Επί τοις αφορώσι την περιουσία του Μιχαήλ, Αρ. Διαχείρισης:157/11, 31/3/2020

(1)(β) και στους περί Διαχειρίσεως Περιουσιών Κανονισμούς. Συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση στην οποία προβαίνει ο κ. XXXXX Κουμανταρής ο οποίος αναφέρει ότι είναι εξ αποφάσεως πιστωτής του αποβιώσαντα για μεγάλα ποσά σε 6 συνολικά αγωγές του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας. Σε αυτές έχουν εκδοθεί διατάγματα καταβολής μηνιαίων δόσεων εναντίον της συζύγου του αποβιώσαντα ενώ καταχωρίστηκαν memo στην περιουσία του αποβιώσαντα και της συζύγου του. Ο κ. XXXXX Ιακωβίδης, όπως λέει, είναι δικηγόρος και γνωρίζει πως να χειριστεί την διαχείριση ώστε να πληρωθούν τα χρέη και άλλα έξοδα και οποιοδήποτε περίσσευμα να διαμοιραστεί στους κληρονόμους. Ο δικηγόρος κ. Πουτζιουρής έχει ενημερώσει τον Ομνύοντα ότι μετά από έρευνα στην οποία προέβη στο Κτηματολόγιο διαπίστωσε ότι ο αποβιώσαντας έχει περιουσία. Ο νυν Διαχειριστής εδώ και χρόνια παραλείπει και αμελεί να προβεί στην καταχώριση απογραφής και λογαριασμών και εσκεμμένα δεν προβαίνει σε οποιαδήποτε ενέργεια για διεκπεραίωση της Διαχείρισης εφόσον προσπαθεί να αποφύγει την καταβολή των οφειλομένων, ο δε άλλος υιός του αποβιώσαντα ανέφερε στον κ. Κουμανταρή ότι δεν θα πληρωθεί ποτέ. Πέραν των πιο πάνω ο κ. Κουμανταρής εισηγείται ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα ο Διαχειριστής να έχει προβεί σε διάφορες πράξεις ή ενέργειες που να αποσκοπούν στην καταδολίευση των πιστωτών της περιουσίας του αποβιώσαντα. Ο Διαχειριστής καταχώρησε Ένσταση στην Αίτηση η οποία στηρίζεται στην Δ.48 Θ.Θ. 1 - 4, 8 και 9 και Δ.39 Θ.Θ. 1 και 2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στα αρ. 17, 52

(1)(α) (β)

(2), 53, 57 και 58 του Περί Διαχειρίσεως Κληρονομιών Αποθανόντων Νόμου Κεφ. 189, στους Περί Διαχείρισης Κληρονομιών Κανονισμούς του 1955 και ειδικότερα στους Κανονισμούς 9, 30 και 31, στο αρ. 29 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 και στη Γενική Πρακτική, στις Συμφυείς Εξουσίες και τη Διακριτική Ευχέρεια του Δικαστηρίου και ή στις αρχές του Αγγλικού και Κυπριακού Κοινοδικαίου. Σε αυτήν προβάλλονται 15 λόγοι ένστασης τους οποίους κρίνω σκόπιμο να παραθέσω αυτούσιους: «

1. Η αίτηση νοσεί νομικά και/ή είναι λανθασμένη και/ή αντικανονική επειδή δεν συνάδει με τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας και/ή τον περί Διαχείρισης Κληρονομιών Αποθανόντων Νόμο και/ή τον περί Διαχειρίσεως Περιουσιών Αποβιωσάντων Διαδικαστικό Κανονισμό του
3. Δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων και/ή το Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να εκδώσει τα αιτούμενα διατάγματα και/ή η νομική βάση της υπό κρίσης Αίτησης είναι ελαττωματική και/ή πάσχει και/ή η υπό κρίση Αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη και/ή
4. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που προνοούνται από τη Νομοθεσία και/ή τους Κανονισμούς και ή τη Νομολογία για την έκδοση των αιτούμενων Διαταγμάτων και/ή ο Αιτητής δεν στήριξε την αίτηση του στην ορθή νομική βάση και/ή δεν έχει συμπεριλάβει το ορθό νομικό υπόβαθρο που να δικαιολογεί την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων.
5. Δεν συντρέχει κανένας ουσιαστικός λόγος δυνάμει του άρθρου 52

(1)(α) του Κεφ. 189 δια του οποίου να δύναται η αντικατάσταση του Εκτελεστή-Διαχειριστή.

1. Η αίτηση είναι εκδικητική, καταπιεστική και κακόβουλη.
2. Το περιεχόμενο της αίτησης δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
3. Τα γεγονότα τα οποία επικαλείται ο Αιτητής είναι αβάσιμα, ανακριβή και ανυπόστατα.
4. Ο Αιτητής δεν νομιμοποιείται να εγείρει την παρούσα αίτηση και/ή δεν έχει έννομο συμφέρον για να εγείρει την παρούσα αίτηση.
5. Ο Αιτητής δεν νομιμοποιείται να ορκισθεί την Ένορκη Δήλωση η οποία συνοδεύει την αίτηση ημερομηνίας 23/04/19 και ούτε γνωρίζει πολύ καλά τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης.
6. Ο Αιτητής παραλείπει να αποκαλύψει και/ή να αναφέρει επαρκή και ουσιαστικά γεγονότα που να δικαιολογούν την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος.
7. Δεν στοιχειοθετείτε εσκεμμένη παράλειψη (willful neglect) ή παράπτωμα (misconduct) του διαχειριστή.
8. Δεν έχει γίνει επίδοση της Αίτησης στους κληρονόμους του αποβιώσαντος.
9. Υπήρξε καθυστέρηση στην καταχώρηση της αίτησης χωρίς να δίνεται οποιαδήποτε δικαιολογία.
10. Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις του Νόμου και της νομολογίας για αντικατάσταση του διαχειριστή.
11. Ο Καθ'ου η Αίτηση προτείνει αντικατάσταση αυτού με διαχειριστή επιλογής των κληρονόμων και όχι του Αιτητή». Η Ένσταση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση του κ. XXXXX Μιχαήλ Διαχειριστή ο οποίος απορρίπτει τους ισχυρισμούς του Αιτητή και αρνείται ότι εσκεμμένα καθυστερεί την Διαχείριση προκειμένου να αποφύγει την καταβολή των οφειλομένων στον Αιτητή. Θέση του είναι ότι η νομική βάση της Αίτησης δεν μπορεί να στηρίξει το αίτημα εφόσον ο ίδιος ούτε έχει παυτεί, ούτε αποβιώσει ούτε καταστεί ανίκανος ως προς το να ενεργεί. Εισηγείται επίσης ότι η Αίτηση δεν έχει καταχωριστεί με τον σωστό Τύπο σύμφωνα με τον Κανονισμό
12. Υφίσταται, επιπλέον, η βασική αρχή του δικαιώματος ακρόασης σε πρόσωπα που έχουν συμφέρον στην περιουσία του αποβιώσαντα και εφόσον η Αίτηση δεν έχει επιδοθεί σε όλους τους κληρονόμους αυτή θα πρέπει να απορριφθεί. Αποτελεί επιπλέον θέση του Διαχειριστή ότι για να αντικατασταθεί Διαχειριστής απαιτούμενη προϋπόθεση είναι η στοιχειοθέτηση εσκεμμένης παράλειψης ή παραπτώματος αυτού, πράγμα που στην προκειμένη δεν έχει στοιχειοθετηθεί. Ισχυρίζεται ότι η όποια καθυστέρηση οφείλετο σε προσωπικούς και οικογενειακούς λόγους οι οποίοι δεν υφίστανται πλέον και δεσμεύεται να ολοκληρώσει την Διαχείριση το τάχιστο δυνατό. Σε περίπτωση, όμως, που ήθελε κριθεί ότι είναι ορθό να αντικατασταθεί ο Διαχειριστής προτείνει όπως αυτός αντικατασταθεί από άτομο επιλογής των κληρονόμων. Κατά την ακρόαση της Αίτηση αμφότερες οι πλευρές αγόρευσαν προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων τους. Αναφορά σε συγκεκριμένες εισηγήσεις αυτών θα γίνει πιο κάτω στην παρούσα όπου κριθεί απαραίτητο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Κρίνω απαραίτητη την εξέταση της νομικής βάσης της Αίτησης επισημαίνοντας ότι ο Αιτητής στήριξε αυτήν στο αρ. 52

(1)(β) του περί Διαχειρίσεως Κληρονομιών Νόμου Κεφ. 189. Παραθέτω αυτούσιο το αρ. 52 του προαναφερόμενου Νόμου: «Εξoυσία παύσης ή αvτικατάστασης πρoσωπικoύ αvτιπρoσώπoυ 52.-

(1)Τo Δικαστήριo δύvαται αυταπάγγελτα ή με αίτηση oπoιoυδήπoτε πρoσώπoυ πoυ έχει συμφέρov στηv κληρovoμιά- (α) να παύσει οποιοδήποτε εκτελεστή ή διαχειριστή για εσκεμμένη παράλειψη ή παράπτωμα σχετικά με τη διαχείριση της κληρονομιάς (β) vα χoρηγήσει έγγραφo διαχείρισης σε κάπoιo πρόσωπo για vα διεξαγάγει τη δέoυσα διαχείριση της κληρovoμιάς στη θέση εκτελεστή ή διαχειριστή πoυ παύθηκε, απεβίωσε ή κατέστη αvίκαvoς vα εvεργεί.

(2)Όταv χoρηγείται τo εv λόγω έγγραφo διαχείρισης, όλα τα δικαιώματα, καθήκovτα και εξoυσίες εκτελεστή ή διαχειριστή επάγovται στo vέo διαχειριστή». Από μελέτη του λεκτικού του αρ. 52 καθίσταται σαφές ότι το αρ. 52

(1)(β) δεν μπορεί να αποτελέσει έρεισμα για έγκριση του αιτήματος. Ο ίδιος ο ευπαίδευτος συνήγορος για τον Αιτητή στην αγόρευση του αναφέρει ότι εκ παραδρομής στην Αίτηση δεν καταγράφηκε το εδάφιο (α) του αρ. 52

(1)και ζητά όπως εκδοθεί διάταγμα για άρση της παρατυπίας δυνάμει της Δ.64. Στην υπόθεση Karl Heinz Wunderlich κ.α v. Ευθυβούλου Παναγιώτου

(1999)1 Α.Α.Δ.366 λέχθηκε ότι η αναφορά λανθασμένης νομικής βάσης στην Αίτηση σύμφωνα με τη νέα Δ.64, δεν αποτελεί θεμελιώδη παραβίαση αλλά απλά μη συμμόρφωση με τους θεσμούς και συγκεκριμένα με τη Δ.48 Θ.

1. Διαπιστώθηκε ότι η Δ.64 είναι διατυπωμένη με τέτοιο τρόπο ώστε να παρέχει στο Δικαστήριο την ευρύτερη δυνατή εξουσία να απονέμει δικαιοσύνη. Τονίστηκε όμως ότι ρητή ή εξυπακουόμενη παραίτηση της άλλης πλευράς αποτελεί καλό λόγο για να γίνει δεκτή η παρατυπία. Σύμφωνα με την νομολογία (Karl Heinz πιο πάνω) οι ακόλουθοι είναι παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας:
2. Ο δυσμενής επηρεασμός της άλλης πλευράς.
3. Η πρόκληση αδικίας στον διάδικο που ευθύνεται για την παρατυπία
4. Το μέγεθος της παρατυπίας. Η υπό εξέταση περίπτωση όμως δεν αφορά σε απλή παρατυπία, αφού τίθεται κάποια νομική βάση. Η ορθή νομική βάση όμως ελλείπει. Προς τούτο παραπέμπω σε απόσπασμα από την απόφαση Kouppa and Another v. Vassiliades

(1981)1 J.S.C. 120 όπου αναφέρθηκαν τα εξής: «Ο καθορισμός των θεσμών στους οποίους στηρίζεται το ενδιάμεσο δικονομικό μέτρο (αίτηση με κλήση) δεν είναι όπως κατανοώ μόνο θέμα τύπου αλλά ουσιαστική δικονομική διάταξη, η οποία πρέπει να ακολουθείται αυστηρά. Εν όψει του ότι η ενδιάμεση διαδικασία συνιστά διαδικασία ασυνήθη χαρακτήρα για το λόγο ότι τα επίδικα θέματα εκδικάζονται έξω από το πλαίσιο της ολοκληρωμένης δίκης που αποτελεί τη συνήθη οδό για την εκδίκαση των επίδικων θεμάτων. Συνεπώς τα δικονομικά εχέγγυα τα οποία αποβλέπουν στον προσδιορισμό των επίδικων θεμάτων και του πλαισίου εκδίκασης τους πρέπει να τηρούνται με σχολαστικότητα ιδιαίτερα στην περίπτωση των επιτακτικών προνοιών της Δ.48 Θ. 1. Δεν είναι τυχαίο ότι το νομικό υπόβαθρο της αίτησης πρέπει, αντίθετα με την έκθεση απαιτήσεως, να καθορίζεται' συντρέχουν επιτακτικοί λόγοι που επιβάλλουν όπως παρεμφερή θέματα προσδιορίζονται τόσο νομικά όσο και πραγματικά με ακρίβεια, ώστε το Δικαστήριο, χωρίς υπέρμετρη καθυστέρηση, να είναι σε θέση να τα εξετάσει και με αυτό τον τρόπο να επιστρώσει το έδαφος διά την εκδίκαση της ουσίας της διαφοράς». Σχετικό επίσης είναι και το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση στην Bank for Foreign Trade of Russian Federation "Vneshtorgbank" v. ICC Chemicals (U.K.) Ltd

(1999)1 Α.Α.Δ.1728: «Η Διαταγή 64 δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την τροποποίηση δικογράφων ή αιτήσεων. Η Διαταγή 64 εφαρμόζεται μόνο στις περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει συμμόρφωση προς τους Θεσμούς και μόνο στην έκταση που η ίδια καθορίζει. Στις περιπτώσεις αυτές η μη συμμόρφωση μπορεί να θεωρηθεί ως απλή παρατυπία που δεν καθιστά άκυρη την διαδικασία. Η παράλειψη αναφοράς συγκεκριμένου άρθρου της νομοθεσίας σε αίτηση βάσει της Διαταγής 48 δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι συνιστά μη συμμόρφωση προς τους Θεσμούς. Συνιστά παράλειψη στήριξης της αίτησης, που κατά τα λοιπά συμμορφώνεται προς τους Θεσμούς, στο συγκεκριμένο άρθρο». (η έμφαση είναι του Δικαστηρίου) (βλ. επίσης Μαχλουζαρίδη ν. Ιωαννίδη κ.α.

(1990)1 Α.Α.Δ. 965, Σταύρος Χριστοφόρου ν. Οικοδομικές Επιχειρήσεις Λοϊζος Ιορδάνους Λτδ

(2000)1 (Β) Α.Α.Δ. 743) Θα πρέπει επίσης να τονιστεί ότι η παράλειψη αναφοράς του ορθού δικονομικού πλαισίου αποτέλεσε συγκεκριμένο λόγο ένστασης στην Ένσταση ημερ. 4.12.2019 ενώ αναλύεται και λεπτομερώς στην Ένορκη Δήλωση του Καθ'ου η Αίτηση. Παρά ταύτα, όμως, ο Αιτητής σε κανένα διάβημα δεν προέβη για διόρθωση του λάθους παρά μόνο άφησε την Αίτηση να προχωρήσει σε ακρόαση, και περιορίστηκε στην προβολή ισχυρισμού περί παρατυπίας στο πλαίσιο της αγόρευσης του. Έπεται πως το αίτημα για άρση παρατυπίας δεν μπορεί να γίνει δεκτό. Παρά την πιο πάνω κατάληξη μου η οποία σφραγίζει και την τύχη της Αίτησης, για σκοπούς πληρότητας της Απόφασης μου θα εξετάσω και την ουσία της Αίτησης στο πλαίσιο του αρ. 52

(1)(α) του Κεφ. 189. Όπως φαίνεται από το λεκτικό του άρθρου, Αίτηση για παύση ή αντικατάσταση διαχειριστή μπορεί να υποβληθεί από πρόσωπο «που έχει συμφέρον στην κληρονομιά». Ο Αιτητής στην υπό εκδίκαση Αίτηση περιγράφεται από ένα εξ αποφάσεως πιστωτή του αποβιώσαντα ως «δικηγόρος με εμπειρία στην διεκπεραίωση διαχειρίσεων». Κανένα συμφέρον στην κληρονομιά δεν έχει. Έστω και αν ήθελε θεωρηθεί ότι εκπροσωπεί τον πιστωτή κ. Κουμαντάρη, εκείνο που ο εξ αποφάσεως πιστωτής διατηρεί είναι απλώς το δικαίωμα να εκτελέσει τις εκδοθείσες Δικαστικές αποφάσεις με τα προβλεπόμενα δικονομικά μέτρα κατά της περιουσίας, η οποία εκπροσωπείται από τον Διαχειριστή. Κατ' επέκταση ο Αιτητής δεν νομιμοποιείται να εγείρει την παρούσα Αίτηση. Η Αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα δεν υπάρχει λόγος να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα και επιδικάζονται υπέρ της Διαχείρισης και εναντίον του Αιτητή όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. (Υπ.) ............... Μ. Παπαδοπούλου, Α.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο