← Κύπρος

Κυπριακού Οργανισμού Αναπτύξεως Γης ν. Μωυσέως κ.α., Αρ. Αγωγής: 4657/17, 16/10/2020

Κυπριακού Οργανισμού Αναπτύξεως Γης ν. Μωυσέως κ.α., Αρ. Αγωγής: 4657/17, 16/10/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2020:A461 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4657/17 Μεταξύ: Κυπριακού Οργανισμού Αναπτύξεως Γης Ενάγοντες και

  1. XXXXX Μωυσέως Εναγόμενης ------------------------------------------- Αίτηση από Εναγόμενη ημερομηνίας 13/05/2019 για παραμερισμό της απόφασης ημερ. 25/09/2018 Ημερομηνία: 16 Οκτωβρίου, 2020 Εμφανίσεις: Για Αιτήτρια -Εναγόμενη: κ. Βασιλακάς για Ε. Φλουρέντζου & ΣΙΑ Δ.Ε.Π.Ε. Για Καθ΄ου η αίτηση - Ενάγοντες: κ. Μερακλής με κ. Μερακλή ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η Εναγόμενη-Αιτήτρια με την αίτησή της, ημερομηνίας 13/05/19, ζήτησε την ακύρωση ή/και τον παραμερισμό της εκδοθείσας, από το Δικαστήριο, απόφασης, ημερομηνίας 25/09/
  2. Η συγκεκριμένη αίτηση βασίστηκε στη Δ.17 θ.10, στη Δ.48 θ.9(h), στη Δ.64, στα άρθρα 31 και 41 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60),στο Άρθρο 30 του Συντάγματος, στο Άρθρο 6 της ΕΣΔΑ, στο Δίκαιο της Επιείκειας και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Υποστηρίχθηκε, η αίτηση, με ένορκη δήλωση της Εναγόμενης -Αιτήτριας καθώς και με την επισύναψη τεκμηρίων. Σύμφωνα με την ομνύουσα, είχε συμφωνήσει με την Ενάγουσα - Καθ΄ης η αίτηση γραπτώς, στις 14/05/12, όπως αγοράσει τη διώροφη κατοικία με αριθμό 10 στο συγκρότημα XXXXX ΙΙΙ, στην XXXXX. Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων η ίδια είχε συζητήσει με το διευθυντή των Εναγόντων το θέμα της ύπαρξης συνεργείου οχημάτων και χώρου αποθήκευσης παλαιών αντικειμένων που υπήρχε πίσω από το ακίνητο γιατί δημιουργούσε θόρυβο, οχληρία καθώς και προβλήματα ασφάλειας και υγείας, ο οποίος την είχε διαβεβαιώσει ότι θα μετακινείτο σε βιομηχανική περιοχή σε σύντομο χρονικό διάστημα καθώς επίσης και ότι η επένδυσή της ήταν εξασφαλισμένη. Μετά τη πάροδο 6 μηνών από τη παράδοση του ακινήτου οι Πολιτικοί Μηχανικοί και οι Αρχιτέκτονες των Εναγόντων διαπίστωσαν κακοτεχνίες για τις οποίες ευθύνονταν οι Ενάγοντες ενώ ο χώρος στάθμευσης της δικής της οικίας ήταν ακατάλληλος, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει χώρος στάθμευσης ούτε και για ένα αυτοκίνητο. Επίσης δεν είχε κατασκευαστεί σκυβαλλαποθήκη, η οποία τελικά κατασκευάστηκε στην αυλή του διπλανού, απώλητου τότε, σπιτιού πλην όμως με την αγορά του συγκεκριμένου σπιτιού η συγκεκριμένη σκυβαλλαποθήκη κατέστη αιτία για πολλές προστριβές. Λόγω των συγκεκριμένων προβλημάτων η ίδια είχε αποφασίσει να σταματήσει την καταβολή των μηνιαίων δόσεων προς αποπληρωμή του ακινήτου, λόγω των ψευδών, απατηλών και δόλιων παραστάσεων που είχαν γίνει από το Διευθυντή των Εναγόντων. Η ίδια είχε στείλει επιστολές, ημερ. 17/01/17 και 20/02/17, στις οποίες εξηγούσε τα προβλήματα και το λόγο που είχε σταματήσει να πληρώνει τη δόση του δανείου και ζήτησε να ασκήσει το νομοθετημένο δικαίωμά της να προσφέρει το ακίνητο στους Ενάγοντες πριν τη λήξη της πενταετίας έτσι ώστε οι Ενάγοντες να μην έχουν δικαίωμα να αρνηθούν. Λόγω των επιστολών είχε κληθεί σε συνάντηση, τον Απρίλιο 2017, με την Αναπληρώτρια Γενική Διευθύντρια, από την οποία και ζήτησε όπως παραδώσει το ακίνητο και της επιστραφεί το ποσό που είχε καταβάλλει ή όπως γίνει έκπτωση στη τιμή αγοράς του ακινήτου που να αντικατοπτρίζει την πραγματική του αξία. Η Αναπληρωτής Διευθύντρια δεν απάντησε επίσημα στο αίτημα. Όταν η ίδια επισκέφθηκε πρόσφατα το ακίνητο, αρχές Μαίου 2019, βρήκε θυροκολλημένη στην εξώπορτα του ακινήτου δέσμη εγγράφων του Δικαστηρίου. Η ίδια είχε εγκαταλείψει το ακίνητο μετά από το χωρισμό της με το άτομο με το οποίο συζούσε, είχε πέσει σε κατάθλιψη και είχε μετακομίσει προσωρινά στο πατρικό της σπίτι. Μόλις η ίδια έλαβε γνώση των διαδικασιών αποτάθηκε σε δικηγόρο, ο οποίος καταχώρησε την υπο κρίση αίτηση. Υποστηρίζει ότι έχει καλή Υπεράσπιση η οποία βασίζεται στις παραστάσεις, δηλώσεις και διαβεβαιώσεις του Γενικού Διευθυντή των Εναγόντων σε σχέση με την οχληρία που προκαλείται, από το γκαράζ και από τη σκυβαλλαποθήκη, οι οποίες ήταν ψευδείς, δόλιες και αμελείς. Υποστηρίζει ότι η σύμβαση διαρρήχθηκε εξ υπαιτιότητας των Εναγόντων, οι οποίοι παραβίασαν την σύμβαση σε σχέση με το χώρο στάθμευσης, τις κακοτεχνίες και τη σκυβαλαποθήκη. Για τα συγκεκριμένα θέματα έχει και ανταπαίτηση. Καταλήγει ότι δεν υπάρχει αδικαιολόγητη καθυστέρηση στη καταχώρηση της υπο κρίση αίτησης. Η αγωγή δεν είχε ποτέ επιδοθεί στην ίδια και πιθανόν να επιδόθηκε στο πρώην σύντροφό της, ο οποίος ουδέποτε της την παρέδωσε. Δεν έχει καθυστερήσει αδικαιολόγητα στη καταχώρηση, αφού μόλις έλαβε γνώση των διαδικασιών καταχώρησε την υπο κρίση αίτηση. Οι Ενάγοντες-Καθ' ων η αίτηση αντιμετώπισαν την αίτηση για παραμερισμό της απόφασης με την καταχώρηση Ένστασης. Η Ένστασή τους βασίστηκε στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.5, Δ.17 θ.2, 3, 4, 6 και 10, Δ.48 θ.1-3 και Δ.64, το Άρθρο 30.2 του Συντάγματος, το Άρθρο 6

(1)της ΕΣΔΑ και στις Γενικές και Συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Ως λόγοι Έντασης καταγράφηκαν οι ακόλουθοι: Ότι η Αίτηση είναι παράτυπη, αντικανονική και κατά νόμω και ουσία αβάσιμη ή και αντίθετη με τους θεσμούς ή/και βασίζεται σε λανθασμένο ή/και ελλιπές νομικό υπόβαθρο ή/και είναι παντελώς αναιτιολόγητη, ότι τα γεγονότα που στηρίζουν την αίτηση παραμερισμού δεν δικαιολογούν την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, ότι δεν συντρέχουν οι προυποθέσεις έκδοσης διατάγματος παραμερισμού της απόφασης ημερομηνίας 25/09/18, ότι η αγωγή επιδόθηκε νομότυπα και σύμφωνα με τους Θεσμούς, ότι η Αιτήτρια γνώριζε για την ύπαρξη της αγωγής από τις 16/07/18, όταν θυροκολλήθηκε η αγωγή στην οικία της και δεν έχει δώσει οποιαδήποτε εξήγηση για τη μη καταχώρηση σημειώματος εμφάνισης και έχει καθυστερήσει υπέρμετρα στη καταχώρηση της υπο κρίση αίτησης. Επιπρόσθετα προβάλλεται ότι η Αιτήτρια δεν έχει καταδείξει εκ πρώτης όψεως καλή υπεράσπιση και σε περίπτωση παραμερισμού της απόφασης οι Καθ΄ων η αίτηση θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά, αφού θα στερηθούν τους καρπούς της επιτυχίας τους και θα καθυστερήσει η εκτέλεση της απόφασης και η παράδοση της επίδικης οικίας στους Ενάγοντες. Ισχυρίζονται, οι Καθ΄ων η αίτηση, ότι η καταχώρηση της αίτησης είναι καταχριτική, αφού ουδεμία υπεράσπιση προβάλλεται που να δικαιολογεί παραμερισμό της εκδοθείσας απόφασης και σκοπεί στο να καθυστερήσει τη διαδικασία εκτέλεσης της εκδοθείσας απόφασης ενώ παράλληλα συνιστά μορφή καταφρόνισης του Δικαστηρίου και κατάχρηση της διαδικασίας. Η Ένσταση υποστηρίχθηκε με ένορκη δήλωση της κυρίας XXXXX Θεοφάνους, Ανώτερης Γραμματειακής Λειτουργού των Εναγόντων και εξουσιοδοτημένης στην κατάρτιση της συγκεκριμένης ένορκης δήλωσης, κατόχου των εγγράφων που αφορούν την υπόθεση και γνώστη των γεγονότων. Ενδυναμώθηκε με την ένορκη δήλωση του ιδιώτη επιδότη κ. XXXXX Μέσσιου. Η κα Θεοφάνους αρνείται ότι οι Ενάγοντες είχαν δεσμευτεί για τη μετακίνηση του συγκεκριμένου γκαράζ αυτοκινήτων, το οποίο εν πάση περιπτώσει δεν λειτουργεί οπόταν και δεν δημιουργεί οποιαδήποτε οχληρία. Διαφωνεί με τον ισχυρισμό ότι υπήρξε προσπάθεια για να πεισθεί η Εναγόμενη να αγοράσει τη συγκεκριμένη οικία και υποστηρίζει ότι αντιθέτως η ίδια η Εναγόμενη είχε καταθέσει αίτηση για αγορά της συγκεκριμένης κατοικίας, η οποία είχε εγκριθεί. Όσο αφορά τις κατ ισχυρισμό κακοτεχνίες στην οικία δεν εντοπίστηκε στο φάκελο οποιαδήποτε αναφορά της Εναγόμενης για κακοτεχνίες, για τις οποίες να ευθύνονται οι Ενάγοντες κατά τη περίοδο συντήρησης πλην της διαφωνίας σε σχέση με το χώρο στάθμευσης και την σκυβαλαποθήκη. Όσο αφορά το χώρο στάθμευσης το πρόβλημα είχε επιλυθεί, το κάγκελο έχει τοποθετηθεί λοξά με τρόπο που να εισέρχεται όχημα χωρίς οποιοδήποτε πρόβλημα. Όσο αφορά τη σκυβαλαποθήκη δεν υπήρχε πρόνοια για κατασκευή της στα σχέδια αλλά μετά από απαίτηση της Εναγόμενης κατασκευάστηκε, σε κοινόχρηστο χώρο στον οποίο έχουν αναμπόδιστη πρόσβαση τόσο η Εναγόμενη όσο και η γειτόνισσά της και η οποιαδήποτε διαμάχη υπάρχει μεταξύ της Εναγόμενης και της γειτόνισσάς της δεν αφορά τη σκυβαλλαποθήκη. Γενεσειουργός αιτία τερματισμού της σύμβασης από τους Ενάγοντες ήταν η μη καταβολή από την Εναγόμενη - Αιτήτρια των μηνιαίων δόσεων αποπληρωμής του τιμήματος και όχι οτιδήποτε άλλο. Όσο αφορά τον ισχυρισμό περί αποστολής επιστολών υποστήριξε ότι το αίτημα της Εναγόμενης για παράδωση της κατοικίας και επιστροφή του καταβληθέντως ποσού η ίδια είχε συντάξει σχετική επιστολή, ημερομηνίας 31/08/17, με οδηγίες της Αναπληρώτριας Διευθύντριας στην οποία δόθηκαν διευκρινίσεις σε σχέση με τα θέματα που έθιγε η Εναγόμενη, μεταξύ αυτών και οι καθυστερημένες οφειλές της Εναγόμενης ύψους €35.063 και της ζητείτο όπως προβεί σε άμεση διευθέτηση των καθυστερημένων οφειλών διαφορετικά θα λαμβάνονταν εναντίον της νομικά μέτρα. Η Εναγόμενη ουδέποτε ανταποκρίθηκε. Αντίθετα, η Εναγόμενη, κατά τον ουσιώδη χρόνο διέμενε στη κατοικία της και ενώ βρισκόταν εντός της οικίας δεν άνοιγε του επιδότη, XXXXX Μέσσιου, για να της επιδόσει το κλητήριο ένταλμα. Είχε αναγκαστεί ο δικηγόρος των Εναγόντων να αιτηθεί υποκατάστατης επίδοσης με θυροκόλληση στην εξώπορτα της κατοικίας αφού παρά της επίμονες προσπάθειές του επιδότη, ο οποίος επισκεπτόταν την οικία σε διάφορες ώρες γιατί είχε πληροφορηθεί ότι η Εναγόμενη εργάζεται βράδυ, δεν του άνοιγε τη πόρτα παρά το γεγονός ότι το όχημά της, με αριθμούς εγγραφής XXXXX65, ήταν σταθμευμένο στο γκαράζ και στο πρώτο όροφο τα παράθυρα ήταν ανοικτά και υπήρχε φωτισμός. Σε επίσκεψή του, το Φεβρουάριο 2018, στο χώρο στάθμευσης της οικίας ήταν σταθμευμένο το αυτοκίνητο μάρκας TOYOTA με αριθμό έγγραφής XXXXX
  1. Όταν ξαναεπισκέφθηκε την οικία, Μάρτιο 2018, είχε ρωτήσει μια γειτόνισσα, η οποία τον είχε πληροφορήσει ότι βλέπει την Εναγόμενη και μπορούσε να της μεταφέρει μήνυμα. Άφησε το τηλέφωνό του αλλά δεν υπήρξε ανταπόκριση ενώ παράλληλα είχε αφήσει και σημείωμα στο γραμματοκιβώτιο της. Στην επόμενη επίσκεψη είχε ενημερωθεί ότι η γειτόνισσα είχε παραδώσει το σημείωμα και του είχε δοθεί το τηλέφωνό της Εναγόμενης, το οποίο όμως δεν απαντούσε. Επισκέφθηκε τόσο το χώρο εργασίας της μητέρας της καθώς και της ίδιας στην οδό Ρηγαίνης χωρίς όμως αποτέλεσμα. Λόγω των άκαρπων προσπαθειών ζητήθηκε από το Δικαστήριο άδεια για υποκατάστατη επίδοση της αγωγής στις 16/07/18 και μετά την έκδοση του διατάγματος υποκατάστατης επίδοσης αυτή θυροκολλήθηκε στις 29/11/18 στην εξώπορτα του σπιτιού της Εναγόμενης ενώ και πάλι υπήρχε αυτοκίνητο σταθμευμένο έξω από το σπίτι το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής XXXXX
  2. Ακολούθησε επιστολή του δικηγόρου των Εναγόντων στις 28/03/19 με την οποία ζητείτο από την Εναγόμενη συμμόρφωση με την απόφαση του Δικαστηρίου, η οποία επίσης αφέθηκε στην εξώπορτα της οικίας της Εναγόμενης. Καταλήγει, ότι η Εναγόμενη γνώριζε από τις 16/07/18 για την ύπαρξη της αγωγής πλην όμως αδιαφόρησε χωρίς να δώσει και οποιαδήποτε εξήγηση για την αδιαφορία της οπόταν κωλύεται από τη συμπεριφορά της να προωθεί την υπο κρίση αίτηση. Επιπρόσθετα προωθεί τη θέση ότι δεν έχει καταδείξει καλή υπεράσπιση αφού η ίδια έχει διαρρήξει τη συμφωνία πώλησης με τη μη καταβολή του τιμήματος. Καταλήγει ότι τυχόν έγκριση του αιτήματος της Εναγόμενης θα αποστερήσει από τους Ενάγοντες τους καρπούς της επιτυχίας τους και υποσκάψει τα θεμέλια απονομής της δικαιοσύνης αφού η Εναγόμενη θα συνεχίσει να διαμένει στη κατοικία χωρίς να καταβάλλει ούτε και ένα σεντ. Ο XXXXX Μέσσιος, ιδιώτης επιδότης, στη δική του ένορκη δήλωση κάνει αναφορά στις δικές του ενέργειες που αφορούσαν την επίδοση του Κλητηρίου Εντάλματος καθώς και της εκδοθείσας απόφασης. Μεταξύ άλλων αναφέρει ότι όταν του είχε ανατεθεί η επίδοση της συγκεκριμένης αγωγής ο ίδιος είχε επισκεφτεί την συγκεκριμένη οικία επανηλλειμένα σε διαφορετικές ώρες χωρίς αποτέλεσμα. Το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής XXXXX65 ήταν σταθμευμένο εκεί αλλά από το Φεβρουάριο 2018 και μετά ήταν σταθμευμένο έξω από την οικία το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής XXXXX38, τα παράθυρα του πρώτου ορόφου ήταν ανοικτά και στο σπίτι υπήρχε φωτισμός πλην όμως δεν του άνοιγαν την πόρτα. Το Μάρτιο 2018 είχε αφήσει μήνυμα για την Εναγόμενη στο ταχυδρομικό κουτί της ενώ είχε εξηγήσει προφορικά στη γειτόνισσα και της είχε ζητήσει να ενημερώσει τη Εναγόμενη. Έλαβε διαβεβαίωση στην επόμενη επίσκεψή του ότι η Εναγόμενη είχε λάβει το μήνυμα, χωρίς όμως να επικοινωνήσει μαζί του. Επισκέφθηκε και το κατάστημα που εργαζόταν τόσο η ίδια όσο και η μητέρα της στην οδό Ρηγαίνης αλλά δεν την εντόπισε, του είχε αναφερθεί από το προσωπικό ότι δεν ήταν εκεί, ο ίδιος δεν την γνώριζε. Ενημέρωσε τους δικηγόρους, οι οποίοι μερίμνησαν για την έκδοση διατάγματος υποκατάστατης επίδοσης του Κλητηρίου Εντάλματος η οποία και επιτεύχθηκε με θυροκόλληση στις 16/07/
  3. Ακολούθως του παραδόθηκε η απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 25/09/18 για επίδοση. Τις δυο φορές που επισκέφθηκε τη συγκεκριμένη οικία ήταν σταθμευμένο το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής XXXXX65 στο χώρο στάθμευσης και τα παράθυρα στο πρώτο όροφο ήταν ανοικτά όμως κανένας δεν του άνοιγε τη πόρτα. Ακολούθησε η έκδοση διατάγματος υποκατάστατης επίδοσης της απόφασης η οποία και έγινε στις 29/11/18 με θυροκόλληση. Κατά την ακροαματική διαδικασία αντεξετάστηκαν, μετά από άδεια του Δικαστηρίου η Αιτήτρια καθώς και ο ιδιώτης επιδότης. Αντεξεταζόμενη η Αιτήτρια ανέφερε ότι διαμένει στην οδό Παστογιάννη 26 από το 2013 και διατηρεί επιχείρηση fast food στην οδό Ρηγαίνης 5 ενώ η μητέρα της διατηρεί ίδιας μορφής επιχείρηση στην ίδια οδό στον αριθμό
  4. Η ίδια δουλεύει νυχτερινές ώρες από τις 20.00 με 21.00 το βράδυ μέχρι το πρωί. Σύμφωνα με τον ισχυρισμό της το αυτοκίνητό της με αριθμό εγγραφής XXXXX65 δεν το χρησιμοποιούσε, από το Δεκέμβριο 2018 μέχρι το Φεβρουάριο 2019, αλλά το είχε σταθμευμένο στη ράμπα της οικίας της γιατί ήταν χαλασμένο και μετακινείτο με το αυτοκίνητο της μητέρας της, ένα RAV4 με αριθμούς εγγραφής XXXXX65, γιατί η μητέρα της δουλεύει από τις 06.00 το πρωί μέχρι τις 20.00 ενώ η ίδια από τις 20.00 και μέχρι τις πρωινές ώρες. Εξήγησε ότι το Δεκέμβριο 2018 είχε εγκαταλείψει το σπίτι της, είχε μεταβεί στο σπίτι της μητέρας της στο Τσέρι, γιατί είχε τσακωθεί με το συμβίο της, λόγω του ότι την είχε απατήσει και είχε εξελιχθεί για την ίδια μια δύσκολη κατάσταση επειδή ήταν έγκυος και ακολούθως είχε χάσει το μωρό και είχε κατάθλιψη. Η ίδια επέστρεψε στο σπίτι της το Μάιο του 2019, παρά το γεγονός ότι ο φίλος της είχε φύγει από το σπίτι τα Χριστούγεννα
  5. Ο κήπος ήταν ζούγκλα και το σπίτι φαινόταν ότι δεν κατοικείτο. Υποστήριξε ότι δεν είχε κανένα λόγο να μην παρευρεθεί στο Δικαστήριο γιατί γνώριζε τις συνέπειες. Παράλληλα είχε ζητήσει από τους Ενάγοντες όπως την ενημερώνουν με e-mail αναφορικά με οποιεσδήποτε ενέργειες γιατί δεν απαντά στα τηλέφωνα. Τις υποδείχθηκαν φωτογραφίες, τις οποίες αναγνώρισε ως φωτογραφίες της οικίας της και κατατέθηκαν ως Τεκμήρια Α μέχρι Ε(Α) προς αναγνώριση. Υποστήριξε ότι κανένας δεν την είχε ενημερώσει στο κατάστημα που εργάζεται ότι κάποιος την γύρευε και ότι με τους γείτονες δεν γνωρίζεται γιατί το πρωί κοιμάται ενώ επιπρόσθετα ανέφερε ότι υπάρχουν και κάποια προβλήματα με τη γειτόνισσα. Ο κ. Μέσσιος, ιδιώτης επιδότης, αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι ο ίδιος είχε λάβει τις φωτογραφίες που είχαν κατατεθεί ως Τεκμήρια Α μέχρι Ε(Α) προς αναγνώριση και ότι είχε καταγράψει την ώρα και την ημερομηνία που τις είχε λάβει με βάση τη πληροφόρηση από το κινητό του. Κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 1- 5(Α) αντίστοιχα. Υποστήριξε ότι από το Δεκέμβριο 2017 με Φεβρουάριο 2018 είχε πάει πολλές φορές στη συγκεκριμένη οικία σε διαφορετικές ώρες. Ο ίδιος είχε δει το αυτοκίνητο σταθμευμένο στο γκαράζ, το παράθυρο ανοικτό και φωτισμό. Ταυτόχρονα είχε προβεί σε τηλεφωνήματα προς την Εναγόμενη χωρίς ανταπόκριση ενώ είχε δώσει και σημείωση στη γειτόνισσα, με το όνομά του και το τηλέφωνό του, η οποία σημειώση είχε δοθεί στην Εναγόμενη. Επισκέφθηκε και το χώρο εργασίας της και της μητέρας της και δεν εντόπισε ούτε τη μητέρα της ούτε την ίδια. Εξήγησε ότι κατά το χρόνο που προσπαθούσε να επιδώσει την αγωγή και μέχρι το Φεβρουάριο 2018 όταν πήγαινε στη συγκεκριμένη οικία έβρισκε σταθμευμένο το όχημα με αριθμούς εγγραφής XXXXX
  6. Από το Φεβρουάριο και μετά έβρισκε σταθμευμένο το όχημα ΗΝΑ38 ενώ όταν πήγε για τη θυροκόλληση της επιστολής, στις 09/04/19, ήταν σταθμευμένο το όχημα με αριθμούς εγγραφής XXXXX
  7. Λόγω της πείρας του ήταν πεπεισμένος ότι κάποιος έμενε στο σπίτι όμως δεν γνώριζε την Εναγόμενη προσωπικά και για αυτό κατέγραψε τι διαπίστωσε κατά τις επισκέψεις του. Αρνήθηκε την υποβολή ότι το σπίτι ήταν εγκαταλελειμμένο και ότι η αυλή είχε χόρτα και η πόρτα σκόνες. Οι συνήγοροι των δυο πλευρών με τις ικανές εισηγήσεις τους, τις οποίες προνόησαν να καταγράψουν και να θέσουν υπόψη του δικαστηρίου, υποστήριξαν και ανέπτυξαν τις εκατέρωθεν διαμετρικά αντίθετες θέσεις τους για το ζήτημα που απασχολεί στην παρούσα. Το δικαστήριο έχει σημειώσει τις αναφορές, τοποθετήσεις και εισηγήσεις των δυο πλευρών, λαμβάνοντας υπόψη τόσο τα επιχειρήματα όσο και τις νομικές αυθεντίες στις οποίες αναφέρθηκαν. Ειδικότερη αναφορά στις εισηγήσεις τους θα γίνει σε μεταγενέστερο στάδιο στο πλαίσιο της παρούσας και όπου τούτο κρίνεται σκόπιμο και αναγκαίο, έχοντας πάντα κατά νου ότι δεν απαιτείται ειδικότερη αναφορά ή πραγμάτευση κάθε επιχειρήματος που προβάλλεται σύμφωνα με τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η Δ.17 θ.10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, επί της οποίας στηρίζεται η Αίτηση, αναφέρει τα πιο κάτω: "Where judgment is entered pursuant to any of the preceding rules of this Order, it shall be lawful for the Court in a proper case to set aside or vary such judgment upon such terms as may be just." Σε ελεύθερη μετάφραση στα Ελληνικά: «Όταν εκδοθεί απόφαση σύμφωνα με τους προηγηθέντες κανονισμούς αυτής της Διάταξης θα είναι νόμιμο διά το Δικαστήριο στη κατάλληλη περίπτωση να παραμερίσει ή διαφοροποιήσει τέτοια απόφαση με όρους που θα ήθελαν φανεί δίκαιοι.». Όπως προκύπτει από τις πρόνοιες της πιο πάνω Διάταξης, ο παραμερισμός απόφασης που εκδόθηκε ερήμην ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, η άσκηση της οποίας έχει αναλυθεί με σαφήνεια σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. Γεωργίου κ.α. ν. Επάρχου Λεμεσού
(2000)1 Α.Α.Δ. 79, Imbrahim v. Pillar Enterprises Ltd
(2000)1 Α.Α.Δ. 1243, Kourbatova v. V.G. Roussos Leisure Industries Ltd
(2001)1 Α.Α.Δ. 345, «Βοθροτέξ» Λτδ ν. Φαντάκη
(2001)1 Α.Α.Δ. 339, Kean Soft Drinks Ltd v. Safm Lines N.V. κ.α.
(2001)Α.Α.Δ. 1784, Kings Head Development Co. Ltd v. Χριστοδούλου κ.α.
(2001)1 Α.Α.Δ. 533, Πατούρης ν. Hellenic Bank Ltd
(2001)1 Α.Α.Δ. 2118, Παπανικολάου ν. Κότσαπα
(2004)1 Α.Α.Δ. 1800), Ανδρέας Ψαράς ν. Ιωάννης Γιάγκου, Πολ. Εφ. 35/10, ημερ. 21/05/
  1. Οι αρχές κατεγράφησαν και στην πρόσφατη απόφαση Καλλίσιης ν. Κυπριακής Δημοκρατίας ECLI:CY:AD:2020:A314, Πολ. Εφ.207/14 ημερ. 11/09/
  2. Κλασσική υπόθεση επί του θέματος, η οποία έχει υιοθετηθεί σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, είναι η Evans v. Bartlam
(1937)ALL E.R. 646, όπου στη σελίδα 479 ο Lord Atkins αναφέρει: «The discretion is in terms unconditional. The Courts however, have laid down for themselves rules to guide them in the normal exercise of their discretion. One is that where the judgement was obtained regularly there must be an affidavit on the merit, meaning that the applicant must produce to the Court evidence that he has a prima facie defence.» Στην απόφαση Claire Morris v. Saratoga Swimming Pools Ltd
(2012)1(Α) Α.Α.Δ. 647 κατεγράφησαν τα ακόλουθα: «Η νομολογία για το θέμα του παραμερισμού απόφασης, όπως είναι αποκρυσταλλωμένη, συνοψίστηκε πρόσφατα στην υπόθεση Sabine Zehil v. Neil Roberts
(2009)1(A) ΑΑΔ 678, από όπου και παραθέτουμε το σχετικό απόσπασμα, από την απόφαση του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου:- «Με βάση τη Διάταξη 17 θεσμός 10, των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, όταν εκδοθεί απόφαση, το δικαστήριο δύναται «στην κατάλληλη περίπτωση να ακυρώσει ή διαφοροποιήσει τέτοια απόφαση, με όρους που θα ήταν δίκαιοι.» Είναι προφανές ότι το Δικαστήριο έχει ευρεία διακριτική ευχέρεια, η οποία ασκείται αφού εξισορροπηθούν διάφοροι παράγοντες όπως η επάρκεια της δικαιολογίας για τη μη εμφάνιση, η ανάγκη διασφάλισης του δικαιώματος ακρόασης, η ανάγκη διαφύλαξης του τελεσίδικου μιας απόφασης και κατά πόσο ο Αιτητής έχει δείξει ότι έχει καλή εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση. Στην υπόθεση Siberia Air v. Πούλλικα
(2005)1 ΑΑΔ 893, συνοψίζονται οι σχετικές αρχές στο πιο κάτω απόσπασμα από τη σελίδα 897:- «Είναι γεγονός ότι το πιο σημαντικό στοιχείο σε αιτήσεις αυτής της μορφής είναι η ύπαρξη εκ πρώτης όψεως καλής υπεράσπισης. Όταν ένας διάδικος επιτύχει να αποδείξει ότι έχει εκ πρώτης όψεως καλή υπεράσπιση, καλύπτει ό,τι σχεδόν απαιτείται για τον παραμερισμό της απόφασης που εκδόθηκε στην απουσία του. Ωστόσο, η απόδειξη εκ πρώτης όψεως καλής υπεράσπισης δεν είναι στοιχείο απόλυτα καθοριστικό για την επιτυχία της αίτησης και τον παραμερισμό της ερήμην εκδοθείσας απόφασης. Το δικαστήριο, διατηρεί την ευχέρεια να αρνηθεί το επανάνοιγμα της υπόθεσης όταν διαπιστώσει ότι η διαγωγή του διάδικου που εξαιτείται τον παραμερισμό της ερήμην εκδοθείσας απόφασης είναι τέτοια που πλήττει το συμφέρον της απονομής της δικαιοσύνης. Αν διαπιστωθεί ότι η συμπεριφορά του αιτητή είναι ασυγχώρητα περιφρονητική μέχρι βαθμού καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας ή των δικαιωμάτων του αντιδίκου του ή αδικαιολόγητα καθυστερεί ή ανεξήγητα παραλείπει να κινηθεί με την πρώτη δυνατή ευκαιρία στην προώθηση αίτησης για παραμερισμό της απόφασης, αυτή η συμπεριφορά, που με άλλα λόγια συνιστά αδιαφορία, μπορεί να αποβεί παράγων αποτυχίας της αίτησης για παραμερισμό. Βλ.Milouca Motor Trading Ltd v. Χρύσανθου Κούρτη
(1997)1 ΑΑΔ 941, Γερολέμου ν. ΣΠΕ Κοντέας
(2002)1 ΑΑΔ 818 καιAlpha Bank Ltd v. Στεφάνου
(2003)1(Β) ΑΑΔ 1101.» Πέραν των πιο πάνω, το δικαστήριο έχει πάντοτε υποχρέωση να διασφαλίζει το δικαίωμα κάθε διαδίκου για δίκαιη δίκη. Το συγκεκριμένο δικαίωμα, δεν μπορεί να διασφαλιστεί χωρίς ο διάδικος να έχει ελεύθερη πρόσβαση στο δικαστήριο. Το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ερμηνεύοντας το άρθρο 6
(1)της Σύμβασης, θεώρησε ότι η πρόσβαση στο δικαστήριο και το ταυτόχρονο δικαίωμα του διαδίκου να ακουστεί, δεν πρέπει μόνο να διατυπώνονται, αλλά θα πρέπει να είναι και αποτελεσματικά. Στην υπόθεση Οργανισμός Χρηματοδότησης Τράπεζας Κύπρου Λτδ., ν. Μιχαήλ
(2003)1(Β) 1044 αναφέρθηκε ότι: «Το δικαίωμα κάθε ατόμου να λαμβάνει γνώση δικαστικής διαδικασίας που να τον αφορά, και να ακούεται σ' αυτή, είναι αυτονόητο και αυτόδηλο.» (Βλ. επίσης Α.Ε.2572, Δημοκρατία ν. Ζήνα Πουλλή
(2001)3 ΑΑΔ 1060). Βέβαια, το δικαίωμα για δίκαιη δίκη συναρτάται προς τα δικαιώματα άλλων διαδίκων. Κριτήριο είναι πάντοτε η αρχή της αναλογικότητας και τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Όπως αναφέρθηκε στην Κολλάτου ν. Παναγιώτου
(2003)1(Β) ΑΑΔ 895:- «Στην αποτίμηση των συμφερόντων της δικαιοσύνης, προέχει η διασφάλιση δικαίας δίκης, η οποία συναρτάται τόσο με το δικαίωμα εκατέρου των διαδίκων να ακουστεί στην υπόθεσή του, όσο και με τη διεκπεραίωση της δίκης μέσα σε εύλογο χρόνο. Οι Θεσμοί έχουν ως κύριο αντικείμενο την καθιέρωση του θεσμικού πλαισίου για τη διασφάλιση δικαίας δίκης. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .. Η τήρηση των διαδικαστικών κανόνων δεν αποτελεί αυτοσκοπό αλλά το μέσο για την επίτευξη δικαίας δίκης. Εφόσον παρέκκλιση από τα θέσμια δεν αναιρεί το σκοπό, αυτή αντιμετωπίζεται θετικά. Αντιμετωπίζεται αρνητικά, όταν αντιστρατεύεται τη διασφάλιση δικαίας δίκης, που εξυπακούει και την προστασία των δικαιωμάτων του αντιδίκου.» Τα δικαστήρια δεν πρέπει να αποστερούν το δικαίωμα του διαδίκου να ακουστεί, ιδιαίτερα όταν αποκαλύπτει καλή υπεράσπιση και όταν η συμπεριφορά του δεν είναι μεμπτή (Βλ.Phylactou v. Michael
(1982)1 CLR 204, 210, Γεωργίου ν. Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Τράπεζας Κύπρου (Αρ. 2)
(1999)1(Γ) ΑΑΔ 1938).» Συνοπτικά, οι προϋποθέσεις για επιτυχία της Αίτησης είναι δύο. Αφενός μεν θα πρέπει η Αιτήτρια να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι έχει εκ πρώτης όψεως καλή υπεράσπιση στην αγωγή και, αφετέρου, να προβάλει σοβαρή και εύλογη αιτιολόγηση για την απουσία της κατά την ημέρα της δίκης. Σε σχέση δε με τη δεύτερη προϋπόθεση, παραθέτω αυτούσιο το πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση Παπανικολάου (ανωτέρω): «Όπως έχει επανειλημμένα τονισθεί, πρέπει να διασφαλίζονται από τη μια το δικαίωμα ακρόασης του διάδικου και από την άλλη η ανάγκη ταχείας διεκπεραίωσης των δικαστικών υποθέσεων. Η άνευ φειδούς επανάνοιξη υπόθεσης δημιουργεί αβεβαιότητα στην τελεσιδικία και γι' αυτό, αν η συμπεριφορά διαδίκου είναι τέτοια που πλήττει τα θεμέλια της απονομής της δικαιοσύνης και καταδεικνύει καταφρόνηση της δικαστικής διαδικασίας, το Δικαστήριο μπορεί να αρνηθεί το αίτημα του διαδίκου.» Φαίνεται ότι σε περίπτωση που η απόφαση εκδόθηκε κανονικά, τότε είναι σχεδόν αλύγιστος κανόνας ότι πρέπει να υπάρχει Ένορκος Δήλωση επί της ουσίας. Ο οποιοσδήποτε αιτητής θα πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι έχει εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση. Στην Κωνσταντινίδη v. Hissin
(2004)1 A.A.Δ. 1774, λέχθηκε ότι: «Η αποκάλυψη εκ πρώτης όψεως συζητήσιμης υπεράσπισης, προκειμένου να επιτύχει η αίτηση για παραμερισμό, συνιστά πρωταρχικό παράγοντα ο οποίος λαμβάνεται υπόψη από το δικαστήριο κατά την ενάσκηση της διακριτικής του ευχέρειας.» Η πιο πάνω θέση υιοθετήθηκε και στην απόφαση στην Παναγιώτης Νέμιτσας v. Salwa Chaparian
(2011)1(Β) Α.Α.Δ. 806. Στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο δεν πρέπει να υπεισέρχεται στην ουσία της υπεράσπισης και ούτε ο αιτητής υποχρεούται ν' αποδείξει την υπεράσπισή του. Εκείνο που χρειάζεται είναι να φανεί από τα γεγονότα και τα στοιχεία που παρουσιάζονται, δηλαδή ν' αποδειχθεί με τα γεγονότα που παρουσιάζονται, ότι ο αιτητής έχει καλή υπεράσπιση (βλ. Έλλη Κ. Χατζηνικολάου v. Τράπεζας Κύπρου Λτδ
(2001)1Β Α.Α.Δ. 1179). Καθοδηγητική επί του θέματος είναι η υπόθεση Phylactou v. Michael
(1982)1 C.L.R. 204, στην οποία ο Δικαστής Πικής (όπως ήταν τότε), επεξήγησε ότι θα ήταν αντινομικό εκ μέρους του πρωτόδικου Δικαστηρίου ν' αποφασίσει επί της ορθότητας οποιωνδήποτε γεγονότων που τίθενται ενώπιόν του στο στάδιο της αίτησης, διότι το έργο του εξαντλείται στο να διακρίνει κατά πόσο αποκαλύπτεται επαρκής υπεράσπιση, που είναι και το βασικό κριτήριο που θα δικαιολογούσε το επανάνοιγμα της υπόθεσης. Πέραν της ύπαρξης εκ πρώτης όψεως υπεράσπισης, που είναι η κύρια και πρωταρχική προϋπόθεση που λαμβάνει υπόψη του το Δικαστήριο προτού ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια, λαμβάνει υπόψη του και κάποιους άλλους παρεμφερείς παράγοντες. Ένας από αυτούς είναι και η εξήγηση των λόγων παράλειψης εμφάνισης καθώς επίσης και τον χρόνο που διέρρευσε από την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης του Δικαστηρίου μέχρι την καταχώρηση της αίτησης για παραμερισμό. Από τη νομολογία προκύπτει ότι αν και η δικαιολογία που θα προβάλει ο αιτητής για τη μη εμφάνισή του στο Δικαστήριο παρόλο που είναι ένας παράγοντας που λαμβάνεται υπόψη από το Δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας, εντούτοις είναι σε καθαρές περιπτώσεις παντελούς έλλειψης ενδιαφέροντος που η μη εμφάνιση αποτελεί τροχοπέδη στο επανάνοιγμα της υπόθεσης. Στην υπόθεση Βίκα Πίκα Ντίσκο Λτδ v. Χαράλαμπου Σπανούδη
(1997)1 (Α) Α.Α.Δ. 28, λέχθηκε ότι το βασικό κριτήριο για το επανάνοιγμα μιας υπόθεσης είναι κατά πόσο ο αιτητής ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι έχει εκ πρώτης όψεως καλή υπεράσπιση. Τα υπόλοιπα κριτήρια, όπως π.χ. η επιμέλεια την οποία επέδειξε και η ταχύτητα με την οποία έδρασε μετά την έκδοση της απόφασης εναντίον του, μολονότι είναι στοιχεία που μετρούν στην κρίση του Δικαστηρίου, δεν αναιρούν το πιο ουσιώδες, την ύπαρξη δηλαδή εκ πρώτης όψεως καλής υπεράσπισης. Ο αιτητής οφείλει να δράσει άμεσα από την ημερομηνία που θα λάβει γνώση για την έκδοση απόφασης εναντίον του. Όπως έχει λεχθεί στη Mine & Quarry Services Ltd v. Γεωργίου
(1993)1 Α.Α.Δ. 36, η ανεξήγητη αργοπορία είναι παράγοντας που προσμετρά κατά του διαδίκου που παρέλειψε να κινηθεί με την πρώτη δυνατή ευκαιρία για να διεκδικήσει το δικαίωμα να ξανανοίξει την υπόθεσή του. Στην υπόθεση Σκάρος v. 1. Π. Χριστοδούλου κ.α.
(1998)1 Α.Α.Δ. 291 καταγράφηκαν τα ακόλουθα: «Η γενική αρχή του δικαίου όπως προκύπτει από τις πιο πάνω αποφάσεις είναι ότι για να επιτύχει τον παραμερισμό μιας απόφασης ο αιτητής θα πρέπει να πείσει ότι έχει μια εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση στην απαίτηση που προβάλλεται εναντίον του. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια το Δικαστήριο θα πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη από τη μια την ανάγκη διασφάλισης του δικαιώματος ενός διαδίκου να ακουστεί και από την άλλη την ταχεία διεκπεραίωση των δικαστικών διαδικασιών. Όμως η χωρίς ουσιαστικό λόγο παράλειψη του αιτητή να εμφανισθεί και η αδικαιολόγητη καθυστέρηση του να πάρει έγκαιρα μέτρα για την ακύρωση της πρωτόδικης απόφασης μπορεί να αποτελέσει λόγους για την απόρριψη της αίτησης.». Πρωταρχικό έργο του Δικαστηρίου σε τέτοιας φύσεως αιτήσεις, είναι να ισοζυγίσει τους δύο παράγοντες που είναι θεμελιώδεις για την απονομή της δικαιοσύνης, την ανάγκη, από τη μια, αποτελεσματικής διασφάλισης του δικαιώματος ακρόασης του διαδίκου και την ανάγκη, από την άλλη, διασφάλισης της ταχείας διεκπεραίωσης των δικαστικών υποθέσεων. Η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου στο κατά πόσο θα διατάξει τον παραμερισμό μιας απόφασης ή όχι, συναρτάται άμεσα από τη συμπεριφορά που επιδεικνύει ο αιτητής έναντι της δικαστικής διαδικασίας. Όπως αναφέρεται στην υπόθεση Phylactou v. Michael (ανωτέρω), όπου η συμπεριφορά του αιτητή είναι αδικαιολόγητη και προσβλητική σε βαθμό καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας ή των δικαιωμάτων του αντιδίκου, το Δικαστήριο μπορεί να μην διατάξει τον παραμερισμό της εκδοθείσας απόφασης. Επειδή η Αιτήτρια στην παρούσα περίπτωση εγείρει και θέμα επίδοσης, δια μέσου της γραπτής αγόρευσης του ευπαίδευτου συνήγορού της, κρίνω ορθότερο να εξεταστεί αρχικά αυτή η θέση της, εφόσον σε περίπτωση κατά την οποία αυτή ευσταθεί, τότε θα παρέλκει η εξέταση οποιουδήποτε άλλου ζητήματος, εφόσον το Δικαστήριο θα είναι υποχρεωμένο να προβεί σε ακύρωση της απόφασης, χωρίς δηλαδή να τίθεται θέμα άσκησης διακριτικής ευχέρειας. Όπως αναφέρεται στην υπόθεση Ιεράς Μητρόπολης Λεμεσού ν. Chr. P. Michaelides (Estates) Limited,
(2002)1A A.A.Δ. 43: « το ζήτημα της κανονικής επίδοσης κλητηρίου σε αγωγή βάσιμα έχει συσχετισθεί με το άρθρο 30.3(α) και (β) του Συντάγματος. Η καλή επίδοση συνδέεται αναπόφευκτα με τη δυνατότητα του ενδιαφερόμενου να γνωρίζει τους λόγους για τους οποίους εγκαλείται στο Δικαστήριο. Τότε μόνο του παρέχεται η δυνατότης να υπερασπισθεί. Πρόκειται για δικαίωμα που έχει αναχθεί σε θεμελιώδες ατομικό δικαίωμα». Το βασικό ερώτημα, λοιπόν, είναι κατά πόσον όντως ο Iδιώτης Eπιδότης επέδωσε με τον προσήκοντα τρόπο στην Εναγόμενη- Αιτήτρια το Κλητήριο Ένταλμα καθώς και την εκδοθείσα απόφαση. Επ' αυτού επισημαίνω ότι υποκατάστατη επίδοση που γίνεται συμφώνως διατάγματος Δικαστηρίου δεν είναι υποδεέστερη της επίδοσης που γίνεται δια της κανονικής οδού. Για όλους τους σκοπούς της δικαστικής διαδικασίας, η επίδοση που γίνεται κατ' αυτόν τον τρόπο θεωρείται "καλή επίδοση". Εξετάζοντας τον ισχυρισμό αυτό το Δικαστήριο έχει, με βάση την υπόθεση Γεωργίου ν. Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου
(1999)1 ΑΑΔ 1938, την ευχέρεια να αντλήσει πληροφορίες και στοιχεία από έγγραφα, τα οποία αποτελούν μέρος του φακέλου. Στα πλαίσια αυτά παρατηρώ ότι στην ένορκη δήλωση του Ιδιώτη Επιδότη, ημερομηνίας 17/07/18, η οποία ευρίσκεται στο φάκελο, διαπιστώνεται ότι αυτός στις 16/07/18 θυροκόλλησε στην πόρτα της οικίας, στην οδό XXXXX 20Ε, στην XXXXX, στη Λευκωσία, το Κλητήριο Ένταλμα της αγωγής με αριθμό 4657/17 και το Διάταγμα υποκατάστασης επίδοσης ημερομηνίας 26/06/18. Στην ένορκη δήλωση επισυνάπτονται και αντίγραφα των αναρτηθέντων εγγράφων. Τα προαναφερθέντα ο Ιδιώτης Επιδότης τα επανέλαβε και στην ένορκη δήλωσή του που συνοδεύει την Ένσταση των Εναγόντων -Καθ΄ ων η αίτηση, προσθέτοντας μάλιστα ότι στην Εναγόμενη προσπάθησε πολλές φορές να επιδώσει ανεπιτυχώς, ενώ αυτή βρίσκονταν εντός του σπιτιού και δεν άνοιγε για να παραλάβει τα έγγραφα, επιβεβαιώνοντας του, και η γειτόνισσα ότι η Εναγόμενη διέμενε στη συγκεκριμένη διεύθυνση και ακολούθως ότι είχε δώσει το μήνυμα στην Εναγόμενη ότι την γύρευε ο επιδότης και να του τηλεφωνήσει. Η Εναγόμενη δεν αμφισβητεί ότι ο Ιδιώτης Επιδότης προέβηκε στη θυροκόλληση του Κλητηρίου Εντάλματος της αγωγής και του Διατάγματος υποκατάστασης επίδοσης ημερομηνίας 26/06/18 ως ανωτέρω αναφέρεται, ωστόσο αμφισβητεί ότι έλαβε γνώση γιατί δε διέμενε στη συγκεκριμένη οικία. Επαναλαμβάνω ότι το βάρος απόδειξης παραμένει στον αιτητή στις περιπτώσεις που υπάρχει διαφωνία (βλ. Σεβαστού ν. Σεβαστού
(2002)1 ΑΑΔ 1980). Όπως έχει δε λεχθεί στην υπόθεση Thinking Steel International BV ν. Caramondani Bros Public Ltd,
(2012)1 AAΔ 1460 τα αμφισβητούμενα γεγονότα σε αιτήσεις επιβάλλεται να αποδεικνύονται από τον διάδικο που τα επικαλείται. Όταν υπάρχουν αναντίλεκτες θέσεις του καθ' ου και αντικρουόμενες εκδοχές δημιουργείται κενό, το οποίο οφείλει να συμπληρώσει ο αιτητής, όπως εξηγείται στην ίδια υπόθεση. Αυτό πράγματι μπορεί να γίνει μέσω συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης ή και αντεξέτασης. Στην υπο κρίση αίτηση, εφαρμόζοντας τις πιο πάνω αναφερθείσες αρχές, διαπιστώνεται ότι δόθηκε άδεια για αντεξέταση του επιδότη, ο οποίος επίρρωσσε τους ισχυρισμούς που προέβαλλε στην ένορκη δήλωσή του που συνοδεύει την ένσταση και ενώπιον του Δικαστηρίου με την καταχώρηση και φωτογραφιών της οικίας που καταδύκνειαν την ύπαρξη ζωής στο σπίτι τη μέρα, τον Απρίλιο 2019, που προέβη στη θυροκόλληση, αφού τα παράθυρα ήταν ανοιχτά, το αυτοκίνητο ήταν σταθμευμένο στο χώρο στάθμευσης και τα λουλούδια δεν ήταν ξηραμμένα, όπως θα αναμενόταν αν ο ισχυρισμός της Αιτήτριας ότι είχε επιστρέψει αρχές Μαίου 2018 στο σπίτι ήταν αληθής. Πέραν όμως αυτού, η θέση της Εναγόμενης περί έλλειψης γνώσης σε σχέση με την επίδοση δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή λόγω των όσων έχουν αναφερθεί πιο πάνω. Επιπρόσθετα δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός ο ισχυρισμός της Αιτήτριας ότι εγκατέλειψε το σπίτι της για ενάμιση χρόνο, αφήνοντας ένα άτομο το οποίο την είχε απατήσει να διαμένει μέσα στο σπίτι και δεν είχε επισκεφτεί το συγκεκριμένο σπίτι ούτε και μία φορά. Κατά συνέπεια είναι φανερό ότι η εκδοθείσα απόφαση δεν μπορεί να παραμεριστεί για την Εναγόμενη δικαιωματικά. Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω νομικές αρχές, προχωρώ να εξετάσω κατά πόσο η Εναγόμενη έχει καταδείξει σοβαρό και εύλογο λόγο για την παράλειψη της να εμφανιστεί στο Δικαστήριο και αν κινήθηκε με την πρώτη δυνατή ευκαιρία για να διεκδικήσει το δικαίωμα επανάνοιξης της υπόθεσης. Η Εναγόμενη είχε το βάρος να καταδείξει ότι έχει μία σοβαρή και εύλογη δικαιολογία για την παράλειψη της να εμφανιστεί, καθώς και ότι επέδειξε την ανάλογη επιμέλεια στο χειρισμό της υπόθεσης της. Στη παρούσα περίπτωση η Εναγόμενη-Αιτήτρια υποστήριξε ότι σε επίσκεψή της στο ακίνητο αρχές Μαίου 2019 είχε βρεί θυροκολλημένη την επιστολή του συνηγόρου ημερ.28/03/19 και την απόφαση του Δικαστηρίου. Κατά την αντεξέτασή της ισχυρίστηκε ότι ο συμβίος της είχε εγκαταλείψει το σπίτι τα Χριστούγεννα 2018, η επίδοση του Κλητηρίου με θυροκόλληση είχε γίνει στις 16/07/18 και ακολούθησε η επίδοση της απόφασης με θυροκόλληση στις 19/11/
  1. Αντεξεταζόμενη υποστήριξε ότι από τη συγκεκριμένη οικία είχε φύγει το Δεκέμβριο του 2017 για να επιστρέψει το Μάιο
  2. Βρισκόταν σε κατάθληψη λόγω του ότι είχε χάσει το μωρό το Μάρτιο
  3. Δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή η θέση της ότι για ενάμιση χρόνο δεν είχε επισκεφθεί καθόλου το σπίτι της ιδιαίτερα γνωρίζοντας ότι ο συμβίος της το είχε εγκαταλήψει τα Χριστούγεννα
  4. Γνώριζε, εν πάση περιπτώσει, από τον Αύγουστο 2017, σύμφωνα με το Τεκμήριο 1 στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Ένσταση, ότι αν δεν κατέβαλλε τις καθυστρημένες δόσεις θα λαμβάνονταν ενατίον της δικαστικά μέτρα. Καταλήγω ότι δεν υπάρχει οποιοσδήποτε λόγος που να δικαιολογεί τη μη εμφάνιση της Εναγόμενης, αλλά απεναντίας ως προκύπτει από τα ενώπιον μου στοιχεία η Εναγόμενη επέδειξε αδιαφορία για την υπόθεση και την έκβαση της αφήνοντας να εκδοθεί απόφαση εναντίον της στην απουσία της. Υπό αυτές τις περιστάσεις, αισθάνομαι ότι η στάση της Εναγομένης- Αιτήτριας, συνιστά περιφρόνηση των δικαιωμάτων των Εναγόντων -Καθ΄ων η αίτηση. Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω όπου η συμπεριφορά εναγομένου είναι αδικαιολόγητη και περιφρονητική ώστε να δείχνει πλήρη παραγνώριση για τη δικαστική διαδικασία και για τα δικαιώματα του αντιπάλου του, και ως τέτοια κρίνω ότι είναι η συμπεριφορά της Εναγόμενης στην προκειμένη περίπτωση, το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να αρνηθεί να παραμερίσει μια απόφαση ακόμα και σε περίπτωση αποκάλυψης συζητήσιμης υπεράσπισης. Η απόρριψη των ισχυρισμών της Εναγομένης που επιχειρήθηκαν να προβληθούν για να δικαιολογήσουν τη μη εμφάνιση της στη διαδικασία, θεωρώ ότι από μόνη της είναι ικανή να σφραγίσει την πορεία της υπό εξέτασης αίτησης. Παρά την πιο πάνω κατάληξη μου, θεωρώ σκόπιμο και ορθό, για σκοπούς πληρότητας της απόφασής μου, να εξετάσω και το ζήτημα κατά πόσο η Εναγόμενη κατάφερε να ικανοποιήσει το Δικαστήριο με τα όσα παραθέτει στη Ένορκη Δήλωσή της, ότι έχει επί της ουσίας της υπόθεσης εκ πρώτης όψεως υπεράσπισης. Σχετική είναι η υπόθεση Βύρων Τεγκεράκης, διαχειριστής της περιουσίας της αποβιωσάσης Κορίνας Τεγκεράκη (Χατζηπαναγή) Γιαννή v. Δήμου Λευκωσίας
(2005)1 Α.Α.Δ. 289 λέχθηκε ότι: «Η αποκάλυψη εκ πρώτης όψεως υπεράσπισης προϋποθέτει και εξυπακούει κάτι περισσότερο από την απλή παράθεση της εκδοχής του αιτητή, δηλαδή προϋποθέτει την προσκόμιση στο Δικαστήριο κάποιων αποδεικτικών στοιχείων και μαρτυρίας υπό μορφή ένορκης δήλωσης, που να υποστηρίζουν την εκδοχή του αιτητή.». Στην υπόθεση Milouca Motor Trading Ltd v. Χρύσανθου Κούρτη,
(1997)1 Α.Α.Δ. 941, στη σελ.945, επεξηγούνται οι αρχές. Παρατίθενται δε τα πιο κάτω αποσπάσματα από αυτήν: «Εάν ένας διάδικος μπορεί απρόσκοπτα να επιδιώκει το επανάνοιγμα υπόθεσης, η σφραγίδα της οριστικότητας την οποία φέρει η απόφαση και όλα όσα αυτό εξυπακούει, καθώς και η βεβαιότητα την οποία προάγει στη διαχείριση των υποθέσεων του ανθρώπου θα απολεσθούν με οδυνηρές συνέπειες για την απονομή της δικαιοσύνης.» . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . «Το απαύγασμα της νομολογίας κατατείνει στο ότι το Δικαστήριο δεν πρέπει να επιδεικνύει υπέρμετρο ζήλο στην αποστέρηση του δικαιώματος του διαδίκου να ακουστεί νοουμένου ότι αποκαλύπτει υπεράσπιση. Εντούτοις το Δικαστήριο μπορεί, παρά ταύτα, να αρνηθεί να επανανοίξει την υπόθεση, εάν η διαγωγή του είναι τέτοια, ώστε να πλήττει το θεμέλιο της απονομής της δικαιοσύνης. Όπου η διαγωγή του διαδίκου ο οποίος εξαιτείται τον παραμερισμό εκδοθείσας απόφασης, είναι ασυγχώρητη, περιφρονητική μέχρι βαθμού καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας ή των δικαιωμάτων του αντιδίκου, το Δικαστήριο δύναται ενασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια να αρνηθεί να παραμερίσει την απόφαση.». Οι Ενάγοντες με την αγωγή τους είχαν ισχυριστεί ότι στα πλαίσια γραπτής συμφωνίας η Εναγόμενη είχε αγοράσει στις 14/05/12 από αυτούς έναντι συμφωνηθέντος τιμήματος €199.600 πλέον τόκους την περί ου ο λόγος κατοικία, το οποίο θα εξοφλείτο με μηνιαίες δόσεις ύψους €1.188 μηνιαίως. Κατά τη παραλαβή της κατοικίας η Εναγόμενη σημείωσε σε σχετική βεβαίωση, Τεκμήριο 4 στη ένορκη Δήλωση που κατατέθηκε προς απόδειξη της αξίωσης, τι δεν αποδέχθηκε σε σχέση με τη κατοικία και δεν συμπεριλάμβανε οποισδήποτε κακοτεχνίες. Η συγκεκριμένη συμφωνία τερματίστηκε στις 10/11/2014 λόγω του ότι η Εναγόμενη δεν κατέβαλλε εμπρόθεσμα τις μηνιαίες δόσεις και κατά τον τερματισμό όφειλε στους Ενάγοντες το ποσό των €143.722,
  1. Σχετική επιστολή σε σχέση με το τερματισμό της είχε επιδοθεί με ιδιώτη επιδότη στις 14/11/
  2. Οι Ενάγοντες καταθέτοντας τόσο τη κατάσταση λογαριασμού καθώς και τις σταλθείσες επιστολές και την επιστολή τερματισμού πέτυχαν την έκδοση της απόφασης. Η Εναγόμενη όπως προκύπτει (από τις παραγράφους 7, 8, 9, 10 και 11 της Ένορκης Δήλωσής της) παραδέχεται την ύπραξη της συμφωνίας. Τα όσα ισχυρίζεται, ήτοι η επίσκεψή της στους Ενάγοντες, είχαν διαμειφθεί μετά τον τερματισμό της σύμβασης αφού η επιστολή με τα παράπονά της είχε σταλεί στις 20/02/17, Τεκμήριο 5 στη δική της Ένορκη Δήλωση. Ως σωστά επισημαίνει η πλευρά των Εναγόντων, οι ισχυρισμοί που προέβαλε η Εναγόμενη επί της ύπαρξης καλής ή συζητήσιμης υπεράσπισης είναι πράγματι γενικοί, αόριστοι και ατεκμηρίωτοι, ακόμα και για σκοπούς κατάδειξης εκ πρώτης όψεως υπεράσπισης αφού και η ίδια γνώριζε για το τερματισμό της συμφωνίας. Δεν απαιτείται βέβαια σ' αυτό το στάδιο η τεκμηρίωση υπεράσπισης. Απαιτείται, όμως, η παραπομπή ή η αναφορά σε γεγονότα, έστω κατ' ισχυρισμό, που σε συνδυασμό με νομικές αρχές, να παρέχουν πραγματικό υπόβαθρο υπεράσπισης - άξιας να εξεταστεί στα πλαίσια μιας κανονικής ακροαματικής διαδικασίας. Δεν ενδιαφέρει το Δικαστήριο να γίνει αφηρημένη παραπομπή σε πιθανές υπερασπίσεις που δυνατό να τεθούν σε μια τέτοια υπόθεση - όπως περίπου γίνεται από την Εναγόμενη. Ενδιαφέρει, να καταγραφούν οι αιτίες υπεράσπισης που δυνατό να παρέχονται στη συγκεκριμένη Εναγόμενη, με βάση τα ιδιαίτερα περιστατικά και γεγονότα της δικής της συγκεκριμένης υπόθεσης. Επί τούτου, κανένα στοιχείο δεν έχει προσκομίσει. Ούτε και δίνονται οποιεσδήποτε λεπτομέρειες που να θέτουν τους ισχυρισμούς της σε ένα λογικοφανές έστω πλαίσιο, άξιον λόγου και εξέτασης. Αντίθετα, προκύπτει ότι και η ίδια ήθελε μετά τον τερματισμό της σύμβασης να επιστρέψει στους Ενάγοντες τη συγκεκριμένη οικία, Τεκμήριο 3 στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση. Έχω τη γνώμη πως οι πιο πάνω θέσεις της Εναγόμενης είναι γενικόλογες και ατεκμηρίωτες τουλάχιστον εν συγκρίσει με το τι ευλόγως θα απαιτείτο και θα αναμένετο σε μία αίτηση παραμερισμού σύμφωνα με την προαναφερθείσα νομολογία. Η κατάδειξη υπεράσπισης είναι πρωταρχικό στοιχείο σε τέτοιου είδους αιτήσεις αφού, όπως έχει αναφερθεί και στην υπόθεση Τσεσμέλογλου ν. Σοφοκλέους
(2013)1 Α ΑΑΔ 64 «... αν δεν υπάρχει κάποια υπεράσπιση, τότε ο παραμερισμός δεν εξυπηρετεί.». Χωρίς το Δικαστήριο να έχει ενώπιον του τέτοια στοιχεία και γεγονότα, δεν μπορεί να στηριχθεί στους γενικούς και αόριστους ισχυρισμούς της Εναγόμενης, που δεν υποστηρίζονται παράλληλα με τα αναγκαία εκείνα στοιχεία και γεγονότα τα οποία θα μπορούσαν ενδεχομένως να οδηγήσουν στο να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει το Δικαστήριο με τους ισχυρισμούς της, χωρίς βέβαια να υπεισέρχεται στην ουσία της υπεράσπισης. Ασφαλώς δεν αναφέρομαι σε απόδειξη από πλευράς της Εναγόμενης γεγονότων και στοιχείων, αλλά παράθεση αυτών για να μπορέσει το Δικαστήριο, αφού τα λάβει υπόψη του, να διαγνώσει από μόνο του αν με βάση τα γεγονότα αυτά εγείρεται εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση ή συζητήσιμο σημείο. Έχοντας, λοιπόν, καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δεν δόθηκε από την Εναγόμενη-Αιτήτρια ικανοποιητική και εύλογη εξήγηση για την παράλειψη εμφάνισης στην παρούσα αγωγή και έχοντας κατά νου ότι δεν έχει αποκαλυφθεί συζητήσιμη υπεράσπιση στην αγωγή, θεωρώ ότι η αίτηση θα πρέπει ν' απορριφθεί. Με βάση τις παρατεθείσες νομολογιακές αρχές κρίνω ότι η παρούσα είναι από τις περιπτώσεις που δεν θα πρέπει να επιτραπεί στην Εναγόμενη -Καθ' ης η αίτηση να καταχωρίσει εμφάνιση και υπεράσπιση στην αγωγή. Για όλα τα πιο πάνω, ασκώντας τη διακριτική ευχέρεια που έχει το Δικαστήριο επί του θέματος, θ' απορρίψω την Αίτηση με έξοδα υπέρ των Εναγόντων-Καθ' ων η αίτηση και εναντίον της Εναγόμενης -Αιτήτριας, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ................. Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Α. Ε. Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.