Χαραλάμπους ν. Πολυκλινική Αγγελή Λτδ κ.α., Αρ. Αγωγής: 2179/11, 7/7/2020

(3)του Κεφ. 148 (Ν.171(Ι)/2006)ο οποίος έχει τροποποιηθεί, στο αρ. 3 του Ν.110(Ι)/2002 ο οποίος έχει καταργηθεί, στη Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και στις συμφυείς εξουσίες πρακτική και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση στην οποία προβαίνει ο Δρας XXXXX Ελισσαίου - Εναγόμενος αρ.

1. Ο Εναγόμενος αρ. 4 αναφέρει ότι, όπως φαίνεται από το Κλητήριο Ένταλμα που καταχωρίστηκε εναντίον των Εναγομένων αρ. 4 και 5 στις 29.2.2012, η αγωγή εναντίον τους αφορά σε κατ' ισχυρισμό αμέλεια που σύμφωνα με την Ενάγουσα επέδειξαν οι Εναγόμενοι αρ. 4 και 5 κατά την άσκηση των καθηκόντων τους την 6.1.
2. Το αρ. 68 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148 αναφέρει ότι καμία αγωγή δεν εγείρεται για αστικό αδίκημα εκτός αν αυτή εγερθεί εντός 3 ετών αμέσως μετά την ισχυριζόμενη πράξη ή παράλειψη σε σχέση με την οποία εγείρεται. Συνεπώς, εισηγείται, την 29.3.2011 που καταχωρίστηκε αρχικά η αγωγή αλλά και την 29.12.2012 που καταχωρίστηκε το Κλητήριο εναντίον των Εναγομένων αρ. 4 και 5 η αξίωση εναντίον τους είχε ήδη παραγραφεί. Οι Εναγόμενοι αρ. 4 και 5 καταχώρισαν Σημείωμα Εμφάνισης υπό διαμαρτυρία και περιέλαβαν προδικαστική ένσταση στην Υπεράσπιση τους. Την 30.5.2012 καταχώρισαν αίτηση ζητώντας την διαγραφή ή παραμερισμό τους από διάδικους στην οποία η Ενάγουσα καταχώρισε ένσταση. Κατόπιν συμβουλής των δικηγόρων τους η εν λόγω αίτηση αποσύρθηκε. Ο Εναγόμενος αρ. 4 καταγράφει γεγονότα τα οποία είναι, κατά την άποψη του, παραδεκτά από τα δικόγραφα, ήτοι ότι η Ενάγουσα εισήχθη στην ιδιωτική κλινική της Εναγομένης αρ. 1 την 6.1.2008 με διάγνωση οξεία σκωληκοειδίτιδα και στις 7.1.2008 οι Εναγόμενοι αρ. 4 και 5 προέβησαν σε χειρουργική επέμβαση της. Η Ενάγουσα εξήλθε της κλινικής την 8.1.2008 αλλά λόγω τάσης για εμετό και διαρροϊκής κένωσης εισήχθη εκ νέου στις 11.1.2008 και εξήλθε ξανά στις 21.1.
3. Την 22.1.2008 λόγω πόνου και ενοχλήσεων η Ενάγουσα εισήχθη ξανά στην κλινική και την 24.1.2008 λόγω επιδείνωσης της κατάστασης της παραπέμφθηκε στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας. Εισηγείται, συναφώς, ότι από την 24.1.2008 είχε πλήρη γνώση της κατάστασης της υγείας της και της κατ' ισχυρισμό βλάβης την οποία είχε υποστεί ενώ της δόθηκαν όλα τα σχετικά πιστοποιητικά. Την ίδια δε μέρα είχε διαγνωστεί από το προσωπικό του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας με την κατ' ισχυρισμό βλάβη. Είναι η θέση του ότι δεν τίθεται ζήτημα επαναλαμβανόμενης πρόκλησης κατ' ισχυρισμό βλάβης αφού οι Εναγόμενοι αρ. 4 και 5 από την 24.1.2008 ουδεμία εμπλοκή είχαν στην περαιτέρω θεραπεία της Ενάγουσας. Ως εκ τούτου, η βάση αγωγής εναντίον των Εναγομένων αρ. 4 και 5 προέκυψε το αργότερο μέχρι την 24.1.2008 ενώ η αγωγή καταχωρίστηκε μετά την παρέλευση των 3 ετών της παραγραφής. Ο Εναγόμενος αρ. 4 εισηγείται ότι, αφού όλα τα πιο πάνω γεγονότα είναι μη αμφισβητήσιμα από τα δικόγραφα, είναι δίκαιο και προς εξυπηρέτηση της δικαιοσύνης όπως προεκδικαστεί και προαποφασιστεί το εγερθέν νομικό ζήτημα. Η Ενάγουσα καταχώρησε Ένσταση στην υπό εκδίκαση Αίτηση η οποία στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.25 Θ.Θ. 1-4, Δ.9 Θ.Θ. 5 - 10, Δ.12 Θ.Θ.1-5, Δ.27 Θ.Θ.1-3, Δ.19 Θ.20 και 26, Δ.39 Θ.Θ.1 και 2, Δ.48 Θ.Θ.1-4, 8 και 9, στο αρ. 68 του Κεφ. 148, στον περί Παραγραφής Νόμο Κεφ. 15 αρ. 3, 5, 7, 8 και 8Α, επί των τροποποιητικών Νόμων αυτού Ν.108(Ι)/2002μέχρι 159(Ι)/2011, στον Ν.66(Ι)/2012 αρ. 3, 4, 6, 7, 12 - 17, 21, 22, 24, 26 - 29, στο αρ. 29

(1)(γ) του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στα αρ. 4 και 8 του Ν.1(Ι)/2005 ως και επί των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου. Σε αυτήν εκτίθενται 10 λόγοι ένστασης τους οποίους κρίνω σκόπιμο να παραθέσω αυτούσιους: «(α) Δεν είναι δυνατή η εξέταση προδικαστικά της προδικαστικής ένστασης περί παραγραφής ή και των αναφερομένων στην παράγραφο 2(

1. a)της υπεράσπισης των εναγομένων 4 και 5 αφού από τη μια δεν αποφασίζεται η αγωγή, ούτε εξοικονομείται χρόνος με δεδομένο ότι οι ίδιοι ισχυρισμοί ή και όλοι οι ισχυρισμοί της εναγούσης αφορούν συμφωνία και παράβαση συμφωνίας παροχής ιατρικής θεραπείας ή εγχείρισης ή θεραπείας ως στην έκθεση απαίτησης ή και στα δικόγραφα της εναγούσης αναφέρεται, από την άλλη δε είναι αναγκαία η εξέταση των ισχυρισμών της εναγούσης για λόγους μη επέλευση παραγραφής αλλά και επειδή η αμέλεια των εναγομένων προβάλλεται και ως υπεράσπιση στην ανταπαίτηση των εναγομένων 4 και 5. (β) Η αίτηση των εναγομένων 4 και 5 είναι νόμω και ουσία αβάσιμη αφού διαγραφή της αγωγής ή διαγραφή δικογραφιών ισχυρισμών ή και επακόλουθα τροποποίηση του δικογράφου της ενάγουσας θεραπείες που δεν συντρέχουν ή και δεν υποστηρίζονται ούτε από τη δικογραφία ή και τα γεγονότα ούτε και μπορούν να εξεταστούν τόσο καθυστερημένα, πολλά χρόνια μετά την καταχώρηση της έκθεσης απαίτησης ή και το κλείσιμο των δικογράφων ή και οι σχετικές προϋποθέσεις δεν συντρέχουν στην παρούσα υπόθεση. (γ) Η προσθήκη των εναγομένων 4 και 5 ως αναφέρεται και στη νομολογία ανατρέχει ή και θεωρείται ότι έγινε στον χρόνο καταχώρησης της αγωγής και ενόψει και των ισχυρισμών των εναγομένων 4 και 5 στην β υποπαράγραφο της παραγράφου 2(
2. a)της υπεράσπισης και ανταπαίτηση τους δεν συντρέχει λόγο ή βάση για διάταγμα προδικάσου της προδικαστικής ένστασης. (δ) Η αγωγή της ενάγουσας κατά των εναγομένων 4 και 5 στηρίζεται διαζευκτικά ή και αναφέρεται όχι μόνο σε αμέλεια ως είναι ο ισχυρισμός στην αίτηση των εναγομένων 4 και 5 αλλά σε ή και σε παράβαση σύμβασης παροχής ιατρικής θεραπείας ή και ιατρικών υπηρεσιών ή και συμφωνία διενέργεια θεραπείας των εναγομένων 4 και 5, για την οποία παράβαση, ή και για τα οποία ούτε θέμα παραγραφής τίθεται ούτε και εγείρεται από την αίτηση. (ε) Δεν μπορεί να εκδικαστεί θέμα παραγραφής προδικαστικά ούτε και είναι αυτό δίκαιο ή ευχερές αφού δεν υπάρχουν συμφωνημένα γεγονότα ούτε και έχουν αρθεί ή εκδικαστεί ή αποφασισθεί οι ισχυρισμοί της ενάγουσας περί συνεχούς ζημιάς ή απόκρυψης των εναγομένων ή και οι θέσεις της σε απάντηση των παραγράφων της υπεράσπισης των εναγομένων 4 και 5. Καμιά περίοδος παραγραφής δεν μπορούσε να είχε αρχίσει ή και συμπληρωθεί κατά την καταχώρηση της αγωγής αφού η ενάγουσα ισχυρίζεται και επικαλείται τα κάτωθι που συνιστούν ισχυρισμούς που πρέπει να εξεταστούν στην ακρόαση ή και κατά την δικάσιμο ακρόασης με μαρτυρία: - Ότι από την ισχυριζόμενη αμέλεια και αστικό αδίκημα που καταλογίζεται στους εναγομένους 4 και 5 υπήρξε κατ" εξακολούθηση ζημιά ή και βλάβη και επιδείνωση της υγείας της ενάγουσας πολλούς μήνες μετά την 24/01/2008 ή και εν πάση περιπτώσει κατάπαυση της βλάβης δεν επήλθε η οποία είναι συνεχής. -Ότι υπήρξε δόλια απόκρυψη στοιχείων και δεδομένων που αποκάλυπταν αμέλεια των εναγομένων αφού παρά το ότι ζητήθηκε πλήρης έκθεση ιατρική, όλα τα ιατρικά δεδομένα, όλα τα πρακτικά της χειρουργικής επέμβασης και των μετέπειτα εξελίξεων από την επέμβαση δεν δόθηκε ποτέ η πλήρης εικόνα και αποκάλυψη παρά το ότι ζητήθηκαν με επιστολές των δικηγόρων της ενάγουσας. Η ενάγουσα τουλάχιστον μέχρι την εισαγωγή της σε κλινική στο Ισραήλ στις 4/04/2008 ή και αργότερα δεν είχε ικανότητα αντίληψης ή "σώας φρένας" ως βαρέως πάσχουσα και δεν μπορούσε να ξεκινήσει ή τρέχει χρόνος παραγραφής και ακόμη υπήρχε τέτοιο θέμα. - Το αγώγιμο δικαίωμα της εναγούσης κατά των εναγομένων ή και η απαίτηση της ενόψει της ανταπαίτησης των εναγομένων 4 και 5 κατά της εναγούσης δικαιολογείται ή και νομιμοποιείται να προβάλλεται ή και ως "ασπίδα" στην αξίωση των εναγομένων 4 και 5 να τίθεται και επομένως ακόμη και αν υποτιθέμενα εγείρετο θέμα παραγραφής δεν θα μπορούσε να εμποδιστεί η ενάγουσα από του προβάλει ως υπεράσπιση ή και προς υπεράσπιση της την αμέλεια ή παράβαση των εναγομένων 4 και 5, όπως άλλωστε φαίνεται και στο δικόγραφο της ενάγουσας της απάντησης και υπεράσπισης στην ανταπαίτηση. (στ) Ζητούνται θεραπείες στην αίτηση των εναγομένων 4 και 5 αντιφατικές ή και σωρευτικά κατά τρόπο που αίρουν αίτημα για προδικασμό ή και η αίτηση ή και η ένορκη δήλωση που την συνοδεύει δεν ικανοποιεί ούτε στοιχειοθετεί την αιτούμενη θεραπεία για απόρριψη της αγωγής ούτε και πληρούνται από την συνοδεύουσα αυτήν ένορκη δήλωση οι προϋποθέσεις που απαιτούνται για απόρριψη της αγωγής κατά των εναγομένων 4 και 5. (ζ) Ζητείται με την αίτηση η διαγραφή δικογράφου ή και διαγραφή ισχυρισμών κάτι που δεν δικαιολογείται ούτε και επιτρέπεται ή συνάδει με θέμα παραγραφής αφού η παραγραφεί αναστέλλει και δεν ακυρώνει το αγώγιμο δικαίωμα. (η) Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση δεν συνάδει με τις πρόνοιες του σχετικού διαδικαστικού κανονισμού ή και δεν αποτελεί μαρτυρία ή και δεν μπορεί να αποτελέσει το πραγματικό υπόβαθρο της αίτησης ή και είναι αντικανονική ή και παράτυπη ή και αντίθετη στην Διαταγή 39Θ.1-2 και δεν μπορεί να στηρίξει την αίτηση ή να αποτελέσει μαρτυρία αφού εμπεριέχει διαζευκτικούς ή και αόριστους ή ασαφείς ισχυρισμούς ή και δεν αποκαλύπτεται η πηγής γνώσης έγκυρα ή και επαρκώς. (θ) Είναι αναγκαίο, δίκαιο και επιβεβλημένο να επιτραπεί στην ενάγουσα να αποδείξει την υπόθεση της στην οποία επικαλείται και παράβαση συμφωνίας αλλά και τίθεται θέμα παράβασης εκ του νόμου καθηκόντων ή και αμέλειας με στοιχεία που εμποδίζουν την έναρξη ή εκπλήρωση της παραγραφής κατά την καταχώρηση της αγωγής. (ι) Η αίτηση καταχωρήθηκε καθυστερημένα και τείνει ή επιδιώκει να περιπλέξει την διαδικασία ή και καθυστερήσει την ενάγουσα στην υπόθεση της». Η Ένσταση συνοδεύεται από την Ένορκη Δήλωση του κ. XXXXX Γεωργίου, συζύγου της Ενάγουσας ο οποίος απορρίπτει τους ισχυρισμούς που περιέχονται στην Αίτηση. Είναι η θέση του ότι η εκδίκαση της προδικαστικής ένστασης δεν μπορεί να τερματίσει την αγωγή αφού όλοι οι ισχυρισμοί της Ενάγουσας παραμένουν ως επίδικα θέματα στη βάση της παράβασης σύμβασης αλλά και της προβολής της αμέλειας ως Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση τους. Εισηγείται ότι ο χρόνος καταχώρισης του τροποποιημένου Κλητηρίου Εντάλματος δεν έχει σημασία για σκοπούς παραγραφής εφόσον θεωρείται ως καταχωρηθέν το Κλητήριο στην αρχική καταχώριση της αγωγής, όπου δεν συντρέχει θέμα παραγραφής. Ούτε συντρέχει θέμα εφαρμογής του αρ. 69 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου αφού οι υποχρεώσεις των Εναγομένων αρ. 4 και 5 ως ιατρών συνιστούν υποχρεώσεις συμβατικές ή επιβαλλόμενες από τον περί των Δικαιωμάτων των Ασθενών Νόμο 1(Ι)/2005. Επιπλέον συνέτρεχαν περιστάσεις που δεν οδηγούσαν στην έναρξη ή παρέλευση χρόνου παραγραφής όπως η συνεχής πρόκληση βλάβης και συνεχούς ζημιάς στην Ενάγουσα το ενωρίτερο μέχρι της μετάβασης της στο Ισραήλ και την εισαγωγή της εκεί στις 4.4.2004 (θεωρώ ότι πρόκειται περί τυπογραφικού λάθους και το ορθό όπως φαίνεται από τα δικόγραφα είναι 4.4.2008) όπου είχε φτάσει στον επικείμενο θάνατο και δεν είχε νοητική δυνατότητα ώστε να αρχίσει να τρέχει περίοδος παραγραφής. Η Ενάγουσα είχε φτάσει σε πολύ άσχημη κατάσταση υγείας, δεν είχε εικόνα ή μπορούσε να αντιληφθεί βλάβη ή εξακολουθούμενη βλάβη και για μήνες μετά την 24.1.2008 δεν είχε αντίληψη ή ικανότητα αντίληψης υπό τις συνθήκες βαριάς πάθησης και κατάστασης εκτός αισθήσεων. Ο κ. Γεωργίου ισχυρίζεται ότι τα γεγονότα δεν είναι μη αμφισβητούμενα και υπάρχουν ζητήματα που πρέπει να έχει την ευκαιρία η Ενάγουσα να στηρίξει με την παρουσίαση μαρτυρίας. Πέραν των πιο πάνω είναι η θέση του Ομνύοντα ότι η μη έγερση ζητήματος παραγραφής για 7 ½ χρόνια δημιουργεί κώλυμα ή εμπόδιο στους Εναγόμενους στην προώθηση της Αίτησης τους. Η ακρόαση της Αίτησης περιορίστηκε σε αγορεύσεις στο πλαίσιο των οποίων αμφότεροι οι συνήγοροι υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους. Συγκεκριμένη αναφορά σε επιμέρους σημεία αυτών θα γίνει πιο κάτω στην παρούσα όπου κριθεί απαραίτητο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η Διαταγή 27 Θ. 1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, αναφέρει τα ακόλουθα: «Any party shall be entitled to raise by his pleading any point of law, and any point so raised shall be disposed of by the Court at any stage that may appear to it convenient». Η Διαταγή αυτή είναι ουσιαστικά αντίστοιχη προς την Διαταγή 25 Θ. 2 των παλιών Αγγλικών Θεσμών, η οποία περιλαμβάνει επιπρόσθετα και διαδικαστικές πρόνοιες. Θεωρώ όμως ότι, καθοδήγηση μπορεί να αντληθεί και από την Αγγλική Νομολογία. Στην σελ. 572 του Annual Practice 1958 αναφέρεται ότι, η αίτηση για εκδίκαση προ της δίκης, γίνεται συνήθως στο στάδιο των οδηγιών. Τέτοια διαταγή δίδεται όπου είναι εμφανές ότι εγείρεται σοβαρό νομικό ζήτημα το οποίο, εάν αποφασιστεί προς όφελος του ατόμου που εγείρει την προδικαστική ένσταση, θα καταστήσει αχρείαστη περαιτέρω ακρόαση της υπόθεσης, ή ουσιαστικού μέρους αυτής. Περαιτέρω, τέτοια διαταγή γίνεται μόνο όσον αφορά σε ζητήματα αναφορικά με τα οποία δεν θα δοθεί περισσότερο φως κατά την ακρόαση. Δεν πρέπει να διατάσσεται η εκδίκαση προ της δίκης όπου υπάρχουν γεγονότα υπό αμφισβήτηση (βλ. Αγρόκτημα Λανίτη Λτδ ν. Γενικού Εισαγγελέα

(1991)1 C.L.R. 225). Όπου τα γεγονότα, όπως αυτά εκτίθενται στις έγγραφες προτάσεις, είναι ικανά να δώσουν πλήρη εικόνα στο Δικαστήριο, τότε το Δικαστήριο υιοθετεί την διαδικασία της προδικαστικής επίλυσης. Σε περίπτωση όπου χρειάζεται, όμως, να δοθεί πρόσθετο φως στα γεγονότα με μαρτυρία, είναι ορθότερο όπως η υπόθεση προχωρήσει σε δίκη σύμφωνα με τις πρόνοιες της Διαταγής 33 (βλ. Paikkos v. Kontemeniotis

(1989)1 C.L.R. 50, Grindlays Bank Limited v. Christodoulos Demetriades & Co Ltd and others

(1987)1 C.L.R. 461). Μόνο καθαρά νομικά ζητήματα μπορούν να τύχουν εξέτασης δυνάμει της Διαταγής 27 Θεσμός 1, τα οποία θα είναι καθοριστικά της αντιδικίας μεταξύ των διαδίκων (βλ. Malachtou v. Armefti and Another

(1984)1 C.L.R. 548). Το φυσιολογικό πεδίο για την διαπίστωση γεγονότων και τον καθορισμό των δικαϊκών τους συνεπειών είναι η δίκη. Κατ' επέκταση, η επίλυση θέματος προδικαστικά, αποτελεί εξαιρετικό μέτρο, προσφυγή στο οποίο δικαιολογείται μόνο όπου τα γεγονότα είναι αδιαμφισβήτητα ή παραδεκτά. Όπως αναφέρθηκε και στην Αγρόκτημα Λανίτη Λτδ ν. Γενικού Εισαγγελέα (πιο πάνω) στην σελ 229: «...Δικαιολογείται, συνεπώς, η επίκληση της Διάταξης 27 εφόσο το συζητούμενο θέμα αποκρυσταλλώνεται σε καθαρά νομικό θέμα, η λύση του οποίου μπορεί να επιδιωχθεί με την ίδια ευχέρεια σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας. Τα γεγονότα, άλλωστε, τα οποία στοιχειοθετούν τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου είναι, όπως υποδεικνύεται στην Sevegep Ltd v. United Sea Transport Ltd and Others

(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 729 εκείνα τα οποία συνθέτουν την απαίτηση, και αποκλειστική πηγή αναζήτησης τους είναι η έκθεση απαιτήσεως». Σκοπός της δικονομικής πρόνοιας της Διαταγής 27 είναι η εξοικονόμηση χρόνου και εξόδων, καθιστώντας την ακρόαση, ή ουσιαστικό μέρος αυτής, αχρείαστη. Κατά την εξέταση Αίτησης όπως η παρούσα, το μοναδικό στοιχείο που εξετάζεται από το Δικαστήριο είναι το κατά πόσο, λαμβάνοντας υπ' οψιν όλα τα πιο πάνω, οι περιστάσεις είναι τέτοιες που το Δικαστήριο θα πρέπει να ορίσει το προδικαστικό νομικό σημείο για ακρόαση προ της δίκης. Δεν υπεισέρχεται στην εξέταση της ουσίας του νομικού σημείου. Θα συμφωνήσω με την ευπαίδευτο συνήγορο για τους Αιτητές ότι από τη Νομολογία (βλ. Νεοφύτου ν. Malak κ.α. ECLI:CY:AD:2018:A297, Πολ. Εφ.118/12 ημερ. 21.6.2018 και Αλέκος Χατζηστυλλής ν. Maude C. Papadema κ.α.

(2000)1 Α.Α.Δ.551) προκύπτει ότι το θέμα της παραγραφής είναι θέμα που άπτεται της ίδιας της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου να εκδικάσει την υπόθεση. Εφόσον δε το Δικαστήριο διαπιστώσει ότι όντως υπάρχει ζήτημα παραγραφής, τότε υπάρχει απόλυτη αδυναμία να τεθεί οποιοδήποτε άλλο ζήτημα για εξέταση. Όντως από τα πιο πάνω διαφαίνεται ότι, ως νομικό ζήτημα, το ζήτημα παραγραφής είναι ζήτημα κατάλληλο να εκδικαστεί προδικαστικά. Το πράγμα, όμως, δεν τελειώνει εδώ. Μελετώντας την εξέλιξη της Νομοθεσίας για το ζήτημα της παραγραφής, όπως εξελίχθηκε με την κατάργηση του περί Παραγραφής Νόμου ΚΕΦ.15 και της θέσπισης του περί Παραγραφής Αγώγιμων Δικαιωμάτων Νόμου Ν.66(Ι)/2012ο οποίος προβλέπει ότι το αρ. 68 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου ΚΕΦ.148 καταργείται μόνο σε σχέση με πράξη ή παράλειψη που επεσυνέβηκε κατά ή μετά την έναρξη ισχύος του (ήτοι την 1.7.2012), προκύπτει ότι το αρ.68 του ΚΕΦ.148 τυγχάνει εφαρμογής στην υπό εκδίκαση υπόθεση. Χωρίς να υπεισέρχομαι στην ουσία του ζητήματος κρίνω ορθό να παραθέσω το λεκτικό του αρ. 68 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου ΚΕΦ. 148, καθότι αυτό θέτει διάφορα ενδεχόμενα σε σχέση με το από πότε αρχίζει να μετρά περίοδος παραγραφής: «Παραγραφή αγωγώv σε αστικό αδίκημα 68. Καμιά αγωγή δεv εγείρεται για αστικό αδίκημα, εκτός αv αυτή εγερθεί- (α) εvτός τριών ετώv αμέσως μετά τηv πράξη ή παράλειψη για τηv oπoία εγέρθηκε η αγωγή, ή (β) αv τo αστικό αδίκημα πρoκαλεί vέα ζημιά κατά εξακoλoύθηση από μέρα σε μέρα, εvτός τριών ετώv από τηv κατάπαυση αυτής, ή (γ) αv η βάση της αγωγής δεv πρoκύπτει από τηv τέλεση oπoιασδήπoτε πράξης ή παράλειψης για τέλεση πράξης αλλά από τη ζημιά πoυ απoρρέει από τηv πράξη αυτή ή παράλειψη εvτός τωv τριών αμέσως επόμεvωv ετώv μετά πoυ o εvάγovτας υπέστη τη ζημιά, ή (δ) αv τo αστικό αδίκημα δόλια απoκρύφτηκε από τov εvαγόμεvo, εvτός τριών ετώv από τηv αvακάλυψη τoυ από τov εvάγovτα, ή από τo χρόvo πoυ θα αvακαλύπτετo από αυτό αv κατέβαλλε εύλoγη φρovτίδα και επιμέλεια: ....................». Εάν στην παρούσα αποτελούσε παραδεκτό γεγονός ότι η ημερομηνία που πρέπει να ληφθεί υπόψη για σκοπούς παραγραφής είναι η μέρα που η Ενάγουσα έλαβε εξιτήριο από την Ιδιωτική Κλινική των Εναγομένων αρ. 1, δηλαδή την 24.1.2008, τότε το ζήτημα θα μπορούσε να προδικαστεί. Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, στην Έκθεση Απαιτήσεως δικογραφημένους ισχυρισμούς αποτελούν και ότι την 24.1.2008 η Ενάγουσα εισήχθη στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας όπου διαπιστώθηκαν άλλες ιατρικές καταστάσεις και ακολούθως υπεβλήθη σε χειρουργικές επεμβάσεις, παρέμεινε στο Γενικό Νοσοκομείο μέχρι την 7.3.2008, όπου και μεταφέρθηκε σε Νοσοκομείο στην Αθήνα ενώ την 4.4.2008 μεταφέρθηκε σε Νοσοκομείο στο Ισραήλ. Θέση της, όπως, προβάλλεται στην παράγραφο 10 είναι ότι όλα τα πιο πάνω υπέστη συνεπεία της συμπεριφοράς των Εναγομένων 1, 2, 4 και 5, αποδίδοντας τους ότι εγχείρησαν λανθασμένα και με τρόπο που η εγχείριση δεν έκλεισε με επακόλουθα που συνεχίστηκαν και μετά την έξοδο της από το Ισραηλινό Νοσοκομείο. Έπεται πως τα πιο πάνω θα πρέπει να αποφασιστούν από Δικαστήριο αφού ακουστεί και αξιολογηθεί μαρτυρία, ώστε να μπορεί να υπάρξει ασφαλής κατάληξη ως προς το ποια υποπαράγραφος του αρ. 68 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου ΚΕΦ. 148 τυγχάνει εφαρμογής στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή. Μόνο τότε θα μπορεί να υπολογιστεί με βεβαιότητα από πότε άρχισε να μετρά η περίοδος παραγραφής. Τα πιο πάνω ισχύουν φυσικά αναφορικά με την δικογραφημένη βάση αγωγής περί αμέλειας. Δεν μπορεί να παραγνωριστεί ότι υπάρχει και επιπλέον δικογραφημένη βάση αγωγής για παράβαση συμβατικών υποχρεώσεων. Σε σχέση με τέτοια βάση το αρ. 7

(1)του περί Παραγραφής Αγώγιμών Δικαιωμάτων Νόμου Ν.66(Ι)/2012προβλέπει ότι το δικαίωμα έγερσης αγωγής παραγράφεται μετά την πάροδο 6 ετών από την ημέρα συμπλήρωσης της βάσης αγωγής. Κατ' επέκταση πρέπει επίσης να αποφασιστεί από Δικαστήριο, μετά που θα ακουστεί μαρτυρία, κατά πόσο υπήρξε ή όχι παράβαση συμβατικών υποχρεώσεων. Με δεδομένα τα πιο πάνω καταλήγω ότι η παρούσα δεν είναι η κατάλληλη περίπτωση για να διαταχθεί η εκδίκαση της προδικαστικής ένστασης που προβάλλουν οι Εναγόμενοι αρ. 4 και 5. Η Αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας δεν υπάρχει λόγος να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα και επιδικάζονται υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον των Εναγομένων αρ. 4 και 5 όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. (Υπ.) ............... Μ. Παπαδοπούλου, Α.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο