Νικολάου κ.α. ν. Λιασή κ.α., Αρ. Αγωγής: 1860/2011, 17/7/2020

(1)(ee). Το πραγματικό υπόβαθρο της αίτησης αποτελεί η ένορκη δήλωση της XXXXX Πίροκκα, ημερομηνίας 6.11.2019, στην οποίαν, αναφέρει τα εξής: «

1. Είμαι Γραμματειακός Λειτουργός στο Τμήμα Αγωγών της Νομικής Υπηρεσίας γνωρίζω πολύ καλά τα γεγονότα της υπόθεσης και είμαι εξουσιοδοτημένη να προβώ στην παρούσα Ένορκη Δήλωση.
2. Στις 10/6/2019 εκδόθηκε απόφαση στην πιο πάνω αγωγή
3. Στις 21/6/2019 ο Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας Εναγόμενος 6 καταχώρησε την Πολιτική Έφεση 219/2019 (Τεκμήριο 1) στην πιο πάνω αγωγή και όπως με συμβουλεύει ο Ανώτερος Δικηγόρος της Δημοκρατίας που χειρίζεται την υπόθεση έχει καλή υπόθεση για επιτυχία της πιο πάνω έφεσης.
4. Πιστεύω ότι είναι ορθό και δίκαιο να εκδοθεί διάταγμα αναστολής της εκτέλεσης της απόφασης διότι αν εκτελεστεί η απόφαση δεν θα μπορεί να αποδοθεί δικαιοσύνη έστω και αν πετύχει η έφεση. Έτσι ο Εναγόμενος 6 - Αιτητής θα ζημιωθεί και θα παρεμποδιστεί ουσιαστικά η ορθή απονομή της δικαιοσύνης.
5. Οι Ενάγοντες δεν θα υποστούν καμία ζημιά από την έκδοση του Αιτούμενου Διατάγματος.
6. Γι' αυτό αιτούμαι όπως εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα.» Οι Ενάγουσες 1 και 2 έφεραν ένσταση στην αίτηση του Εναγόμενου 6 στηριζόμενες στους έξι λόγους ένστασης οι οποίοι εμφαίνονται στο σώμα της ειδοποίησης περί προθέσεως ένστασης την οποίαν καταχώρισαν στις 24.2.
7. Το πραγματικό υπόβαθρο της ένστασης αποτελεί η ένορκη δήλωση της Ενάγουσας 1, ιδίας ημερομηνίας, στην οποίαν παραθέτει, με λεπτομέρεια, τους λόγους για τους οποίους θεωρεί ότι η παρούσα αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Όπως προκύπτει, κατά την 10.6.2019 το Δικαστήριο εξέδωσε απόφαση υπέρ των Εναγόντων και εναντίον των Εναγομένων 3, 4 και 6 για διάφορα ποσά ως αποζημιώσεις. Η εν λόγω απόφαση εφεσιβλήθηκε από τον Εναγόμενο 6 με την Πολ. Έφ. 219/
8. Οι δύο πλευρές περιορίστηκαν στο περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων θέτοντας ενώπιον του Δικαστηρίου γραπτώς την αγόρευση τους προς υποστήριξη, ο κάθε συνήγορος, των θέσεων της πλευράς που υποστηρίζει. Έχω με λεπτομέρεια μελετήσει το περιεχόμενο των εν λόγω γραπτών αγορεύσεων. Σύμφωνα με το άρθρο 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60το Δικαστήριο υπό του οποίου εκδίδεται απόφασης δύναται καθ' οιονδήποτε χρόνο, εάν θεωρήσει τούτο πρέπον, και ασχέτως προς το εάν εκδόθηκε ή μη διάταγμα προς εκτέλεση αυτής της απόφασης, να διατάξει όπως ανασταλεί η εκτέλεση της απόφασης αυτής για τέτοιο χρονικό διάστημα και υπό τέτοιους όρους ή άλλως ως ήθελε κρίνει ορθόν το Δικαστήριο αυτό. Η Δ.35 θ.18 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προνοεί ότι μία έφεση δεν θα ενεργεί ως αναστολή εκτέλεσης της απόφασης που εφεσιβάλλεται εκτός κατόπιν διατάγματος του Δικαστηρίου. Προτού δε εκδοθεί διάταγμα που να αναστέλλει την εκτέλεση το πρόσωπο που θα ζητήσει το διάταγμα θα πρέπει να παράσχει τέτοια εγγύηση (αν υπάρχει) που θα διαταχθεί. Άφθονη είναι η νομολογία επί του υπό κρίση θέματος με τις αρχές που αφορούν το υπό κρίση θέμα να καταλήγουν εις το ότι το ορθό κριτήριο για την παροχή δικαστικής αναστολής έγκειται στην εξισορρόπηση δύο παραγόντων. Της φυσιολογικής προσδοκίας του ενάγοντα να δρέψει άμεσα τους καρπούς της επιτυχίας του στο δικαστικό αγώνα που διεξήγαγε αφ' ενός και της ανάγκης η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης να μην χάσει την σημασία της μένοντας χωρίς κανένα αντίκρισμα αφετέρου. Η πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης δεν είναι ο δεσπόζων και αποφασιστικός παράγοντας στην επίλυση του θέματος. Το ορθό κριτήριο έγκειται στην εξισορρόπηση των πιο πάνω παραγόντων με την πιθανότητα επιτυχίας να περιορίζεται σε οριακή σημασία. Τέλος, η οικονομική δυσχέρεια του εξ αποφάσεως οφειλέτη να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του που πηγάζουν από την απόφαση δεν μπορεί να προβληθεί ως λόγος για την χορήγηση αναστολής. (Βλέπετε σχετικά, μεταξύ άλλων, ΑPB Holdings Ltd κ.α. v. Κιταλίδη κ.α.

(1994)1 Α.Α.Δ. 287, Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147, Βογαζιανού ν. Γενικού Εισαγγελέα

(1997)1 (Β) Α.Α.Δ. 591). Επιστρέφοντας στην υπό κρίση υπόθεση το πρώτο σημείο το οποίο θα με απασχολήσει είναι ότι στην αγόρευση εκ μέρους του αιτητή γίνεται αναφορά και ανάλυση της θέσης περί ύπαρξης καλής υπόθεσης για επιτυχία της αναφερόμενης έφεσης. Κάτι τέτοιο δεν τίθεται στο πλαίσιο της ένορκης δήλωσης εκ μέρους του Εναγόμενου 6-Αιτητή. Ασφαλώς δεν χρειάζεται να λεχθούν πολλά αναφορικά με το ότι η αγόρευση συνηγόρου δεν μπορεί να αποτελεί μέσον προσαγωγής μαρτυρίας και συνεπώς δεν θα ήταν δυνατόν να ληφθεί υπ' όψιν τέτοια αναφορά ως ανωτέρω περιγράφεται. Ως είναι διατυπωμένοι οι ισχυρισμοί της ενόρκως δηλούσας εκ μέρους του Αιτητή, ο ισχυρισμός της αυτός παραμένει γενικός και αόριστος, χωρίς το Δικαστήριο να δύναται να εξάξει ανάλογα συμπεράσματα από το ότι αντίγραφο της έφεσης επισυνάπτεται. Περαιτέρω, από τα ενώπιον μου στοιχεία δεν προκύπτει η βάση του ισχυρισμού του Αιτητή αναφορικά με τη θέση της πρόκλησης σε αυτόν ζημιάς και μη ορθής απονομής της δικαιοσύνης σε περίπτωση εκτέλεσης της απόφασης. Πουθενά δεν φαίνεται που βασίζεται η θέση αυτή. Είμαι της άποψης ότι από τα ενώπιον μου στοιχεία δεν προκύπτει η ύπαρξη οποιουδήποτε λόγου ικανού να επενεργήσει με τρόπο ώστε η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να ασκηθεί υπέρ της έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος. Για όλους τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω καταλήγω ότι η παρούσα αίτηση δεν θα πρέπει να έχει επιτυχή κατάληξη. Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Εναγουσών 1 και 2 και εναντίον του Εναγομένου 6 ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .................................. Μ. Αμπίζας, Α.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο