PRIMETEL PLC ν. ΑΡΧΗΣ ΤΗΛΕΠΟΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΚΥΠΡΟΥ, Αρ. Αγ. 2911/13, 30/10/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2020:A437 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Ν. Γιαπανά, Π. Ε. Δ. Αρ. Αγ. 2911/13 PRIMETEL PLC Ενάγουσα/Αιτήτρια Και ΑΡΧΗΣ ΤΗΛΕΠΟΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΚΥΠΡΟΥ Εναγομένων/Καθ' ων η Αίτηση ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡ. 3.6.20 Ημερομηνία: 30.10.20 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Ενάγουσα - Αιτήτρια: κα Κ. Χατζηαναστάση Για Εναγόμενους - Καθ ων η αίτηση: κα Ν. Χατζηιωάννου Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα αίτηση η ενάγουσα - αιτήτρια επιζητά διάταγμα αναστολής της παρούσας αγωγής, μέχρι εκδίκασης της Αναθεωρητικής Έφεσης υπ' αριθμό 127/19, που υπεβλήθη εναντίον της απόφασης του Διοικητικού Δικαστηρίου Κύπρου, που εκδόθηκε στα πλαίσια της προσφυγής με αριθμό 741/13. Υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση, στην οποία γίνεται αναφορά στο ιστορικό και την πορεία τόσο της αγωγής, όσο και της πιο πάνω προσφυγής και Αναθεωρητικής Έφεσης. Οι εναγόμενοι έφεραν ένσταση στο αίτημα προβάλλοντας σειρά λόγων για τους οποίους η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Η ένσταση δεν συνοδεύεται από ένορκη δήλωση, αφού ως καταγράφεται στο σώμα της, τα γεγονότα φαίνονται στο φάκελο του δικαστηρίου. Για υπάρχει μια πλήρης εικόνα των επιδίκων θεμάτων, η ενάγουσα δια της αγωγής αξιώνει εναντίον των εναγομένων αποζημιώσεις για παραβίαση των προνοιών του Περί Προστασίας του Ανταγωνισμού Νόμου Ν.13
(1)/08 και του Άρθρου 102 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ως ο μοναδικός δυνητικός προμηθευτής χωρητικότητας σε υποθαλάσσια καλωδιακά συστήματα στη χονδρική αγορά. Η βάση της αγωγής στηρίζεται σε απόφαση που εξέδωσε η Ε.Π.Α, Αρ.6/13, ημερ.25.1.13, διαπιστώνοντας παράβαση του Άρθρου 6
(1)(α) του Νόμου εκ μέρους των εναγομένων. Οι εναγόμενοι με την υπεράσπιση τους, αναφορικά την πιο πάνω απόφαση της Ε.Π.Α, αναφέρουν ότι αυτή είναι εσφαλμένη και ότι την προσέβαλαν, δια της υπ' αριθμό 741/13 προσφυγής. Ανταπαιτούν δε εναντίον της ενάγουσας αποζημιώσεις. Μετά την συμπλήρωση των δικογράφων, στις 10.6.19, εκδόθηκε απόφαση του Διοικητικού Δικαστηρίου, στην πιο πάνω προσφυγή που υπέβαλαν οι εναγόμενοι, και η πιο πάνω απόφαση της Ε.Π.Α ακυρώθηκε, για τους λόγους που φαίνονται στην πιο πάνω απόφαση του Διοικητικού Δικαστηρίου, τεκμ.2 στην αίτηση. Ως αποτέλεσμα αυτής, ως αναφέρει η ομνύουσα για τους αιτητές, η απόφαση έχει εξαφανιστεί, και ως εξ αυτής, ελλείπει το πραγματικό υπόβαθρο το οποίο επικαλείτο η ενάγουσα για να αποδείξει τις ζημιές που υπέστη. Εναντίον της πιο πάνω απόφασης έχει υποβληθεί Έφεση, η υπ' αριθμό 127/19 Αναθεωρητική Έφεση, η οποία και εκκρεμεί. Τυχόν επιτυχία της Έφεσης, θα αναβιώσει την απόφαση της Ε.Π.Α, ενώ τυχόν απόρριψή της, θα οδηγήσει σε επανεξέταση εκ μέρους της Ε.Π.Α με σκοπό την έκδοση νέας απόφασης. Στη βάση των πιο πάνω γεγονότων, σύμφωνα με την ομνύουσα για την αιτήτρια, συντρέχουν όλες οι περιστάσεις για να ασκηθεί η σύμφυτη εξουσία του δικαστηρίου για την έκδοση διατάγματος αναστολής της διαδικασίας, μέχρι εκδικάσεως της πιο πάνω Αναθεωρητικής Εφέσεως. Η αίτηση στηρίζεται στην Δ.35, Θ.18 - 19, Δ.39, 48 Θ. 1-4, 8-9 και στην Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, καθώς και στον Ν.14/60 αρ.31 και
- Το πραγματικό υπόβαθρο όπως αυτό αναδύεται από την ένορκη δήλωση της ομνύουσας για την αιτήτρια, προκύπτει ότι είναι παραδεκτό. Οι δυο πλευρές κατά την ακρόαση της αίτησης προχώρησαν με γραπτές αγορεύσεις προωθώντας τις αντίστοιχες θέσεις τους. Το δικαστήριο έχει μελετήσει και έχει πλήρως υπόψη του όσα αντιστοίχως προωθούν οι συνήγοροι δια των αγορεύσεων τους. Απαντήσεις θα δοθούν δια του σκεπτικού της παρούσας απόφασης. Η Δ.35, Θ.18, που αποτελεί την βάση του αιτήματος, προνοεί ότι η Έφεση δεν επενεργεί ως αναστολή εκτέλεσης ή διαδικασίας στην απόφαση που εφεσιβάλλεται, εκτός κατόπιν διαταγής του δικαστηρίου. Ειδικότερα ότι: «
- An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order; and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been directed. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given». Σχετικό επίσης είναι και το άρθρο 47 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60, το οποίο ρητώς αναφέρεται στην αναστολή εκτέλεσης της δικαστικής απόφασης. Στην υπόθεση Γεναγρίτη ν. Εργολάβων Οικοδομών Κώστας Παναγή (Λυσιώτης) Λτδ
(2014)1 Α.Α.Δ. 2549 υπεδείχθη ότι: « . αντικείμενο για αναστολή της διαδικασίας δυνάμει της Δ.35 Ο.18 είναι η επιβληθείσα από τη δικαστική απόφαση, θετική υποχρέωση. Δεν αποτελεί αντικείμενο αναστολής, η παγοποίηση ή ο προσωρινός παραμερισμός της ίδιας της απόφασης. Προκύπτει επομένως ότι η Δ.35 θ. 18 δεν τυγχάνει εφαρμογής επί αρνητικών η απορριπτικών αποφάσεων. Και αυτό διότι δεν είναι δυνατή η αναστολή άρνησης χορήγησης θεραπείας στο κατώτερο Δικαστήριο, εφόσον δεν επιβάλλεται οτιδήποτε και δεν υπάρχει οτιδήποτε προς εκτέλεση. Έπεται ότι δεν καλείται είτε το κατώτερο Δικαστήριο, είτε το Ανώτατο Δικαστήριο να ασκήσει διακριτική ευχέρεια εξισορρόπησης των διαφόρων παραγόντων που παραπέμπουν στο να μην αποστερείται ο επιτυχών διάδικος τους καρπούς της απόφασης και από την άλλη να μην καθίσταται ατελέσφορη και αναποτελεσματική η διαδικασία της έφεσης σε περίπτωση επιτυχίας της». Στην Παπακόκκινου κ.ά ν. Γενικές Ασφάλειες Κύπρου
(1997)1 Α.Α.Δ. 692, υπεδείχθη ότι η διαταγή «δεν αποβλέπει στην αναστολή ευρύτερης διαδικασίας από την οποία προέκυψε ενδιάμεση απόφαση αλλά μόνο της διαδικασίας που εκπορεύεται αυτοτελώς από απόφαση της οποίας σκοπείται η ικανοποίηση». Κρίνεται πως η ουσία της επιζητούμενης θεραπείας, δηλαδή η αναστολή της παρούσης διαδικασίας δεν μπορεί να αντλήσει έρεισμα από την Δ.35, Θ.18 όπως ούτε και από το αρ.47 του Νόμου 14/60. Η υπόθεση In Res E.S. (An Infant)
(1986)1 C.L.R 119, καθώς και οι υποθέσεις Fotiou and another v. Petrolina Ltd
(1984)1 C.L.R 708, και Aftomata Eleourgia v. Holy Monastery of Mahera
(1986)1 C.L.R 524, υποδεικνύουν ότι η Δ.35 Θ.18 δεν αποτελεί μέσο για αναστολή της διαδικασίας, ή την παρεμπόδιση της συνέχισης της μέχρι την ακρόαση της Έφεσης. Τέτοιο μέτρο μπορεί να διαταχθεί μόνο δυνάμει του αρ.155.4 του Συντάγματος με διάταγμα prohibition, ήτοι ένταλμα απαγόρευσης συνέχισης της διαδικασίας. Από τις πιο πάνω αποφάσεις, προκύπτει ότι το θέμα δεν ανάγεται στην διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου, ως εισηγείται η πλευρά των αιτήτριας, αλλά εφαρμογής των πιο πάνω δικονομικών διατάξεων, όπως αυτές έχουν ερμηνευτεί από τη νομολογία. Εκείνο που υποδεικνύεται στις πιο πάνω αποφάσεις, είναι ότι ο όρος διαδικασία (stay of proceedings), που απαντάται στην Θεσμό 18 της Διαταγής 35, αφορά ουσιαστικά τις θετικές υποχρεώσεις που προκύπτουν από μια απόφαση και όχι την αναστολή της ευρύτερης διαδικασίας εκδίκασης της (Παπακόκκινου ανωτέρω). Στην In Res E.S. ανωτέρω, επεξηγούνται ως τέτοια παραδείγματα ότι αποτελούν οι διαδικασίες κατάσχεσης εις χείρας τρίτου, καθώς και διαδικασίες για ακύρωση καταδολιευτικών μεταβιβάσεων δυνάμει του Κεφ.62. Στην ουσία, και υπό όποιο φακό και αν εξεταστεί το αίτημα, το διάταγμα αναστολής της παρούσας αγωγής, μέχρι εκδικάσεως της Εφέσεως επί της ρηθείσης αποφάσεως που υπεβλήθη σε άλλη, ουσιαστικά, διαδικασία, πέραν του ότι δεν επιβάλλει κάποια θετική υποχρέωση, πρόκειται για έργο που ανάγεται στην αποκλειστική δικαιοδοτική σφαίρα του Ανωτάτου Δικαστηρίου, δυνάμει του Αρ.155.4 του Συντάγματος. Στην υπόθεση Εμπεδοκλής Αρ.2
(2009)1 Α.Α.Δ. 986, συνοψίζεται η νομολογία, και αναφέρθησαν τα ακόλουθα: «Θα πρέπει αρχικώς, να προσδιοριστεί ποιο είναι το αντικείμενο της δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου με βάση τη Δ.35, θ.18 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Το θέμα αναλύθηκε με σαφήνεια στην υπόθεση Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ v. Λύρα κ.ά. (Αρ. 1)
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1384, όπου αναφέρεται στις σελ. 1386 και 1387 ότι: «Το αντικείμενο της δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου βάσει της Δ.35, θ.18 είναι η αναστολή θετικής υποχρέωσης ή καθήκοντος το οποίο επιβάλλεται από την απόφαση η οποία εφεσιβάλλεται. Το αντικείμενο της αναστολής είναι η υποχρέωση ή καθήκον που επιβάλλεται από την απόφαση, και όχι η παγοποίηση ή ο προσωρινός παραμερισμός της απόφασης η οποία εφεσιβάλλεται. Η θέση αυτή προκύπτει ευθέως από τις αποφάσεις. (Fotiou and Another v. Petrolina Ltd
(1984)1 C.L.R. 708, In re E.S. (an infant)
(1986)1 C.L.R. 119. Βλ. επίσης Aftomata Eleourgia v. Monastery of Mahera
(1986)1 C.L.R. 524). H Δ.35, θ.18 δεν αποτελεί μέσο για την αναστολή της διαδικασίας ενώπιον του πρωτοδίκου Δικαστηρίου ή την παρεμπόδιση της συνέχισης της μέχρι την ακρόαση της έφεσης. Η απαγόρευση (prohibition), της συνέχισης της διαδικασίας μπορεί να διαταχθεί μόνο με ένταλμα (prohibition), βάσει του Άρθρου 155.4 του Συντάγματος». Για τους πιο πάνω λόγους η αίτηση δεν μπορεί να έχει αίσια κατάληξη και ως εκ τούτου απορρίπτεται. Τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα και επιδικάζονται υπέρ των εναγομένων - καθ' ων η αίτηση και σε βάρος της αιτήτριας - ενάγουσας. Θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Θα είναι καταβλητέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) .................. Ν. Γιαπανάς, Π.Ε.Δ. Πρωτοκολλητής Πιστό Αντίγραφο cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο