Αναφορικά με τον Ψαλλιδόπουλο, Αρ. Αίτησης ΠΣΑ: 1/20, 28/5/2020

(2)του Ν65(Ι)/2015 ζήτησε από τους Πιστωτές επαλήθευση των οφειλόμενων σε αυτούς χρεών, την οποία οι τελευταίοι του απέστειλαν. Μετά από μελέτη της σχημάτισε την άποψη ότι το συνολικό χρέος δεν είναι ορθό και θα πρέπει να διορθωθεί ώστε τα χρέη να καταστούν βιώσιμα. Οι Πιστωτές καταχώρησαν Ένσταση στην Αίτηση η οποία στηρίζεται στον περί Αφερεγγυότητας Φυσικών Προσώπων (Προσωπικά Σχέδια Αποπληρωμής και Διάταγμα Απαλλαγής Οφειλών) Νόμο του 2015 (Ν. 65(Ι)/2015)αρ. 41-75 και ειδικότερα στο Άρθρο 43

(8),

(9),

(10),

(11)και

(12), στον Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο (Ν. 22/1985), στον Περί Αποδείξεως Νόμο (Κεφ. 9) αρ. 22, στον Περί Εργασιών Πιστωτικών Ιδρυμάτων Νόμο (Ν. 66(Ι)/1997), στον Περί της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου Νόμο (Ν. 138(Ι)/2002), στον Περί Ελευθεροποίησης του Επιτοκίου και Συναφών Θεμάτων Νόμο (Ν. 160

(1)/1999) και στον περί Αφερεγγυότητας Φυσικών Προσώπων (Προσωπικά Σχέδια Αποπληρωμής και Διάταγμα Απαλλαγής Οφειλών) Διαδικαστικό Κανονισμό του 2016 (5/2016) Κ.Κ. 4, 5 και 16, και στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ.Θ. 1,2,3,5 και 9, καθώς επίσης και στις συμφυείς εξουσίες, διακριτική ευχέρεια και πρακτική του Δικαστηρίου. Σε αυτήν προβάλλονται 7 λόγοι ένστασης τους οποίους και κρίνω σκόπιμο να παραθέσω αυτούσιους: «α) Η Αίτηση είναι αβάσιμη και/ή ανεδαφική και/ή η απόφαση του Συμβούλου Αφερεγγυότητας ημερομηνίας 16/03/2020 σχετικά με τις υποβληθείσες επαληθεύσεις χρεών από τους Πιστωτές είναι εσφαλμένη και/ή ανεδαφική και/ή αντισυμβατική και/ή παράνομη και/ή αβάσιμη και/ή αυθαίρετη κατά την έκταση που αφορά μη αποδοχή και/ή αφαίρεση του συνολικού ποσού των €112.339,50 από τα επαληθεύσιμα χρέη προς όφελος των Πιστωτών, με ημερομηνία υπολογισμού την 31/12/2019, σε σχέση με τον Χρεώστη XXXXX Ψαλλιδόπουλο (Α.Δ.Τ. XXXXX8908). β) Οι Πιστωτές δικαιούνται στον καθορισμό των οφειλομένων προς αυτούς ποσών για σκοπούς επαλήθευσης των χρεών, στο ποσό των €42.512,44 πλέον τόκους και έξοδα από την 01/01 /2020 αναφορικά με το λογαριασμό με αριθμό XXXXX735-4, και για το ποσό των €223.802,56 πλέον τόκους και έξοδα από την 01/01/2020 αναφορικά με το λογαριασμό με αριθμό XXXXX414-7, και εξαιτούνται απόφαση του Σεβαστού Δικαστηρίου προς τούτο. γ) Άνευ βλάβης της γενικότητας των ως άνω, διά της επίδικης Αίτησης και/ή διά της απόφασης του ημερομηνίας 16/03/2020 σχετικά με τις υποβληθείσες επαληθεύσεις χρεών των Πιστωτών, ο Σύμβουλος Αφερεγγυότητας επιδιώκει εσφαλμένα και/ή αβάσιμα και/ή παράνομα και/ή αντισυμβατικά και/ή αυθαίρετα και/ή άνευ ερείσματος και/ή άλλως πως, μεταξύ άλλων: 1) Την μείωση των επιτοκίων και/ή των κατά καιρούς επιτοκίων στους επίδικους λογαριασμούς. 2) Την αφαίρεση και/ή αναίρεση νόμιμων χρεώσεων ασφαλίστρων και/ή εξόδων εκτιμήσεων και/ή άλλων εξόδων και/ή δικαιωμάτων από τους επίδικους λογαριασμούς. 3) Την αφαίρεση χρέωσης τόκων υπερημερίας. 4) Την αναθεώρηση του υπολογισμού των τόκων με βάση το ημερολογιακό έτος αντί το εμπορικό έτος. 5) Γενικά την μείωση των υπολοίπων των επίδικων λογαριασμών και/ή την αντικατάσταση τους με ποσά αυθαίρετων και/ή αβάσιμων και/ή αναιτιολόγητων και/ή παράνομων και/ή αντισυμβατικών δικών του υπολογισμών. δ) Ο Σύμβουλος Αφερεγγυότητας και/ή ο Χρεώστης δεσμεύονται από τα αξιούμενα υπό των Πιστωτών υπόλοιπα των επίδικων λογαριασμών βάσει αποδεδειγμένου και/ή παραδεκτού και/ή δηλωθέντος και/ή αναγνωρισμένου λογαριασμού (account stated) και/ή απεμπόλυσαν (have waived) οιονδήποτε δικαίωμα αμφβισβήτησης και/ή άλλως πως κωλύονται (are estopped) να αμφισβητούν οιεσδήποτε χρεώσεις και/ή εγγραφές και/ή επιτόκια και/ή χρεωθέντες τόκους στους επίδικους λογαριασμούς. ε) Περαιτέρω και/ή διαζευκτικά και/ή ανεξάρτητα και/ή άνευ βλάβης των ως άνω, οι υπολογισμοί και/ή τα υπόλοιπα που ο Σύμβουλος Αφερεγγυόητας προωθεί διά της επίδικης Αίτησης και/ή στην απόφαση του ημερομηνίας 16/03/2020 σχετικά με τα επαληθεύσιμα χρέη των Πιστωτών είναι εν πάση περιπτώσει λανθασμένα και/ή αυθαίρετα και/ή στερούνται επεξήγησης και/ή δεν υποστηρίζονται με μαρτυρία και/ή επαρκή μαρτυρία και/ή αιτιολόγηση και/ή άλλως πως στερούνται οιασδήποτε αποδεικτικής αξίας. στ) Η επίδικη Αίτηση είναι παράτυπη και/ή αντικανονική και/ή δεν βασίζεται σε ορθή νομική βάση και/ή δεν αποτελεί την ορθή διαδικασία επίλυσης των εγειρόμενων δι' αυτής ζητημάτων. ζ) Η Ένορκη Δήλωση του Συμβούλου Αφερεγγυότητας που συνοδεύει την επίδικη Αίτηση στερείται αποδεικτικής αξίας και/ή δεν υποστηρίζει τις προωθούμενες δια της επίδικης Αίτησης θεραπείες και/ή είναι ανεπαρκής ως προς την στοιχειοθέτηση των αιτούμενων δια της επίδικης Αίτησης θεραπειών». Η Ένσταση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση του κ. XXXXX Καρακόκκινου Διευθυντή Υπηρεσίας Διαχείρισης Πλαισίου Αφερεγγυότητας των Πιστωτών ο οποίος αναφέρει ότι ο Χρεώστης ήταν και από πριν την έναρξη της διαδικασίας αυτής οφειλέτης των Πιστωτών σε δύο λογαριασμούς, ένα λογαριασμό δανείου με αρ. XXXXX735-4 (εφεξής το «Πρώτο Δάνειο») και ένα λογαριασμό δανείου με αρ. XXXXX414-7 (εφεξής το «Δεύτερο Δάνειο»). Μετά την λήψη ειδοποίησης ο ίδιος προέβη σε επαληθεύσεις χρεών ως αυτά προέκυπταν από τους πιο πάνω λογαριασμούς. Θέση του είναι ότι το υπόλοιπο του Πρώτου Δανείου είναι €223.802,56 και του Δεύτερου Δανείου €42.512,14 πλέον τόκους και έξοδα. Ο Σύμβουλος απέστειλε επιστολή στους Πιστωτές μη αποδεχόμενος το συνολικό ποσό. Θέση του κ. Καρακόκκινου είναι ότι στις Συμβάσεις Δανείου προβλέπεται ρητά ότι θα χρεώνονται έξοδα όπως τραπεζικά δικαιώματα, έξοδα και επιβαρύνσεις τα οποία και θα τοκίζονται, ήταν δε μέρος της κοινής, συνήθους και πάγιας πρακτικής της ΣΠΕ Μακράσυκας. Οι επιστολές ανέγραφαν το ακριβές ποσό της χρέωσης, τα δε έξοδα ασφάλειας ζωής και ασφάλειας κατοικίας αποτελούσαν συμβατική υποχρέωση του Χρεώστη ενώ τα ασφαλιστήρια συμβόλαια ζωής εκχωρήθηκαν από τους Χρεώστες στους Πιστωτές. Όσον αφορά στη θέση του Συμβούλου Αφερεγγυότητας ότι ο τόκος δεν υπολογίζετο στην βάση των εκάστοτε επιτοκίων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, η Σύμβαση του Πρώτου Δανείου έκανε αναφορά σε αρχικό βασικό επιτόκιο 5.50% και αρχικό πρόσθετο επιτόκιο 1.50%, ενώ η Σύμβαση του Δεύτερου Δανείου έκανε αναφορά σε αρχικό βασικό επιτόκιο 4.50% και αρχικό πρόσθετο επιτόκιο 1.40%. Θέση του Ομνύοντα είναι ότι οι διακυμάνσεις των πιο πάνω ήταν σε αντιστοιχία με τις αποφάσεις της ΕΚΤ και κοινοποιήθηκαν στον Χρεώστη. Σε σχέση με τις αυξήσεις του πρόσθετου επιτοκίου και την θέση του Συμβούλου Αφερεγγυότητας ότι αυτές ήσαν παράνομες, ο κ. Καρακόκκινος ισχυρίζεται ότι οι Πιστωτές ενήργησαν ασκώντας τα νόμιμα και συμβατικά τους δικαιώματα που τους επέτρεπαν να προβαίνουν σε διακυμάνσεις και αυξήσεις του πρόσθετου επιτοκίου και γίνονταν λαμβανομένων υπόψη, μεταξύ άλλων, και των περιβαλλουσών οικονομικών συνθηκών και δεδομένων ήταν δε σε ανταγωνιστικά επίπεδα σε σχέση με τα άλλα πιστωτικά ιδρύματα. Αναφορικά με το Πρώτο Δάνειο το πρόσθετο επιτόκιο αυξήθηκε 4 φορές φτάνοντας εν τέλει σε 6,00%, αλλά από την 28.2.2015 και έπειτα αυτός φέρει πρόσθετο επιτόκιο 3.90%. Το πρόσθετο επιτόκιο του Δεύτερου Δανείου επίσης αυξήθηκε 4 φορές φτάνοντας το 5,90% αλλά από 28.2.2015 ο λογαριασμός φέρει πρόσθετο επιτόκιο 4,00%. Ισχυρίζεται, όμως, ότι οι δύο λογαριασμοί μόλις για 21 μέρες χρεώθηκαν με συνολικό ποσοστό πέραν του 7.00%. Η χρέωση τόκου υπερημερίας καλύπτετο συμβατικά. Η χρήση, αναφέρει ο Ενόρκως Δηλών, του εμπορικού έτους των 360 ημερών γίνετο στην βάση συμβατικών ή δι' εθίμου δικαιωμάτων των Πιστωτών, πλην όμως έχει προσκομίσει αναδομημένες καταστάσεις στις οποίες αφαιρέθηκαν οι τόκοι υπερημερίας και χρησιμοποιήθηκε το ημερολογιακό έτος των 365 ημερών. Επιπλέον ως Τεκμήριο 25 προσκομίζει αναθεωρημένες καταστάσεις και για τους δύο Λογαριασμούς στις οποίες έχουν αφαιρεθεί όλα τα κατά καιρούς χρεωμένα τραπεζικά έξοδα, ασφάλιστρα και τόκοι υπερημερίας ενώ η χρέωση γινόταν με βάση το ημερολογιακό έτος. Τέλος ο κ. Καρακόκκινος ισχυρίζεται ότι οι υπολογισμοί στους οποίους προέβη ο Σύμβουλος Αφερεγγυότητας είναι λανθασμένοι αφού δεν εφαρμόζει κεφαλαιοποίηση ανά εξαμηνία, δεν λαμβάνει υπόψη ούτε τις ορθές κατά καιρούς διακυμάνσεις του βασικού επιτοκίου, ούτε δείχνει ποια έξοδα και ποιες χρεώσεις αφαιρεί και ποιες υιοθετεί αλλά ούτε και παρέχει κάποια ανάλυση ώστε να μπορεί να ελεγχθεί η ορθότητα των λογαριασμών του. Επιπλέον δεν καταδεικνύει ότι λόγιζε τις οποιεσδήποτε κατά καιρούς πιστώσεις πρώτα προς πληρωμή του τόκου και των εξόδων και έπειτα προς πληρωμή έναντι του κεφαλαίου. Η ακρόαση της Αίτησης περιορίστηκε σε αγορεύσεις, στο πλαίσιο των οποίων ο Σύμβουλος και οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των Πιστωτών υποστήριξαν τις πιο πάνω θέσεις τους. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το αρ. 43 του Ν.65(Ι)/2015 αναφέρει τα εξής: «43

(1)Καθορισμένος πιστωτής επαληθεύει το οφειλόμενο σε αυτόν χρέος το αργότερο εντός τριάντα πέντε

(35)ημερών από την παραλαβή της ειδοποίησης που προβλέπεται στο εδάφιο

(1), του άρθρου 42 από το σύμβουλο αφερεγγυότητας: ..................

(9)Σε περίπτωση διαφωνίας μεταξύ του συμβούλου αφερεγγυότητας και οποιουδήποτε καθορισμένου πιστωτή ή όπου αυτό εφαρμόζεται, οποιουδήποτε εγγυητή, αναφορικά με την επαλήθευση οποιουδήποτε χρέους, αρμόδιο να αποφασίσει είναι το δικαστήριο, μετά από αίτηση είτε του συμβούλου αφερεγγυότητας είτε του σχετικού πιστωτή, είτε όπου αυτό εφαρμόζεται, οποιουδήποτε εγγυητή που καταχωρείται εντός δεκαπέντε

(15)ημερών το αργότερο από την απόφαση του συμβούλου αφερεγγυότητας δυνάμει των διατάξεων του εδαφίου

(8).

(10)Το δικαστήριο ενώπιον του οποίου καταχωρίζεται αίτηση δυνάμει του εδαφίου

(9), επιλαμβάνεται της υπόθεσης το συντομότερο δυνατό και αποφασίζει κατά πόσο θα επικυρώσει ή θα ακυρώσει την απόφαση του συμβούλου αφερεγγυότητας ή κατά πόσο θα διαφοροποιήσει την απόφαση του συμβούλου αφερεγγυότητας ως προς την επαλήθευση χρέους και η απόφαση του δικαστηρίου θεωρείται δεσμευτική και τελεσίδικη». Από το πιο πάνω λεκτικό προκύπτει ότι στο πλαίσιο αιτήσεως όπως και η υπό εκδίκαση Δικαστήριο έχει εξουσία όχι μόνο να επικυρώσει ή ακυρώσει την απόφαση του Συμβούλου ως προς την επαλήθευση χρέους αλλά και να την διαφοροποιήσει. Μελετώντας την αγόρευση του Συμβούλου διαφαίνεται ότι αυτός διαφώνησε με την επαλήθευση χρέους των Πιστωτών για διάφορους λόγους τους οποίους και κρίνω ορθό όπως εξετάσω ξεχωριστά: Μετατροπές Επιτοκίου και Τόκοι Υπερημερίας Για σκοπούς κατάληξης επί της θέσης του Συμβούλου για παράνομη μετατροπή επιτοκίου καθίσταται απαραίτητη η εξέταση των μεταξύ Πιστωτών και Χρεώστη Συμφωνιών σε συνάρτηση με τη σχετική Νομοθεσία. Ο Χρεώστης σύνηψε με τους Πιστωτές δύο Συμφωνίες Δανείου, μία την 18.9.2004 για ποσό Λ.Κ.41.000 και με αρ. λογαριασμού XXXXX735-4 (το Πρώτο Δάνειο), και μία την 4.10.2007 για ποσό Λ.Κ.130.000 και με αρ. λογαριασμού XXXXX414-7 (το Δεύτερο Δάνειο). Στο Πρώτο Δάνειο προβλέπεται ότι το Συνολικό Επιτόκιο θα ανέρχεται σε 7% το οποίο αποτελείται από Βασικό Επιτόκιο 5.5% και το Περιθώριο 1.5%. Όπως προβλέπεται στην παρ. 4 της Συμφωνίας Τεκμήριο 5 στην Ένσταση: «Ανεξάρτητα από τα πιο πάνω η Συνεργατική δικαιούται να μεταβάλλει κατά την κρίση της και οποτεδήποτε το Βασικό Επιτόκιο, το περιθώριο, την προμήθεια, τα τραπεζικά δικαιώματα και/ή άλλα έξοδα και επιβαρύνσεις, τον τόκο υπερημερίας όπως αναφέρεται πιο κάτω, και η μεταβολή αυτή θα είναι δεσμευτική για το χρεώστη, που θα λαμβάνει γνώση με ανακοίνωση στον ημερήσιο τύπο ή με ειδοποίηση, όπως προνοείται στην παρούσα συμφωνία ή με τον προσφορότερο κατά την κρίση της Συνεργατικής τρόπο και θα ισχύει από την ημερομηνία που θα καθορίζεται στην ανακοίνωση ή ειδοποίηση». Στην παρ.12 του Τεκμηρίου 5 προβλέπεται και το δικαίωμα των Πιστωτών να επιβάλουν τόκο υπερημερίας ύψους 1% σε περίπτωση «καθυστέρησης καταβολής οποιασδήποτε δόσης ή μέρους της, ή σε περίπτωση που το δάνειο ή οποιοδήποτε υπόλοιπο του κατέστη πληρωτέο και απαιτητό.». Στο Δεύτερο Δάνειο προβλέπεται ότι το Συνολικό Επιτόκιο θα ανέρχεται σε 5.9% το οποίο αποτελείται από Βασικό Επιτόκιο 4.5% και το Περιθώριο 1.4%. Όπως προβλέπεται στην παρ. 5(δ) της Συμφωνίας Τεκμήριο 8 στην Ένσταση: «Η Συνεργατική δικαιούται κατά την κρίση της να μεταβάλλει οποτεδήποτε μέσα στα πλαίσια των νομισματικών και πιστωτικών κανόνων που ισχύουν κάθε φορά, των συνθηκών αγοράς και της αξίας του χρήματος, το βασικό επιτόκιο της Συνεργατικής, τα περιθώρια, την προμήθεια, οιεσδήποτε άλλες χρεώσεις ή έξοδα τον τρόπο υπολογισμού του βασικού επιτοκίου, τον χρόνο καταβολής του και γενικά να κάμνει οποιαδήποτε άλλη συναφή αλλαγή και/ή μεταβολή αυτή να είναι δεσμευτική για τον οφειλέτη στον οποίο θα γνωστοποιείται με ανακοίνωση στον ημερήσιο τύπο ή με γραπτή ειδοποίηση προς αυτόν κατά την κρίση της Συνεργατικής και οποιαδήποτε τέτοια μεταβολή θα ισχύει από την ημερομηνία που θα καθορίζεται στην ανακοίνωση ή ειδοποίηση». Στην συμφωνία Τεκμήριο 8 στην Ένσταση στην παρ. 7 προβλέπεται ότι: «Σε περίπτωση καθυστέρησης καταβολής οποιασδήποτε δόσης το καθυστερημένο ποσό θα φέρει επιπλέον χρέωση τόκου υπερημερίας από την ημέρα καθυστέρησης μέχρι της εξόφλησης. Συμφωνείται ότι ο τόκος υπερημερίας θα είναι 1 εκατοστιαίες μονάδες μεγαλύτερος από το συμβατικό επιτόκιο του λογαριασμού όπως θα ισχύει κατά τη χρονική στιγμή της υπερημερίας.». Με τον περί Ελευθεροποίησης του Επιτοκίου και Συναφών Θεμάτων Νόμο Ν. 160

(1)/1999 καταργήθηκε ο περί Τόκου Νόμος 1977. Στην παράγραφο 6 (β) του Νόμου 160

(1)/99 αναφέρετο ότι οι διατάξεις του εν λόγω Νόμου δεν επηρεάζουν με οποιοδήποτε τρόπο την εφαρμογή των διατάξεων του περί Συμβάσεων Νόμου. Η πρόνοια αυτή πρέπει να ερμηνεύεται και σε συνάρτηση με το άρθρο 26 του Συντάγματος, το οποίο, αφού διασφαλίζει το δικαίωμα του συμβάλλεσθαι ελευθέρως, αναφέρει τα ακόλουθα: «Τούτο υπόκειται εις όρους, περιορισμούς ή δεσμεύσεις τιθέμενους επί τη βάσει των γενικών αρχών του δικαίου των συμβάσεων. Νόμος θέλει προβλέψει διά την πρόληψιν εκμεταλλεύσεως υπό προσώπων, άτινα διαθέτουσιν ιδιάζουσαν οικονομικήν ισχύν». Η ερμηνεία σύμβασης, ως έχει νομολογηθεί, είναι θέμα νομικό και, ως τέτοιο, αποτελεί έργο του Δικαστηρίου (βλ. Στέλιος Θεοδούλου ν. ΑΣΠΙΣ Πρόνοια Ανώνυμη Ασφαλίστική Εταιρεία Ζωής

(1997)1 Α.Α.Δ. 1551, Saab and Another v. The Holy Monastery of Ayios Neophytos

(1982)1 CLR 499, Georghiades v. Georghiades

(1988)1 CLR 428, Ανδρέας Κώστα Λάμπρου ν. Γεώργιου Μιχαήλ Παράσχου και άλλων,

(1993)1 Α.Α.Δ. 397, Χριστάκης Αλεξάνδρου ν. Κυριακής Κωμοδρόμου και άλλου,

(1997)1 Α.Α.Δ. 576). Τα Δικαστήρια, κατά την ερμηνεία σύμβασης, θα πρέπει, εκεί όπου τούτο είναι δυνατόν, να φροντίζουν να την διασώζουν, και όχι να την κυρήττουν άκυρη, εκτός αν η κατάληξη αυτή είναι αναπόφευκτη εν' όψει της αοριστίας και/ή ασάφειας που υπάρχει (βλ. Al ittihad al Watani (l'union Nationale Societe Generale) D' Assurance Du Proche - Opiant S.A.L. κ.α. ν. Χρίστου Παπαδόπουλου,

(2000)1(Γ) Α.Α.Δ. 1924). Προκύπτει, συνεπώς, ότι κατά την σύναψη των Συμφωνιών επιτρέπετο η διατύπωση και περίληψη σε αυτές των πιο πάνω όρων για μεταβολή επιτοκίων. Το 2014 ο Ν.160(Ι)/99τροποποιήθηκε με τον Ν.141(Ι)/14 ο οποίος εφαρμόζετο σε όλες τις εν ισχύι αλλά και σε όλες τις νέες συμβάσεις πιστωτικών διευκολύνσεων. Με τον τροποποιητικό Νόμο απαγορεύτηκε η χρέωση επιτοκίου υπερημερίας πέραν του 2%, ενώ προστέθηκε και η πιο κάτω πρόνοια ως αρ. 3Α

(1)αναφορικά με την ρήτρα μονομερούς αύξησης περιθωρίου επιτοκίου: «Ανεξάρτητα από τις διατάξεις οποιουδήποτε άλλου εν ισχύι Νόμου, συμβατική ρήτρα που παρέχει σε πιστωτικό ίδρυμα το δικαίωμα μονομερούς αύξησης του περιθωρίου επιτοκίου σε σύμβαση πιστωτικής διευκόλυνσης που βρίσκεται σε ισχύ κατά την ημερομηνία έναρξης της ισχύος του περί Ελευθεροποίησης του Επιτοκίου και Συναφών Θεμάτων (Τροποποιητικός) Νόμου του 2014 δεν εφαρμόζεται από την ως άνω ημερομηνία». Επιπλέον απαγορεύτηκε η επιβολή τόκου υπερημερίας πέραν του 2%. Κατ' επέκταση από την 9.9.2014, ημερομηνία δημοσίευσης του Ν141(Ι)/14 η Τράπεζα είχε δικαίωμα να χρεώνει επιτόκιο στο ύψος που αναγράφεται στις μεταξύ Πιστωτή και Χρεώστη συμφωνίες, ήτοι 7% στο Πρώτο Δάνειο και 5.9% στο Δεύτερο Δάνειο πλέον τον συμφωνημένο τόκο υπερημερίας. Ο Σύμβουλος στην δική του Ένορκη Δήλωση δηλώνει μόνο ότι «αφού μελέτησα την επαλήθευση χρεών . σχημάτισα την άποψη ότι το συνολικό χρέος κατά την επαγγελματική μου άποψη δεν είναι ορθό». Ως αιτιολογία για την κατάληξη του αυτή επισυνάπτει έκθεση. Θα συμφωνήσω, όμως, με τον ευπαίδευτο συνήγορο για τους Πιστωτές ότι ούτε και στην έκθεση αυτή επεξηγείται πως ακριβώς κατέληξε σε αυτό που ονομάζει «Ορθό Επιτόκιο», ή που στηρίζει την θέση ότι η όποια μετατροπή του επιτοκίου ήταν παράνομη. Αντιθέτως, μελετώντας τον πίνακα που ο ίδιος έχει ετοιμάσει, φαίνεται ότι μόνο για την περίοδο από 1.1.2009 μέχρι 13.5.2009 έχει χρεωθεί επιτόκιο ψηλότερο από το συμβατικό προς 0.15%, ενώ σε όλες τις υπόλοιπες περιόδους ο λογαριασμός του Πρώτου Δανείου χρεώνετο με επιτόκιο χαμηλότερο απ' ότι προβλέπετο στην μεταξύ των διαδίκων σύμβαση δανείου. Όσον αφορά στο Δεύτερο Δάνειο όντως υπάρχει κάποια διακύμανση πέραν του 5.9% που ήταν το συμβατικό. Δεν πρέπει, όμως, να αγνοηθεί ότι η σύμβαση του δανείου προέβλεπε για δικαίωμα των Πιστωτών να επιβάλουν τόκο υπερημερίας ύψους 1% (παρ. 7). Σύμφωνα και πάλι με τον πίνακα που ο Σύμβουλος παραθέτει στην σελίδα 3 την έκθεσης του, οι Πιστωτές μόνο για την περίοδο από 31.12.2004 - 31.12.2005 χρέωναν τον λογαριασμό με πέραν του 6.9% (λαμβανομένου υπόψιν και του δικαιώματος για επιβολή τόκου υπερημερίας) και αυτό με μόλις 0.1%. Επισημαίνω περαιτέρω ότι και οι δύο συμβάσεις δανείου επιτρέπουν όπως ο Χρεώστης ενημερωθεί για τις μεταβολές στα επιτόκια μέσω ανακοινώσεων στον ημερήσιο τύπο και δεν είναι απαραίτητη η αποστολή προσωπικής ειδοποίησης όπως εισηγείται ο Σύμβουλος. Οι ανακοινώσεις αυτές επισυνάφθηκαν στην Ένσταση ως Τεκμήρια 17 και

1. Από τα όσα παραθέτει ο Σύμβουλος δεν υφίστανται επαρκή στοιχεία και επεξηγήσεις ώστε να οδηγηθώ σε κατάληξη ότι οι λογαριασμοί των Πιστωτών είναι εσφαλμένοι, αλλά ούτε και ότι οι υπολογισμοί του Συμβούλου είναι οι ορθοί. Συνεπώς ως προς το σημείο της μετατροπής του επιτοκίου ο Σύμβουλος δεν έχει αποσείσει το βάρος που έφερε να πείσει ότι οι δικοί του υπολογισμοί θα πρέπει να επικυρωθούν. Χρεώσεις, Έξοδα, Ασφάλειες και Τοκισμός αυτών Η παρ. 3(Γ) της Συμφωνίας για το Πρώτο Δάνειο αναφέρει τα εξής: «
2. Το Δάνειο θα χρεώνεται: Α. ......... Β. ......... Γ. Με τραπεζικά δικαιώματα, προμήθεια, έξοδα, επιβαρύνσεις ή και δικαιώματα που η Συνεργατική κατά την απόλυτη κρίση της τυχόν αποφασίσει κατά καιρούς και για τα οποία θα ειδοποιήσει γραπτώς το χρεώστη. Νοείται ότι τα τέλη χαρτοσήμων και οποιαδήποτε άλλα τέλη που αφορούν το παρόν δάνειο και/ή πιστωτική διευκόλυνση θα το επιβαρύνεται ο χρεώστης. Ο τόκος υπολογίζεται πάνω στο ημερήσιο χρεωστικό υπόλοιπο και είναι πληρωτέος την 30η Ιουνίου και τη 31η Δεκεμβρίου κάθε χρόνου, οπότε και θα χρεώνεται το υπόλοιπο του λογαριασμού και θα υπολογίζονται πάω σε αυτό τόκοι, και οποιαδήποτε άλλα δικαιώματα, προμήθειες και/ή χρεώσεις σύμφωνα με τους όρους της παρούσας συμφωνίας». Ομοίως στην παρ. 5(δ) της συμφωνίας για το Δεύτερο Δάνειο Τεκμήριο 8 στην Ένσταση αναφέρεται ότι το δάνειο θα χρεώνεται: «(δ) Με τραπεζικά δικαιώματα, προμήθεια, έξοδα, επιβαρύνσεις ή /και δικαιώματα που η Συνεργατική κατά την απόλυτη κρίση της τυχόν αποφασίσει κατά καιρούς και για τα οποία θα ειδοποιήσει γραπτώς το χρεώστη..». Συνεπώς ξεκάθαρα οι Πιστωτές δικαιούντο να επιβάλλουν χρεώσεις στο δάνειο νοουμένου ότι είχαν ειδοποιήσει γραπτώς τον Χρεώστη. Δεν, έχει, όμως προσαχθεί οτιδήποτε από πλευράς Πιστωτών που να δείχνει τέτοια γραπτή ειδοποίηση του Χρεώστη. Συνεπώς στο σημείο αυτό η απόφαση του Συμβούλου θα πρέπει να επικυρωθεί και οι σχετικές χρεώσεις να αφαιρεθούν. Η κατάληξη αυτή οδηγεί άνευ ετέρου και στο ότι θα πρέπει να αφαιρεθούν και όλοι οι τόκοι που έχουν επιβληθεί επί των προαναφερόμενων ποσών. Χρέωση Ασφαλίστρων Στην Συμφωνία Δανείου Τεκμήριο 5 στην παρ. 17 προβλέπεται ρητά η υποχρέωση του Χρεώστη να συνάψει Σύμβαση Ασφάλισης Κάλυψης Ζωής, ενώ στην παρ. 18 προβλέπεται η υποχρέωση του να διατηρεί ασφαλισμένα τα ενυπόθηκα ακίνητα. Η παρ. 19 αναφέρει τα εξής: «Τυχόν παράλειψη του χρεώστη ή/και του Ενυπόθηκου Οφειλέτη να ενεργήσουν όπως αναφέρεται πιο πάνω θα δίδει το δικαίωμα (αλλά όχι την υποχρέωση) στην Συνεργατική να συνάψει ασφάλιση εκ μέρους του χρεώστη και/ή του ενυπόθηκου οφειλέτη με οποιαδήποτε ασφαλιστική εταιρεία και να επιβαρύνει τον χρεώστη με το κόστος της. Περαιτέρω ο χρεώστης εξουσιοδοτεί ανέκκλητα τη Συνεργατική να χρεώνει τον λογαριασμό του και/ή να τον χρεώνει σε τοκοφόρο λογαριασμό με ποσοστό επιτοκίου σύμφωνα με την συνήθη πρακτική της Συνεργατικής πλέον προμήθειες και/ή άλλα τραπεζικά δικαιώματα και δικηγορικά έξοδα και/ή άλλα έξοδα και δαπάνες που ήθελε υποστεί η Συνεργατική σε σχέση με τη σύναψη του ασφαλιστηρίου/ων συμβολαίου/ων». Στην δε Υποθήκη με αρ. XXXXX/07 Τεκμήριο 9 στην Ένσταση που εξασφαλίζει το Δεύτερο Δάνειο στην παρ. 6 αναγράφεται η υποχρέωση του Χρεώστη να έχει ασφαλισμένα τα υποθηκευμένα κτήματα. Οι σχετικές ασφάλειες εκχωρήθηκαν στους Πιστωτές με τα έγγραφα Τεκμήριο 15 στην Ένσταση των οποίων οι παραγράφοι 5 προβλέπουν τα εξής: «Στην περίπτωση που εκχωρητής παραλείψει να εκτελέσει οποιαδήποτε υποχρέωση του σε σχέση με την/τις ασφάλεια/ες η ΣΠΕ έχει το δικαίωμα χωρίς να έχει η ίδια την υποχρέωση να προβαίνει σε διόρθωση της παράλειψης και οποιαδήποτε έξοδα χρεωθούν μαζί με τόκο σύμφωνα με το εκάστοτε επιτόκιο που επιβαρύνει τους πελάτες η ΣΠΕ θα είναι άμεσα πληρωτέα από τον Εκχωρητή και μέχρι να αποπληρωθούν από αυτό θα αποτελούν επιβάρυνση πάνω την /στις ασφάλεια/ες και μέρος της εξασφάλισης αυτής». Προκύπτει απερίφραστα, συνεπώς, το δικαίωμα των Πιστωτών να χρεώνουν αλλά και να τοκίζουν τα ασφάλιστρα στους λογαριασμούς του Χρεώστη. Η θέση του Συμβούλου επί του σημείου αυτού δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Των πιο πάνω δεδομένων εκδίδεται διάταγμα με το οποίο τα υπόλοιπα του Πρώτου και Δεύτερου Λογαριασμού Δανείου διαφοροποιηθούν με την αφαίρεση των χρεώσεων εξόδων και δικαιωμάτων καθώς και όλων των τόκων που επιβλήθηκαν επί των ποσών αυτών. Εν' όψει της μερικής επιτυχίας της Αίτησης κρίνω ορθό όπως μην εκδοθεί οποιαδήποτε διαταγή ως προς τα έξοδα. (Υπ.) Μ. Παπαδοπούλου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο