Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς Κύπρου ν. Φόρο, Αρ. Αγωγής: 3038/18, 14/4/2020

(1)του περί Προϋποθέσεων Διαφάνειας (Κινητές Αξίες προς Διαπραγμάτευση σε Ρυθμιζόμενη Αγορά) Ν190(Ι)/

1. Την 11.12.2018 εξεδόθη διάταγμα για υποκατάστατο επίδοση στον Εναγόμενο του Ειδικώς Οπισθογραφημένου Κλητηρίου Εντάλματος, της Ειδοποίησης του Κλητηρίου Εντάλματος, του Διατάγματος Σφράγισης, της Γενικής Αίτησης για Σφράγιση, της αίτησης για υποκατάστατο επίδοση και του διατάγματος επίδοσης. Η επίδοση διατάχθηκε όπως γίνει με δύο τρόπους, ήτοι μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στην ηλεκτρονική διεύθυνση του Εναγομένου και δια της επιδόσεως στους δικηγόρους που εκπροσωπούν τον Εναγόμενο στην προσφυγή με αρ. 1268/
2. Ακολούθως οι Ενάγοντες καταχώρησαν Ένορκη Δήλωση επίδοσης στην οποία αναφέρεται ότι οι Ενάγοντες επέδωσαν τα έγγραφα όντως στους δικηγόρους του Εναγομένου, ενώ, μετά που έλαβαν αυτόματη απάντηση από τον λογαριασμό ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του Εναγομένου η οποία τους παρέπεμπε σε άλλη διεύθυνση, απέστειλαν τα έγγραφα ηλεκτρονικά στη νέα αυτή διεύθυνση. Με την υπό εκδίκαση Αίτηση ο Εναγόμενος εξαιτείται τα πιο κάτω: «
3. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να αναστέλλεται η ισχύς και/ή να απορρίπτονται και/ή να ακυρώνονται και/ή να παραμερίζονται τα ακόλουθα: ί) Το Κλητήριο Ένταλμα και/ή η Ειδοποίηση περί του Κλητηρίου Εντάλματος στην εν τω τίτλω αγωγή (Παράρτημα Α) Π) Το μονομερώς εκδοθέν Διάταγμα ημερ. 11/12/2018 (Παράρτημα Β) με το οποίο χορηγήθηκε άδεια στους Ενάγοντες / Καθ'ων η Αίτηση για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας στον Εναγόμενο - Αιτητή των ακόλουθων εγγράφων: (α) Της Ειδοποίησης του Κλητηρίου Εντάλματος (β) Του Κλητηρίου Εντάλματος (γ) Της αίτησης σφράγισης ημερομηνίας 10/09/08 (δ) Του διατάγματος ημερομηνίας 24/10/18
4. Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει την αναστολή και/ή απόρριψη της εν τω τίτλω αγωγής λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας και ή αρμοδιότητας των Κυπριακών Δικαστηρίων να εκδικάσουν την αγωγή και /ή να επιληφθούν της διαφοράς.
5. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να αναστέλλεται η ισχύς και/ή να απορρίπτεται και/ή να ακυρώνεται και/ή να παραμερίζεται, το Διάταγμα ημερομηνίας 24/10/2018 για την σφράγιση και καταχώρηση του κλητηρίου εντάλματος της πιο πάνω αγωγής το οποίο εκδόθηκε στα πλαίσια της γενικής Αίτησης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας με αριθμό XXXXX/
6. (Παράρτημα Γ)». Η Αίτηση στηρίζεται στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6 αρ. 3 έως 9, στους Θεσμούς της Πολιτικής Δικονομίας Δ.Δ.1-2, Δ.5, Δ.5Α, Δ.6 Θ.Θ.1 και 4, Δ.16 Θ.9, Δ.39, Δ.48, Θ.Θ.1-4, 8

(4), 9, 13 Δ.51, στον Ευρωπαϊκό Κανονισμό (ΕΚ) αρ. 1215/2012, στον Νόμο 35 (III) του 2003 αρ.10 ΕΚ και 249 ΕΚ, στον Ευρωπαϊκό Κανονισμό (ΕΚ) αρ. 1393/2007 αρ. 2 -15, στο Ν. 55/84αρ. 3,4,5,6 και 7, στον Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο Κ. 148 στον φάκελο δικογραφίας, στη νομολογία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Κύπρου και στην συμφυή εξουσία του Δικαστηρίου. Συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση της κας Μαρίας Κλεάνθους δικηγόρο στο γραφείο των δικηγόρων του Εναγομένου. Όπως αναφέρει η κα Κλεάνθους την 31.10.2019 και την 1.11.2019 επιδόθηκαν τα έγγραφα στα τρία δικηγορικά γραφεία που αναγράφονται στο διάταγμα. Θέση της είναι ότι τα Διατάγματα ημερ. 24.10.2018 και 12.12.2018 θα πρέπει να παραμεριστούν γιατί ο ΕΚ1393/2007 δεν τυγχάνει εφαρμογής λόγω του ότι η αιτία αγωγής είναι για διοικητικής φύσεως θέμα. Οι Ενάγοντες ξεκάθαρα ενεργούσαν ως δημόσια αρχή και ως εκ τούτου η αγωγή δεν εμπίπτει στον ορισμό των αστικών και εμπορικών υποθέσεων. Ο Εναγόμενος δεν έχει οποιαδήποτε σχέση με την Κύπρο και ουδέποτε ήταν υπήκοος ή κάτοικος Κύπρου. Εισηγείται περαιτέρω ότι τα Κυπριακά Δικαστήρια δεν έχουν δικαιοδοσία να επιληφθούν ή εκδικάσουν την παρούσα αγωγή και τα μόνα αρμόδια Δικαστήρια είναι αυτά της Ελλάδας. Επιπλέον από την μονομερή αίτηση ημερ. 16.11.2018 απουσιάζει οποιαδήποτε αναφορά στο αρ. 3 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, ούτε και περιλαμβάνεται στη νομική βάση της αίτησης ημερ. 19.11.2018 ο Κανονισμός ΕΚ1215/12 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τη Διεθνή Δικαιοδοσία, Αναγνώριση και Εκτέλεση Αποφάσεων σε Αστικές και Εμπορικές Υποθέσεις. Οι Ενάγοντες - Καθ'ων η Αίτηση καταχώρησαν Ένσταση η οποία στηρίζεται στην Δ.2 Θ.Θ.1 - 3, Δ.5 Θ.Θ. 1 - 3, Δ.5Α, Δ.6 Θ.Θ.1 (

1. c)(
2. f)(
3. g)(h), 2 - 9, Δ.9 Θ.Θ. 1, 4 - 7, 10 και 11, Δ.16 Θ.9, Δ.27 Θ.Θ.2 και 3, Δ.48 Θ.Θ.1-4,8,9,13, Δ.51 Θ.1 και Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στον Ευρωπαϊκό Κανονισμό 1215/2012, στον Ευρωπαϊκό Κανονισμό 1393/2007 και στις εγγενείς εξουσίες και γενική πρακτική του Δικαστηρίου. Σε αυτήν προβάλλονται 13 λόγοι ένστασης τους οποίους κρίνω σκόπιμο να παραθέσω αυτούσιους: «1. Οι καθ' ων η αίτηση νομιμοποιούνται στην έγερση της παρούσας αγωγής εναντίον του αιτητή. 2. Ο Κανονισμός 1393/2007 τυγχάνει εφαρμογής στην παρούσα περίπτωση και νομιμοποιεί την έκδοση του διατάγματος για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας ημερ. 11/12/2018. 3. Οι καθ' ων η αίτηση δεν παραπλάνησαν το Δικαστήριο κατά την έκδοση των διαταγμάτων ημερομηνίας 24/10/2018 και 11/12/2018. 4. Τα Κυπριακά Δικαστήρια, και δη το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, έχουν δικαιοδοσία και/ή κατά τόπον και/ή άλλως πως αρμοδιότητα να ακούσουν την παρούσα αγωγή και/ή να επιληφθούν της παρούσας διαφοράς. 5. Το διάταγμα για σφράγιση και καταχώρηση της αγωγής ημερομηνίας 24/10/2018 και το διάταγμα για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας ημερομηνίας 11/12/2018 ορθώς εκδόθηκαν εναντίον του αιτητή. 6. Οι καθ' ων η αίτηση αποκάλυψαν στα πλαίσια της γενικής αίτησης τους υπ' αριθμό 341/2018 για σφράγιση και καταχώρηση του κλητήριου εντάλματος της παρούσας αγωγής, ότι ο εναγόμενος διαμένει μόνιμα στην Ελλάδα. 7. Οι καθ' ων η αίτηση αποκάλυψαν στο Δικαστήριο όλα τα αναγκαία γεγονότα και/ή στοιχεία για ανάληψη δικαιοδοσίας από τα Κυπριακά Δικαστήρια. 8. Η νομική βάση της αίτησης τους για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας ημερομηνίας 19/11/2018 των καθ' ων η αίτηση για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας είναι ορθή και/ή πλήρης και/ή νομότυπη και/ή έγκυρη. 9. Τα γεγονότα της παρούσα υπόθεσης στοιχειοθετούν τις πρόνοιες της Δ.6 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας στις οποίες στηρίζεται η νομική βάση της αίτησης ημερομηνίας 19/11/2018 των καθ' ων η αίτηση για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας. 10. Η επίδοση στον αιτητή είναι έγκυρη και/ή νομότυπη. 11. Η παρούσα αίτηση είναι καταχρηστική καθ' ότι στερείται έγκυρου νομικού ερείσματος και έχει καταχωριστεί με μόνο σκοπό την καθυστέρηση της διαδικασίας. 12. Η νομική βάση της αίτησης του αιτητή είναι ανεπαρκής και δεν νομιμοποιεί την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. 13. Τυχόν έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων θα επιφέρει σοβαρές επιπτώσεις στα δικαιώματα και θα δημιουργήσει αδικία στα καλώς νοούμενα συμφέροντα και/ή έξοδα στους καθ' ων η αίτηση, οι οποίοι προώθησαν την υπόθεση τους βασιζόμενοι στη νομιμότητα επίδοσης του κλητήριου εντάλματος». Η Ένσταση συνοδεύεται από την Ένορκη Δήλωση του κ. XXXXX Ρήγα εκ των δικηγόρων των Εναγόντων ο οποίος αναφέρει ότι η αγωγή εγείρεται (όπως είχε αναφερθεί και στην Ένορκη Δήλωση της κας XXXXX Ιωάννου που συνόδευε τη Γενική Αίτηση αρ. XXXXX/18) προς είσπραξη των διοικητικών κυρώσεων ως αστικό χρέος. Η δυνατότητα έγερσης τέτοιας αγωγής πηγάζει από τις πρόνοιες του περί Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς Νόμου 73(Ι)/2009 με αποτέλεσμα οι Ενάγοντες να νομιμοποιούνται απόλυτα στην έγερση της παρούσας αγωγής. Την 10.9.2018 με την Γενική Αίτηση αρ. XXXXX/18 οι Ενάγοντες αιτήθηκαν άδειας για σφράγιση και καταχώριση του Κλητηρίου Εντάλματος λόγω του ότι ο Εναγόμενος δεν είναι μόνιμος κάτοικος Κύπρου, αποκαλύπτοντας ότι αυτός διαμένει μόνιμα στην Ελλάδα. Η δε Ένορκη Δήλωση της κας XXXXX Ιωάννου αποκάλυψε εκ πρώτης όψεως καλή υπόθεση εναντίον του Εναγομένου. Θέση του κ. Ρήγα είναι ότι η υπόθεση εμπίπτει εντός του πεδίου εφαρμογής του Κεφαλαίου ΙΙ του Κανονισμού 1215/2012 με βάση τον οποίο τα Κυπριακά Δικαστήρια έχουν δικαιοδοσία να ακούσουν και επιληφθούν της παρούσας υπόθεσης. Εμπίπτει επιπλέον και στις περιπτώσεις για τις οποίες προβλέπει Η Δ.6 Θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η αίτηση για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας στηρίχθηκε στον ΕΚ1393/2007 ο οποίος αφορά στην επίδοση και μεταβίβαση δικαστικών εγγράφων, η δε συμπερίληψη του αρ. 3 του Κεφ. 6 δεν ήταν απαραίτητη στην αίτηση για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας. Η αγωγή εγείρεται με σκοπό την είσπραξη επιβληθέντων διοικητικών κυρώσεων ως αστικό χρέος δυνάμει του Ν.73(Ι)/2009 και, αφ'ης στιγμής ο ίδιος ο Νόμος ορίζει την διαφορά ως αστικής φύσεως, η υπόθεση εμπίπτει εντός του ΕΚ1393/2007. Το ίδιο ισχύει και σε σχέση με την Δ.6 Θ.

(1)(f) των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Πέραν των πιο πάνω ο κ. Ρήγας εισηγείται ότι η επίδοση έγινε στη βάση διατάγματος για υποκατάστατο επίδοση του οποίου η νομιμότητα και εγκυρότητα δεν αμφισβητούνται με την υπό εκδίκαση Αίτηση. Συνεπώς, και αν το διάταγμα για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας πάσχει, ουδόλως επηρεάζει την νομιμότητα της υποκατάστατης επίδοσης. Τόσο ο Εναγόμενος όσο και οι δικηγόροι του παρέλαβαν τα έγγραφα ανεπιφύλακτα, πράγμα το οποίο εισηγείται ότι δημιουργεί κώλυμα στον Αιτητή να αμφισβητεί την εγκυρότητα της επίδοσης. Επιπλέον, αφ'ης στιγμής η διαδικασία έχει περιέλθει σε γνώση του Εναγόμενου, ο σκοπός της επίδοσης έχει επιτευχθεί και τυχόν παραμερισμός της θα αντίκειτο στον σκοπό και το πνεύμα της Ευρωπαϊκής νομοθεσίας. Η ακρόαση της Αίτησης περιορίστηκε σε αγορεύσεις στο πλαίσιο των οποίων αμφότεροι οι συνήγοροι αγόρευσαν προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων τους. Συγκεκριμένη αναφορά σε επιμέρους εισηγήσεις αυτών θα γίνει πιο κάτω όπου κριθεί απαραίτητο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Οι αγορεύσεις των συνηγόρων υπήρξαν εμπεριστατωμένες και πολύ βοηθητικές για το Δικαστήριο. Μέσω αυτών εγείρεται προς επίλυση αριθμός ζητημάτων. Θεωρώ ορθή την εξέταση πρώτα της εισήγησης περί ελλείψεως δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου να εκδικάσει την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή. Θέση του ευπαιδεύτου συνηγόρου για τον Αιτητή είναι ότι η αγωγή αυτή δεν εμπίπτει στο πλαίσιο του ΕΚ1215/12, ο οποίος και υπερισχύει των διατάξεων του Εθνικού δικαίου. Την εισήγηση αυτή στηρίζει στο αρ. 1

(1)του ΕΚ1215/12, το λεκτικό του οποίου και παραθέτω αυτούσιο: «1. Ο παρών κανονισμός εφαρμόζεται σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, ανεξάρτητα από το είδος του δικαστηρίου. Δεν καλύπτει, ιδίως, φορολογικές, τελωνειακές ή διοικητικές υποθέσεις ή την ευθύνη κράτους για πράξεις ή παραλείψεις κατά την άσκηση της κρατικής εξουσίας (acta jure imperii)». Η εισήγηση του συνηγόρου εδράζεται ουσιαστικά επί της θέση του ότι η βάση της αγωγής προήλθε από ενέργειες των Εναγόντων κατά την άσκηση δημόσια εξουσίας. Αντίθετη ήταν η θέση της ευπαιδεύτου συνηγόρου για τους Ενάγοντες η οποία τόνισε ότι η βάση της αγωγής είναι το αστικό χρέος, η είσπραξη του οποίου δεν αποτελεί μέρος της διοικητικής διαδικασίας. Μελετώντας τη Νομολογία στην οποία παρέπεμψαν αμφότεροι οι συνήγοροι διαφαίνεται ότι ο ΕΚ 1215/12 δεν εφαρμόζεται σε περιπτώσεις όπου η Δημόσια Αρχή ενεργεί «κατά την άσκηση δημόσιας εξουσίας»[1]. Προέχει συνεπώς η κατάληξη επί του κατά πόσο εν προκειμένω οι Ενάγοντες θεωρούνται ότι ενεργούν κατά την άσκηση της δημόσιας εξουσίας τους. Η απάντηση είναι αρνητική. Η επιβολή του διοικητικού προστίμου όντως έγινε κατά την άσκηση τέτοιας δημόσιας εξουσίας και ορθά η κα Τριανταφυλλίδη επισημαίνει ότι το Δικαστήριο στο πλαίσιο της αγωγής αυτής δεν έχει δικαιοδοσία να εξετάσει την ορθότητα της διοικητικής εκείνης απόφασης. Στο αρ. 39 του περί Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς Νόμου Ν73(Ι)/2009 όμως αναφέρονται τα εξής: «39

(1)Διοικητικό πρόστιμο που επιβάλλεται από την Επιτροπή κατά τις διατάξεις του παρόντος Νόμου ή της κειμένης νομοθεσίας λογίζεται έναντι των εσόδων του Πάγιου Ταμείου της Δημοκρατίας.

(2)Σε περίπτωση παράλειψης καταβολής διοικητικού προστίμου ή χρηματικής πληρωμής που καθορίζεται στα πλαίσια συμβιβασμού, η Επιτροπή δύναται- (α) να λαμβάνει δικαστικά μέτρα προς είσπραξή του, οπότε το οφειλόμενο ποσό εισπράττεται ως αστικό χρέος· (β) να λαμβάνει οποιαδήποτε άλλα μέτρα, τα οποία δύναται να καθορίζει με οδηγία της». (η έμφαση είναι του Δικαστηρίου) Η αγωγή είναι το ορθό ένδικο μέσο για είσπραξη του προστίμου ως αστικό χρέος. Κατάληξη μου, συνεπώς, αποτελεί ότι η είσπραξη του διοικητικού προστίμου που επιδιώκεται με την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή εμπίπτει εντός των αστικών και εμπορικών υποθέσεων που προβλέπει ο ΕΚ1215/12 και δεν συνιστά διοικητική υπόθεση η οποία θα εξαιρείτο. Στο στάδιο αυτό επισημαίνω ότι ανάλογη πρόνοια υπάρχει και στο αρ. 1 του ΕΚ1393/07 περί Επιδόσεως και Κοινοποιήσεως στα Κράτη Μέλη Δικαστικών και Εξωδίκων Πράξεων σε Αστικές ή Εμπορικές Υποθέσεις (επίδοση ή κοινοποίηση πράξεων) και άρα τα όσα αναφέρονται πιο πάνω εφαρμόζονται και στις ανάλογες εισηγήσεις περί μη εφαρμογής του ΕΚ1393/07 στην υπό εκδίκαση αγωγή. Πέραν τούτου, όμως, εν'όψει του ότι ο Εναγόμενος είναι Έλληνας υπήκοος και ενάγεται σε άλλη χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα πρέπει να εξεταστεί και το κατά πόσο η αγωγή εμπίπτει στα όσα προβλέπονται στο αρ. 7 του ΕΚ1215/12, το οποίο και αναφέρει τα εξής: «7. Πρόσωπο που έχει την κατοικία του σε κράτος μέλος μπορεί να εναχθεί σε άλλο κράτος μέλος:

(1)(α) .............. (β) ..............

(2)ως προς ενοχές εξ αδικοπραξίας ή οιονεί αδικοπραξίας, ενώπιον του δικαστηρίου του τόπου όπου συνέβη ή ενδέχεται να συμβεί το ζημιογόνο γεγονός». Ακολουθεί το ερώτημα του κατά πόσο η βάση της παρούσας αγωγής μπορεί να θεωρηθεί αδικοπραξία ή οιονεί αδικοπραξία. Προς απάντηση τούτου παραθέτω απόσπασμα από την απόφαση στην υπόθεση Powertools Electro Srl v Black & Decker (Ελλας) A.E.

(2013)1 Α.Α.Δ.2182 στην οποία παρέπεμψε και η ευπαίδευτος συνήγορος για τους Ενάγοντες: «Το Άρθρο 5

(3)προβλέπει τη δυνατότητα καταχώρισης αγωγής σε άλλο κράτος μέλος ως προς τις ενοχές εξ αδικοπραξίας ή οιωνεί αδικοπραξίας ενώπιον του Δικαστηρίου του τόπου όπου επεσυνέβη ή ενδέχεται να συμβεί το ζημιογόνο γεγονός. Στο βαθμό λοιπόν που η αγωγή βασίζεται σε αδικοπραξίες, δικαιοδοσία έχει η χώρα στην οποία έγινε ή δημιουργήθηκε η αδικοπραξία, με αποτέλεσμα πρόσωπο που κατοικεί σε έδαφος κράτους μέλους μπορεί να εναχθεί σε άλλο κράτος μέλος. Στην υπόθεση C-189/87, Athanasios Kalfelis v. Bankhaus Schroder [1988] ECR 5565 αποφασίστηκε, με την τότε σε ισχύ Συνθήκη των Βρυξελλών από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, ότι οι λέξεις "matters, relating to a tort, delict or quasi-delict" Άρθρο 5

(3), καλύπτει όλες τις μορφές ευθύνης εκτός από τις συμβατικές. Ο κ. Αγγελίδης παραπέμποντας στην πρωτόδικη απόφαση, υποστηρίζει ότι το Δικαστήριο είχε ταυτίσει στο μυαλό του «το ζημιογόνο γεγονός» με την έννοια της ζημιάς, άρα, εκεί όπου είχε επέλθει η ζημιά, εκεί δηλαδή που είχε την έδρα της η εφεσείουσα, κατά τρόπο λανθασμένο, εφ' όσον ο τερματισμός της υπάρχουσας συμφωνίας και η μη επικύρωση της νέας οφείλεται στο δόλο και την απάτη που επέδειξε η εφεσίβλητη, όπως εισήχθη με την ένορκη δήλωση που υποστήριζε τις σχετικές αιτήσεις, για σφράγιση του κλητηρίου. Δεν πρόκειται, εισηγείται η εφεσείουσα, για διαφορά από τη μη ανανέωση της συμφωνίας συνεργασίας αλλά για διαφορά που προέκυψε από υπογραφή της λύσης της παλαιάς σύμβασης και μη υπογραφή της νέας σύμβασης για νέα προϊόντα, λόγω των δολίων ενεργειών της εφεσίβλητης. Στην απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου (ΔΕΚ) ημερ. 16.7.2009, Αρ. C-189/08, Zuid-Chemie BV ν. Philippo´s Mineralenfabriek NV/SA, την οποία παρέθεσε ο κ. Αγγελίδης, αποφασίστηκε ότι: «23. Ωστόσο, κατά πάγια νομολογία, στην περίπτωση κατά την οποία ο τόπος όπου έλαβε χώρα το γεγονός που δύναται να στοιχειοθετήσει ευθύνη εξ αδικοπραξίας ή οιονεί αδικοπραξίας δεν συμπίπτει με τον τόπο όπου το γεγονός αυτό προκάλεσε ζημία, η περιλαμβανόμενη στο Άρθρο 5, σημείο 3, της Συμβάσεως των Βρυξελλών έκφραση «τόπος όπου συνέβη το ζημιογόνο γεγονός» πρέπει να νοηθεί υπό την έννοια ότι αφορά τόσο τον τόπο επελεύσεως της ζημίας όσο και τον τόπο του αιτιώδους γεγονότος, οπότε ο εναγόμενος δύναται να εναχθεί, κατ' επιλογήν του ενάγοντος, ενώπιον του δικαστηρίου του ενός ή του άλλου τόπου (βλ. μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 30ης Νοεμβρίου 1976, 21/76, Bier, αποκαλούμενη «Ορυχεία ανθρακικού καλίου της Αλσατίας», Συλλογή τόμος 1976, σ. 613, σκέψεις 24 και 25 της 1ης Οκτωβρίου 2002, C-167/00, Henkel, Συλλογή 2002, σ.1-8111, σκέψη 44 της 5ης Φεβρουαρίου 2004, C-18/02, DFDS Torline, Συλλογή 2004, σ. 1-1417, σκέψη 40, και Kronhofer, προαναφερθείσα, σκέψη 16).». Σχετική επίσης και η C-1802 Danmarks Rederiforening, ενεργούσας για λογαριασμό της DFDS Torline A/S, κατά LO Landsorganisationen I Sverige, ενεργούσας για λογαριασμό της SEKO Sjofolk Facket for Service och Kommunikation. (Υπογράμμιση Δικαστηρίου.) Προκύπτει ξεκάθαρα ότι η εφεσείουσα δύναται να ενάξει την εφεσίβλητη ενώπιον του Δικαστηρίου, είτε του τόπου όπου επεσυνέβηκε η ζημιά, στη Ρουμανία, ή εκεί όπου τελέστηκε η αδικοπραξία, στη Λευκωσία». Παρά το γεγονός ότι η απόφαση Powertools (πιο πάνω) αφορούσε στο αρ. 5.3 του ΕΚ44/01, στον βαθμό που η επίμαχη πρόνοια έχει μεταφερθεί και στον ΕΚ1215/12 θεωρώ ότι τυγχάνει εφαρμογής. Σημαντικά επίσης είναι και τα όσα αναφέρθηκαν στην απόφαση Κουππαρής ν Οργανισμού Γεωργικής Ασφάλισης

(1997)1(Γ) Α.Α.Δ.1780 αναφορικά με την παράβαση εκπλήρωσης εκ του Νόμου απορρέοντος καθήκοντος. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα: «Στο σημείο αυτό έγινε αναφορά σε Αγγλικές αποφάσεις και συγγράμματα που πραγματεύονται το θέμα. Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England 4th Ed. Vol. 44

(1)para. 1360, εξηγείται ότι η παράλειψη εκπλήρωσης καθήκοντος το οποίο επιβάλλει ο νόμος μπορεί, ανάλογα με την πρόθεση του νομοθέτη να στοιχειοθετήσει το αστικό αδίκημα (tort), της παράβασης εκ του νόμου απορρέοντος καθήκοντος. Πρόκειται για αστικό αδίκημα γνωστό στο κοινό δίκαιο το οποίο αποτελεί μέρος του Κυπριακού Δικαίου βάσει του άρθρου 29

(1)(γ) του περί Δικαστηρίων Νόμου, του 1960, (Ν. 14/60), η μή ενσωμάτωση του οποίου στον Κώδικα Αστικών Αδικημάτων δεν αποκλείει την εφαρμογή του. (Βλ. Universal Advertising and Publishing Agency v. Panayiotis A. Vouros Vol. 19 C.L.R. 87.)». Οι Ενάγοντες επέβαλαν στον Εναγόμενο πρόστιμο για παράβαση του αρ. 40

(1)του περί Προϋποθέσεων Διαφάνειας (Κινητές Αξίες προς Διαπραγμάτευση σε Ρυθμιζόμενη Αγορά) Νόμου Ν190(Ι)/2007, η πληρωμή του οποίου αποτελούσε νόμιμο καθήκον του Εναγομένου. Η μη πληρωμή αυτού συνιστά παράβαση εκπλήρωσης νομίμου καθήκοντος που αποτελεί αστικό αδίκημα, με αποτέλεσμα να εμπίπτει εντός του αρ. 7

(2)του ΕΚ1215/

1. Προχωρώ τώρα στις εισηγήσεις του ευπαιδεύτου συνηγόρου για τον Εναγόμενο σε σχέση με την παράλειψη των Εναγόντων να περιλάβουν τον ΕΚ1215/12 στην αίτηση για Σφράγιση αλλά και στην αίτηση για Επίδοση Εκτός Δικαιοδοσίας. Όντως στη νομική βάση της αίτησης για Σφράγιση του Κλητηρίου Εντάλματος δεν περιλαμβάνεται ο ΕΚ1215/
2. Ο κ. Θρασυβούλου εισηγείται ότι αυτό θα πρέπει να οδηγήσει το Δικαστήριο άμεσα και άνευ ετέρου τινός στον παραμερισμό του διατάγματος. Η κα Τριανταφυλλίδη εισηγείται ότι η περίληψη της Δ.2 Θ.2 και της Δ.6 Θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας αρκεί. Στο σημείο αυτό παραθέτω απόσπασμα από την απόφαση της αδελφού Δικαστή Ε. Εφραίμ στην αγωγή αρ. 6843/14 Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς Κύπρου ν Ευθύμιου Μπουλούτα, ημερ. 25.3.2016 με το οποίο συμφωνώ και το οποίο υιοθετώ για σκοπούς της παρούσης: «Είναι γεγονός πως στη νομική βάση της αίτησης για σφράγιση δεν περιλαμβάνετο ο ΕΚ44/
3. Αυτός βεβαίως αφορά το θέμα της δικαιοδοσίας των Κυπριακών Δικαστηρίων να εκδικάσουν την παρούσα Αγωγή, κάτι για το οποίο το Δικαστήριο που επιλήφθηκε της αίτησης και εξέδωσε το διάταγμα είχε ικανοποιηθεί ενώ αυτό το ζήτημα δύναται να εξεταστεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας. Εκείνο το οποίο ήταν απαραίτητο να περιλαμβάνεται στη νομική βάση της αίτησης ήταν η πρόνοια που δίδει δικαιοδοσία στο Δικαστήριο να διατάξει τη σφράγιση και καταχώριση της Αγωγής, κάτι το οποίο βεβαίως υπήρχε στην προκειμένη περίπτωση. Σχετική είναι η υπόθεση Μιχαηλίδη ν Πουργουρίδη

(2001)1(Β)Α.Α.Δ.1263». Και στην προκειμένη περίπτωση η αίτηση για Σφράγιση περιείχε τις πρόνοιες των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας που ήταν απαραίτητες ώστε το Δικαστήριο να μπορεί να διατάξει την σφράγιση και καταχώρηση της αγωγής. Έπεται πως η σχετική εισήγηση του ευπαιδεύτου συνηγόρου για τον Εναγόμενο δεν ευσταθεί. Στρέφομαι στις εισηγήσεις σε σχέση με την νομική βάση της αίτησης για Επίδοση Εκτός Δικαιοδοσίας. Εν πρώτοις σημειώνω ότι στην αίτηση για Επίδοση Εκτός Δικαιοδοσίας γίνεται επίκληση του ΕΚ1393/07 ο οποίος είναι και ο Κανονισμός που διέπει τα θέματα επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας. Όσον αφορά στην εισήγηση ότι θα έπρεπε να είχε περιληφθεί το αρ. 3 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6 θα πρέπει να τονιστεί ότι υπάρχει επίκληση της Δ.6 Θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας η οποία παρέχει το δικονομικό έρεισμα για υποβολή του αιτήματος, ενώ η Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την αίτηση περιέχει όλα τα απαιτούμενα στοιχεία για ικανοποίηση του Δικαστηρίου περί της ύπαρξης καλής εκ πρώτης όψεως υπόθεσης εναντίον του Εναγομένου. Θα συμφωνήσω στο σημείο αυτό με την παραπομπή που έκανε η κα Τριανταφυλλίδη στην υπόθεση Alpha Bank Cyprus Ltd v Si Senh Dau

(2013)1 Α.Α.Δ.1935 όπου τονίζεται η ανάγκη εξέτασης τέτοιων ζητημάτων έχοντας ως γνώμονα το «φιλελεύθερο πνεύμα» του ΕΚ1393/07. Αποτελεί συνεπώς κατάληξη μου ότι η μη συμπερίληψη του αρ. 3 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6 στη νομική βάση της αίτησης για Επίδοση Εκτός Δικαιοδοσίας δεν μπορεί να οδηγήσει σε παραμερισμό του εκδοθέντος βάσει αυτής διατάγματος. Ακολουθεί πως η Αίτηση δεν μπορεί να πετύχει και απορρίπτεται. Τα έξοδα δεν υπάρχει λόγος να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα, και επιδικάζονται υπέρ των Εναγόντων - Καθ'ων η Αίτηση και εναντίον του Εναγομένου - Αιτητή όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. (Υπ.) Μ. Παπαδοπούλου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Βλ. Hellenische Republik v Leo Kuhn, C-308/17, 15.11.2018 και Land Berlin v Sapir κ.α., C-645/11, 11.4.2013 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο