Γαλάτης ν. ATC ENTERPIRSES LTD, Αρ. Αγωγής: 8051/12, 9/9/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2020:A388 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. ΠΑΣΧΑΛΙΔΗ, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 8051/12 Μεταξύ: XXXXX Γαλάτης Ενάγοντας και ATC ENTERPIRSES LTD Εναγόμενη -------------------------------------------- Ημερομηνία: 09 Σεπτεμβρίου 2020 Εμφανίσεις: Για ενάγοντα: κα Κ. Ορφανίδου για Orphanides, Christofides & Co LLC Για εναγόμενη: κ. Α. Γιαλελής και κ. Χ. Καμπούρης ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αγωγή ο ενάγοντας αξιώνει από την εναγόμενη εταιρεία γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για τραυματισμό που ισχυρίζεται ότι υπέστη κατά την επίσκεψη του στις 07/04/12 στο χώρο που βρίσκεται το νυχτερινό κέντρο που διατηρεί η τελευταία στη Λευκωσία με την επωνυμία Μ.Ο. LOUNGE RESTAURANT («CLUB MO») - εφ' εξής το κέντρο. Είναι ειδικότερα η δικογραφημένη εκδοχή του ενάγοντα, ο οποίος τότε εργαζόταν ως σερβιτόρος σε υποστατικό στη Λευκωσία, ότι την επίδικη ημερομηνία, δηλαδή στις 07/04/12, μετέβηκε κατά τις πρωινές ώρες μαζί με συνάδελφο - φίλο του στο κέντρο της εναγόμενης και «.κατά ή περί τις 04:00 π.μ..εξερχόμενος από το νυχτερινό κέντρο, γλίστρησε στις σκάλες του κέντρου λόγω ποτηριών και/ή υγρών από ποτά που εβρίσκονταν στο πάτωμα με αποτέλεσμα να τραυματιστεί». Θεωρεί ο ενάγοντας ότι ο εν λόγω τραυματισμός του, ο οποίος τραυματισμός ισχυρίζεται ότι διαγνώστηκε περί τις 05:04 της ίδιας ημέρας από ιατρούς των Α' Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας να συνίσταται σε κάκωση ποδοκνημικής στο αριστερό πόδι και να χρήζει τοποθέτησης γύψου για περίοδο τριών μηνών, ήτοι μέχρι τις 07/07/12, καθώς επίσης και όλη η ταλαιπωρία, πόνος και οδύνη που ο τραυματισμός αυτός ισχυρίζεται ότι του προκάλεσε, περιλαμβανομένης και της υποχρεωτικής απουσίας του από την εργασία του με συνεπακόλουθη την απώλεια εισοδημάτων για περίοδο τριών μηνών, οφείλεται στην παράλειψη και/ή αμέλεια της εναγόμενης να διατηρεί ασφαλείς τις εγκαταστάσεις του κέντρου της. Στην παρ. 5 της Ε/Α δε, γίνεται λεπτομερής ανάλυση των διάφορων κατ' ισχυρισμών ενεργειών που έγιναν για τη θεραπεία του ενάγοντα καθώς και σε σχέση με τις κατ' ισχυρισμό σωματικές και οικονομικές συνέπειες που υπέστη ο τελευταίος, περιλαμβανομένου και του ισχυρισμού ότι λόγω του επίδικου τραυματισμού, προκλήθηκαν ειδικές ζημιές, ήτοι €939,29 ιατρικά έξοδα, €3.300 ως απώλεια εισοδημάτων από 07/04/12 - 07/07/12 και €1.200 ως απώλεια φιλοδωρήματος για την ίδια περίοδο. Σημειώνω εδώ ότι ο ενάγοντας αξίωνε με το δικόγραφο του και €100 έξοδα μετακίνησης, κονδύλι όμως το οποίο ο τελευταίος εγκατέλειψε κατά την ακρόαση. Με την υπεράσπιση της η εναγόμενη ήγειρε διάφορους ισχυρισμούς. Αφ' ενός αμφισβήτησε τον ισχυρισμό του ενάγοντα ότι κατά την επίδική ημερομηνία αυτός επισκέφτηκε το κέντρο της. Αφ' ετέρου και άνευ βλάβης του εν λόγω ισχυρισμού, η εναγόμενη ισχυρίστηκε ότι επειδή ο ενάγοντας «.παρέλειψε να επιδείξει την απαιτούμενη προσοχή και/ή ενήργησε αμελώς, με αποτέλεσμα να μην παρατηρήσει ότι υπήρχαν νερά στο κλιμακοστάσιο (και).είχε καταναλώσει ποσότητα οινοπνεύματος με αποτέλεσμα να χάσει την ισορροπία του από μόνος του.». Σε κάθε περίπτωση, ισχυρίζεται επίσης άνευ βλάβης η εναγόμενη, «.οι σκάλες τις πολυκατοικίας (που βρίσκεται το κέντρο).δεν βρίσκονται υπό τον έλεγχο και/ή ευθύνη και/ή φροντίδα των εναγομένων. Σε κάθε περίπτωση αγνοούν τον τρόπο που βρέθηκαν νερά στις σκάλες τις πολυκατοικίας». Όσον αφορά τις σωματικές και οικονομικές ζημίες που ισχυρίζεται ο ενάγοντας ότι υπέστη, η εναγόμενη με το δικόγραφο της απορρίπτει τους εν λόγω ισχυρισμούς και καλεί τον ενάγοντα σε αυστηρή απόδειξη τους. Μαρτυρία στην ακρόαση έδωσαν από πλευράς ενάγοντα ο ίδιος ως ΜΕ1 και ο Α. Θανάση ως ΜΕ2 ενώ από πλευράς εναγόμενης μαρτυρία έδωσε μόνο ο διευθυντής της, Α. Ηλιόπουλος (ΜΥ1). Σημειώνω εδώ ότι από τη δικογραφία ήταν παραδεκτό γεγονός ότι η εναγόμενη είναι ιδιοκτήτρια και διαχειρίστρια του κέντρου όπου έγινε το κατ' ισχυρισμό ατύχημα, ενώ κατά την έναρξη της ακρόασης δηλώθηκαν ως περαιτέρω παραδεκτά γεγονότα ότι όντως ο ενάγοντας τραυματίστηκε στις 07/04/12, ότι υπέστη κάκωση στην ποδοκνημική, ότι συνεπεία του τραυματισμού του έλαβε άδεια ασθενείας από την εργασία του από 07/04/12 μέχρι και τις 07/07/12 και ότι καθ' αυτή την περίοδο ο μηνιαίος μισθός του ανερχόταν στο ποσό των €1.
- Πρόσθετα των πιο πάνω, κατά την ακρόαση προέκυψε να συνιστά κοινό και μη αμφισβητούμενο έδαφος ότι το επίμαχο κέντρο βρίσκεται στον 1ο όροφο μιας πενταόροφης πολυκατοικίας στην οποία διέμεναν τότε και άλλοι ένοικοι περιλαμβανομένων και διάφορων ιδιωτικών επιχειρήσεων και ενός ιδιωτικού πανεπιστημίου, ότι η πολυκατοικία διέθετε κλιμακοστάσιο (σκάλες) και ένα κυρίως ασανσέρ, ότι για σκοπούς πρόσβασης στο κέντρο έπρεπε πρώτα κάποιος να εισέλθει στο κτήριο και στη συνέχεια να χρησιμοποιήσει είτε το κυρίως ασανσέρ είτε το κλιμακοστάσιο (σκάλες) για να μεταβεί στον 1ο όροφο και να εισέλθει στο κέντρο ενώ για την αναχώρηση έπρεπε να ακολουθηθεί η ακριβώς αντίστροφη πορεία, ήτοι έξοδος από το κέντρο, χρήση ασανσέρ ή κλιμακοστασίου από τον 1ο όροφο στο ισόγειο και στη συνέχεια έξοδος από την πολυκατοικία και ότι στο κέντρο σερβίρονταν ποτά, αλκοολούχα και μη, σε γυάλινα ποτήρια. Για όλα τα πιο πάνω παραδεκτά και κοινώς αποδεκτά γεγονότα κάμνω ανάλογα ευρήματα. Η κυρίως εξέταση του ενάγοντα έλαβε τη μορφή γραπτής δήλωσης (Έγγραφο Α) καθώς και προφορικών ερωταπαντήσεων. Κατά την μαρτυρία του ο ενάγοντας έκαμε αναφορά τόσο στις συνθήκες κάτω από τις οποίες έγινε το κατ' ισχυρισμό ατύχημα όσο και στο τι επακολούθησε του παραδεκτού τραυματισμού του. Κατέθεσε δε ως τεκμήρια διάφορα ιατρικά πιστοποιητικά, αποδείξεις, ακτινογραφίες και παραπεμπτικά του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας τα οποία αφορούν στη φύση του τραυματισμού, στη φύση και χρονική διάρκεια της θεραπείας του, σε συνολικό ποσό €39.29 που χρειάστηκε να καταβάλει ως ιατρικά έξοδα και στις άδειες ασθενείας που του χορηγήθηκαν μεταξύ 07/04/12 και 07/07/
- Η όλη εκδοχή του θεωρώ, αποτυπώνεται επαρκώς στο ακόλουθο απόσπασμα από τη μαρτυρία του το οποίο παραθέτω αυτούσιο: «Στην είσοδο του κτιρίου υπήρχαν 1- 2 άτομα που έκαναν την υποδοχή χωρίς κρατήσεις. Είχα πάει για να καθίσω στο bar. Πήγα μετά τις 02:00 - 02:30 το ξημέρωμα, είπαμε είμαστε δύο άτομα μπορούμε να περάσουμε για ποτό; Μας είπαν περάστε. Ανεβήκαμε με το ασανσέρ, εκείνη την ώρα δεν είχε κόσμο, ήταν διαθέσιμο. Ανεβήκαμε στο μαγαζί, κάτσαμε γύρω στην 1½ ώρα. Μετά τις 04:00 αποφασίσαμε να φύγουμε. Βγήκαμε από την έξοδο του μαγαζιού μέσα στο διάδρομο που ήταν το ασανσέρ. Υπήρχε πάρα πολύς κόσμος και περίμενε, ήταν μία μεγάλη παρέα γύρω στα δέκα άτομα. Κατεβήκαμε από τις σκάλες, ήταν στον 2ο όροφο αν δεν κάνω λάθος, κατεβήκαμε κάτω και λίγο πριν το τέλος των σκάλων στο ισόγειο υπήρχαν κάποια ποτήρια εκεί και ήταν βρεγμένα, δεν τα είδα, γλίστρησα, εγώ πήγαινα μπροστά ο φίλος μου πίσω, πήγα να περάσω εγώ πρώτος και δεν τα είδα εκεί, γλίστρησα, σκόνταψα, έπεσα με τα γόνατα και κατόπιν έκατσα στις φτέρνες μου και έσπασε ο αστράγαλος μου, μου είπε ο γιατρός, λόγω του βάρος μου. Έκατσα στο πόδι. Φορούσα χοντρό σακάκι και δεν με κάρφωσε, υπήρχαν σπασμένα γυαλιά, έπεσα με την πλάτη. Εκείνη την ώρα με βοήθησε ο φίλος μου μέσα σε ένα λεπτό επειδή έπαθα σοκ, δεν μπορούσα να αντιδράσω, με σήκωσε πάνω ο φίλος μου και εκείνη την ώρα μας κατάλαβε το παιδί και ήρθε. Με ρώτησε τι συμβαίνει, με είδε ότι είχα πέσει, βγήκαμε, δεν είπαμε κάτι. Το αυτοκίνητο ήταν στα 20 μέτρα από την πόρτα, μπορεί να ήταν 50, έξω από το κτίριο στα δεξιά, σε κάτι φανάρια στη γωνία το είχα αφήσει. Εκείνη την ώρα ήταν ζεστό το πόδι και δεν κατάλαβα, πατούσα το πόδι, μπορούσα να πάω στο αυτοκίνητο, ευτυχώς ήταν αυτόματο και οδήγησα γιατί χτύπησα στο αριστερό πόδι οπότε και το αυτοκίνητο μπορούσα να το οδηγήσω. Δεν χρειάστηκε να με πάρει κάποιος. Ήταν κοντά το σπίτι μου, έμενα στην Έγκωμη εκείνη την περίοδο, κατευθύνθηκα προς το σπίτι, με περίμενε η τότε φίλη μου γιατί συζούσαμε, της είπα τί έπαθα. Μετά άρχισε να πρήζεται και να πονάει το πόδι και με πήγε με μια γειτόνισσα στο Γενικό Νοσοκομείο γύρω στις 05:00 τα ξημερώματα. Γράφτηκα, με πήγαν στα επείγοντα περιστατικά, μου έκανα ακτινογραφίες, τις απαραίτητες εξετάσεις και αποφάνθηκαν ότι είχε σπάσει το πόδι μου.» Ο ενάγοντας, οποίος να σημειωθεί ότι δεν αμφισβητείται ότι κατά τον επίδικο χρόνο εργαζόταν ως σερβιτόρος, αντεξετάστηκε επί διάφορων πτυχών της μαρτυρίας του. Του υπεβλήθη δε ότι δεν γίνεται να έμεινε στο κέντρο για 1 ½ ώρα ως ισχυρίστηκε και να μην κατανάλωσε αλκοόλ καθώς επίσης και ότι αν ήταν πιο προσεκτικός, θα μπορούσε να είχε παρατηρήσει ότι υπήρχαν υγρά στις σκάλες ως ισχυρίστηκε και επομένως δεν θα χτυπούσε, όπως δεν χτύπησαν ο φίλος του και τα άλλα πρόσωπα που έτυχε να περάσουν από το συγκεκριμένο σημείο εκείνη τη νύχτα. Του υπεβλήθη επίσης ότι δεν μπορεί κανείς να πει με βεβαιότητα ότι τα υγρά και τα ποτήρια πάνω στα οποία ο τελευταίος ισχυρίστηκε ότι γλίστρησε προήλθαν από το κέντρο της εναγόμενης και αυτό αφ' ενός γιατί στο επίμαχο κέντρο όπως και σε κάθε άλλο κέντρο απαγορεύεται στους θαμώνες να μεταφέρουν ποτήρια εκτός του κέντρου και αφ' ετέρου γιατί στο κτίριο που βρίσκεται το κέντρο υπάρχουν και άλλοι ένοικοι στους άλλους ορόφους, περιλαμβανομένου μάλιστα και ενός ιδιωτικού πανεπιστημίου, το οποίο διατηρεί καφετέρια. Σε κάθε περίπτωση όμως, υπέβαλε στο μάρτυρα ο ευπαίδευτος συνήγορος της εναγόμενης, την κατοχή του κλιμακοστασίου και την ευθύνη για την καθαριότητα και το φωτισμό του είναι η διαχειριστική επιτροπή της πολυκατοικίας που την είχε και όχι η εναγόμενη, η οποία περιοριζόταν στα όρια του δικού της υποστατικού. Απαντώντας στις εν λόγω υποβολές, ο μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι λόγω προβλημάτων υγείας καθώς επίσης και λόγω του ότι είναι αθλητής, ούτε πριν αλλά ούτε και κατά την παραμονή του στο κέντρο κατανάλωσε οτιδήποτε εκτός από ένα αναψυκτικό, ενώ όσον αφορά τις σκάλες όπου γλίστρησε, αυτές, σύμφωνα με το μάρτυρα, είναι περί τα 2μ. από την είσοδο - έξοδο του κέντρου και συνιστούν ένα από τους δύο γνωστούς τρόπους που χρησιμοποιούν οι θαμώνες του κέντρου για σκοπούς πρόσβασης στο κέντρο αλλά και κατά την αναχώρηση τους από αυτό. Γνωρίζει μεν ότι σε κανένα κέντρο δεν επιτρέπεται στους θαμώνες να μεταφέρουν τα ποτήρια τους εκτός του κέντρου, όμως από την εμπειρία του γνωρίζει επίσης, ως ισχυρίστηκε, ότι δεν είναι ασύνηθες σε τέτοιου είδους νυχτερινά κέντρα, τα οποία λειτουργούν μέχρι και τις 0430 - 0500 το πρωί, οι διάφοροι θαμώνες που «είναι σε κέφι» λόγω κατανάλωσης αυξημένης ποσότητας αλκοόλ, να αναχωρούν ή να εξέρχονται από το κέντρο κρατώντας ακόμη το ποτήρι τους, ιδιαίτερα όταν δεν υπάρχει κανένας έλεγχος από τη διεύθυνση του κέντρου ώστε να αποφευχθεί κάτι τέτοιο, όπως ήταν και η περίπτωση στο συγκεκριμένο κέντρο τη συγκεκριμένη νύχτα τουλάχιστο. Από το χρώμα και τη μυρωδιά δε των ποτηριών και των υγρών πάνω στα οποία γλίστρησε, ισχυρίστηκε περαιτέρω ο μάρτυρας, ήταν ξεκάθαρο ότι επρόκειτο για ποτά που προήλθαν από το επίμαχο κέντρο και για να βρίσκονται αυτά εκεί στις τέσσερεις η ώρα το πρωί
(0400), δεν μπορεί να προήλθαν από οπουδήποτε αλλού εκτός από το επίμαχο κέντρο, το οποίο εκείνη την ώρα ήταν και η μόνη επιχείρηση που ο ίδιος γνώριζε ότι λειτουργούσε στο κτίριο και που σέρβιρε αλκοολούχα ποτά σε γυάλινα ποτήρια. Συνεπώς, κατέληξε ο μάρτυρας, εφόσον η διεύθυνση του επίμαχου κέντρου γνώριζε ότι κατά τη διάρκεια λειτουργίας του κέντρου, οι θαμώνες του χρησιμοποιούσαν τις σκάλες τόσο για σκοπούς μετάβαση τους εκεί όσο και κατά την αναχώρηση τους, όφειλε να διασφαλίσει ότι οι σκάλες θα ήταν ασφαλείς για να χρησιμοποιηθούν και ότι δεν θα αφήνονταν εκεί κατ' επικίνδυνο τρόπο ποτήρια και υγρά, ιδιαίτερα τη στιγμή που δεν υπήρχε ούτε επαρκής φωτισμός ή κάποια προειδοποίηση ώστε τα εν λόγω ποτήρια και υγρά να μπορούν να γίνουν εγκαίρως αντιληπτά από κάποιο που χρησιμοποιεί τις σκάλες. Όσον αφορά τέλος τα εισοδήματα που ισχυρίζεται ότι απώλεσε, αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι κατά την περίοδο που απουσίαζε από την εργασία του με άδεια ασθενείας έλαβε από τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις ποσό περί τις €2000 ως επίδομα ασθενείας, ενώ ως προς την αξίωση του για κατ' ισχυρισμό απολεσθέντα φιλοδωρήματα, ο μάρτυρας ανέφερε ότι αν και πέραν του βασικού μισθού του λάμβανε, ως σερβιτόρος που ήταν, και φιλοδωρήματα (tips) επί σταθερής βάσης, εντούτοις τα εν λόγω φιλοδωρήματα δεν καταγράφονται στα payslips του ούτε και έχει κάποιο αποδεικτικό στοιχείο περί τούτου. Η πραγματικότητα όμως είναι αυτή που ισχυρίστηκε, εξ' ου και αξιώνει κα το συγκεκριμένο κονδύλι. Ο ΜΕ2, του οποίου η κυρίως εξέταση έλαβε τη μορφή γραπτής δήλωσης (Έγγραφο Β), κλήθηκε να καταθέσει ως ο συνάδελφος και φίλος του ενάγοντα ο οποίος ήταν μαζί με τον τελευταίο τη συγκεκριμένη νύχτα. Σε γενικές γραμμές η ουσία της μαρτυρίας του κινήθηκε στα ίδια πλαίσια με τη μαρτυρία του ενάγοντα. Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας απέρριψε υποβολή που του έγινε ότι το επίμαχο κέντρο κλείνει στις 0300 και συνεπώς δεν μπορεί να βρίσκονταν εκεί με τον ενάγοντα μετά τις 0330 και αναφέροντας ότι όπως και το υποστατικό στο οποίο εργάζονταν με τον ενάγοντα πολλές φορές έμενε ανοικτό μέχρι και τις 0230 αν και υποτίθεται ότι έκλεινε ενωρίτερα, έτσι και το επίμαχο κέντρο δεν έκλεινε στις 0300 αλλά πολύ αργότερα εξ' ου και είχαν αποφασίσει να πάνε εκεί όταν σχόλασαν στις
- Ως προς τις συνθήκες κάτω από τις οποίες τραυματίστηκε ο ενάγοντας, αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι αφού εξήλθαν του κέντρου με τον ενάγοντα, αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν τις σκάλες της πολυκατοικίας αντί του ασανσέρ για να κατευθυνθούν προς το ισόγειο. Σύμφωνα με το μάρτυρα, αφού ο ενάγοντας, ο οποίος ήταν λίγο πιο μπροστά του, κατέβηκε τα πρώτα σκαλιά, ξαφνικά γλίστρησε και έπεσε στο έδαφος οπόταν και έτρεξαν να τον βοηθήσουν ο ίδιος και κάποια άτομα που βρίσκονταν εκεί. Δεν ξέρει, ανέφερε ο μάρτυρας, αν τα εν λόγω άτομα ανήκαν στο προσωπικό του κέντρου όμως με τον ενάγοντα δεν έμειναν πολλή ώρα στο σημείο αφού ο τελευταίος σηκώθηκε πάνω σχετικά σύντομα, ίσως διότι ντράπηκε λόγω του κόσμου που υπήρχε εκεί, οπόταν και αναχώρησαν. Ισχυρίστηκε επίσης ο μάρτυρας ότι ο φωτισμός που υπήρχε στις σκάλες εκείνη τη στιγμή δεν ήταν επαρκής και ότι μετά που σηκώθηκε ο ενάγοντας, διαπίστωσε ότι στο συγκεκριμένο σημείο υπήρχαν νερά, ποτήρια και γυαλιά, τα οποία ο ίδιος δεν είχε δει προηγουμένως και καμία προειδοποιητική σήμανση ή συνεργείο καθαρισμού δεν υπήρχε. Αν και δέχτηκε ότι πιθανόν τις σκάλες να τις χρησιμοποιούσαν και οι υπόλοιποι ένοικοι της πολυκατοικίας εντούτοις, ισχυρίστηκε ο μάρτυρας, δεν γνωρίζει ποιες άλλες επιχειρήσεις ή ένοικοι υπήρχαν στο κτίριο πέραν του επίμαχου κέντρου. Στη δική του μαρτυρία ο διευθυντής της εναγόμενης, ΜΥ1, ο οποίος υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του γραπτή δήλωση (Έγγραφο Γ), ισχυρίστηκε ότι αν και η επιχείρηση της εναγόμενης έχει διακοπεί εδώ και 4 χρόνια, εξ' όσων γνωρίζει δεν υπήρξε κανένας τραυματισμός στο κέντρο στις 07/04/12 ως ισχυρίστηκε ο ενάγοντας και ότι για πρώτη φορά ενημερώθηκε για το κατ' ισχυρισμό συμβάν όταν του επιδόθηκε η παρούσα αγωγή, ήτοι στις 12/05/
- Αν και δεν είναι σε θέση να γνωρίζει αν όντως ο ενάγοντας επισκέφθηκε το κέντρο εκείνη την νύχτα, εντούτοις θεωρεί ότι ισχυρισμοί του τελευταίου δεν μπορούν να ευσταθούν και αυτό κυρίως διότι το κέντρο έπρεπε δια νόμου να κλείνει και έκλεινε στις 0300 αλλά και διότι στην είσοδο-έξοδο του κέντρου υπήρχε πάντοτε άτομο του προσωπικού που έλεγχε αν κάποιος θαμώνας επιχειρούσε να μεταφέρει ποτήρι ή μπουκάλι εκτός κέντρου ώστε να τον εμποδίσει. Αν και δεν γνωρίζει αν μετά τα μεσάνυχτα στο κτήριο λειτουργούσε οποιαδήποτε επιχείρηση άλλη από το επίμαχο κέντρο εντούτοις θεωρεί ότι αν υπήρχαν οποιαδήποτε ποτήρια και υγρά στις σκάλες της πολυκατοικίας ως ισχυρίστηκε ο ενάγοντας ότι υπήρχαν, αυτά μπορεί να προήλθαν από τους άλλους ενοίκους της πολυκατοικίας ενόψει και του ότι στο κτήριο δραστηριοποιείται και κάποιο ιδιωτικό πανεπιστήμιο το οποίο λειτουργεί καφετέρια. Σε κάθε περίπτωση όμως, ισχυρίστηκε ο μάρτυρας, έστω και αν το κλιμακοστάσιο της πολυκατοικίας συνιστούσε ένα από τους δύο τρόπους που χρησιμοποιούσαν οι θαμώνες του κέντρου για να μεταβούν από και προς αυτό, έστω και αν κατά τη διάρκεια της νύχτας διάφοροι θαμώνες έβγαιναν από το κέντρο και κάπνιζαν στις σκάλες πλησίον της εισόδου-εξόδου του κέντρου (περί τα 2μ.) οπόταν και το συνεργείο καθαρισμού της εναγόμενης είχε οδηγίες όπως την επόμενη μέρα καθαρίζει τις εν λόγω σκάλες από τα τσιγάρα που τύγχανε να πετάξουν οι θαμώνες, εντούτοις η εναγόμενη ούτε γνώριζε αλλά ούτε και μπορούσε να γνωρίζει αν κάποιος θαμώνας είχε λερώσει τις σκάλες, την ευθύνη για τη συντήρηση, φωτισμό και καθαριότητα των οποίων είχε η διαχειριστική επιτροπή της πολυκατοικίας και όχι η εναγόμενη. Με την ολοκλήρωση της μαρτυρίας αμφότεροι οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των μερών προέβησαν σε γραπτές εμπεριστατωμένες αγορεύσεις αναφορά στις οποίες κάνω πιο κάτω όπου κρίνεται αναγκαίο. Περιορίζομαι επί του παρόντος να αναφέρω ότι με τις αγορεύσεις τους οι συνήγοροι υποστήριξαν το αξιόπιστο της εκδοχής του αντίστοιχου πελάτη τους έναντι της εκδοχής της άλλης πλευράς και με αναφορά στις νομικές αρχές που διέπουν το θέμα αμέλειας και ευθύνης κατόχου ακίνητης ιδιοκτησίας, υποστήριξαν, η μεν κα Ορφανίδου ότι ο ενάγοντας δικαιούται πλήρως στις αξιώσεις του, ο δε κ. Καμπούρης ότι η αγωγή θα πρέπει να απορριφθεί. Εξέτασα με προσοχή τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου, παρακολουθώντας παράλληλα τους μάρτυρες ενώ κατέθεταν, έχοντας κατά νου τις νομολογιακές αρχές που διέπουν την αξιολόγηση της μαρτυρίας ως επίσης και την δυνατότητα του Δικαστηρίου να αποδεχτεί ή να απορρίψει είτε όλη είτε μέρος της προσκομισθείσας μαρτυρίας (βλέπε Παύλου v. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 68, Σάββα v. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 391, Kades v. Nicolaou & Another
(1986)1 C.L.R. 212, Agapiou v. Panayiotou
(1988)1 C.L.R. 257 και Theomaria Estates Ltd v. Samuel Mason κ.α.
(2005)1 Α.Α.Δ. 256). Θεωρώ κατ' αρχή σκόπιμο να επισημάνω ότι η εξειδικευμένη νομική πτυχή που περιβάλλει τόσο το αστικό αδίκημα της αμέλειας όσο και την ευθύνη κατόχου ακίνητης ιδιοκτησίας, έχει, όπως θα διαφανεί πιο κάτω, σημαντικό ρόλο για τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης. Αυτή η συγκεκριμένη νομική πτυχή συνοψίζεται θεωρώ εύστοχα στη νομική ανάλυση που έγινε στις αποφάσεις που εκδόθηκαν στα πλαίσια της υπόθεση ΚΥΠΡΟΣ ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ ν. KN ZOO BAR RESTAURANT LTD, ECLI:CY:AD:2016:A554, Πολιτική Έφεση Αρ. 447/2011, 15/12/2016, οι οποίες αποφάσεις είναι σε πλήρη συμφωνία ως προς το θέμα αυτό των σχετικών νομικών αρχών. Παραθέτω πρώτα αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα από την απόφαση του Παρπαρίνου Δ. «Οι προϋποθέσεις για την θεμελίωση καθήκοντος επιμέλειας αναφέρθηκαν στη Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ως εκπρόσωπος της Κυπριακής Δημοκρατίας και/ή του Υπουργείου Γεωργίας και Φυσικών Πόρων και/ή του Επαρχιακού Τμήματος Γεωργίας Λεμεσού και/ή των Φυτωρίων του Γεωργικού Τμήματος Λεμεσού ν. Pentaliotis & Papapetrou Estates Ltd
(1998)1 A.A.Δ. 1931 όπου υιοθετήθηκε η αγγλική απόφαση Caparo Industries Plc v. Dickman
(1990)1 All E.R. 568. Όπως εξηγήθηκε, το Αγγλικό Εφετείο στην Caparo Industries Plc v. Dickman
(1989)1 All E.R. 798 διά μέσου του όγκου της Αγγλικής Νομολογίας από την Donoghue v. Stevenson
(1932)All E.R. Rep.1 ως την Hedley Byrne & Co Ltd v. Heller & Partners
(1963)2 All E.R. 575 και Anns ν. London Borough of Merton
(1977)2 All E.R. 492 προσδιόρισε όσα περιεγράφησαν ως προϋποθέσεις για τη θεμελίωση καθηκόντως επιμέλειας. Αυτές είναι (α) η ύπαρξη δυνατότητας εύλογης πρόβλεψης (reasonable foreseeability) πως θα επέλθει ζημιά, (β) η εγγύτητα (proximity) στις σχέσεις των διαδίκων και (γ) η ικανοποίηση του Δικαστηρίου ότι είναι δίκαιο και εύλογο να επιβληθεί το συγκεκριμένο καθήκον επιμέλειας. Ακολούθως αναφέρει τ' ακόλουθα: «Η δικαστική επιτροπή της Βουλής των Λόρδων δεν συμμερίστηκε ό,τι θα μπορούσε να εμφανιστεί ως στεγανοποίηση των προϋποθέσεων. Όχι γιατί πίσω από την κάθε μια δεν βρίσκονταν θεμελιωμένες αρχές του δικαίου της αμέλειας. Σύμφωνα με το Lord Bridge δεν μπορεί να αναγνωριστεί μια γενική αρχή που θα μπορούσε να αποτελέσει πρακτικό κριτήριο που θα κάλυπτε κάθε περίπτωση προς προσδιορισμό του κατά πόσο οφείλεται καθήκον επιμέλειας και αν ναι την έκτασή του (scope). Έχοντας πάντα υπόψη πως δεν είναι ποτέ αρκετό να απαντηθεί αν κάποιος αφηρημένα οφείλει καθήκον επιμέλειας σε άλλο. Απαιτείται ταυτόχρονα να καθοριστεί η έκταση αυτού του καθήκοντος με αναφορά στο είδος της συγκεκριμένης ζημιάς την οποία ο πρώτος θα έπρεπε να προσέξει ώστε να μή υποστεί ο δεύτερος. Οι προϋποθέσεις που αναφέρθηκαν, χαρακτηρίστηκαν ως βολικές ετικέττες προσαρτημένες σε διαφορετικές ειδικές καταστάσεις οι οποίες, μετά από λεπτομερή εξέταση όλων των περιστατικών, ο νόμος αναγνωρίζει στην πράξη ως δημιουργούσες καθήκον επιμέλειας ορισμένης έκτασης. Ο δε Lord Oliver, συμφωνώντας όπως και τα άλλα μέλη του Δικαστηρίου, υπέδειξε πως θα μπορούσε να εξαχθεί το συμπέρασμα πως όσα προσεγγίστηκαν ως τρεις ξεχωριστές προϋποθέσεις συνιστούσαν στην πραγματικότητα, τουλάχιστον στις πλείστες περιπτώσεις, απλές όψεις του ίδιου πράγματος. Η υπόθεση Caparo ακολουθήθηκε έκτοτε κατ' επανάληψη και θα παραπέμπαμε στην εξήγηση της στις υποθέσεις Αncell v. Mc Dermott [1993] 4 All 355 και Μarc Rich & Co v. Bishop Rock Marine Co [1994] 3 All ER 686.» Στην Μάριος Ι. Κυριακίδης ν. Caro Tenekedzian
(1994)1 A.A.Δ. 504 αναλύθηκε το καθήκον που οφείλεται από τον κάτοχο ακινήτου έναντι όλων των προσώπων που νόμιμα ευρίσκονται σ΄ αυτό. «Η κατά το κοινοδίκαιο διαφοροποίηση ως προς το οφειλόμενο καθήκον ανάλογα με το αν ο ζημιούμενος είναι προσκεκλημένος ή απλός αδειούχος, άρθηκε με τον Οccupiers' Liability Act του 1957 που ουσιαστικά υπήγαγε και τους δυο στην κατηγορία των επισκεπτών (visitors) με την αναγνώριση έναντί τους του χαρακτηριζόμενου ως κοινού καθήκοντος επιμέλειας. Ενώ ο Occupiers' Liability Act του 1957 δεν μας αφορά, (όπως και ο ομώνυμος του 1984) ορθά σημείωσε το πρωτόδικο Δικαστήριο πως και κατά το κοινοδίκαιο οφειλόταν κοινό καθήκον επιμέλειας στους προσκεκλημένους και στους αδειούχους αδιακρίτως αναφορικά με δραστηριότητες του κατόχου στο ακίνητο (current operations - activity duty) σε αντιδιαστολή προς το πιό περιορισμένο καθήκον του αναφορικά με την στατική κατάσταση του ακινήτου (occupancy duty). [Βλ. την ανάλυση του θέματος στην Λ.Π. Φραγκεσκίδης Λτδ & Σία και Άλλος ν. Ιωάννης Μάμα
(1989)1 A.A.Δ. (E) 70]. Θα προσθέταμε πως αυτή η πτυχή του κοινοδικαίου βρήκε την έκφραση της στις ίδιες τις διατάξεις του άρθρου 51
(2)(β) του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148. Το άρθρο, ενώ θεσμοθετεί την ύπαρξη καθήκοντος επιμέλειας του κατόχου ακινήτου έναντι όλων των προσώπων που νόμιμα βρίσκονται σ' αυτό ή των οποίων η περιουσία βρίσκεται μέσα ή πάνω σ' αυτό ή τόσο πλησίον του ώστε, κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, να επηρεάζονται από την αμέλεια, δεν αναγνωρίζει τέτοιο καθήκον σε σχέση με την κατάσταση, τη συντήρηση ή την επιδιόρθωση του ακινήτου έναντι απλού αδειούχου. Σ' αυτή την περίπτωση, αναγνωρίζει μόνο καθήκον προς προειδοποίηση του απλού αδειούχου για κάθε κρυμμένο ή λανθάνοντα κίνδυνο μέσα ή πάνω στο ακίνητο τον οποίο ο κάτοχος γνωρίζει ή πρέπει να θεωρηθεί ότι γνωρίζει. Στο πλαίσιο αυτό και για τους σκοπούς αυτής της ρύθμισης, το άρθρο παρέχει και τον ορισμό του απλού αδειούχου. Θα τον παραθέσουμε γιατί η απόδειξη τέτοιας ιδιότητας συνιστά ό,τι ελάχιστο μπορεί να γεννήσει το κοινό καθήκον επιμέλειας όταν μιλούμε για δραστηριότητες στο ακίνητο, έννοια που περιλαμβάνει και την οδήγηση αυτοκινήτου. Δεν αμφισβητείται πως αν ορθά θεωρήθηκε ο εφεσίβλητος ως αδειούχος, η έφεση πρέπει να απορριφθεί. Λέγει το άρθρο: "For the purposes of this section 'bare licensee' means any person who lawfully comes upon any immovable property otherwise than - (
- i)in connection with any business in which the occupier of the property is interested, or (
- ii)in the lawful performance of any public duty under the provisions of any enactment or otherwise, and includes the guests, not being guests for reward, and the servants of the occupier of any immovable property." Σε μετάφραση: "Για τους σκοπούς του παρόντος άρθρου 'απλός αδειούχος' σημαίνει οποιοδήποτε πρόσωπο που εισέρχεται νόμιμα σε ακίνητη ιδιοκτησία άλλως ή - (ι) συναφώς προς εργασία στην οποία έχει συμφέρον ο κάτοχος της ακίνητης ιδιοκτησίας· ή (ιι) κατά τη νόμιμη εκτέλεση δημόσιου καθήκοντος δυνάμει των διατάξεων οποιουδήποτε νομοθετήματος ή άλλως πως, και περιλαμβάνει τους προσκεκλημένους, που δεν είναι προσκεκλημένοι επ' αμοιβή, και τους υπηρέτες του κατόχου οποιασδήποτε ακίνητης ιδιοκτησίας". Η ιδιότητα του αδειούχου μπορεί να αποκτάται ως αποτέλεσμα ρητής άδειας ή να συνάγεται από τη συμπεριφορά του κατόχου στο πλαίσιο του συνόλου των περιστάσεων. (Βλ. Edwards v. Railway Executive [1952] 2 All E.R. 430.)» (βλ. επίσης Άθως Αγγελίδης ν. Κάτιας Α. Λούτσιου
(2010)1 Α.Α.Δ. 200)» Στη συνέχεια παραθέτω αυτούσιο το απόσπασμα από την απόφαση του Ναθαναήλ Δ. ,στην οποία ο έντιμος Δικαστής ασχολείται και με το σχετικό επίπεδο απόδειξης. «Η αμέλεια ως έννοια είναι νομικά πασίγνωστη και δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση. Χάριν υπενθύμισης και μόνο, να λεχθεί ότι στο Κυπριακό σύστημα δικαίου αυτή οριοθετείται από το άρθρο 51 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 149, όπως έχει βέβαια ερμηνευθεί καθοδηγητικά από τη νομολογία στη βάση της Αγγλικής προσέγγισης του κοινοδικαίου, (Κωνσταντίνου ν. Χατζηκυριάκου
(1993)1 Α.Α.Δ. 864 και Καλαθά ν. Πουλλίτα
(2006)1 Α.Α.Δ. 480). Το καθήκον επιμέλειας, η διάρρηξη του καθήκοντος αυτού και η επέλευση ζημιάς ως αποτέλεσμα αποτελούν τα τρία κλασσικά συστατικά ή παράγοντες που ο ενάγων πρέπει να αποδείξει για να στοιχειοθετήσει ισχυριζόμενη αμέλεια εκ μέρους του εναγομένου. Δεν είναι όμως η έλευση κάθε ζημιάς από τρίτο που καθιερώνει αξίωση αμέλειας. Κατά τη νομολογιακή προσέγγιση της έννοιας της αμέλειας είναι απαραίτητη πρωταρχικά η απόδειξη ότι το άτομο, φυσικό ή νομικό, που προκάλεσε τη ζημιά, όφειλε καθήκον επιμέλειας, έναντι του ζημιωθέντος («duty of care») που περικλείεται στη ρήση του Lord Atkin στην πασίγνωστη υπόθεση Donoghue v. Stevenson
(1932)AC 562, με τη χρήση της έννοιας ή κριτηρίου του γείτονα («neighbour principle»). Όπου πρόσωπο βρίσκεται σε τέτοια γειτνίαση με άλλο ώστε το τελευταίο να αντιλαμβάνεται ως θέμα εύλογης αποτίμησης των δεδομένων («reasonable foreseeability»), ότι πράξη ή παράλειψη του πιθανόν να επιφέρει στο πρώτο ζημιά, τότε αναδύεται καθήκον επιμέλειας. Οι κατηγορίες ή συνθήκες κάτω από τις οποίες μπορεί να εγερθεί τέτοιο καθήκον αναγνωρίστηκε ήδη από την Donoghue v. Stevenson, από τον Lord McMillan, ότι δεν είναι ποτέ στεγανοποιημένες. Η αμέλεια ως έννοια μπορεί να επιδεικνύεται σε μια μεγάλη κατηγορία συνθηκών. Δεν είναι αναγκαίο τα εξεταζόμενα γεγονότα να εντάσσονται σε υποθέσεις όπου και προηγουμένως είχε στοιχειοθετηθεί αμέλεια. Το θέμα εξετάζεται, σύμφωνα με την Anns ν. Merton London Borough Council
(1978)AC 728, σε δύο στάδια: Πρώτον, κατά πόσο υπάρχει η αναγκαία γειτνίαση ώστε να εγείρεται το ερώτημα ότι η έλλειψη φροντίδας δυνατόν να προκαλέσει ζημιά ως θέμα εύλογης πρόβλεψης. Δεύτερον, αν η απάντηση είναι καταφατική, κατά πόσον υπάρχουν δεδομένα που αδρανοποιούν ή περιορίζουν την έκταση αυτής της επιμέλειας. Η έννοια της επιμέλειας περιορίστηκε στο χρόνο ώστε να αναχαιτιστεί η ανεξέλεγκτη επέκταση και ένταξη των διαφόρων περιπτώσεων στην έννοια, ώστε με την έλευση και μόνο της ζημιάς να εγείρεται έστω εκ πρώτης όψεως αναζήτηση αποζημιώσεων από τρίτους, κυρίως ασφαλιστικές εταιρείες και κρατικές ή κοινωφελείς υπηρεσίες, (Stovin v.Wise
(1996)AC 923. Σήμερα, η έννοια της επιμέλειας οριοθετείται από το Caparo test, από την υπόθεση Caparo Industries plc v. Dickman
(1990)1 All E.R. 568 και τη σύγχρονη της, Marc Rich & Co. AG v. Bishop Rock Marine Co Ltd
(1996)1 AC 211, ώστε θα πρέπει:
(1)ο ενάγων να δείξει ότι εμπίπτει στα πρόσωπα που ευλόγως μπορούσαν να επηρεαστούν, ανάλογα με τη ζημιά που έγινε,
(2)ότι ενάγων και εναγόμενος βρίσκονται σε σχέση γειτνίασης («proximity») και
(3)να είναι δίκαιο, ορθό και εύλογο («fair, just and reasonable») να εναποτεθεί καθήκον επιμέλειας υπό τις περιστάσεις. Η δικογραφηθείσα εκ μέρους του εφεσείοντος αμέλεια . συνίστατο στην κατ΄ ισχυρισμόν παράλειψη διατήρησης του ανελκυστήρα σε ασφαλή λειτουργία, ενώ στη γνώση τους αυτός χρησιμοποιείτο σε αυξημένο βαθμό, παρατηρείτο συνωστισμός ή ανεξέλεγκτη είσοδος στον ανελκυστήρα, υπήρχε αυξημένος κίνδυνος υπερβολικής και ενίοτε κακής χρήσης λόγω του προχωρημένου της ώρας και της κατάστασης των ευρισκομένων ή αποχωρούντων από το κέντρο ατόμων, του ενδεχόμενου χρήσης βίας ήδη παρατηρούμενης από βουλώματα και κτυπήματα στις θύρες, ενώ γνώριζαν και το γεγονός ότι και στο παρελθόν υπήρξε πρόβλημα με το μάνταλο εσωτερικά της θύρας. Ως προς τους εφεσίβλητους 4, ο εφεσείων καταλόγισε επιπόλαιη και βεβιασμένη εγκατάσταση, ελλιπή συντήρηση, έλεγχο και επιδιόρθωση, ενώ γνώριζαν ότι και προηγουμένως παρουσιάστηκε πρόβλημα . παραλείποντας έκτοτε να ελέγξουν τους μηχανισμούς ή ελαττωματικότητα που ήταν η γενεσιουργός αιτία του ατυχήματος. Στην παρούσα υπόθεση . αυταπόδεικτο ήταν πλέον ότι η πτώση του εφεσείοντος οφειλόταν στη μη παρουσίαση του κλωβού στον τρίτο όροφο παρά το γεγονός ότι οι θύρες άνοιξαν. Οι λεπτομέρειες αμέλειας έδειχναν κατ΄ ελάχιστον το προβληματικό της λειτουργίας του ανελκυστήρα, ιδιαιτέρως σε ένα χώρο όπου υπήρχε πάντοτε, . συνωστισμός, άτομα που ενδεχομένως δεν συμπεριφέρονταν πάντοτε νηφάλια και συνετά και μάλιστα σε χώρο όπου ο ανελκυστήρας δεν ήταν διαχωρισμένος από το υπόλοιπο κέντρο, αλλά ήταν ενσωματωμένος στον ίδιο το χώρο διασκέδασης και αποτελούσε μέρος αυτού. Ο εφεσείων αναμφίβολα ως θαμώνας και επισκέπτης του χώρου τις πρωϊνές ώρες της 16.3.2003, θεωρείτο «γείτονας» εν τη εννοία της νομολογίας προς τον οποίο οι εφεσίβλητοι 1-3, αλλά και οι εφεσίβλητοι 4, είχαν καθήκον επιμέλειας. Το καθήκον αυτό ως θέμα γειτνίασης δεν αμφισβητείται άλλωστε από οποιονδήποτε από τους εφεσίβλητους. Επομένως το πρώτο συστατικό στοιχείο της αμέλειας είναι δεδομένο. Το δεύτερο στοιχείο, αυτό της διάρρηξης του καθήκοντος επιμέλειας είναι στην περίπτωση το ουσιαστικό ζητούμενο. Με τη μαρτυρία που προσήγαγε ο εφεσείων στοιχειοθετήθηκε ότι επεσυνέβη ατύχημα στο χώρο του ανελκυστήρα σε χρόνο και τόπο όπου για τη λειτουργία του ήταν υπεύθυνοι οι εφεσίβλητοι 1-4. Εκ πρώτης όψεως, σύμφωνα με τη μαρτυρία του εφεσείοντος, ο ίδιος δεν επενέβη είτε στη λειτουργία του ανοίγματος των θυρών ή του ανελκυστήρα ευρύτερα παρά μόνο πάτησε και αυτός, όπως και ο Κυριτσόπουλος, το κουμπί έλευσης του ανελκυστήρα. Εδώ είναι το κατάλληλο σημείο να επισημανθεί ένα από τα ουσιαστικά λάθη του πρωτόδικου Δικαστηρίου κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας. Έθεσε ιδιαίτερο βάρος στον εφεσείοντα παρερμηνεύοντας τη μαρτυρία που προσκόμισε ως ενάγων. Αντιπαράβαλε τη μαρτυρία του Σταύρου Λάμπρου, Μ.Ε.2, με τη μαρτυρία του ίδιου του εφεσείοντος και του Κυριτσόπουλου ως η μαρτυρία του Λάμπρου να είχε άμεση σχέση, και με το πώς ακριβώς συνέβη το ατύχημα, που δεν μπορούσε να είχε. . Εδώ πρέπει να επισημανθεί επίσης το ουσιώδες ότι ουδεμία απολύτως μαρτυρία προσφέρθηκε στο Δικαστήριο ότι ο εφεσείων . συμπεριφερόταν εκείνες τις πρωϊνές ώρες με οποιοδήποτε ανάρμοστο τρόπο. . Αντίθετα, πέραν της μαρτυρίας του ιδίου του εφεσείοντος και του Κυριτσόπουλου, ότι απλώς περίμεναν στην πόρτα του ανελκυστήρα χωρίς ιδιαίτερες κινήσεις ή χειρονομίες μη συνάδουσες με ευπρεπή συμπεριφορά, το γεγονός ότι ο εφεσείων δεν είχε παραβατική συμπεριφορά και δεν είχε καταναλώσει πέραν του ενός ποτού επιβεβαίωσε με τη μαρτυρία της . Μ.Ε.6.. Η μαρτυρία της Παπαθωμά έγινε δεκτή από το Δικαστήριο όσον αφορά τα ουσιώδη γεγονότα . Δεν της έδωσε όμως την αναγκαία σημασία ως προς ό,τι αναφέρθηκε προηγουμένως για τη συμπεριφορά του εφεσείοντος με αποτέλεσμα να καταλήξει στο εντελώς αυθαίρετο συμπέρασμα ότι ο εφεσείων . προκάλεσε με «ηθελημένη (και όχι αθέλητη) ενέργεια του (σπρώξιμο, πίεση, τράβηγμα) το άνοιγμα των θυρών». Και μάλιστα στη συνέχεια το Δικαστήριο επικρίνει τον εφεσείοντα ότι οι θύρες του ανελκυστήρα «Άνοιξαν με την παράλογη και άφρονα επέμβαση του ενάγοντα». Χωρίς όμως ίχνος μαρτυρίας προς τούτο. Περί πιθανολόγησης, όμως μίλησε το Δικαστήριο, αφού: «Οποιαδήποτε άλλη πιθανολόγηση δεν είναι ούτε επιτρεπτή ούτε λογική όπως προσπάθησα να εξηγήσω.». Όμως ένα Δικαστήριο δεν επιτρέπεται να πιθανολογεί, σε επίπεδο εικασιών. Αποφασίζει με βάση την προσκομισθείσα μαρτυρία, την ανάλυση επ΄ αυτής, την αξιολόγηση και τα τελικά ευρήματα του. Δεν εναπόκειται στο Δικαστήριο να εντοπίσει την κατά τη δική του άποψη γενεσιουργό αιτία του ατυχήματος έξω από οποιαδήποτε προς τούτο μαρτυρία. Το κριτήριο παραμένει κατά πόσο η εκδοχή του ενάγοντα προκύπτει ως πιο αληθής παρά όχι, ιδωμένη και εξεταζόμενη από μόνη της κατά ένα αντικειμενικό επίπεδο πιθανότητας και όχι κατά πόσο η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά του εναγομένου, (Baloise Insurance Co. Ltd v. Κατωμονιάτη - πιο πάνω -, Μπούλος Μαρσέλ ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ
(2001)1 Α.Α.Δ. 1858 και Murphy on Evidence 8η έκδ.
(2003)σελ. 81). Και ακριβώς εδώ εντοπίζεται και το έτερο σημαντικό λάθος του Δικαστηρίου. Παραγνώρισε την υπόλοιπη μαρτυρία που ήταν υπέρ του εφεσείοντος και αποτελούσε ασφαλές υπόβαθρο για θετική διαπίστωση στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων περί αμέλειας των εφεσιβλήτων.» Με γνώμονα τις πιο πάνω νομικές αρχές λοιπόν, παρατηρώ τα εξής αναφορικά με την παρούσα υπόθεση. H εκδοχή του ενάγοντα ως προς το πώς είναι που επεσυνέβη το κατ' ισχυρισμό ατύχημα, ως η εν λόγω εκδοχή έχει παρατεθεί αυτούσια πιο πάνω, ήταν θεωρώ λεπτομερής, σταθερή και σε κανένα δε σημείο της μαρτυρίας και ειδικότερα της αντεξέτασης του ο τελευταίος δεν παρέκκλινε της γραμμής που καθόρισε το δικόγραφο του και που προωθήθηκε κατά την ακρόαση. Τα όσα δε αναφέρονται στα ιατρικά πιστοποιητικά και αποδείξεις που κατατέθηκαν ως Τεκ.1 και 2, συνάδουν με την εκδοχή του ενάγοντα ως προς το πώς είναι που τραυματίστηκε στο συγκεκριμένο σημείο του σώματος του ενώ ακόμη και η ώρα που καταγράφεται στα εν λόγω πιστοποιητικά να εξετάστηκε ο ενάγοντας στις 07/04/12, ήτοι στις 0504 (Τεκ.1), συνάδει με τις ώρες που ο τελευταίος ανέφερε. Τα ίδια όμως ισχύουν και σε σχέση με τη μαρτυρία του ΜΕ2, ο οποίος με τη δική του μαρτυρία ως αυτόπτης μάρτυρας, επιβεβαίωσε με την ίδια σταθερότητα και λεπτομέρεια τα όσα ισχυρίστηκε ο ενάγοντας. Σημειώνω εδώ της μαρτυρίας των ενάγοντα και ΜΕ2 της διεξήλθα έχοντας κατά νου και τη θέση της υπεράσπισης ότι μεταξύ των δύο αυτών μαρτύρων υπήρξε ουσιαστική αντίφαση σε σχέση με το σημείο που αμφότεροι ισχυρίστηκαν ότι γλίστρησε ο ενάγοντας ενόψει του ότι, ως υποστήριξε η υπεράσπιση, ο μεν ενάγοντας ισχυρίστηκε ότι γλίστρησε «λίγο πριν το τέλος των σκάλων» ενώ ο ΜΕ2 ότι το ατύχημα έγινε μετά τα πρώτα σκαλιά. Δεν θεωρώ όμως ότι οι αναφορές αυτές συνιστούν αντίφαση και δη την ουσιαστική αντίφαση που υποστηρίζει η υπεράσπιση και αυτό όχι μόνο γιατί η εκτίμηση μιας απόστασης συνιστά ένα καθαρά υποκειμενικό θέμα το οποίο μπορεί να προσεγγισθεί με διάφορους τρόπους και όχι κατ' ανάγκη αντιφατικούς, υπό την έννοια του ότι πρόκειται για δύο διαφορετικές αλλά όχι αλληλοσυγκρουόμενες προσωπικές εκτιμήσεις μιας συγκεκριμένης απόστασης με τον ένα μάρτυρα να χρησιμοποιεί το τέλος της σκάλας για την εκτίμηση του και τον άλλο την αρχή της, αλλά και διότι σε καμία περίπτωση δεν θα ήταν εύλογο υπό τις περιστάσεις να αναμένει κανείς ότι θα έπρεπε κάποιος να προσδιορίσει επακριβώς το συγκεκριμένο σκαλί στο οποίο γλίστρησε ο ενάγοντας ώστε να πείσει για την αλήθεια των ισχυρισμών του. Εδώ βεβαίως θα πρέπει να επισημανθεί και το ότι επί της πραγματικής πτυχής της εκδοχής τους σε σχέση με το επίδικο ατύχημα, η μαρτυρία αμφότερων ενάγοντα και ΜΕ2 παρέμεινε ουσιαστικά αναντίλεκτη εφόσον από πλευράς υπεράσπισης καμία περί του αντιθέτου θετική μαρτυρία δεν προσκομίστηκε. Αντιθέτως η υπεράσπιση περιορίστηκε ουσιαστικά στο να επιχειρήσει όπως μέσω της αντεξέτασης των εν λόγω μαρτύρων υποδειχθούν τυχόν αντιφάσεις ή εγγενείς αδυναμίες στη μαρτυρία τους, εγχείρημα όμως που δεν θεωρώ ότι τελεσφόρησε. Αυτό όχι μόνο διότι στο τέλος, ως θα εξηγήσω πιο κάτω, τα όσα ισχυρίστηκαν οι ενάγοντας και ΜΕ1 σε ουσιαστικό βαθμό επιβεβαιώθηκαν και από το ΜΥ1, αλλά και διότι για την υπεράσπιση της εναγόμενης, η τελευταία και ο ΜΥ1 βασίστηκαν ως επί το πλείστον σε υποθετικούς ισχυρισμούς και πιθανολογήσεις, οι οποίοι ουδέποτε υποστηρίχτηκαν από οποιαδήποτε μαρτυρία. Μάλιστα δε, οι υποθετικοί αυτοί ισχυρισμοί που προώθησε η πλευρά της υπεράσπισης, σε κάποιο βαθμό δεν συνάδαν ούτε μεταξύ τους αλλά ούτε και με το δικόγραφο της εναγόμενης. Ενδεικτικά αναφέρω ότι ενώ μια πτυχή του εν λόγω δικογράφου, η οποία πτυχή προωθήθηκε κατά την ακρόαση, απέδιδε στον ενάγοντα την αποκλειστική ευθύνη για τον τραυματισμό του, μεταξύ άλλων λόγω της παράλειψης του να παρατηρήσει ότι «.υπήρχαν νερά στο κλιμακοστάσιο. με αποτέλεσμα να χάσει την ισορροπία του από μόνος του», καθιστώντας ουσιαστικά έτσι αδιαμφισβήτητο τον ισχυρισμό του τελευταίου ότι όντως γλίστρησε στις σκάλες πάνω σε ποτήρια και υγρά, άλλη πτυχή του δικογράφου της υπεράσπισης, η οποία επίσης προωθήθηκε κατά την ακρόαση, ήταν ότι δεν μπορούσε ο ενάγοντας να είχε γλιστρήσει εκείνη τη νύχτα όταν αναχωρούσε από το κέντρο στις 0400 ως ισχυρίστηκε, εφόσον το κέντρο είχε δια Νόμου υποχρέωση να κλείνει στις 0300, η οποία πτυχή σε κάθε περίπτωση δεν τεκμηριώθηκε με οποιοδήποτε άμεσο ή έμμεσο τρόπο. Δεν είναι όμως μόνο τα πιο πάνω στοιχεία που συνηγορούν υπέρ των όσων ισχυρίστηκαν οι ενάγοντας και ΜΕ
- Από τη μαρτυρία του ΜΥ1 προκύπτει ότι, ενόσω το κέντρο ήταν ανοικτό και λειτουργούσε, η εναγόμενη γνώριζε ότι οι θαμώνες χρησιμοποιούσαν τις σκάλες της πολυκατοικίας όχι μόνο για να μεταβούν από και προς το κέντρο αλλά και όταν εξέρχονταν προσωρινά από το κέντρο για να καπνίσουν, οπόταν και παρέμεναν στις σκάλες για κάποιο χρονικό διάστημα. Από την ίδια μαρτυρία προκύπτει επίσης ότι για το μέρος εκείνο του κλιμακοστασίου της πολυκατοικίας που οδηγούσε από και προς το κέντρο τουλάχιστο, ήτοι το μέρος που χρησιμοποιούσαν οι θαμώνες, η εναγόμενη γνώριζε ότι δεν ήταν ασύνηθες φαινόμενο οι εν λόγω θαμώνες να αφήνουν εκεί ακαθαρσίες κατά τη διάρκεια της νύχτας αλλά και αναγνώριζε ότι κάποια ευθύνη είχε και η ίδια για την καθαριότητα του συγκεκριμένου μέρους από τις ακαθαρσίες αυτές, εξ' ου και οι σχετικές οδηγίες προς το συνεργείο καθαρισμού. Πρόσθετα τούτων όμως, ο ΜΥ1 επιβεβαίωσε ουσιαστικά τον ενάγοντα και ως προς το ότι σε νυχτερινά κέντρα όπως το επίμαχο, δεν ήταν ασύνηθες ούτε το φαινόμενο κάποιος θαμώνας να επιχειρήσει κατά τη διάρκεια της νύχτας να μεταφέρει το ποτήρι του εκτός του κέντρου. Γιατί άλλωστε ο ΜΥ1 να ισχυριστεί ότι η εναγόμενη είχε αναθέσει σε συγκεκριμένο πρόσωπο από το προσωπικό της να ελέγχει τους θαμώνες κατά την έξοδο τους από το κέντρο ώστε να τους εμποδίζει από το να ενεργήσουν με το συγκεκριμένο τρόπο, αν δεν ήταν σε γνώση της τελευταίας ότι αυτό ήταν κάτι που συνήθιζε να γίνεται; Η προσπάθεια δε του ΜΥ1 και γενικότερα της εναγόμενης να ρίξει σκιά σε σχέση με την πιθανή προέλευση των ποτηριών και των υγρών που τύγχανε να αφεθούν στις σκάλες πλησίον της εισόδου - εξόδου του κέντρου ώστε να αποσυνδεθεί από αυτά, ήτοι ότι ενδεχομένως να τα άφησαν οι άλλοι ένοικοι της πολυκατοικίας και δη τα πρόσωπα που επισκέπτονταν το ιδιωτικό πανεπιστήμιο και την καφετέρια του, παρέμεινε στο τέλος να συνιστά έναν καθαρά θεωρητικό και υποθετικό ισχυρισμό, τον οποίο καμία μαρτυρία δεν προσκομίσθηκε για να τον στηρίξει. Μάλιστα δε, όταν τέθηκε στο ΜΥ1 το εύλογο ερώτημα κατά πόσο μετά τα μεσάνυχτα λειτουργούσε στο κτήριο οποιαδήποτε επιχείρηση που πρόσφερε ποτά σε γυάλινα ποτήρια άλλη από το επίμαχο κέντρο, ο τελευταίος δήλωσε άγνοια για το θέμα αυτό, παρά όμως το ότι ήταν ο ίδιος που το ήγειρε πρώτος. Η επί του προκειμένου θέση του ενάγοντα από την άλλη, ήτοι ότι για να υπάρχουν κατά τις πρωινές ώρες γυάλινα ποτήρια με ποτό στις σκάλες που βρίσκονταν μόλις 2μ. από την είσοδο-έξοδο ενός νυχτερινού κέντρου το οποίο λειτουργούσε μέχρι εκείνες τις πρωινές ώρες σερβίροντας ποτά σε γυάλινα ποτήρια και του οποίου οι θαμώνες χρησιμοποιούσαν το συγκεκριμένο μέρος του κλιμακοστασίου τόσο κατά την προσέλευση και την αναχώρηση τους, όσο και κατά την παραμονή τους εκεί, συνεπάγεται ως θέμα κοινής λογικής ότι τα εν λόγω ποτήρια και υγρά προήλθαν από το εν λόγω κέντρο, είναι και λογική, και αληθοφανής αλλά και υποστηρίζεται από τα όσα άλλα έχω ήδη αναφέρει. Στο σημείο αυτό όμως δεν θα μπορούσε να παραγνωριστεί και το εξής σημαντικό στοιχείο. Ο ενάγοντας ισχυρίστηκε ότι στην είσοδο του κτηρίου «.υπήρχαν 1- 2 άτομα που έκαναν την υποδοχή χωρίς κρατήσεις.». Σε άλλο σημείο της μαρτυρίας του δε, ο ενάγοντας ανέφερε ότι όταν έπεσε στο έδαφος κατά την κάθοδο του προς το ισόγειο όπου ήταν η έξοδος του κτηρίου και που βρίσκονταν τα προαναφερθέντα άτομα της υποδοχής, «.εκείνη την ώρα μας κατάλαβε το παιδί και ήρθε. Με ρώτησε τι συμβαίνει, με είδε ότι είχα πέσει.». Ο ισχυρισμός αυτός του ενάγοντα, ότι δηλαδή κατά τη λειτουργία του κέντρου, η υποδοχή και ο έλεγχος των προσώπων που το επισκέπτονταν γινόταν από προσωπικό της εναγόμενης πολύ πριν τον όροφο όπου βρισκόταν η είσοδος - έξοδος του κέντρου και συγκεκριμένα από την είσοδο - έξοδο του κτηρίου και πριν ακόμη φτάσει κάποιος στις σκάλες και τον ανελκυστήρα που οδηγούσαν στο κέντρο, ισχυρισμός ο οποίος παρέμεινε μέχρι τέλους αναντίλεκτος αφού ουδέποτε αντικρούσθηκε από πλευράς υπεράσπισης, καταδεικνύει ότι ο φυσικός έλεγχος του χώρου από την εναγόμενη δεν περιοριζόταν μόνο στην είσοδο - έξοδο του κέντρου ως ισχυρίστηκε ο ΜΥ1, αλλά επεκτείνετο από και μέχρι την είσοδο - έξοδο του κτηρίου, πεδίο εμβέλειας δηλαδή το οποίο κάλυπτε και το μέρος του κλιμακοστασίου που οδηγούσε από και προς το κέντρο. Η εκδοχή του ενάγοντα και του ΜΕ2 ως προς τις συνθήκες κάτω από τις οποίες επεσυνέβη ο παραδεκτός τραυματισμός του πρώτου συνεπώς, ιδωμένη και εξεταζόμενη από μόνη της αλλά και υπό το φως του συνόλου της προσκομισθείσας μαρτυρίας καθώς και των κοινών και μη αμφισβητούμενων γεγονότων, κρίνεται, κατά ένα αντικειμενικό επίπεδο πιθανότητας με βάση και τα όσα λέχθηκαν στην KN ZOO ανωτέρω, πλήρως αξιόπιστη. Αντιθέτως, για τους λόγους που έχω επίσης εξηγήσει, η περί του αντιθέτου μαρτυρία του ΜΥ1 δεν μπορεί να γίνει αποδεχτή και απορρίπτεται. Στη βάση της πιο πάνω αξιολόγησης της μαρτυρίας επομένως, προβαίνω σε περαιτέρω ανάλογο εύρημα ότι οι συνθήκες κάτω από τις οποίες τραυματίστηκε ο ενάγοντας ήταν ως ισχυρίστηκαν οι μάρτυρες της πλευράς του τελευταίου. Περαιτέρω δε, εφόσον κατά τη διάρκεια λειτουργίας του κέντρου, η εναγόμενη ασκούσε φυσικό έλεγχο στο χώρο από την είσοδο - έξοδο του κτηρίου μέχρι και την είσοδο - έξοδο του κέντρου στον όροφο που αυτό βρισκόταν, ήτοι στο χώρο εντός του οποίου βρίσκονταν τουλάχιστο οι σκάλες που οδηγούσαν από και προς το κέντρο και το σημείο όπου γλίστρησε ο ενάγοντας, γνώριζε ότι το συγκεκριμένο μέρος του κλιμακοστασίου το χρησιμοποιούσαν συνεχώς οι επισκέπτες του κέντρου τόσο γιατί ήταν ο ένας από τους δύο μόνους τρόπους που υπήρχαν για σκοπούς μετάβασης από και προς το κέντρο όσο και κατά την προσωρινή τους έξοδο για να καπνίσουν, γνώριζε ότι δεν ήταν ασύνηθες φαινόμενο όπως όταν κάποιος θαμώνας αποφάσιζε να εξέλθει του κέντρου για οποιοδήποτε λόγο κατά τη διάρκεια της νύχτας ενδέχετο να μεταφέρει το ποτήρι του εκτός του κέντρου και τέλος εφόσον γνώριζε ότι το μέρος εκείνο του κλιμακοστασίου λερωνόταν συχνά από ακαθαρσίες και σκουπίδια που άφηναν οι θαμώνες του κέντρου κατά την έξοδο τους από αυτό και αναγνώριζε ότι για το λόγο αυτό είχε και η ίδια ευθύνη να το καθαρίζει, όφειλε θεωρώ η εναγόμενη, αν όχι να γνωρίζει ανά πάσα στιγμή την κατάσταση του μέρους εκείνου του κλιμακοστασίου, τουλάχιστο να διασφαλίζει ότι αυτό θα ήταν ασφαλές να χρησιμοποιηθεί από τον οποιοδήποτε και δη τον οποιοδήποτε επισκέπτη του κέντρου της ως τέτοιος επισκέπτης ήταν ο ενάγοντας. Υπό τις περιστάσεις, λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των ευρημάτων μου, των όσων έχω αναφέρει ως προς το πεδίο του φυσικού ελέγχου που διαπιστώνεται να ασκούσε στο χώρο η εναγόμενη, το τι γνώριζε και το τι όφειλε να γνωρίζει η τελευταία αναφορικά με τις πράξεις και παραλείψεις των θαμώνων του κέντρου της, καθώς επίσης και ότι κατά τον επίδικο χρόνο ο ενάγοντας συνιστούσε νόμιμο επισκέπτη του κέντρου για τον οποίο δεν υπάρχει οποιαδήποτε μαρτυρία που να υποδηλοί ότι ενήργησε με οποιοδήποτε ανάρμοστο ή αμελή τρόπο ενόσω ήταν τέτοιος επισκέπτης, κρίνω, με γνώμονα τις εφαρμοστέες νομικές αρχές που ανέφερα ανωτέρω, ότι παρέχεται ασφαλές υπόβαθρο για θετική διαπίστωση στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων περί επίδειξης αμέλειας από πλευράς της εναγόμενης και πρόκλησης στον ενάγοντα ζημιών και βρίσκω ανάλογα. Προχωρώ συνεπώς να εξετάσω το θέμα αυτό των ζημιών του ενάγοντα. Ως προς τις ειδικές ζημιές του ενάγοντα, οι οποίες είναι νομολογημένο ότι ως τέτοιες ζημιές πρέπει να δικογραφούνται και να αποδεικνύονται αυστηρά και το πρόσωπο που διεκδικεί αποζημιώσεις αναμένεται να αποδείξει με σαφήνεια και με συγκεκριμένα στοιχεία το ύψος τους. Δεν είναι αρκετό να παραμείνει σ΄ ό,τι προβάλλει με τα δικόγραφα του (βλ. ΣΟΦΙΑ ΣΠΥΡΟΥ ν. ΝΙΚΟΛΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΗΣ ΑΠΟΒΙΩΣΑΣΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, ECLI:CY:AD:2018:A144, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 29/12, 2/4/2018), υπενθυμίζω ότι ο τελευταίος περιόρισε την επί του προκειμένου αξίωση του σε €939,29 ιατρικά έξοδα, €3.300 ως απώλεια εισοδημάτων από 07/04/12 - 07/07/12 και €1.200 ως απώλεια φιλοδωρήματος για την ίδια περίοδο. Επί αυτών των κονδυλίων σημειώνω τα εξής. Όσον αφορά το κονδύλι σε σχέση με την απώλεια εισοδημάτων, υπενθυμίζω ότι είναι παραδεκτό ότι συνεπεία του επίδικου τραυματισμού, ο ενάγοντας απουσίαζε από την εργασία του για περίοδο τριών μηνών και ότι ο μηνιαίος μισθός του ήταν τότε €1100, ήτοι €3300 στο σύνολο. Από το συνολικό όμως αυτό ποσό των €3300 θα πρέπει να αφαιρεθεί το ποσό των €2000 που ο ίδιος ο ενάγοντας ανέφερε ότι έλαβε ως επίδομα ασθενείας από τις κοινωνικές ασφαλίσεις, ενώ το επιπλέον ποσό των €1200 που ο τελευταίος αξίωσε ως αναμενόμενα φιλοδωρήματα, αυτό, όπως και ο ίδιος ο ενάγοντας αναγνώρισε κατά την ακρόαση, δεν περιλαμβάνεται ούτε στις καταστάσεις μισθοδοσίας του, ούτε και υπάρχει οποιοδήποτε στοιχείο που να τεκμηριώνει την εν λόγω αξίωση. Αυτό προφανώς διότι ως είναι κοινώς γνωστό, τα άτυπα φιλοδωρήματα που τυγχάνει να λαμβάνει κάποιος σερβιτόρος και τα οποία δεν επιβάλλεται δυνάμει νομοθεσίας ή σύμβασης να χρεώνονται στους πελάτες, δεν είναι ούτε σταθερά αλλά ούτε και εγγυημένη μορφή εισοδήματος Από τα συγκεκριμένα κονδύλια συνεπώς, ο ενάγοντας απέδειξε ότι δικαιούται μόνο το ποσό των €
- Όσον αφορά τώρα τα ιατρικά έξοδα που αξιώνει ο ενάγοντας, αν και ο τελευταίος ζητά το συνολικό σχετικό ποσό των €939,29, εντούτοις τα ιατρικά πιστοποιητικά και βεβαιώσεις που παρουσίασε και τα οποία δεν αμφισβητήθηκαν, αποδεικνύουν μόνο το ποσό των €39,
- Ως εκ τούτου, το ποσό των €39,29 είναι και το μόνο ποσό που δικαιούται να λάβει ο ενάγοντας σε σχέση με αυτό το κονδύλι αποζημιώσεων. Στη βάση των πιο πάνω συνεπώς προκύπτει ότι ο ενάγοντας δικαιούται ως ειδικές ζημιές από την εναγόμενη το ποσό των €1339,
- Στρέφομαι τώρα στις γενικές αποζημιώσεις που δικαιούται ο ενάγοντας. Υπενθυμίζω ότι είναι παραδεκτό ότι ο τελευταίος υπέστη κάκωση στην αριστερή ποδοκνημική, η οποία κάκωση δεν έχει αμφισβητηθεί ότι σύμφωνα με τα κυβερνητικά ιατρικά πιστοποιητικά που κατατέθηκαν, είχε καταταχτεί ιατρικά στην κατηγορία του κατάγματος της ποδοκνημικής (βλ. Τεκ.2). Δεν έχει επίσης αμφισβητηθεί ότι για τη θεραπεία του ενάγοντα χρειάστηκε να τοποθετηθεί γύψος στο τραυματισμένο μέλος του για περίοδο τριών μηνών με όλες τις δυσμενείς συνέπειες που κάτι τέτοιο εύλογα συνεπάγεται για την καθημερινότητα του τελευταίου, ήτοι πόνος, ταλαιπωρία και δυσκολία στη μετακίνηση. Οι εν λόγω συνέπειες άλλωστε εύλογα προκύπτουν και από το παραδεκτό γεγονός ότι στον ενάγοντα είχε χορηγηθεί αναγκαστική άδεια απουσίας από την εργασία του καθ' όλο αυτό το τρίμηνο διάστημα ανάρρωσης,. Θέματα καταλοίπων ή πρόκληση κάποιας άλλης πιο εξειδικευμένης ζημιάς στον ενάγοντα δεν δικογραφούνται και συνεπώς τέτοια θέματα δεν θα με απασχολήσουν και για σκοπούς υπολογισμού των γενικών αποζημιώσεων θα θεωρήσω ότι στη λήξη των τριών μηνών, ο ενάγοντας είχε αποθεραπευτεί πλήρως. Αναφορικά λοιπόν με τις γενικές αποζημιώσεις που δικαιούται ο ενάγοντας σε σχέση με τα τραύματα, πόνο και ταλαιπωρία που υπέστη, ως αυτά καταγράφονται ανωτέρω, έλαβα υπόψη μου τις σχετικές αρχές ως προς το σκοπό των γενικών αποζημιώσεων, το μέτρο υπολογισμού τους και το βοηθητικό αλλά όχι δεσμευτικό των ποσών που διαχρονικά επιδικάσθηκαν σε παρόμοιες υποθέσεις από τη νομολογία, ως οι εν λόγω αρχές διατυπώθηκαν μεταξύ άλλων στις Μαυροπετρή ν. Λουκά
(1995)1 Α.Α.Δ. 66, Ταμπούρας ν. Κολάνη
(2008)1(Α) Α.Α.Δ. 384, Σπύρου v. Χαραλάμπους
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 298 και Daria Novichkova ν. Θέμη Βλάβη,
(2012)1 Α.Α.Δ. 1111. Σε κάθε υπόθεση βέβαια, είναι ανάγκη να γίνονται οι αναγκαίες προσαρμογές έχοντας υπόψη τα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης και να συνυπολογίζεται η μείωση, με την πάροδο του χρόνου, της αξίας του χρήματος (βλ. Φοινικαρίδης άλλη ν. Γεωργίου άλλων
(1991)1 ΑΑΔ 475) Έλαβα συνεπώς υπόψη μου ότι σε υποθέσεις όπου υπήρχαν παρόμοιοι τραυματισμοί αλλά σοβαρότερης μορφής και δη με σοβαρά κατάλοιπα και για τους οποίους τραυματισμούς χρειάστηκε να γίνουν και εξειδικευμένες χειρουργικές επεμβάσεις, επιδικάσθηκαν ποσά από €10.000 μέχρι και €25.000 (βλ. Παναγή Aνδρέας ν. Xλόης Παναγιώτου
(2008)1 ΑΑΔ 1267, Κωνσταντίνου ν. Χριστοφή
(2003)1 Α.Α.Δ. 11, Νεάρχου Κώστας ν. Σάββα Στεφανίδη και Άλλης,(ως διαχειριστών της περιουσίας του αποβιώσαντα Φρίξου Στεφάνου) και Άλλων
(2003)1 ΑΑΔ 351 και Αριστείδου ν. Σιαηλή
(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 617). Στην παρούσα περίπτωση, αν και δεν παραγνωρίζεται ότι ο τραυματισμός του ενάγοντα συνίστατο σε κάταγμα εντούτοις δεν ήταν ιδιαίτερα σοβαρός τραυματισμός, δεν χρειάστηκε να γίνει οποιαδήποτε χειρουργική επέμβαση παρά μόνο να τοποθετηθεί γύψος για τρεις μήνες και δεν υπάρχουν οποιαδήποτε κατάλοιπα. Καθοδηγούμενος λοιπόν από τις πιο πάνω αποφάσεις και λαμβάνοντας περαιτέρω υπόψη μου τον επηρεασμό της αξίας του χρήματος αναλόγως του πότε αποφασίστηκαν οι εν λόγω υποθέσεις, κρίνω ως κατάλληλο ποσό γενικών αποζημιώσεων για τον εδώ ενάγοντα το ποσό των €5.000. Στη βάση όλων των πιο πάνω συνεπώς, η αγωγή επιτυγχάνει και εκδίδεται απόφαση υπέρ του ενάγοντα και εναντίον των εναγομένων για το ποσό των €1339,29 ως ειδικές αποζημιώσεις και για το ποσό των €5.000 ως γενικές αποζημιώσεις. Όσον αφορά τον τόκο που δικαιούται ο ενάγοντας σε σχέση με τα πιο πάνω ποσά, σχετικές είναι οι πρόνοιες του αρ. 58Α του Κεφ. 148 και οι υποθέσεις Φοινικαρίδης κ.α. ν. Γεωργίου κ.α.
(1991)1 ΑΑΔ 475, Καμπούρης ν. Εταιρείας Βιοχρώμ Λτδ
(2005)1 (Β) ΑΑΔ 1246 και Xριστοδούλου Aνδρέας ν. Θεοδώρας Aγαθοκλέους
(1997)1 ΑΑΔ 396 - «.Επιδικάζεται δε τόκος επί μεν των ειδικών αποζημιώσεων από την έγερση του αγώγιμου δικαιώματος μέχρι την απόφαση αλλά μειωμένος κατά το μισό για να αντισταθμισθεί το ότι δεν προκύπτει όλη η ζημιά από την αρχή, επί δε των γενικών αποζημιώσεων από την επίδοση της αγωγής στον εναγόμενο μέχρι την απόφαση.». Σημειώνω συνεπώς ότι το επίδικο ατύχημα επεσυνέβη στις 07/04/12, ότι για τη θεραπεία του ενάγοντα χρειάστηκαν 3 μήνες, ότι η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε στις 14/11/12, ότι η αγωγή δεν κατέστη δυνατό να επιδοθεί στην εναγόμενη παρά μόνο 1½ χρόνο μετά την καταχώρηση της, ήτοι στις 12/05/14 και ότι η Ε/Α καταχωρήθηκε ένα χρόνο αργότερα, ήτοι στις 11/06/15. Σημειώνω επίσης ότι οι λόγοι για τους οποίους χρειάστηκε 1 ½ χρόνος για να επιδοθεί η αγωγή στην εναγόμενη έχουν ήδη εξεταστεί από άλλους αδελφούς Δικαστές οι οποίοι επιλαμβάνονταν της παρούσας υπόθεσης στο παρελθόν και οποίοι έχουν κρίνει ότι για το θέμα αυτό δεν ευθύνεται ο ενάγοντας. Παρά όμως το ότι είμαι δεσμευμένος από την επί του προκειμένου κρίση των αδελφών Δικαστών, εντούτοις δεν μπορώ να παραγνωρίσω ότι καμία εξήγηση δεν έχει δοθεί από πλευράς ενάγοντα ως προς το γιατί στη συνέχεια χρειάστηκε πέραν του ενός χρόνου για να καταχωρηθεί η Ε/Α, στοιχείο το οποίο θα πρέπει θεωρώ να ληφθεί υπόψη κατά τον υπολογισμό του τόκου σε σχέση με τις αποζημιώσεις που δικαιούται ο ενάγοντας. Κρίνω συνεπώς ότι δεν δικαιολογείται να επιδικαστεί τόκος επί των πιο πάνω ποσών των γενικών και ειδικών αποζημιώσεων του ενάγοντα από την ημερομηνία του ατυχήματος ή της καταχώρισης της αγωγής, αλλά από τις 11/06/15 που καταχωρήθηκε η Ε/Α, και ασκώντας τη διακριτική μου ευχέρεια επί του θέματος εκδίδω ανάλογη διαταγή. Όσον αφορά τα έξοδα της υπόθεσης, εκτός αν υπάρχει οποιαδήποτε πληρωμή στο Δικαστήριο, θέμα για το οποίο θα προχωρήσω να ακούσω τους συνηγόρους, αυτά επιδικάζονται υπέρ ενάγοντα και εναντίον εναγόμενης ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στην κλίμακα των επιδικασθέντων ποσών πλέον νόμιμο τόκο από σήμερα και ΦΠΑ. (Υπ.) ................ Λ. Πασχαλίδης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο