυνομία Τεκμήριο 24 , όπου και αναφέρει επί λέξει ότι: «Κάποια στιγμή και ενώ ο Σωκράτης καθόταν σε κάποιο σημείο για να ηρεμήσει είδα κάποιο πρόσωπο ηλικίας γύρω στα 20 ο οποίος φορούσε άσπρο παντελόνι μακρύ και ήταν γυμνός από τη μέση και πάνω να τρέχει προς το μέρος του Σωκράτη και να προσπαθεί απλώνοντας τα χέρια του να χτυπήσει το Σωκράτη. Εγώ είδα το Σωκράτη που σήκωσε τα χέρια του πάνω για να αμυνθεί όμως δεν είμαι σίγουρος και δεν μπορώ να σας πω κατά πόσο το πρόσωπο αυτό χτύπησε το Σωκράτη. Αυτό γιατί εγώ εκείνη τη στιγμή βρισκόμουν πίσω από αρκετά πρόσωπα τα οποία επίσης κινήθηκαν τη στιγμή εκείνη προς το Σωκράτη.» (η υπογράμμιση είναι δική μου) Υπάρχει δηλαδή αναφορά σε άτομο με άσπρο παντελόνι, που κατά τον Ενάγοντα, τον χτύπησε εντός κι εκτός του «ΤΟΥ» και από το Μ.Ε. 2 αναφορά σε άτομο με άσπρο παντελόνι που επιτέθηκε στον Ενάγοντα (προσπάθησε απλώνοντας τα χέρια του να τον κτυπήσει) εκτός του ΤΟΥ. Αυτές οι αναφορές, συνολικά ιδωμένες δεν καθιστούν αμφίβολη ή αδύνατης ποιότητας την αναγνώριση όπως εισηγείται η πλευρά του Εναγομένου. Αντιθέτως. Ερωτηματικά πάντως δημιουργούνται από το γιατί έχει γραφτεί από την ιατρό που εξέτασε τον Ενάγοντα στο Τεκμήριο 26 ότι αυτός δέχθηκε κτύπημα από ποτήρι στο κεφάλι. Δεν έδειξε όμως η ίδια να θυμάται το περιστατικό, ούτε και ο Ενάγοντας έδειξε να θυμάται κάτι για αυτό. Δεν αποκλείω να υπήρξε κάποια παρεξήγηση, δεν επρόκειτο άλλωστε για κάποια υπογεγραμμένη κατάθεση αλλά για μία εξ' ακοής αναφορά, στην οποία δεν μπορώ ουσιαστικά με δεδομένο ότι η μάρτυρας δεν θυμόταν ενώπιόν μου την όποιαν συνομιλία της με τον Ενάγοντα, να αποδώσω ιδιαίτερη βαρύτητα. Αδυνατώ επίσης να αντιληφθώ πως ενώπιον του Δικαστηρίου αλλά και στην ίδια την κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία στις 24/10, ισχυρίζεται ο Ενάγων ότι του τηλεφώνησε ο Εναγόμενος στις 23/10, δηλαδή μία μέρα πριν να δώσει κατάθεση στην Αστυνομία (αν και σύμφωνα με το Μ.Ε.4 είχε ήδη προσέλθει στην Αστυνομία για καταγγελία αλλά δεν είχε ακόμη δώσει κατάθεση), ζητώντας από αυτόν να αποσύρει την καταγγελία του. Πως μπορούσε να γνωρίζει ο Εναγόμενος ότι προέβηκε ο Ενάγων σε καταγγελία εναντίον του; Δεν μπορώ λοιπόν να προβώ συνεπώς να δεχθώ την εκδοχή του Ενάγοντα ως προς το τι λέχθηκε κατά το τηλεφώνημα. Έρχομαι στην έκταση του τραυματισμού του και κρίνω ότι ο Ενάγοντας υπερέβαλε σχετικά και δεν είπε όλη την αλήθεια στο Δικαστήριο. Κατά την ιατρική εξέταση που ακολούθησε λίγες ώρες μετά τον τραυματισμό του, πουθενά δεν παραπονέθηκε για τραυματισμό στον ώμο. Στο ιατρικό πιστοποιητικό καμία σχετική αναφορά δεν υπάρχει. Ούτε υπάρχει ενωρίτερη ιατρική αναφορά πλην αυτής του πιστοποιητικού του Δρ Σιμόπουλου στις 23/02/2011, δηλαδή μήνες μετά το περιστατικό. Ούτε στην κατάθεση του στις 24/10/2010 αναφέρεται σε οποιοδήποτε τραυματισμό στον ώμο, αλλά μόνο σε γροθιές στο πρόσωπο. Η φυσιοθεραπεία επίσης, δεν φαίνεται να ξεκίνησε σύμφωνα και με την Απόδειξη Είσπραξης Τεκμήριο 16 από το φυσιοθεραπευτή του Ενάγοντα, πριν τις 28/3/
2. Τα αμέσως προηγούμενα δεν συμβαδίζουν με σοβαρό τραυματισμό στον ώμο συνεπεία του περιστατικού με τον Εναγόμενο. Έρχομαι στο Μ.Ε.
3. Ο Μ.Ε.2, πρέπει να τονίσω ότι μου άφησε πάρα πολύ καλές εντυπώσεις. Ήταν άμεσος και φυσικότατος στη μαρτυρία του. Μπορώ να θεωρήσω ότι τα όσα ανέφερε στο Δικαστήριο ήταν αληθή. Κατανοώ το λόγο για τον οποίο ως με ευθύτητα εξήγησε στο Δικαστήριο δεν κατονόμαζε συγκεκριμένα πρόσωπα στη δική του κατάθεση και γιατί δεν ανέφερε με σαφήνεια ότι είδε συγκεκριμένο πρόσωπο να χτυπά τον Ενάγοντα. Δεν ήθελε να κακοχαρακτηριστεί, βάσει της λογικής ενός παιδιού 18 χρόνων ως ήταν τότε, ως «ρουφκιάνος» και ήταν λογικό να φοβάται για την ακεραιότητά του, βάσει της φήμης της παρέας του Εναγομένου. Με ειλικρίνεια, κατά την εκτίμησή μου, απευθύνθηκε στο Δικαστήριο, δεχόμενος ουσιαστικά ότι δεν είπε την αλήθεια όταν έδινε κατάθεση, εξηγώντας όμως γιατί και δεχόμενος κάποιες διαφορές που υπήρχαν μεταξύ κατάθεσης και των όσων ανέφερε στο Δικαστήριο. Βρίσκω ότι είπε την αλήθεια σε σχέση με τη συνάντηση που είχε με τον Εναγόμενο σε άλλο νυκτερινό κέντρο και σε σχέση με τα όσα διαμείφθηκαν εκεί, για το ότι είδε κάποιον με άσπρο παντελόνι να χτυπά τον Εναγόμενο, για το ότι έμαθε μετέπειτα ότι το πρόσωπο αυτό είχε το παρατσούκλι Μάγος και ότι το αληθινό του όνομα ήταν αυτό του Εναγομένου. Ικανοποιούμαι επίσης ότι είπε την αλήθεια σε σχέση με τη συνομιλία που είχε με τον Εναγόμενο επί του θέματος, όταν μετέπειτα υπηρετούσαν μαζί την στρατιωτική θητεία. Η συνομιλία μεταξύ εκείνου και του Εναγόμενου όπου ο Εναγόμενος του είχε εκφράσει τη μεταμέλεια του για το περιστατικό, την οποία δέχομαι ότι έλαβε χώρα δεν υποδηλώνει παρεξήγηση, όπως μη αληθώς κατά την κρίση μου ισχυρίστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου ο Εναγόμενος δίνοντας μαρτυρία. Επίσης, από τη μαρτυρία του την οποία θεωρώ αληθή, μπορώ να συμπεράνω, με τις αρχές που εφαρμόζονται για την περιστατική μαρτυρία, ότι εφόσον το πρόσωπο του Ενάγοντα ήταν ματωμένο κατά την έξοδο του τελευταίου από το club, ότι αυτό το οποίο συνέβηκε μέσα στο club, δεν ήταν κάποια μικροσπρωξίματα, όπως ισχυρίστηκε ο Εναγόμενος, αλλά ότι ο Ενάγοντας όντως έτυχε επίθεσης και χτυπήθηκε από κάποιον. Από ποιον όμως θα μπορούσε να τύχει επίθεσης, αν από όχι από τον Εναγόμενο με τον οποίο είχε προηγηθεί κάποιος διαπληκτισμός στο club; Υπήρξε αντίφαση στη μαρτυρία του μεταξύ της αναφοράς στη Γραπτή του Δήλωση ότι ο Ενάγων του είπε ότι τον χτύπησαν με γροθιές στο πρόσωπο και με την αναφορά στην κατάθεσή του Τεκμήριο 24, ότι ήταν ο Ενάγων εκνευρισμένος και δεν του εξηγούσε τι έγινε καθώς και για το ότι δεν είχε αναφέρει τη φράση «έτον έτον» που ανέφερε στο Δικαστήριο στη Γραπτή του Δήλωση. Δέχτηκε άλλωστε και ο ίδιος το ότι υπήρχε διαφορά με την κατάθεσή του των όσων είχε αναφερει στη Γραπτή του Δήλωση. Η αντίφαση αυτή μεν σημειώνεται αλλά δεν κρίνεται τόσο σημαντική. Στην Ιωάννου Λεόντιος ν. Δημοκρατίας

(2011)2 ΑΑΔ 104 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Εξ άλλου, όπως έχει αποφασιστεί (Ξυδιάς κ.ά. ν. Αστυνομίας

(1993)2 Α.Α.Δ. 174) μικροαντιφάσεις και μικροανακρίβειες σε επουσιώδεις λεπτομέρειες, εξεταζόμενες στο σύνολο της όλης μαρτυρίας, δυνατόν να ενδυναμώσουν την αξιοπιστία των μαρτύρων και δυνατόν να προβάλλουν το φυσικό τρόπο με τον οποίο διατύπωσαν τα σχετικά γεγονότα που είχαν στη μνήμη τους (βλέπε ακόμα Κουδουνάρης ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 320 και Πέτρου κ.ά. ν. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 76, 82).». Όσον αφορά τον ισχυρισμό του ότι όταν επέστρεψε στο σχολείο ο Ενάγων δεν μπορούσε να κινήσει το χέρι του κλπ που παραπέμπει σε τραυματισμό στον ώμο, δεν θεωρώ ότι απαραίτητα είχε σκοπό να παραπλανήσει το Δικαστήριο και όντως από ό,τι φαίνεται σε κάποιο σημείο εκείνης της σχολικής χρονιάς, από την οποίαν πέρασαν περίπου 10 χρόνια, όντως αντιμετώπιζε κάποιο πρόβλημα με τον ώμο του ο Ενάγοντας. Δεν μπορώ όμως να δεχθώ την αναφορά ως τέθηκε και να με οδηγήσει σε συμπέρασμα ότι ο Ενάγοντας τραυματίστηκε και στον ώμο κατά το επεισόδιο με τον Εναγόμενο. Η Μ.Ε.3 βασίστηκε περισσότερο σε έγγραφα που συνέταξε και στα οποία ανέτρεξε, αφού έδειξε να μην θυμάται το περιστατικό. Με δεδομένο ότι η ουσία της μαρτυρίας της δεν αμφισβητήθηκε μπορεί αυτή να γίνει αποδεκτή στη βάση της ως αληθής. Δεν μπορώ να συνάξω κάποιο ψεύδος ή αντίφαση στη μαρτυρία του Ενάγοντα από την καταγραφή της στο ιατρικό της πιστοποιητικό Τεκμήριο 1 ότι ο Ενάγων της ανέφερε χτύπημα στο κεφάλι με το ποτήρι. Ο Μ.Ε.4 έδειξε ουσιαστικά να μην θυμάται πολλά πράγματα σε σχέση με τις ενέργειες του και αναιρούσε συνεχώς προηγούμενες απαντήσεις του σε σχέση με τη λήψη καταθέσεων και με τα πρόσωπα που αυτός επικοινώνησε. Φαίνεται ότι οι ενέργειες του ήταν ελλιπείς εφόσον, ο ίδιος λάμβανε καταθέσεις μόνο από πρόσωπα που ήταν πρόθυμα να του δώσουν κατάθεση, σύμφωνα και με τη δική του παραδοχή ενώπιον του Δικαστηρίου. Μπορώ όμως να βασιστώ σε σημεία της μαρτυρίας του, τα οποία ουσιαστικά δεν αμφισβητήθηκαν και τα οποία φαίνονται και σε έγγραφα που κατατέθηκαν. Ο Εναγόμενος δεν μου έκανε καθόλου καλή εντύπωση. Η συμπεριφορά του στο εδώλιο δεν ήταν η καλύτερη. Επίσης, υποστήριξε μεν με κάποια σταθερότητα μία εκδοχή και δεν περιέπεσε σε ιδιαίτερες αντιφάσεις, αλλά δεν ήταν πειστικός. Δεν κατάφερε να με πείσει για την αλήθεια των λεγομένων του και το ειλικρινές της εκδοχής του, για τους ακόλουθους λόγους: - Σύμφωνα με μαρτυρία του Μ.Ε.2 την οποίαν δέχομαι, πέραν του ότι αυτός είχε δει τον Εναγόμενο να καλεί πρόσωπα να χτυπήσουν τον Ενάγοντα φωνάζοντας «έτον, έτον», χαρακτήριζε επίσης «ρουφκιάνο» το Μ.Ε.2 όταν τον είδε κάποιους μήνες μετά το περιστατικό, αλλά και αργότερα όταν ο Μ.Ε.2 ήταν στρατιώτης, ο Ενάγοντας, του ανέφερε ότι λυπόταν για το περιστατικό. Αυτά δεν συνάδουν με κάποια μικροπαρεξήγηση όπως την παρουσίασε ο Εναγόμενος. - Η σπουδή του Εναγομένου να επικοινωνήσει το επόμενο βράδυ με τον Ενάγοντα κι εκείνος και ο φίλος του ως ισχυρίστηκε για να λυθεί η παρεξήγηση, δεν αντέχει στη βάσανο της λογικής. Δεν μπορώ να ξέρω τι ακριβώς λέχθηκε και ούτε δέχομαι επί αυτού την εκδοχή του Ενάγοντα, αλλά η σπουδή και η πρωτοβουλία του Εναγομένου καταδεικνύουν ότι επρόκειτο για σοβαρό περιστατικό μεταξύ των δύο. Επιπλέον, δεν παραλείπω να σημειώσω ότι βασικά σημεία της εκδοχής του Εναγομένου, όπως το τι λέχθηκε κατά το τηλεφώνημα αλλά και τα περί μικροσπρωξιμάτων στο «ΤΟΥ» δεν τέθηκαν στον Ενάγοντα για σχολιασμό όταν αυτός έδινε μαρτυρία, κατά την αντεξέταση του από τον ευπαίδευτο συνήγορο του Εναγομένου. Δεν τέθηκε επίσης στον Ενάγοντα η εκδοχή του Εναγόμενου ότι ο Ενάγοντας τον έβρισε με συγκεκριμένες εκφράσεις τις οποίες ο Εναγόμενος ανέφερε, ούτε και η εκδοχή ότι ο Εναγόμενος είχε αποχωρήσει από το μέρος μαζί με την παρέα του όταν ο Ενάγοντας δέχθηκε επίθεση έξω από το "TOY". Αυτή ακριβώς η παράλειψη να τεθούν ουσιαστικοί ισχυρισμοί της πλευράς του Εναγομένου προς τον Ενάγοντα, με οδηγεί, ως τέθηκε η μαρτυρία του, να μη λάβω υπόψη την εκδοχή του, σύμφωνα και με τα νομολογηθέντα στην Ευσταθίου Δημήτρης ν. Alpha Bank Ltd

(2012)1 ΑΑΔ 1682 και στην Adidas Sportshuhfabriken Ad Dassler KG v. The Jonitexo Limited

(1987)1 Α.Α.Δ. - Ο Ενάγοντας είχε τραυματιστεί. Ποιος ήταν αυτός που χτύπησε τον Ενάγοντα αν όχι ο Εναγόμενος; Ήταν μία τόσο τραγική σύμπτωση ο Εναγόμενος να βρεθεί τραυματισμένος, να ιδωθεί από το Μ.Ε.2 ως ανέφερε και ο τελευταίος στην κατάθεσή του Τεκμήριο 24 τραυματισμένος στο φρύδι, μετά από κάποιο επεισόδιο με τον Ενάγοντα εντός του «ΤΟΥ»; Πως κατέληξε τραυματίας στο νοσοκομείο, ελλείψει άλλης εκδοχής, μετά από περιστατικό με τον Εναγόμενο, αν όχι μετά από επίθεση του Εναγόμενου; Όλα είναι πιθανά βεβαίως, αλλά στη βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων στο οποίο και κρίνεται η παρούσα αστική υπόθεση η προβληθείσα εκδοχή της πλευράς του Ενάγοντα για το πως επήλθε ο τραυματισμός του, είναι πολύ πιθανότερη από αυτής του Εναγομένου και συνάδει πολύ περισσότερο με την κοινή λογική. Δεν γίνεται συνεπώς δεκτή η μαρτυρία και η εκδοχή του Εναγόμενου (πλην βεβαίως του ότι ο ίδιος τοποθέτησε τον εαυτό του εντός του ΤΟΥ και κατέδειξε τον εαυτό του ως πρόσωπο που εμπλάκηκε σε επεισόδιο εντός του ΤΟΥ με τον Ενάγοντα, καθώς και την παραδοχή του ότι επικοινώνησε το επόμενο βράδυ με τον Ενάγοντα) τα οποία λαμβάνονται υπόψη για τη διαμόρφωση των ευρημάτων μου, όπως πιο πάνω έχει εξηγηθεί. Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση προβαίνω στα ακόλουθα ευρήματα-γεγονότα: - Στις 23/10/2010 μέσα στο club «ΤOY» ο Εναγόμενος επιτέθηκε στον Ενάγοντα τραυματίζοντάς τον στο πρόσωπο. Αφού οι υπεύθυνοι ασφαλείας απομάκρυναν και τα δύο πρόσωπα από το «TOY», έξω από το «TOY», ο Εναγόμενος, αφού παρότρυνε και αλλά πρόσωπα, ως συνάγεται από το «έτον, έτον» ώστε να επιτεθούν μαζί με εκείνον στον Ενάγοντα και από το ότι αυτά τα πρόσωπα τον ακολούθησαν στην επίθεση, επιτέθηκε εκ νέου στον Ενάγοντα γρονθοκοπώντας τον στο πρόσωπο. Εξαιτίας των κτυπημάτων ο Ενάγοντας τραυματίστηκε σε σημείο κοντά στον αριστερό του οφθαλμό και στο αριστερό του φρύδι. Ο Ενάγων έτυχε επίθεσης σε δημόσιο χώρο και είναι αυτονόητο ότι υπέστηκε δημόσιο εξευτελισμό, τόσο εντός όσο και εκτός του club «TOY», στο πάρτι του σχολείου του. - Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Μ.Ε.2 και του Ενάγοντα, μαζί με τον Εναγόμενο, επιτέθηκαν και στον Ενάγοντα και άλλα πρόσωπα ταυτόχρονα. Με δεδομένο ότι δεν υπάρχει δικογραφημένος ισχυρισμός από πλευράς Εναγομένου στα πλαίσια υπεράσπισης του για απόδοση μέρους του τραυματισμού σε άλλα πρόσωπα εκτός του ιδίου, εντός και εκτός club και με δεδομένο ότι εκτός του club «TOY», έτυχαν παρότρυνσης και άλλα πρόσωπα να κτυπήσουν τον Ενάγοντα με τη φράση «έτον, έτον» (σύμφωνα με τη μαρτυρία του Μ.Ε.2 την οποίαν δέχομαι επί αυτού του σημείου), ο τραυματισμός του Ενάγοντα μπορεί να αποδοθεί στο ακέραιο, στην διαπιστωμένη πάντα από το Δικαστήριο έκτασή του, στον Εναγόμενο. Νομικές Αρχές Το αστικό αδίκημα της επίθεσης προβλέπεται στο άρθρο 26

(1)του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148, όπου αναφέρονται τα ακόλουθα: « 26.-

(1)Επίθεση συvίσταται στηv εκ πρoθέσεως χρήση κάθε είδoυς βίας κατά τoυ πρoσώπoυ άλλoυ, είτε με κτύπημα, επαφή, μετακίvηση είτε άλλως πως, είτε άμεσα είτε έμμεσα, χωρίς τη συvαίvεση τoυ, ή με τη συvαίvεση τoυ αv η συvαίvεση για αυτό λήφθηκε με απάτη, ή κατόπι απόπειρας ή απειλής με πράξη ή χειρovoμία χρήσης τέτoιας βίας κατά τoυ πρoσώπoυ άλλoυ αv τo πρόσωπo πoυ απoπειράται ή απειλεί τη χρήση βίας πρoκαλεί στov άλλo πεπoίθηση η oπoία εδραιώvεται σε εύλoγη αιτία, ότι αυτός έχει κατά τov εv λόγω χρόvo τηv πρόθεση και τηv ικαvότητα για πραγμάτωση τoυ σκoπoύ τoυ.

(2)Για τoυς σκoπoύς τoυ άρθρoυ αυτoύ, η έκφραση "χρήση βίας" περιλαμβάvει και τη χρήση θερμότητας, φωτός, ηλεκτρικής εvέργειας, αερίoυ, oσμής ή oπoιασδήπoτε άλλης oυσίας ή πράγματoς, αv χρησιμoπoιoύvται σε τέτoιo βαθμό ώστε vα πρoκαλείται ζημιά.» Από τα ευρήματά μου, θεωρώ ότι στοιχειοθετείται το αστικό αδίκημα της επίθεσης και η ευθύνη του Εναγόμενου για αυτήν. Φέρει ευθύνη τόσο γιατί ο ίδιος χτύπησε τον Ενάγοντα, όσο και γιατί κάλεσε και άλλα πρόσωπα να τον χτυπήσουν με τον τρόπο που κινήθηκε και με την προτροπή «έτον έτον». Σύμφωνα με το άρθρο 12

(1)του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148: «

(1)Για τoυς σκoπoύς τoυ Νόμoυ αυτoύ- (α) Κάθε πρόσωπo πoυ συvεργεί, παρέχει συvδρoμή, εξoυσιoδoτεί, συμβoυλεύει, διατάσσει, πρoάγει ή εγκρίvει πράξη πoυ τελέστηκε ή πρόκειται vα τελεστεί από άλλo πρόσωπo, ευθύvεται για τηv πράξη αυτή͘.» (υπογράμμιση δική μου) Αποζημιώσεις Έχοντας αποφασίσει ότι ο Εναγόμενος ευθύνεται για τον τραυματισμό του Ενάγοντα, αυτό που απομένει να κριθεί είναι το ύψος των αποδιδόμενων αποζημιώσεων. Θα εξετάσω πρώτα το κατά πόσον ο Αιτητής δικαιούται στις αιτούμενες αποζημιώσεις. Προχωρώ αρχικά στο να αποφανθώ για τις αιτούμενες γενικές αποζημιώσεις και το ύψος αυτών. Στην Αγωγή Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού 4080/2006 Οικονομίδη και Οικονομίδη ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, (απόφαση ημερομηνίας 18/4/2013, του συνάδελφού κ. Γ. Στυλιανίδη, Α.Ε.Δ.) , ο Ενάγων ο οποίος είχε υποστεί επίθεση και νοσηλευόμενος παραπονείτο για συμπτώματα ζάλης και κεφαλαλγίας και είχε κάταγμα αριστερής παχεοκαρπικής άρθρωσης, κρίθηκε ότι δικαιούτο ποσό €10,000 για γενικές αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες. Στην αγωγή Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού Μ. Λυσάνδρου ν. Ε.Περδίου, Αρ. Αγ. 5906/2007, απόφαση ημερομηνίας 4/11/2014, ο Ενάγων είχε υποστεί από γενόμενη εναντίον του επίθεση, οίδημα στο άνω και κάτω χείλος και εκχυμώσεις, μώλωπες στην ινιακή περιοχή, κακώσεις οδόντων (έχασε δύο δόντια) και υπέστη μεγάλη ψυχική ταλαιπωρία και πόνο με επηρεασμό της προσωπικής του ζωής και των απολαύσεών της συνάδελφός μου Δικαστής Π.Μιχαηλίδης, Ε.Δ., επιδίκασε ποσό €17,000 υπέρ του Ενάγοντα. Στην παρούσα υπόθεση, αποδείχθηκαν κάποιες σωματικές βλάβες στο προσωπο του Ενάγοντα, αλλά δεν έχει αποδειχθεί απώλεια μελλοντικών απολαβών, ούτε και κάποιο σωματικό πρόβλημα μόνιμου χαρακτήρα πέραν μίας μικρής ουλής στο αριστερό του φρύδι, την οποία κι έδειξε στο Δικαστήριο και μπορώ βάσει της κατάθεσης του Μ.Ε.2 και της Μ.Ε.3 και του Τεκμηρίου 1 πιστοποιητικού της να δεχθώ ότι έλαβε χώρα. Με βάση τα πιο πάνω και ιδιαίτερα με βάση την έκταση του τραυματισμού του Ενάγοντα από τον Εναγόμενο, κρίνω ότι ένα ποσό της τάξεως των €4,000 θα ήταν δικαιολογημένο υπό τις περιστάσεις ως γενικές αποζημιώσεις υπέρ του Ενάγοντα. Σε σχέση με την επιδίκαση παραδειγματικών αποζημιώσεων, ο συνάδελφός μου Χ.Ρασπόπουλος, Ε.Δ., στην αγωγή Επαρχιακού Δικαστηρίου αρ. 1768/2008 Γλαύκος Μιχαηλίδης ν. Κυριάκος Ανδρέου, απόφαση ημερομηνίας 27/10/2015, προέβη σε ανάλυση των υφιστάμενων αρχών της νομολογίας την οποία υιοθετώ: « Παραδειγματικές Αποζημιώσεις Σε αστικά αδικήματα μπορεί να επιδικασθούν επίσης παραδειγματικές (exemplary) αποζημιώσεις γνωστές και ως τιμωρητικές (punitive) αποζημιώσεις ακριβώς γιατί σκοπό έχουν την τιμωρία του εναγόμενου και την αποτροπή του από παρόμοια συμπεριφορά στο μέλλον και όχι την αποκατάσταση του ενάγοντα. (βλ. Νικολάου ν. Επίσημου Παραλήπτη ως Διαχειριστή της περιουσίας του Πτωχεύσαντος Λούη Αιμιλίου

(2009)1Β Α.Α.Δ 1339). Αρχικά στην Αγγλία υπήρχε η άποψη ότι τέτοιου είδους αποζημιώσεις μπορούσαν να επιδικαστούν εκεί που η συμπεριφορά του Εναγομένου ήταν τέτοια που άξιζε τιμωρίας προς αποκατάσταση του δικαίου και για παραδειγματισμό. Με την υπόθεση Rookes v. Barnard

(1964)All E.R. 367, η ορθότητα της οποίας επιβεβαιώθηκε μεταγενέστερα στην υπόθεση Cassell & Co. Ltd v. Broome

(1972)1 All E.R. 801 περιορίστηκε η ευχέρεια επιδίκασης τιμωρητικών αποζημιώσεων μόνο σε εκείνες τις περιπτώσεις αστικών αδικημάτων

(1)που προκύπτουν από καταπιεστική συμπεριφορά από την διοίκηση ή

(2)που αφορούν συμπεριφορά που παραγνωρίζει πλήρως τα δικαιώματα του ζημιωθέντος και αποσκοπεί στον προσπορισμό κέρδους ή

(3)για τα οποία ρητά ο νόμος επιτρέπει την επιδίκαση τέτοιων αποζημιώσεων. Στην Cassel επισημάνθηκε ότι οι τρεις αυτές κατηγορίες πρέπει να ερμηνεύονται και να εφαρμόζονται με ευρύτητα. Μεταξύ άλλων χωρών όπου εφαρμόζεται το Κοινοδίκαιο, έτσι και στην Κύπρο η αποφάσεις Rookes και Cassell ανωτέρω αποδοκιμάστηκαν. Ειδικότερα στην Papakokinnou and others v. Kanther

(1982)1 C.L.R. 65 αν και δεν προέκυπτε ανάγκη να αποφασιστεί εάν οι κανόνες που καθιερώθηκαν στην Rookes εφαρμόζονται στην Κύπρο καθότι στα γεγονότα της υπόθεσης εκείνης η περίπτωση ενέπιπτε ακριβώς σε μια από τις τρεις περιπτώσεις της Rookes, εντούτοις εκφράστηκε η προτίμηση προς την ευρύτερη προσέγγιση που επιτρέπει την επιδίκαση παραδειγματικών αποζημιώσεων για άδικη πράξη η οποία είναι αξιόμεμπτη και η οποία να αξίζει τιμωρία από Δικαστήριο αστικής δικαιοδοσίας. Με αυτό τον τρόπο το Αστικό Δίκαιο θα έχει ένα αποτελεσματικό «όπλο» ενάντια στην ανυπότακτη διαγωγή. Στην υπόθεση Adrian Holdings Ltd. ν. Kυπριακής Δημοκρατίας

(1998)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1836 λέχθηκε ότι αξιόμεμπτη διαγωγή είναι εκείνη που συνοδεύεται από έντονα στοιχεία αλαζονείας, θρασύτητας ή αθέμιτου κίνητρου, ιδιαίτερα όταν τείνει να ταπεινώσει το θύμα του αδικήματος. Πρέπει να επισημανθεί ότι πριν την υπόθεση Papakokkinou αλλά μετά την απόφαση Rookes είχε εκδοθεί η απόφαση στην υπόθεση Stavros Gregoriades v. Evangelos Kyriakides

(1970)1 CLR 120, όπου το Ανώτατο Δικαστήριο επιδοκίμασε την επιδίκαση τιμωρητικών αποζημιώσεων σε ένα νεαρό ιατρό, ο οποίος είχε δεχτεί επίθεση από τον πρώην πεθερό του στο κτίριο του Δικαστηρίου. Το Ανώτατο Δικαστήριο επικρότησε την άποψη του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι επρόκειτο για βιαιοπραγία υπό επιβαρυντικές περιστάσεις που διεπράχθη στο χώρο του Δικαστηρίου, χωρίς πρόκληση εκ μέρους του εφεσείοντα, και πως ήταν κατάλληλη περίπτωση για την επιδίκαση τιμωρητικών αποζημιώσεων. Βέβαια στη μεταγενέστερη υπόθεση Eliades v. Lyssarides

(1979)C.L.R. 254 όπου αναφέρθηκε η υπόθεση Gregoriades λέχθηκε ότι αυτό που έχει σημασία δεν είναι η ονομασία που δίνεται στις αποζημιώσεις αλλά ο λόγος για τον οποίον επιδικάζονται. Εκτενέστερη αναφορά στην διαφοροποίηση ανάμεσα στις παραδειγματικές και επαυξημένες αποζημιώσεις θα κάνω σε κατοπινό στάδιο της απόφασής μου. Εξαιρετικής σημασίας θεωρώ το εξής απόσπασμα από την απόφαση Ερωτοκρίτου Γιαννάκης ν. Ειρήναρχου Θεοδώρου και Άλλης,

(1997)1 Α.Α.Δ.

1. Έχει ως εξής: «Δεν είναι άσκοπο να υπενθυμίσουμε ότι στα πρώτα χρόνια της εξέλιξης του κοινού δικαίου δεν υπήρχε διάκριση μεταξύ ποινικών και αστικών αδικημάτων. Η αυστηρή διάκριση μεταξύ ποινικών και αστικών αδικημάτων που αναγνωρίστηκε συν τω χρόνω δεν εξάλειψε ολοσχερώς τη δυνατότητα επιβολής χρηματικής τιμωρίας στον κατά το αστικό δίκαιο αδικοπραγούντα· περιορίστηκε όμως στις τρεις κατηγορίες που αναγνωρίστηκαν στη Rookes v. Barnard και επαναβεβαιώθηκαν στην Cassel & Co Ltd v. Broome και σειρά μεταγενέστερων αποφάσεων. (Βλ. μεταξύ άλλων Βlackshaw v. Lord [1983] 2 All E. R.
2. AB v. South West Water Services Ltd [1993] 1 All E.R.
3. John v. MGN Ltd [1996] 2 All E.R. 35.)» Σε σχέση με το καθορισμό του ύψους των παραδειγματικών αποζημιώσεων λέχθηκε στην Papakokkinou (ανωτέρω) ότι λαμβάνεται υπόψη η σοβαρότητα της συμπεριφοράς και η οικονομική κατάσταση του εναγομένου. Επίσης με αναφορά στην υπόθεση Cassell λέχθηκε ότι είναι λάθος να διαχωρίζονται οι γενικές αποζημιώσεις από τις παραδειγματικές. Στο τέλος θα πρέπει να δίδεται ένα ποσό βασισμένο στη σφαιρική αντίληψη των γεγονότων της υπόθεσης. (βλ. επίσης Λούκας Κωνσταντίνου ή Λούκας Κ. Μήτα ν. Γ. & Κ. Σοφοκλέους Λτδ

(2003)1(Γ) ΑΑΔ 1952). Στο σύγγραμμα McGregor on Damages, 24η Έκδοση, παράγρ. 326-334 αναφέρεται ότι το ύψος των γενικών αποζημιώσεων είναι σχετικό και δεν επιδικάζονται παραδειγματικές αν το ύψος των γενικών αποζημιώσεων είναι ικανό για να τιμωρήσει τον εναγόμενο για την πράξη του.» Με βάση τη δημόσια φύση της επίθεσης, αρχικά σε ένα γεμάτο club και στη συνέχεια έξω από αυτό, τον αυτονόητο δημόσιο εξευτελισμό του Ενάγοντα στο πάρτι του σχολείου του και το γεγονός ότι έλαβε χώρα δύο φορές επίθεση, και τη δεύτερη μάλιστα φορά ο Εναγόμενος παρότρυνε και άλλα πρόσωπα να επιτεθούν όλοι μαζί στον Ενάγοντα ως ένας βίαιος και απολίτιστος όχλος, επιδικάζονται, επιπλέον των γενικών αποζημιώσεων των €4,000 πιο πάνω, υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον του Εναγομένου και παραδειγματικές και τιμωρητικές αποζημιώσεις ύψους €5,

1. Και τα δύο πιο πάνω ποσά να φέρουν νόμιμο τόκο από την ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής. Όσον αφορά τις αιτούμενες Ειδικές Αποζημιώσεις των €85 για την ετοιμασία της Αστυνομικής Έκθεσης αυτές μπορούν να αποδοθούν υπέρ του Ενάγοντα από την ημερομηνία της επίθεσης, με νόμιμο τόκο υπολογιζόμενο στο ½ αυτού. Όσον αφορά τέλος στα έξοδα της υπόθεσης, ο Ενάγων υπερέβαλε στο Δικαστήριο σε σχέση με την έκταση του τραυματισμού του, σύμφωνα με τα πιο πάνω ευρήματα μου. Δεν τραυματίστηκε στον ώμο, ως ισχυρίστηκε. Δεν απέδειξε πλήρως την αξίωσή του. Με βάση αυτή μου τη διαπίστωση, κρίνω ότι δεν δικαιούται ολόκληρα τα έξοδα της διαδικασίας. Ο Εναγόμενος θα διαταχθεί να καταβάλει στον Ενάγοντα μειωμένο ποσοστό των δικηγορικών του εξόδων που κανονικά θα καταβάλλονταν, δηλαδή 75%. Κατάληξη Επιδικάζεται συνεπώς υπέρ του Ενάγοντα κι εναντίον του Εναγομένου συνολικό ποσό €9,000 ως γενικές και ως τιμωρητικές αποζημιώσεις με νόμιμο τόκο από την 9/3/2012, ημερομηνία κατάχώρησης της αγωγής. Σε σχέση με τις ειδικές αποζημιώσεις επιδικάζεται ποσό €85, με νόμιμο τόκο από την ημερομηνία της επίθεσης (23/10/2010), αλλά μειωμένος κατά το ήμισυ μέχρι την απόφαση, εφόσον δεν προέκυψε από την αρχή (βλ. Αποζημιώσεις για Σωματικές Βλάβες, Φρ. Νικολαΐδη, 1996, σελ. 32, παρ. 1-26). Υπέρ του Ενάγοντα κι εναντίον του Εναγομένου επιδικάζονται επίσης τα έξοδα της διαδικασίας, υπολογιζόμενα στο 75% αυτών που κανονικά θα καταβάλλονταν -βάσει του πιο πάνω σκεπτικού μου-, σε κατ' αποκοπή ποσό €4,500 αντί €6,000, με νόμιμο τόκο από τις 9/3/
2. Οποιεσδήποτε άλλες διαταγές εξόδων ακυρώνονται. ............. (Υπ.) Ξενής Ξενοφώντος Επαρχιακός Δικαστής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο