← Κύπρος

Bugaev ν. POENIX PHARMACY LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής: 6769/14, 14/7/2020

Bugaev ν. POENIX PHARMACY LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής: 6769/14, 14/7/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2020:A345 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Β. Χαραλάμπους, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 6769/14 Μεταξύ: *** Bugaev Ενάγοντος και

  1. POENIX PHARMACY LIMITED
  2. G. S. NATIONAL CORPORATE SERVICES LIMITED
  3. *** Vasiliou
  4. *** Eroshevskiy
  5. LLC KOMBINAT KHIMIKO-PISCHEVOY AROMATIKI
  6. PALLADIUM HOLDINGS LLC
  7. A.K. COSMOSERVE (SECRETARIAL) LIMITED Εναγομένων Αίτηση ημερ. 4.2.19 υπό Ενάγοντος για Ακύρωση και ή Επιστροφή Τραπεζικής Εγγύησης Ημερομηνία: 14 Ιουλίου 2020 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντα: κα Σ. Χρίστου, για Π. Ν. Κούρτελλος & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Για Εναγόμενους 1-6: κ. Χ. Βελάρης, για Βελάρης & Βελάρης Δ.Ε.Π.Ε. Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την αίτηση του ο Ενάγων αιτείται την επιστροφή και ή την ακύρωση της τραπεζικής εγγύησης ύψους €100.000 την οποία ο ίδιος είχε καταθέσει σε σχέση με την έκδοση των ενδιάμεσων διαταγμάτων ημερ. 25.11.
  8. Τα μονομερώς εκδοθέντα διατάγματα ακυρώθηκαν μεταγενέστερα κατόπιν ακρόασης της αίτησης και απόφασης ημερ. 3.12.15 λόγω απόκρυψης ουσιωδών στοιχείων κατά την εξασφάλιση τους. Στην υποστηρίζουσα την αίτηση ένορκη δήλωση της η δικηγόρος κα Μ. Χειμωνή αναφέρει τα εξής: «
  9. Ως οι δικηγόροι του Αιτητή με πληροφορούν αλλά και ειλικρινά πιστεύω), ως εκ των περιστατικών που περικλείουν την παρούσα υπόθεση, αφής στιγμής τα μονομερώς εκδοθέντα δικαστικά διατάγματα έχουν ακυρωθεί παρεπόμενη είναι η ακύρωση της τραπεζικής εγγύησης και/ή των όρων εγγυοδοσίας του Διατάγματος ημερομηνίας 25/11/
  10. Ουδεμία ζημιά θα υποστούν οι Καθ' ων η Αίτηση από την ακύρωση και/ή επιστροφή της τραπεζικής εγγύησης και/ή τους όρους εγγυοδοσίας του Διατάγματος ημερομηνίας 25/11/2014 αφορώσι ποσό ύψους €100.000 (Ευρώ εκατό χιλιάδες) και ως σήμερα ουδεμία απαίτηση για ζημιές προεβλήθη ένεκα της έκδοσης του διατάγματος.
  11. Εξ' όσων οι δικηγόροι του Αιτητή με πληροφορούν το Σεβαστό Δικαστήριο διατηρεί εγγενή δυνατότητα να ακυρώνει ή μεταβάλλει την κατατεθειμένη εγγύηση. Ειλικρινά φρονώ η παρούσα υπόθεση αποτελεί κατάλληλη περίπτωση έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων και όπου η μη πρόκληση ζημιάς είναι πρόδηλη ως εκ της δικονομικής εξέλιξης των γεγονότων. Το μονομερώς εκδοθέν διάταγμα έχει ακυρωθεί συνεπεία απόφασης του Δικαστηρίου επομένως δεν υφίσταται πλέον λόγος δέσμευσης του ποσού των €100.000.» Η θέση της ενόρκως δηλούσας είναι πως εάν οι Εναγόμενοι είχαν οποιαδήποτε αξίωση για αποζημίωση θα έπρεπε να την είχαν προωθήσει κατά τα πέντε έτη που έχουν μεσολαβήσει. Ένσταση Οι Εναγόμενοι προέβαλαν τέσσερις λόγους προς απόρριψη της αίτησης οι οποίοι συνοψίζονται στο ότι η αίτηση δεν πληροί τις προϋποθέσεις, έγκρισης της, είναι πρόωρη και καταχρηστική ενώ και το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της απόρριψης της. Σε δική του συνοδεύουσα ένορκη δήλωση ο δικηγόρος κ. Σ. Κυριάκου αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής: «
  12. Σκοπός των εγγυήσεων ήταν η κάλυψη ζημιών κι εξόδων που τυχόν να προέκυπταν στους Εναγομένους συνεπεία των εν λόγω διαταγμάτων σε περίπτωση που η εξέλιξη της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής θα απέβαινε προς όφελος των Εναγόμενων και συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις ώστε οι Εναγόμενοι να δικαιούνται να ζητήσουν αποκατάσταση για τις οποιεσδήποτε τέτοιες ζημιές ή έξοδα.
  13. Οι Εναγόμενοι έχουν υποστεί κι εξακολουθούν να υφίστανται ζημιές, δαπάνες και ταλαιπωρία ως αποτέλεσμα των διαταγμάτων αυτών, οι συνέπειες των οποίων δεν έχουν ακόμη αποκρυσταλλωθεί. Ειδικότερα, σημειώνω ότι, όπως μου ανέφερε ο Εναγόμενος 4, οι πιστωτές των Εναγομένων 5 στη Ρωσία αρνήθηκαν την ανανέωση πιστωτικών διευκολύνσεων λόγω της έκδοσης των διαταγμάτων, με αποτέλεσμα το εργοστάσιο που διατηρούσαν οι Εναγόμενοι 5 στη Ρωσία να οδηγηθεί σε χρεοκοπία.
  14. Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη και κατά συνέπεια, παρά το γεγονός ότι οι Εναγόμενοι πιστεύουν ότι η αγωγή θα απορριφθεί, εντούτοις δεν νομιμοποιούνται να υποβάλουν τις απαιτήσεις τους για κάλυψη των ζημιών τους πριν την έκδοση τελικής απόφασης. Κάτι τέτοιο θα καταστεί δυνατό μετά την έκδοση τελικής απόφασης στην παρούσα αγωγή.» Νομική Πτυχή Σύμφωνα με το άρθρο 9

(2)του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.6 προτού εκδώσει μονομερώς κάποιο διάταγμα προς όφελος αιτούντος το Δικαστήριο πρέπει υποχρεωτικά να απαιτήσει εγγύηση «για να εξασφαλιστεί η υποχρέωση του για αποζημίωση του προσώπου εναντίον του οποίου ζητείται το διάταγμα». Όσον αφορά τον λόγο και τον σκοπό παραχώρησης εγγύησης, στο σύγγραμμα «Διατάγματα» των Γ. Ερωτοκρίτου & Π. Αρτέμη, 2016, αναφέρονται στη σελ.189 τα εξής: «Όπως είναι αυτονόητο, η συμμόρφωση με τους όρους ενός παρεμπίπτοντος διατάγματος, μπορεί να επιφέρει στον εναγόμενο σημαντικά έξοδα και κόπο. Λόγω αυτού του κινδύνου που έχει ο εναγόμενος, τα δικαστήρια συνήθως θέτουν όρο στον διάδικο που εξασφαλίζει παρεμπίπτον διάταγμα, να καταθέσει εγγύηση ή ανάληψη υποχρέωσης για αποζημίωση του άλλου διαδίκου ή άλλους εναγομένους ή τρίτου προσώπου μη διάδικου, σε περίπτωση που ένας εξ' αυτών υποστεί ζημιά ως αποτέλεσμα της έκδοσης του διατάγματος, ενώ αποδειχθεί εκ των υστέρων ότι ο ενάγων δεν δικαιούτο στο διάταγμα. Όπως εξήγησε ο Λόρδος Diplock στην American Cyanamid, όταν μια αίτηση για παρεμπίπτον διάταγμα στηρίζεται επί αμφισβητούμενων γεγονότων, η απόφαση του δικαστηρίου την δεδομένη στιγμή, κατά πόσο θα εκδώσει ή όχι το διάταγμα, στηρίζεται στην υπόθεση ότι ο ενάγων έχει αγώγιμο δικαίωμα. Όμως η απόφαση του δικαστηρίου μπορεί, μετά την εκδίκαση της ουσίας της αγωγής, να αποδειχθεί λανθασμένη. Γι' αυτό και τα δικαστήρια κατά κανόνα διατάσσουν τον ενάγοντα να καταχωρήσει εγγύηση για τυχόν ζημιές που θα προκληθούν στην πλευρά του εναγομένου.» (έμφαση προστεθείσα) Τα πιο πάνω στηρίζονται προφανώς στο άρθρο 32
(3)του περί Δικαστηρίων Ν.14/60στο οποίο αναφέρονται τα ακόλουθα: «
(3)Εάν ήθελε φανή εις το δικαστήριον ότι οιονδήποτε εκδοθέν απαγορευτικόν διάταγμα δυνάμει του εδαφίου
(1)εβασίσθη επί ανεπαρκών λόγων, ή εάν η απαίτηση του αιτητή με αίτηση του οποίου εκδόθηκε το διάταγμα αποτύχει ή έχει εκδοθεί απόφαση εναντίον του συνεπεία παραλείψεως ή άλλως και φανεί στο δικαστήριο ότι δεν υπήρχε πιθανή βάση για την έγερση της απαίτησής του, το δικαστήριο δύναται, εάν νομίζει τούτο πρέπον, με αίτηση του διαδίκου εναντίον του οποίου εκδόθηκε το διάταγμα να διατάξει την καταβολή σ' αυτόν εύλογης αποζημίωσης για τις δαπάνες και την βλάβην ήτις προσεγένετο εις αυτόν διά της εκτελέσεως του διατάγματος.» Όπως συνάγεται από το εδ.
(3)το Δικαστήριο δύναται, εάν θεωρεί τούτο πρέπον, κατόπιν αίτησης του καθ' ου το διάταγμα, να διατάξει την καταβολή αποζημίωσης σε τρεις περιπτώσεις, ήτοι:
  1. i)Εάν το διάταγμα είχε βασιστεί επί ανεπαρκών λόγων, ή
  2. ii)Εάν η απαίτηση του εξασφαλίσαντος το διάταγμα αποτύχει, ή iii) Εάν εκδοθεί απόφαση εναντίον του εξασφαλίσαντος το διάταγμα συνεπεία παραλείψεως ή άλλως και φανεί στο Δικαστήριο ότι δεν υπήρχε πιθανή βάση για την έγερση της απαίτησης του. Το ουσιώδες είναι αυτό το οποίο είχε αναφέρει και ο Έντιμος κ. Χ. Μαλαχτός (ως Πρόεδρος) στην Vetabet Holdings Ltd v. Kythreotis κ.ά., Γ.Α.9/10, ημερ. 14.3.11 ότι: «Εκείνο που προκύπτει αβίαστα είναι πως οι δύο τελευταίες περιπτώσεις, στη βάση των οποίων μπορεί το δικαστήριο να διατάξει αποζημίωση, προϋποθέτουν την αποπεράτωση του εναρκτήριου διαβήματος ή της ανταξίωσης σε αυτό, στις πλείστες περιπτώσεις της αγωγής του ενάγοντα.» Στην πιο πάνω πρωτογενή αίτηση και με αφορμή την παλαιά υπόθεση Smith v. Day
(1879)25 Ch.D.421 είχε προβληθεί πανομοιότυπο επιχείρημα ότι η αίτηση για αποζημιώσεις έπρεπε να είχε υποβληθεί εντός ευλόγου χρόνου («I think that he ought to make it within reasonable time after the dissolution of the injunction .»). Ο Έντιμος κ. Μαλαχτός διαφώνησε λέγοντας: «Είμαι της άποψης πως τα αναφερόμενα περί υποχρεώσεως καταχώρισης της αίτησης για αποζημιώσεις εντός ευλόγου χρόνου μετά την ακύρωση του διατάγματος, δεν μπορούν να έχουν εφαρμογή στην Κύπρο όπου οι ρητές πρόνοιες του εδαφίου
(3)κατοχυρώνουν όχι μία αλλά δύο περιπτώσεις κάτω από τις οποίες η αποπεράτωση της αγωγής παρέχει το υπόβαθρο για επιδικασμό αποζημίωσης.» Στην παρούσα περίπτωση με τα μονομερώς εκδοθέντα διατάγματα, εν ολίγοις, παγοποιείτο η περιουσία και η μετοχική δομή των Εναγομένων 1 και 5, εμποδίζοντο οι Εναγόμενοι 2-4 να πράξουν οτιδήποτε αντίθετο με τα πιο πάνω και τέλος απαγορεύετο στην Εναγόμενη 6 να ασκήσει οποιαδήποτε δικαιώματα βάσει συμφωνίας ενεχυρίασης μετοχών ημερ. 26.6.11 που είχε παραχωρήσει η Εναγόμενη 1 επί του μεριδίου της στην Εναγόμενη 5 ή και να εκχωρήσει τέτοια δικαιώματα. Κατά το στάδιο της τυχόν οριστικοποίησης και εκδικάζοντας την αίτηση το Δικαστήριο (υπό άλλη σύνθεση) είχε διαπιστώσει παράβαση του καθήκοντος αποκάλυψης σε σχέση με υφιστάμενη Συμφωνία Πώλησης Μετοχών (της Εναγομένης 1) μεταξύ Ενάγοντος και Εναγομένου 4, οπότε προχώρησε στην ακύρωση των διαταγμάτων στις 3.12.15. Αργότερα κατόπιν αίτησης των Εναγομένων ημερ. 22.9.17 για απόρριψη της αγωγής λόγω μη προώθησης, ο Ενάγων καταχώρισε εν τέλει την Έκθεση Απαίτησης του στις 22.1.18 και έκτοτε η αγωγή παρέμεινε στάσιμη, χωρίς άλλη προώθηση. Με την εν λόγω Έκθεση Απαίτησης αξιώνονται και πάλι διατάγματα μη αποξένωσης, παύση των Εναγομένων 2 και 4 από το αξίωμα του διευθυντή, αναγνώριση ακυρότητας της συμφωνίας ενεχυρίασης ημερ. 26.6.11, διαγραφή οποιασδήποτε σχετικής επιβάρυνσης, απόδοση λογαριασμών, αποζημιώσεις και αποκαλύψεις πληροφοριών. Διαπιστώνεται λοιπόν, αφενός πως τα διατάγματα δεν ακυρώθηκαν για λόγους ουσίας και αφετέρου πως αυτά σαφέστατα διασυνδέονται με τα δικαιώματα των μερών και τα επίδικα ζητήματα της αγωγής, την οποίαν οι Εναγόμενοι ευελπιστούν να κερδίσουν, ως αναφέρουν στην ένορκη δήλωση τους (§7). Αυτοί οι δύο είναι οι βασικοί λόγοι για τους οποίους δεν μπορεί να λεχθεί ότι έχουν καθυστερήσει οι Εναγόμενοι να υποβάλουν οποιαδήποτε αίτηση, καθώς και οι λόγοι για τους οποίους δεν μπορεί να επιτύχει η αίτηση του Ενάγοντος. Όπως αναφέρθηκε στην Vetabet Holdings Ltd (ανωτέρω): «Η παραπομπή στην Ushers Brewery v. King&Co
(1972)1 Ch.148, όπου ειπώθηκε πως όταν το ενδιάμεσο διάταγμα ακυρώνεται για λόγους άλλους παρά ουσίας και δεν υπάρχει εύρημα πως αυτό κακώς εξεδόθηκε, τότε δεν πρέπει να εξετάζεται ζήτημα αποζημίωσης πριν την εκδίκαση της αγωγής, δεν εξυπακούει το αντίθετο, δηλαδή πως όταν το διάταγμα ακυρώνεται για λόγους ουσίας θα πρέπει το ζήτημα των αποζημιώσεων να εκδικάζεται μέσα σε εύλογο χρόνο από την ακύρωση του και μάλιστα πριν την αποπεράτωση της αγωγής. Η ορθή διάσταση του ζητήματος είναι πως εάν δεν υπάρχει απόφαση ακύρωσης του διατάγματος επί της ουσίας του, τότε αναγκαστικά θα πρέπει να αναμένεται το τέλος της δίκης για να εξεταστεί ζήτημα αποζημίωσης. Όμως απόφαση ακύρωσης του διατάγματος επί της ουσίας του δεν επιβάλλει την προώθηση του ζητήματος της αποζημίωσης πριν την αποπεράτωση της δίκης. Αναφέρεται στη σελ. 154 ότι: «It is in my judgment established by the authorities that an inquiry as to damages will not be ordered in these cases until either the plaintiff has failed on the merits at the trial or it is established before trial that the injunction ought not to have been granted in the first instance.» Δικαστική ετυμηγορία, πριν την απόφαση στην αγωγή, δηλαδή ενδιάμεση απόφαση ακύρωσης του ενδιάμεσου διατάγματος στη βάση του ότι η έκδοση του βασίστηκε επί ανεπαρκών λόγων, δεν εξασφαλίζει στον επηρεαζόμενο διάδικο δικαίωμα αποζημίωσης. Επαφίεται στο δικαστήριο να αποφασίσει εάν νομίζει πρέπον να διατάξει την καταβολή σε αυτόν αποζημίωσης. Στην Smith (σελ. 425) αναφέρεται πως το δικαστήριο διατηρεί τη διακριτική του ευχέρεια να διατάξει αποζημίωση ακόμα και εάν το ενδιάμεσο διάταγμα ακυρώθηκε λόγω καθυστέρησης ενώ στη συνέχεια κατά τη δίκη εκδόθηκε ανάλογο διηνεκές διάταγμα. Η υπόδειξη της ευρείας εξουσίας του δικαστηρίου δεν μπορεί με κανένα τρόπο να ερμηνευτεί ως ένδειξη ότι το αποτέλεσμα της δίκης είναι αδιάφορο ή έστω περιορισμένης σπουδαιότητας. Το αποτέλεσμα της δίκης, ιδιαίτερα όταν επιλύει τη διαφορά των διαδίκων επί της ουσίας και καθορίζει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις μεταξύ τους, συνιστά σημαντικό οδηγό στο κατά πόσο είναι ορθό και δίκαιο να διαταχθεί αποζημίωση στα πλαίσια του άρθρου 32
(3).» Και πιο κάτω: «Όταν το ενδιάμεσο διάταγμα εμπλέκεται στα ουσιαστικά δικαιώματα των μερών που αποτελούν επίδικο ζήτημα στην αγωγή, θεωρώ πως θα ήταν παρακινδυνευμένο αν όχι αδύνατο να υπάρξει κατάληξη επί του ζητήματος της αποζημίωσης που προνοεί το άρθρο 32
(3)πριν την αποπεράτωση της αγωγής. Ίσως να είναι ευχερές για το δικαστήριο να αποφασίσει το ζήτημα της αποζημίωσης πριν την ολοκλήρωση της αγωγής, όταν το ενδιάμεσο διάταγμα ήταν, για παράδειγμα τύπου Αnton Piller (βλ. Columbia Pictures Inc. ν. Robinson
(1987)Ch.38, όπου όμως η διαπίστωση ότι το διάταγμα δεν έπρεπε να είχε εκδοθεί έγινε κατά την ακρόαση της αγωγής.)» Κατάληξη Στη βάση όλων των πιο πάνω η αίτηση απορρίπτεται με €1.000- έξοδα συν Φ.Π.Α. υπέρ των Εναγομένων - Καθ' ων και εις βάρος του Ενάγοντος - Αιτητή. (Υπ.) ............... Χ. Β. Χαραλάμπους, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Σ.Θ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.