ΚΑΖΑΚΑΙΟΥ ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, Μέσω Υπουργείου Υγείας - Ιατρικών Υπηρεσιών και Γενικού Νοσοκομείου/ων της Κυπριακής Δημοκρατίας, Αρ.

(1)Διάταγμα το οποίο να διατάσει όπως ο Εναγόμενος - Αιτητής - διαγραφεί από διάδικος και ή παύσει να είναι διάδικος στην παρούσα διαδικασία και

(2)Διάταγμα με το οποίο να διατάσσεται ο παραμερισμός της αγωγής και του Κλητηρίου Εντάλματος και/ή η επίδοση της αγωγής στον Εναγόμενο επειδή είναι λανθασμένη και/ή αντινομική και/ή ελαττωματική και/ή δεν αποκαλύπτεται αγώγιμο δικαίωμα από την Ενάγουσα εναντίον του Εναγόμενου - Αιτητή. Η Αίτηση στηρίζεται στους Διαδικαστικούς Κανονισμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.9 Κ.5, και 10, Δ.19, Δ.20, Δ.27 Κ.1, 2, 3, Δ.48, Δ.57 και Δ.64, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο Ν.14/60άρθρο 57, στον Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο άρθρο 51, στο Σύνταγμα άρθρα 30, 112, 113, 114 και 172 καθώς και επί των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου. Η Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της δικηγόρου Αχχχχχ Θχχχ μέσα από την οποία διατυπώνει την άποψη, αφού έχει αναγνώσει το τροποποιημένο κλητήριο ένταλμα, ότι πουθενά στο δικόγραφο της Ενάγουσας δεν δικογραφείται συγκεκριμένα σε ποιες ενέργειες όφειλε και μπορούσε να προβεί ο Αιτητής και δεν έπραξε ανάλογα, επίσης ούτε από ποιες πράξεις όφειλε να απέχει ο Αιτητής και δεν το έπραξε. Υπάρχει, ως υποστηρίζεται, πλήρης έλλειψη αναφοράς γεγονότων και λεπτομερειών αμέλειας του Αιτητή. Συνοπτικά αναφέρεται ότι δεν διατυπώνονται ούτε λεπτομέρειες αμέλειας ούτε ειδικών ζημιών αλλά ούτε και γεγονότα με ημερομηνίες. Πρόκειται συνεπώς, κατά την ενόρκως δηλούσα, για παρέκκλιση από τις πρόνοιες της Δ.19 Κ.

1. Κατ΄ επέκταση εκφράζεται η θέση ότι δεν αποκαλύπτεται αιτία αγωγής ή αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του Αιτητή αλλά ούτε και οποιοδήποτε ζήτημα κατάλληλο για εκδίκαση. Ενάντια στην Αίτηση η Ενάγουσα - στο εξής η Καθ΄ ης η Αίτηση - καταχώρισε Ειδοποίηση Περί Πρόθεσης Ένστασης, η οποία δεν συνοδεύεται από ένορκη δήλωση, προβάλλοντας λόγους ένστασης οι οποίοι, ως είναι διατυπωμένοι, αφορούν σε επιχειρηματολογία προς υποστήριξη της θέσης ότι η Καθ΄ ης η Αίτηση έχει καλό αγώγιμο δικαίωμα και θέμα προς συζήτηση με προοπτική επιτυχίας. Εν πάση περιπτώσει προβάλλεται και η θέση πως αν ο Αιτητής ήθελε μπορούσε να υποβάλει αίτημα για περαιτέρω και καλύτερες λεπτομέρειες και όχι να ζητά την απόρριψη της αγωγής. Η ακροαματική διαδικασία της Αίτησης διεξάχθηκε στη βάση του περιεχόμενου των σχετικών δικογράφων που την συνθέτουν. Η ευπαίδευτη συνήγορος του Αιτητή παρέδωσε γραπτό κείμενο αγόρευσης μέσα από το οποίο αναπτύσσονται τα επιχειρήματα και οι θέσεις του Αιτητή, επικαλούμενη σχετική νομολογία. Ο ευπαίδευτος συνήγορος της Καθ΄ ης η Αίτηση, στη δική του προφορική αγόρευση, αναφέρθηκε στην μη καταχώριση Υπεράσπισης μέχρι σήμερα, εκ μέρους του Αιτητή, παραβιάζοντας έτσι το σχετικό διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο του δόθηκε σχετική παράταση χρόνου. Σε κάθε περίπτωση εισηγήθηκε ότι αποκαλύπτεται αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του Αιτητή. Δηλώθηκε δε η επιθυμία για σύντομη εκδίκαση της υπόθεσης και ζητήθηκε η απόρριψη της Αίτησης. Το Δικαστήριο διατηρεί κατά νου τις θέσεις και τα επιχειρήματα των συνηγόρων των διαδίκων, δεν προτίθεται να προβεί σε επανάληψη αυτών και στη λεπτομέρεια τους, θα αναφερθεί σε αυτά σε κατοπινό στάδιο στο βαθμό που θα κρίνει ότι είναι απαραίτητο για την αιτιολόγηση της παρούσας απόφασής του. Νομική Πτυχή: Δεδομένης της νομικής βάσης της Αίτησης, για σκοπούς καλύτερης κατανόησης της παρούσας απόφασης, κρίνεται χρήσιμο να παρατεθούν αυτούσιες οι πρόνοιες της Δ.27 Κ.3, Δ.19 Κ.4, και Δ.20 Κ.2,3 των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας: Δ.27 Κ.3: «
2. The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to be entered accordingly as may be just». Σε ελεύθερη μετάφραση: «
3. Το Δικαστήριο δύναται να διατάξει όπως οποιοδήποτε δικόγραφο διαγραφεί για το λόγο ότι αυτό δεν αποκαλύπτει εύλογη αιτία αγωγής ή επίλυσης, και σε κάθε τέτοια περίπτωση ή σε περίπτωση αγωγής ή υπεράσπισης που αποδεικνύεται από τα δικόγραφα ότι είναι επιπόλαιη ή ενοχλητική, το Δικαστήριο δύναται να διατάξει όπως η αγωγή ανασταλεί ή απορριφθεί, ή να δοθεί απόφαση αναλόγως ως κριθεί δίκαιο». Δ.19 Κ.4: «
4. Every pleading shall contain, and contain only, a statement in a summary form of the material facts on which the party pleading relies for his claim or defence, as the case may be, but not the evidence by which they are to be proved, and shall, when necessary, be divided into paragraphs, enumbered consecutively. Dates, sums, and enumbers shall be expressed in figures and not in words. The pleadings shall be signed by the advocate, or by the party, if he sues or defends in person». Σε ελεύθερη μετάφραση: «
5. Κάθε δικόγραφο θα περιλαμβάνει, και θα περιλαμβάνει μόνο, έκθεση σε συνοπτική μορφή των ουσιωδών γεγονότων στα οποία ο διάδικος στηρίζει την απαίτηση ή την υπεράσπισή του, ανάλογα με την περίπτωση, αλλά όχι τη μαρτυρία δια της οποίας θα αποδειχθούν, και θα, όπου είναι απαραίτητο, διαχωρίζεται σε παραγράφους, διαδοχικά αριθμημένες. Ημερομηνίες, ποσά, και αριθμοί θα πρέπει να διατυπώνονται με αριθμούς και όχι με λέξεις. Τα δικόγραφα πρέπει να υπογράφονται από το δικηγόρο, ή από το διάδικο, αν αυτός ενάγει ή υπερασπίζεται προσωπικά». Δ.20 Κ.2, 3: «
6. Every statement, of claim shall state specifically the relief which the plaintiff claims, either simply or in the alternative, and it shall not be necessary to ask for general or other relief, which may always be given, as a Court or a Judge may think just, to the same extent as if it had been asked for. And the same Rule shall apply to any counterclaim made, or relief claimed by the defendant, in his defence.
7. Where the plaintiff seeks relief in respect of several distinct claims or causes of complaint founded upon separate and distinct grounds, they shall be stated, as far as may be, separately and distinctly. And the same Rule shall apply where the defendant relies upon several distinct grounds of defence or counter-claim, founded upon separate and distinct facts». Σε ελεύθερη μετάφραση: «
8. Κάθε έκθεση, απαίτησης θα πρέπει να εκθέτει συγκεκριμένα τη θεραπεία την οποία ο ενάγοντας αξιώνει, είτε απλά ή διαζευκτικά, και δεν θα είναι απαραίτητο να ζητά γενική ή άλλη θεραπεία, η οποία μπορεί πάντοτε να παραχωρηθεί, όπως το Δικαστήριο ή ο Δικαστής μπορεί να κρίνει δίκαιο, στον ίδιο βαθμό ως εάν να είχε ζητηθεί. Και ο ίδιος Κανόνας θα εφαρμόζεται σε οποιαδήποτε ανταπαίτηση υπήρξε, ή θεραπεία ζητούμενη από τον εναγόμενο, στην υπεράσπιση του».
9. Όπου ο ενάγοντας επιδιώκει θεραπεία αναφορικά με διαφορετικές ξεχωριστές απαιτήσεις ή αιτίες παραπόνου στηριζόμενες σε ξεχωριστούς και διακριτούς λόγους, θα πρέπει να εκθέτονται, όσο γίνεται ξεχωριστά και διακριτά. Και ο ίδιος Κανόνας θα εφαρμόζεται όπου ο εναγόμενος βασίζεται σε διακριτούς ξεχωριστούς λόγους υπεράσπισης ή ανταπαίτησης, βασιζόμενους σε ξεχωριστά και διακριτά γεγονότα. Όπως γίνεται αντιληπτό οι Δ.19 Κ.4 και Δ.20 Κ.2,3 προσδιορίζουν το απαιτούμενο περιεχόμενο των δικογράφων με σκοπό πάντοτε την καλύτερη αλλά και δίκαιη διεξαγωγή δίκης, με υπόβαθρο σαφή και ξεκάθαρα στοιχεία για την απαίτηση ή την υπεράσπιση, ώστε η κάθε πλευρά να είναι σε θέση να αντιληφθεί τι θα αντιμετωπίσει στη δίκη και να προετοιμασθεί κατάλληλα. Είναι επίσης χρήσιμο να γίνει ενδεικτική αναφορά σε νομολογία η οποία έχει ερμηνεύσει και ασχοληθεί με τη χρησιμότητα των κανόνων που διέπουν τα δικόγραφα. Στην Κυπριακές Αερογραμμές Λτδ & Άλλοι v Gredit Libanais S.A.L

(1991)1 ΑΑΔ 649 διατυπώθηκε η αρχή ότι «Ο γενικός κανόνας, όπως προκύπτει από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας και τη νομολογία, είναι ότι τα δικόγραφα πρέπει να περιέχουν όλες τις αναγκαίες λεπτομέρειες σε σχέση με την απαίτηση, υπεράσπιση, ανταπαίτηση ή οποιοδήποτε άλλο ζήτημα που περιλαμβάνουν, ώστε να μπορεί η άλλη πλευρά να σχηματίζει σαφή και πλήρη εικόνα για τη φύση και την έκταση της υπόθεσης, την οποία πρόκειται να αντιμετωπίσει στην ακρόαση, να μπορεί να ετοιμάζει τη δική της υπόθεση και να μη βρίσκεται προ εκπλήξεων και τετελεσμένων γεγονότων. Έτσι, όταν ο θεμελιώδης αυτός κανόνας παραβιάζεται, η άλλη πλευρά δικαιούται πάντοτε να απευθύνεται στο Δικαστήριο και να επιτυγχάνει στην έκδοση διατάγματος που να διατάσσει τον αντίδικο να τον εφοδιάσει με τις απαιτούμενες κάτω από τις περιστάσεις λεπτομέρειες». Το προαναφερόμενο απόσπασμα υποδεικνύει και τη θεραπεία όταν δεν υπάρχει συμμόρφωση με τον προειρημένο γενικό κανόνα. Βέβαια η αναζήτηση περαιτέρω και καλύτερων λεπτομερειών είναι εφικτή όταν παρατίθενται κάποια βασικά στοιχεία ισχυρισμών ή ο πυρήνας αυτών. Στην Ε. Παναγή κ.α. v Π. Παναγή,

(2009)1 ΑΑΔ 145, όπου ανατράπηκε πρωτόδικη απόφαση, μεταξύ των ζητημάτων που απασχόλησαν το Εφετείο και τα οποία διαδραμάτισαν ρόλο στην απόφαση του, ήταν και το γεγονός ότι η απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου στηρίχθηκε σε βάση η οποία δεν προέκυπτε από τα δικόγραφα. Ειπώθηκε συγκεκριμένα ότι «Δεν υπήρχε καμιά σαφής επίκληση των Αρθρων 26

(1)και 47 του περί Διαχείρισης Κληρονομιών Νόμου, Κεφ. 189 ή του Αρθρου 49 του περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου, Κεφ. 224, τα οποία και συζήτησε το πρωτόδικο Δικαστήριο στην απόφασή του, για να καταλήξει ότι η επ' ονόματι της Ελπινίκης εγγραφή ήταν τελικώς λανθασμένη. Αυτή η νομοθετική βάση έπρεπε όμως να τίθετο με την ακρίβεια και τη λεπτομέρεια που απαιτούν και οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας (Δ.19, θ.13), ιδιαίτερα σ' ό,τι αφορά την παραβίαση των νομίμων καθηκόντων του εναγομένου 5 και των αντιπροσώπων αυτού. (Δέστε The Annual Practice, 1958, O.19, r.15, σελ. 468-9 και Bullen & Leake & Jacob's Precedents of Pleadings, 14η Έκδ., Τόμος 1, σελ. 19, παρ. 1-29 και για παράδειγμα προτύπου, Τόμος 2, σελ. 1153-54, παρ. 71-S.19). Η ορθή δικογράφηση θα έδινε και το στίγμα της ανάλογης τοποθέτησης της υπεράσπισης στη δική της δικογραφία». Στην Total Pack (Cyprus) Ltd v. SIVA PLUS DETEKGENTS LTD, ECLI:CY:AD:2020:A10, πολιτική έφεση Αρ. 318/2012, ημερομηνίας 13.01.2020, όπου, μεταξύ άλλων, διαπιστώθηκε κατ΄ έφεση ότι η εφεσείουσα δεν είχε ακολουθήσει τους δικογραφημένους κανόνες, λέχθηκε πως: «Η δικογραφία αποτελεί το αποκλειστικό μέσο προσδιορισμού των επιδίκων θεμάτων και μόνο εφόσον υπάρχει ισχυρισμός ενός γεγονότος μπορεί να γίνει δεκτή η μαρτυρία προς απόδειξη, (δέστε την ανάλυση επί του θέματος που γίνεται στη Νεοφύτου ν. Γερακιώτη

(2010)1 Α.Α.Δ. 25). Αξιολόγηση εκατέρωθεν εκδοχών και συμπέρασμα Δικαστηρίου Είναι ξεκάθαρο ότι ο Αιτητής δεν προώθησε ζητήματα επιπόλαιης ή ενοχλητικής αγωγής, αλλά στηρίζεται στη θέση ότι δεν αποκαλύπτεται αγώγιμο δικαίωμα της Καθ΄ης η Αίτηση εναντίον του. Συνεπώς το καίριο ερώτημα που καλείται το Δικαστήριο εν πρώτοις να αποφασίσει είναι εάν το Κλητήριο Ένταλμα, με την Έκθεση Απαίτησης όπως αυτή διατυπώνεται, αποκαλύπτει αγώγιμο δικαίωμα της Καθ΄ ης η Αίτηση εναντίον του Αιτητή. Αν η απάντηση είναι αρνητική τότε το Δικαστήριο εφαρμόζει την Δ.27 Κ.3 και αναλόγως απορρίπτει την αγωγή διαφορετικά έχει και εξουσία να την αναστέλλει ή αναλόγως εκδίδει απόφαση την οποία θα κρίνει ορθή. Όπως διαφάνηκε μέσα από την ακροαματική διαδικασία οι θέσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων των διαδίκων επί του υπό συζήτηση ερωτήματος είναι εκ διαμέτρου αντίθετες. Η διαγραφή δικογράφου, που είναι το ζητούμενο στην παρούσα ακρόαση, ως έχει νομολογηθεί στην Pelmaco Development Ltd

(1991)1 ΑΑΔ 246 αποτελεί εξαιρετικό μέτρο. Συγκεκριμένα στην προειρημένη απόφαση που αφορούσε ζήτημα εγκυρότητας αίτησης για διάλυση εταιρείας, της οποίας ζητήθηκε η απόρριψη, αποφασίστηκαν τα ακόλουθα: (α) «η διαγραφή δικογράφου, και ιδιαίτερα δικογράφου με το οποίο διάδικος επικαλείται την άσκηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, αποτελεί εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο το δικόγραφο κρίνεται αναντίλεκτα ανυπόστατο. (β) Το βασικό ερώτημα στην παρούσα έφεση ήταν κατά πόσο η αίτηση διάλυσης αποκάλυπτε γεγονότα που δικαιολογούσαν την υποβολή της αίτησης για διάλυση. Ο ισχυρισμός για παρόμοιες δραστηριότητες της πλειοψηφίας μέσω άλλης εταιρείας, με χρήση γνώσεων της Εταιρείας και σε βλάβη των συμφερόντων της, και η συνέπεια της τυχόν τεκμηρίωσης του ισχυρισμού αυτού, που θα έτεινε να καταδείξει πνεύμα ασυμβίβαστο με την εμπιστοσύνη και το συνεταιρικό πνεύμα στο οποίο εδράζεται η Εταιρεία, όπως και οι υπόλοιποι ισχυρισμοί, θεμελίωναν την υποβολή της αίτησης για διάλυση βάσει του άρθρου 202 του Κεφ.

1. (γ) Η διαπίστωση αν η δικογραφία αποκαλύπτει αγώγιμο δικαίωμα δεν είναι θέμα διακριτικής ευχέρειας αλλά θέμα δικαίου και, επομένως, το Εφετείο είναι σε θέση ουσιαστικά, όπως και το πρωτόδικο Δικαστήριο, να καταλήξει σε συμπεράσματα σε σχέση με την δικαιϊκή υπόσταση δικογράφου». Αναμφίβολα το πραγματικό υπόβαθρο εξέτασης για την απόφανση επί της Αίτησης αποτελεί το Τροποποιημένο Κλητήριο Ένταλμα με την Έκθεση Απαίτησης το οποίο η Καθ΄ ης η Αίτηση καταχώρισε στις 05.02.
2. Προσεκτική ανάγνωση της Έκθεσης Απαίτησης επί του εν λόγω Κλητηρίου Εντάλματος συνηγορεί σε συμπέρασμα πως, παρά τις αναφορές που γίνονται περί αμέλειας, ή και παραλείψεων, διαπιστώνεται εύκολα ότι ελλείπει η συγκεκριμένη διασύνδεση, σε επίπεδο ισχυρισμών, ευθύνης του Εναγόμενου, υπό την ιδιότητα που ενάγεται, ώστε να διατυπώνεται σαφώς, το αγώγιμο δικαίωμα της Ενάγουσας - Καθ΄ ης Αίτηση εναντίον του Αιτητή - Εναγόμενου. Στη γενικότητα της ωστόσο η Έκθεση Απαίτησης, έστω και αν η διατύπωση δεν είναι με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, αποκαλύπτει δικαίωμα αγωγής με αιτία την αμέλεια. Ειδικότερα, το τι αντιλαμβάνεται το Δικαστήριο από την ανάγνωση του προειρημένου Κλητηρίου Εντάλματος είναι πως η Ενάγουσα ήγειρε την παρούσα αγωγή για αμέλεια, που ως ισχυρίζεται της προκάλεσε βλάβη στην υγεία της, κατά τον Απρίλιο του 2013, εξαιτίας του ότι αυτή εισάχθηκε σε κάποιο κρατικό Νοσοκομείο, ή Νοσοκομεία, μεταξύ άλλων στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, πλην όμως δεν έγιναν τα δέοντα από τους επί καθήκοντι ιατρούς ή και από το παραϊατρικό προσωπικό και γενικότερα από τις ιατρικές υπηρεσίες της Δημοκρατίας. Οι προειρημένες αναφορές παρ΄ ότι είναι πολύ γενικές κρίνεται ότι έχουν ξεπεράσει, έστω με δυσκολία, την αναγκαία στάθμη σε επίπεδο ισχυρισμών που απαιτούνται ώστε να αποκαλυφθεί, σε επίπεδο δικογράφου, αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του Εναγόμενου, ο οποίος κατά νόμο (άρθρο 57 Ν.14/1960)ενάγεται ως εναγόμενος εκτός αν προνοείται σε νόμο διαφορετικά, σε αγωγές κατά της Δημοκρατίας, εννοείται και των κρατικών υπηρεσιών. Ταυτόχρονα όμως είναι ευδιάκριτες οι ελλείψεις και τα κενά τα οποία καθιστούν το δικόγραφο της Καθ΄ ης η Αίτηση πλημμελές, ως μη συμμορφούμενο με τις πρόνοιες της Δ.19 Κ.4, σε βαθμό που κατά τη δίκη δεν θα είναι δυνατό για οποιοδήποτε Δικαστήριο, που θα εκδικάσει την παρούσα αγωγή, να διατηρήσει τον έλεγχο της ακροαματικής διαδικασίας και την πορεία αυτής, διαφυλάσσοντας ταυτόχρονα τα δικαιώματα όλων των διαδίκων. Μεταξύ άλλων προβάλλει το ερώτημα πώς θα ελέγξει το εκδικάσαν Δικαστήριο τη σχετικότητα και το παραδεκτό της όποιας μαρτυρίας θα τεθεί ενώπιον του. Δυνατότητα δε προς την Καθ΄ ης η Αίτηση να ενεργήσει ή να ελιχθεί κατά το δοκούν θα πρέπει να αποστερηθεί. Παράλληλα ως έχει διαπιστωθεί δεν δικογραφούνται λεπτομέρειες αμέλειας των όποιων πράξεων ή παραλείψεων θεωρεί η Καθ΄ ης Αίτηση ότι προκάλεσαν βλάβη στην υγεία της. Δεν δικογραφούνται επίσης συγκεκριμένες βλάβες που προκλήθηκαν στην υγεία της, εν πάση περιπτώσει ποια ήταν η αιτία πρόκλησης της βλάβης της, στοιχεία που θα προέκυπταν από μία συνοπτική έστω έκθεση γεγονότων, η οποία ελλείπει, αλλά και από σχετικές λεπτομέρειες αναφορικά με ισχυρισμούς οι οποίοι να συνδέονται με την απαίτηση και το αγώγιμο δικαίωμα της Καθ΄ης η Αίτηση. Εν΄ όψει των πιο πάνω κρίνεται ότι, ενώπιον του Δικαστηρίου, καταχωρίστηκε ένα ασαφές και αόριστο, δικόγραφο το περιεχόμενο του οποίου απέχει κατά παρασάγγας από το απαιτούμενο επίπεδο που επιβάλλουν οι σχετικές πρόνοιες των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας οι οποίες διέπουν τη σύνταξη και το περιεχόμενο των δικογράφων. Επιπλέον κρίνεται πως τα όσα διατυπώνονται στην Έκθεση Απαίτησης της Καθ΄ ης η Αίτηση δεν συνιστούν τη δομή των γεγονότων και ισχυρισμών εκείνων οι οποίοι θα συνέθεταν ένα δικόγραφο στο οποίο θα μπορούσε να διεξαχθεί δίκη με προβολή συγκεκριμένης υπεράσπισης. Θα μπορούσε να διερωτηθεί εύλογα κανείς πως θα ετοιμάσει την υπεράσπιση του ο Αιτητής όταν δεν του αποδίδονται συγκεκριμένες πράξεις ή παραλείψεις με αναφορά σε συγκεκριμένο περιστατικό το οποίο οδήγησε σε βλάβη και ζημία της Καθ΄ ης η Αίτηση, ως αυτή ισχυρίζεται και στην απουσία λεπτομερειών διεκδικεί τις αιτούμενες θεραπείες. Συνεπώς παρ΄ ότι από τα πιο πάνω προκύπτει πως η αποκάλυψη αγώγιμου δικαιώματος είναι με δυσχέρεια που εξάγεται, με τον τρόπο που διατυπώθηκε η Έκθεση Απαίτησης, κρίνεται πως δεν είναι η περίπτωση όπου ενώπιον του Δικαστηρίου καταχωρίστηκε ένα εντελώς ανυπόστατο δικόγραφο. Συνακόλουθα όλων των προαναφερόμενων και δεδομένης της νομολογίας (PELMAKO DEVELOPMENT LTD ανωτέρω και Λοϊζος Λουκά & Υιοί Λτδ v Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας Α.Ε.

(1999)1 Β Α.Α.Δ. 1316) που υπαγορεύει ότι η Δ.27 Κ.3 εφαρμόζεται μόνο σε περιπτώσεις κατάλληλες, και δη όταν πρόκειται για απλές, προφανείς και ξεκάθαρες περιπτώσεις ή όταν ακόμη το δικόγραφο δεν μπορεί να διασωθεί με τροποποιήσεις, κρίνεται πως δεν είναι ορθό και δίκαιο να απορριφθεί η αγωγή της Καθ΄ ης η Αίτηση, καθ΄ ότι με τις αναγκαίες τροποποιήσεις οι οποίες μπορούν να επέλθουν και στις οποίες οφείλει να προβεί, η αγωγή μπορεί να οδηγηθεί σε δίκη χωρίς τα προβλήματα και δυσκολίες που έχουν αναφερθεί πιο πάνω. Χρησιμότητα παρουσιάζει και η σχετική επί του θέματος ανάλυση στο σύγγραμμα The Annual Practice 1958 σελ. 576 αναφορικά με την ερμηνεία και εφαρμογή της Δ.25 Κ.4 των Παλαιών Αγγλικών Θεσμών η οποία είναι ίδια με τη Δ.27 Κ.3 των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας, αναφερόμενη μεταξύ άλλων, και στην εξουσία του Δικαστηρίου για άδεια τροποποίησης προς διόρθωση λάθους σε δικόγραφο όταν υπάρχει λόγος για βελτίωση του δικογράφου. Ό,τι δηλαδή αναμένεται να επέλθει στην παρούσα υπόθεση. Είναι δε πολύ σημαντικό να γίνει μνεία και στη νέα Δ.25 Κ.2 όπου Ενάγοντας έχει δικαίωμα να προβεί σε τροποποίηση πριν την έκδοση Κλήσης Οδηγιών, ως συμβαίνει στην παρούσα περίπτωση που δεν εκδόθηκε ακόμη Κλήση Οδηγιών, χωρίς την άδεια του Δικαστηρίου. Επομένως ακόμη ένας λόγος να μην απορριφθεί η αγωγή αλλά και μία δυνατότητα για την Καθ΄ ης η Αίτηση να προσαρμόσει το δικόγραφο με το απαιτούμενο περιεχόμενο. Συνυπολογίζοντας επίσης το σοβαρό ενδεχόμενο η Καθ΄ ης η Αίτηση να στερηθεί της καταχώρισης νέας αγωγής, εν΄ όψει του χρόνου που παρήλθε από το 2013, που αυτή ισχυρίζεται ότι συνέβησαν τα περιστατικά (τα οποία βέβαια δεν περιγράφει) και τα οποία της προκάλεσαν βλάβη, ζημιά και απώλειες, η επιλογή της μη απόρριψης προβάλλει ως η πιο δίκαιη. Κατ΄ επέκταση των όσων έχουν εξηγηθεί η Αίτηση δεν είναι δίκαιο να επιτύχει και ως εκ τούτου απορρίπτεται. Ταυτόχρονα το Δικαστήριο όπως γίνεται αντιληπτό δεν νομιμοποιείται να παραμείνει σιωπηλό ενώπιον του δεδομένου στοιχείου ότι η παρούσα αγωγή ως έχει δεν θα δύναται να προχωρήσει ομαλά, εν΄ όψει των κενών που προκύπτουν από την μη συμμόρφωση του περιεχομένου της με τους κανόνες δικογράφησης. Ως εκ τούτου κρίνεται ορθό αλλά και δίκαιο, και για τις δύο πλευρές, όπως η αγωγή ανασταλεί προκειμένου να δοθεί η ευχέρεια στην Καθ΄ ης η Αίτηση να προβεί στις αναγκαίες τροποποιήσεις ώστε να συνάδει το δικόγραφο της με τις πρόνοιες της Δ.19 Κ.4, και κυρίως να περιλαμβάνει συνοπτική έκθεση των γεγονότων και των ισχυρισμών που συνθέτουν και υποστηρίζουν τη βάση αγωγής της Καθ΄ ης η Αίτηση με λεπτομέρειες αμέλειας ή νομίμων καθηκόντων συγκεκριμένων προσώπων ή κρατικών οργάνων ή υπηρεσιών για τις οποίες ενάγεται στα Δικαστήρια ο Εναγόμενος-Αιτητής. Συνακόλουθα των αμέσως προαναφερόμενων, κατ΄ εφαρμογή της Δ.27 Κ.3, η συνέχιση της διαδικασίας στην παρούσα αγωγή αναστέλλεται, η Καθ΄ ης η Αίτηση να καταχωρήσει Τροποποιημένο Κλητήριο Ένταλμα και Έκθεση Απαίτησης, ως έχει υποδειχθεί ανωτέρω, εντός 45 ημερών από σήμερα, και σε περίπτωση που δεν το πράξει τότε η αγωγή θα θεωρείται απορριφθείσα λόγω μη ορθής προώθησης της διαδικασίας. Τα έξοδα της δίκης στην παρούσα Αίτηση κρίνεται πως είναι ορθό, υπό τις περιστάσεις που οδήγησαν στην καταχώριση και στο αποτέλεσμα της παρούσας απόφασης, να μην βαρύνουν τον Εναγόμενο-Αιτητή, παρ΄ ότι αποτυγχάνει η Αίτηση του, εν΄ όψει των κενών που παρουσιάζει το δικόγραφο της Καθ΄ ης η Αίτηση και κατέστη αναγκαίο να ανασταλεί η διαδικασία. Κρίνεται ορθότερο όπως η κάθε πλευρά επιβαρυνθεί τα έξοδα της. Ως εκ τούτου η κάθε πλευρά να επωμισθεί τα έξοδα της. (Υπ.) Δ. Ι. Κίτσιος, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΝ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο