Zionex Holdings Limited ν. BAYNIL COMMERCIAL LTD κ.α., Αριθμός Αίτησης : 95/20, 20/10/2020

(5), άρθρα 261 μέχρι 275 και άρθρα 276 μέχρι 283 και άρθρα 284 μέχρι 297 και 298 μέχρι 333 Και Αναφορικά με την εταιρεία BAYNIL COMMERCIAL LTD (HE 283355) υπό εκκαθάριση Μεταξύ: Zionex Holdings Limited (HE 186679) Αιτητές

1. BAYNIL COMMERCIAL LTD (HE 283355)
2. XXXXX (XXXXX) Ιακωβίδης
3. Επίσημος Παραλήπτης και Έφορο Εταιρειών Καθ' ων η Αίτηση Αίτηση ημερομηνίας 10.02.2020 για έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος Ημερομηνία: 20.10.20 Εμφανίσεις: Για την Αιτήτρια : κα. Kότσαπα με κ. Αντωνίου Για τους Καθ' ων η αίτηση 1 και 2 : κ. Βασιλείου με κα Βασιλείου Για τον επίσημο παραλήπτη : Καμία εμφάνιση ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Εισαγωγή Αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας είναι η οριστικοποίηση ή όχι του ενδιάμεσου διατάγματος, ημερομηνίας 12.2.2020, το οποίο εκδόθηκε μονομερώς στη βάση της αίτησης, ημερομηνίας 10.2.
4. Με την εν λόγω αίτηση η Αιτήτρια ζητούσε αναστολή της διάλυσης της Καθ΄ης η αίτηση 1 εταιρείας. Το Δικαστήριο, υπό άλλη σύνθεση, εξέδωσε στη βάση της μονομερούς αιτήσεως ημερομηνίας 10.2.2020, διάταγμα με το οποίο αναστελλόταν η διαδικασία εκκαθάρισης. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκες δηλώσεις της XXXXX Κυριάκου και XXXXX Κασκίρη, ημερομηνίας 10.2.
5. Η αίτηση ερείδεται στον Περί Δικαστηρίων Νόμων 14/60, Άρθρο 32, στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6, άρθρα 4,5,8 και 9, στον Περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ. 113, Άρθρα 203, 209, 211 και 211 (στ), 213 και 213

(2), 214

(1)και 214

(2), 218, 227, 233, 234, 243, 251, 261 μέχρι 275 και άρθρα 276 μέχρι 283 και άρθρα 284 μέχρι 297 και άρθρα 298 μέχρι 344, στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.39, ΘΘ1 και 2 και Δ.48, θθ.1-5,7,8,9 και Δ,64, στους Περί Εταιρειών Κανονισμούς, στους Περί Εταιρειών (Εκκαθαρίσεις) Κανονισμούς, στον περί Συμβούλων Αφερεγγυότητας Νόμο του 2015 (64 (Ι)/2015) Άρθρο 16, στους περί Συμβούλων Αφερεγγυότητας Κανονισμούς του 2015, στις αρχές της επιείκειας, στις συμφυείς εξουσίες και στη γενική πρακτική του Δικαστηρίου. Οι Καθ΄ων η αίτηση 1 και 2 καταχώρησαν ένσταση. Στην ένστασή τους οι Καθ' ων η Αίτηση ισχυρίζονται, μεταξύ άλλων ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις έκδοσης και οριστικοποίησης του επίδικου διατάγματος, ότι δεν αποδείχθηκε η συνδρομή του δικαιοδοτικού όρου του κατεπείγοντος και ότι η Αιτήτρια δεν προσήλθε στο δικαστήριο με καθαρά χέρια και ότι απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα. Περαιτέρω, προέβαλαν τη θέση ότι οι ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την αίτηση είναι παράτυπες και ότι περιέχουν εξ ακοής δηλώσεις. Επιπλέον, ισχυρίστηκαν ότι η αίτηση είναι καταχρηστική και η Αιτήτρια αποσκοπεί στην αλίευση μαρτυρίας. Διατείνονται επίσης ότι τα αιτητικά στην κυρίως αίτηση είναι αντιφατικά. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Καθ΄ ου η αίτηση 2. Διαδικασία - Γεγονότα Στην υπό κρίση διαδικασία η ακρόαση της αίτησης διεξήχθη στη βάση των ενόρκων δηλώσεων, αφού καμία πλευρά δεν ζήτησε αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Συνεπώς για όσα γεγονότα δεν εμφαίνονται από τον φάκελο της διαδικασίας, το Δικαστήριο θα βασισθεί στις καταχωρηθείσες ένορκες δηλώσεις, λαμβανομένου υπόψη του βάρους απόδειξης έκαστης πλευράς. Σχετικές είναι οι αποφάσεις, Louis Vuitton ν. Δέρμοσακ

(1992)1(Β) Α.Α.Δ 1453 , Iacovou brothers (constructions) Ltd v. Fashionwise ltd

(2000)1Β ΑΑΔ 1377, Thinking Steel International BV ν. Caramondani Bros Public Co Ltd,

(2012)1 Α.Α.Δ. 1460 και Α Messios & Sons Ltd κ.ά v. Ανδρέας Λεωνίδα Πολ. Έφεση 277/2007, ημερ. 18.2.2010 . Κατά την ακρόαση και οι δύο πλευρές προώθησαν τις θέσεις τους μέσω ιδιαίτερα εμπεριστατωμένων αγορεύσεων, το περιεχόμενο των οποίων το Δικαστήριο έχει κατά νου. Νομική Πτυχή Ο δικαιοδοτικός όρος του κατεπείγοντος Στην υπό κρίση υπόθεση εκδόθηκε μονομερώς το αιτούμενο ενδιάμεσο προσωρινό διάταγμα. Αποτελεί καλά θεμελιωμένη αρχή ότι η συνδρομή του στοιχείου του κατεπείγοντος αποτελεί προϋπόθεση για επίκληση της δικαιοδοσίας υπό το άρθρο 9 του κεφ 6 . Θεμελιακές επί του προκειμένου, είναι οι αποφάσεις Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου

(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 598, Έλενα Αμβροσιάδου ν. MartinCoward, Πολιτική Έφεση αρ. 3/2011, ημερομηνίας 15.1.2013 και η πιο πρόσφατη Μυλωνάς ν. Τράπεζας Κύπρου Πολιτική Έφεση Ε176/2019, ημερομηνίας 10.12.2019. Ασφαλώς, το ζήτημα του κατεπείγοντος κρίνεται, σε κάθε υπόθεση με βάση τα δικά της περιστατικά. Σχετικά Eπίσημος Παραλήπτης ως παραλήπτης της περιουσίας της Άννας Σπανού κ.ά. ν. Nicantony Trading Co. Ltd.

(1998)1 ΑΑΔ 1653. Επιπρόσθετα, το ζήτημα του κατεπείγοντος είναι άμεσα συνυφασμένο με το πότε πληροφορήθηκε ο αιτών τα κρίσιμα γεγονότα και το πότε καταχώρησε την αίτησή του. Χατζηβασιλείου Χριστόδουλος ν. White Knight Holdings Ltd,

(2004)1 Α.Α.Δ.

1. Υπό τα γεγονότα της παρούσας προκύπτει ότι η συγκλήθηκε η τελική γενική συνέλευση της Καθ' ης η αίτηση στις 22.1.
2. Η Aιτήτρια μέσω των πληρεξουσίων δικηγόρων της συμμετείχε σε αυτή ζητώντας συγκεκριμένες πληροφορίες. Σύμφωνα δε με το άρθρο 283 του περί εταιρειών νόμου, εντός 7 ημερών από την πιο πάνω συνέλευση, ο εκκαθαριστής παραδίδει στον Έφορο Εταιρειών σχετική έκθεση. Ακολούθως εντός 3 μηνών από την παραλαβή της πιο πάνω ειδοποίησης η εταιρεία λογίζεται ότι διαλύθηκε. Η Αιτήτρια αποτάθηκε στο Δικαστήριο για αναβολή της διάλυσης μετά που ολοκληρώθηκε η τελική συνέλευση. Το ενδεχόμενο διάλυσης της εταιρείας εντός τριών μηνών καθιστούσε επείγουσα την απόδοση της ενδιάμεσης θεραπείας μονομερώς. Επίσης, το δεδομένο της τελικής διάλυσης της εταιρείας θεμελίωνε, υπό τις περιστάσεις, εξαιρετική περίσταση, ώστε το Δικαστήριο να αποκτήσει δικαιοδοσία για έκδοση του αιτούμενου διατάγματος μονομερώς. Ενόψει των πιο πάνω, κρίνω ότι ο λόγος ένστασης περί της μη συνδρομής του δικαιοδοτικού όρου του κατεπείγοντος είναι απορριπτέος και απορρίπτεται. Η απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων Αποτελεί καλά εμπεδωμένη αρχή ότι η προσφυγή στο Δικαστήριο για έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος μονομερώς, κατά παρέκκλιση της αρχής «audi alteram partem», επιφορτίζει τον αιτητή με το καθήκον πλήρους αποκάλυψης όλων των ουσιωδών γεγονότων. Η μη αποκάλυψη θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου, το οποίο αρνείται πλέον να ακούσει αυτόν που το εξαπατά, είτε υπάρχει πρόθεση εξαπάτησης ή όχι. Σχετική είναι η πρόσφατη απόφαση στην υπόθεση Sobolev κ.ά. ν. Weitzer, Πόλ. Έφεση Ε 177/2018, ημερομηνίας 21.5.2019, όπου επαναδιατυπώθηκε η πιο πάνω αρχή με αναφορά στη σχετική πάγια νομολογία επί του θέματος. Όμως όπως έχει κριθεί στην απόφαση Χριστοφόρου v. Γρηγορίου

(1995)1 Α.Α.Δ. 248, δεν είναι η κάθε απόκρυψη που οδηγεί σε ακύρωση του διατάγματος. Περαιτέρω στην απόφαση Commerzbank Auslandsbanken Holding AG κ.ά ν. Adeona Holdings Ltd Πολιτική Έφεση Αρ. Ε6/2014, 27.2.2015, λέχθηκε ότι τα δικαστήρια δεν πρέπει να αποπροσανατολίζονται από αβάσιμες εισηγήσεις που δίνουν έμφαση στη μη αποκάλυψη κάποιου ασήμαντου στοιχείου, το οποίο δεν αφορά σε ουσιώδες γεγονός. Τονίστηκε, επίσης, ο κανόνας πρακτικής για ακύρωση διατάγματος σε περίπτωση μη αποκάλυψης δεν πρέπει να αφεθεί να μετατραπεί σε εργαλείο αδικίας. Ως προς το κριτήριο με το οποίο προσδιορίζεται ο χαρακτηρισμός ουσιώδες γεγονός θεμελιακή είναι η απόφαση M & CH Mitsingas Trading Ltd κ.ά. v. The Timberland Co

(1997)1 Α.Α.Δ. 1791, όπου κρίθηκε πως ουσιώδες είναι κάθε γεγονός, το οποίο άπτεται και μπορεί εξ αντικειμένου να επιδράσει στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για τη χορήγηση ή όχι της αιτούμενης θεραπείας. Σημειώνεται ότι στην υπό κρίση διαδικασία η Αιτήτρια αιτήθηκε την έκδοση διατάγματος που αποσκοπεί στην αναβολή της διάλυσης της Καθ΄ης η αίτηση 1 εταιρείας. Η εξουσία του Δικαστηρίου για έκδοση διατάγματος δυνάμει του άρθρου 283 του Νόμου είναι ευρεία και υφίσταται μετά την σύγκλυση της τελικής συνέλευσης των πιστωτών. Επομένως, στο στάδιο έκδοσης του επίδικου διατάγματος επίδικο ήταν το κατά πόσο συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις έκδοσης του συγκεκριμένου αιτούμενου διατάγματος. Στην υπό κρίση υπόθεση η κατ' ισχυρισμόν απόκρυψη γεγονότος συνίσταται στο ότι στην ένορκη δήλωση της XXXXX Κυριακού δεν έγινε αναφορά στην συνάντηση μεταξύ της δικηγόρου της Αιτήτριας και του Καθ΄ου η αίτηση 2, ημερομηνίας 20.2.

1. Επιπλέον, προβάλλεται η θέση ότι δεν αποκαλύφθηκε πως η συνήγορος της Αιτήριας κα Κότσαπα παραβρέθηκε σε συνάντηση στις 22.5.2019 στα γραφεία του Καθ΄ου η αίτηση
2. Επίσης, ο ευπαίδευτος συνήγορος των Καθ΄ων η αίτηση 1 και 2 συνέδεσε το πιο πάνω με το ότι αρκείται η ομνύουσα να αναφερθεί στα όσα της μετέφερε ο Ρώσσος δικηγόρος κ. Kornilov. Ο ευπαίδευτος συνήγορος των Καθ' ων η αίτηση 1 και 2 εισηγήθηκε ότι το πιο πάνω είναι εξ ακοής μαρτυρία. Σημειώνεται ότι σημασία για σκοπούς εξέτασης του συγκεκριμένου λόγου ένστασης έχει το εάν η κατ΄ισχυρισμόν απόκρυψη ήταν ουσιώδης. Σε σχέση, λοιπόν, με την κατ' ισχυρισμόν απόκρυψη της συνάντησης, ημερομηνίας 20.2.2019, παρατηρώ ότι μέσα από το Τεκμήριο 9 επί της ένορκης δήλωσης Κυριακού γίνεται παραπομπή σε ηλεκτρονική αλληλογραφία, η οποία αναφέρεται ρητά στην εν λόγω συνάντηση. Μάλιστα επισυνάπτεται το μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, το οποίο στάλθηκε εκ μέρους του ίδιου του Καθ΄ου η αίτηση
3. Συνεπώς, η Αιτήτρια αποκάλυψε πλήρως τις σχετικές θέσεις του Καθ' ου η αίτηση 2 και συνακόλουθα την ύπαρξη τα εν λόγω συνάντησης. Έτσι, υπό τις πιο πάνω περιστάσεις, η μη αναφορά στη συγκεκριμένη συνάντηση στο σώμα της ένορκης δήλωσης της Λουΐζας Κυριάκου δεν απέληξε σε μη αποκάλυψη της ουσιώδους γεγονότος. Ως προς το δεύτερο σημείο προκύπτει ότι δεν απέκρυβη η ύπαρξη της συνάντησης των εκπροσώπων της Αιτήτριας με τον εκκαθαριστή στις 22.5.
4. Το γεγονός ότι δεν αναφέρθηκε και η παρουσία της δικηγόρου της Αιτήτριας δεν επηρεάζει τα πράγματα, αφού η αναφορά των παρευρισκομένων σε μια συνάντηση δεν μπορούσε να επηρεάσει την κρίση του Δικαστηρίου. Επίσης, το γεγονός ότι η ομνύουσα αναφέρεται σε εξ ακοής δηλώσεις δεν αντιλαμβάνομαι το πως επηρεάζει το ζήτημα της απόκρυψης ουσιώδους γεγονότος. Σύμφωνα με την Δ.39 θ 2 είναι δυνατή η παράθεση εξ ακοής δηλώσεων σε ενδιάμεσες διαδικασίες. Ως προς την έννοια του όρου ενδιάμεση αίτηση (interlocotury application) παραπέμπω στο σύγγραμμα The annual Practice του 1966 σελ.922-923 και στην απόφαση Gilbert v. Endean 9 Ch D. 259, όπου επεξηγείται ότι για σκοπούς της παλαιάς Αγγλικής Διαταγής Ο 38 r 2, η οποία είναι πανομοιότυπη με την Κυπριακή Δ.39 θ
5. Σύμφωνα με το πιο πάνω σύγγραμμα και αυθεντία, «interlocutory application» είναι οποιαδήποτε αίτηση, η οποία δεν είναι αποφασιστική για τα δικαιώματα των μερών. Προφανώς, η παρούσα διαδικασία είναι ενδιάμεση διαδικασία και ως εκ τούτου η αναφορά σε εξ ακοής δηλώσεις είναι καθ' όλα αποδεκτή. Περαιτέρω, έχοντας υπόψη τις προϋποθέσεις έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος, μέσα από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση δεν προκύπτει να έχει τύχει απόκρυψης οποιοδήποτε γεγονός που να μπορούσε να επηρεάσει την κρίση του δικαστηρίου στο στάδιο έκδοσης του επίδικου διατάγματος. Συνεπώς, και ο πιο πάνω λόγος ένστασης είναι απορριπτέος και απορρίπτεται. Παρατυπία στον τίτλο των ενόρκων δηλώσεων που συνοδεύουν την επίδικη αίτηση Ο ευπαίδευτος συνήγορος των Καθ' ων η αίτηση εισηγήθηκε ότι ο ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν τη μονομερή αίτηση, ημερομηνίας 10.2.2020, πάσχουν, καθότι στον τίτλο αυτών καταγράφονται μόνο τα ονόματα των Καθ' ων η αίτηση 1 και
6. Όντως σύμφωνα με τη Δ.39 θ.3, κάθε ένορκη δήλωση τιτλοφορείται με το θέμα ή το ζήτημα για γίνεται. Στην περίπτωση, όμως, που υπάρχουν περισσότεροι του ενός εναγόμενοι θα είναι αρκετό να δηλώνεται πλήρως το όνομα του πρώτου και να γίνεται αναφορά στο ότι υπάρχουν και άλλοι. Στην υπό κρίση υπόθεση όντως οι ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την αίτηση δεν καταγράφουν και τους τρεις Καθ΄ων η αίτηση και ούτε γίνεται αναφορά στην ύπαρξη τριών Καθ΄ων η αίτηση. Στο σύγγραμμα The Annual Practice του έτους 1959 στη σελίδα 922 τυγχάνει πραγμάτευσης η πανομοιότυπη αγγλική διαταγή Ο 38 r 2 και ο αναγνώστης παραπέμπεται στην απόφαση Blamey v. Blamey [1902] WN 138, 37 LJNC
7. Στην πιο πάνω απόφαση έγινε δεκτή ένορκη δήλωση στην οποία παραλήφθηκε παντελώς ο τίτλος. Το πιο πάνω κατατείνει στο συμπέρασμα ότι τυχόν παρατυπία στον τίτλο της ένορκής δήλωσης δεν καθιστά άνευ ετέρου την ένορκη δήλωση μη αποδεκτή ή πρέπει να οδηγήσει Δικαστήριο στο να μην λάβει υπόψη το περιεχόμενο της. Στην υπό κρίση υπόθεση ο Κάθ' ου η αίτηση 2 απαντά στους ισχυρισμούς που προβάλλονται στις ένορκες δηλώσεις που υποβλήθηκαν προς υποστήριξη της αίτησης και δεν προκύπτει να έχει υποστεί οποιοδήποτε δυσμενή επηρεασμό από τη μη καταγραφή και των τριών Καθ' ων η αίτηση στον τίτλο των υπό συζήτηση ενόρκων δηλώσεων. Επομένως και ο πιο πάνω λόγος ένστασης απορρίπτεται. Το άρθρο 32 του Νόμου 14/1960 Η έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων διέπεται από το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, σύμφωνα με το οποίο ο αιτητής πρέπει να ικανοποιήσει το δικαστήριο ότι : α) υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση β) ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγων σε θεραπεία γ) είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Οι πιο πάνω προϋποθέσεις έχουν καταστεί αντικείμενο ενδελεχούς νομολογιακής ανάλυσης από το Ανώτατο Δικαστήριο. Ενδεικτικά παραπέμπω στις Οδυσσέως v. Pieris Estates 1982 1 Α.Α.Δ

(557)και Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 CLR

1. Στη θεμελιακή απόφαση στην υπόθεση Οδυσσέως v. Pieris Estates (ανωτέρω) το Ανώτατο Δικαστήριο αναλύοντας τις προϋποθέσεις που τίθενται από το άρθρο 32 του 14/1960 έκρινε τα ακόλουθα σχετικά:
2. Η προϋπόθεση για σοβαρό ζήτημα προς ακρόαση δεν υπάρχει λόγος να ερμηνευθεί ότι εξυπακούει οτιδήποτε περισσότερο από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τη δύναμη των δικογράφων.
3. Η έννοια της πιθανότητας επιτυχίας περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων.
4. Η Τρίτη προϋπόθεση σχετίζεται με την επάρκεια της θεραπείας των αποζημιώσεων υπό το φως των γεγονότων της κάθε υπόθεσης Η συνδρομή των τριών πιο πάνω προϋποθέσεων δεν είναι αρκετή για την έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος, αλλά το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί ένα τέτοιο διάταγμα. Σχετική είναι η απόφαση Ιπποδρομιακή Αρχή v. Χατζηβασίλη

(1989)1 Α.Α.Δ 152. Στην απόφαση Άκης, άλλως Γρηγόρης Ν. Γρηγορίου και άλλοι ν. Χριστίνας Σταύρου Χριστοφόρου και άλλων,

(1995), 1 Α.Α.Δ. 248, έχει τονισθεί ότι το Δικαστήριο, κατά την εκδίκαση αίτησης για προσωρινό διάταγμα, πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Αυτό εναπόκειται στην κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου κατά τη δίκη της ουσίας της υπόθεσης. Στην πρόσφατη απόφαση Κωνσταντίνου Λόρδου κ.ά. ν. Πέτρου Σιακόλα κ.ά Πολιτική Έφεση Ε 143/2015 ημερ 27/3/2017 επαναεπιβεβαιώθηκε η θέση ότι κατά το στάδιο εκδίκασης αίτησης για έκδοση ή οριστικοποίηση ενδιάμεσου διατάγματος το δικαστήριο δεν υπεισέρχεται σε αξιολόγηση και ευρήματα επί της ουσίας πέραν του ό,τι είναι αναγκαίο για τους περιορισμένους σκοπούς της διαδικασίας που συνίστανται στη διαπίστωση του κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 και οι σχετικές αρχές της νομολογίας. Με γνώμονα τα πιο πάνω θα εξετάσω το κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις οριστικοποίησης του εκδοθέντος διατάγματος Η συνδρομή των προϋποθέσεων του άρθρου 32 στην παρούσα. Σοβαρό Ζήτημα προς εκδίκαση Η προϋπόθεση για κατάδειξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση δεν εξυπακούει οτιδήποτε περισσότερο από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τη δύναμη των δικογράφων. Στην απόφαση Αθανάσιος Κυριάκου κ.ά ν. Πραξούλλα Αντωνιάδου Κυριάκου Πολ. Έφεση Ε301/16, ημερομηνίας 26.9.2017, με αναφορά στο σύγγραμμα Διατάγματα (ανωτέρω ) υποδείχθηκε ότι στο πλαίσιο της πρώτης προϋπόθεσης το δικαστήριο έχει καθήκον να βεβαιωθεί ότι υφίσταται αγώγιμο δικαίωμα αναγνωρισμένο από τον Νόμο ή το Δίκαιο της Επιείκειας, προτού προχωρήσει στην έκδοση απαγορευτικού διατάγματος. Ο όρος δικόγραφα δεν χρησιμοποιείται υπό την τεχνική του έννοια αλλά χρησιμοποιείται με την ευρεία του έννοια. Σχετική είναι η απόφαση Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου

(1998)1(Β) Α.Α.Δ.

1. Στην υπό κρίση υπόθεση η Αιτήτρια με την κυρίως αίτησή της ζητεί την έκδοση σειράς διαταγμάτων, όπως διάταγμα για αναστολή της εκκαθάρισης, διάταγμα αποκάλυψης πληροφοριών, διάταγμα παύσης του εκκαθαριστή και διάταγμα ακύρωσης της διάλυσης της Καθ΄ης η αίτηση
2. Τα πιο πάνω αιτούμενα διατάγματα ζητούνται με έρεισμα τα άρθρα 243, 290 και 293 του περί εταιρειών Νόμου κεφ
3. Μέσα από το λεκτικό των εν λόγω νομοθετικών διατάξεων προκύπτει ότι αυτές παρέχουν το υπόβαθρο για την χορήγηση των αιτούμενων θεραπειών. Συνεπώς προκύπτει ότι, για τους περιορισμένους σκοπούς της παρούσας, εγείρεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και ως εκ τούτου πληρούται η πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Ορατή Πιθανότητα επιτυχίας Η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 συσχετίζεται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης του εκάστοτε Αιτητή. Η αξιολόγηση της πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με αναφορά στις ένορκες δηλώσεις, όπου αναμένεται η εκεί μαρτυρία να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας. Γενικές αναφορές εν είδει κατάληξης δεν επαρκούν για την κατάδειξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Σχετική είναι η απόφαση Ανδρέας Σάββα Κυτάλα (ανωτέρω) και Lawford Ltd κ.ά ν. Χατζηγαβριήλ κ.ά,

(2004)1 Α.Α.Δ.818. Ασφαλώς, όπως έχει κριθεί επανειλημμένα σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα, εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του. Σχετική είναι η απόφαση T. A. Micrologic Computer Consultants Ltd ν. Microsoft Corporation

(2002)1 ΑΑΔ 1802 και το σύγγραμμα των Ερωτοκρίτου & Αρτέμη Διατάγματα σελ 127-128. Για την κρίση επί των πιο πάνω το Δικαστήριο προβαίνει σε κάποια πρωταρχική αξιολόγηση της μαρτυρίας, ώστε να μπορέσει να συνεκτιμήσει την αποδεικτική δύναμη της κάθε πλευράς. Σχετική είναι η απόφαση Σεβαστού Μαίρη Νίκου ν. Εμμανουήλ Νίκου Σεβαστού

(2002)1 Α.Α.Δ

1. Όπως έχει εξηγηθεί στην πρόσφατη απόφαση Κωνσταντίνου Λόρδου (ανωτέρω) δεν αρκεί η υιοθέτηση της εκδοχής της μιας πλευράς μόνο αλλά απαιτείται κάποια αξιολόγηση για τους περιορισμένους σκοπούς της παρούσας. Σχετική επίσης είναι η απόφαση Αθανάσιος Κυριάκου (ανωτέρω). Το απαύγασμα της σχετικής νομολογίας κατατείνει στο συμπέρασμα ότι για την κατάδειξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας θα πρέπει να προκύπτουν από την ένορκη δήλωση του αιτητή συγκεκριμένα γεγονότα, τα οποία να παρέχουν ενδείξεις περί της ύπαρξης του ουσιαστικού δικαιώματος. Η έρευνα, όμως, του Δικαστηρίου αναφορικά με τη διακρίβωση της συνδρομής της δεύτερης προϋπόθεσης, θα πρέπει να σταματά στο σημείο όπου επιτρέπεται η διαπίστωση της ύπαρξης ή ανυπαρξίας της ορατής πιθανότητας επιτυχίας, για τους περιορισμένους πάντα σκοπούς της παρούσας διαδικασίας. Στην υπό κρίση υπόθεση ο ευπαίδευτος συνήγορος των Καθ΄ων η αίτηση 1 και 2 προέβαλε τη θέση ότι τα αιτητικά που ζητούνται με την κυρίως αίτηση είναι αντιφατικά και ως εκ τούτου δεν υφίσταται ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Αντίθετα από την πλευρά της Αιτήτριας προβάλλεται σειρά ισχυρισμών σε σχέση με τη διαδικασία εκκαθάρισης με επίκεντρο τον ισχυρισμό ότι ο Καθ΄ου η αίτηση δεν ενήργησε ορθά, δίκαια και με διαφάνεια κατά την εκκαθάριση της Καθ΄ης η αίτηση
2. Προς επίρρωση των πιο πάνω στις ένορκες δηλώσεις που υποστηρίζουν την αίτηση αναφέρεται ότι δεν δόθηκε η δέουσα ειδοποίηση για την αρχική συνέλευση στον πιστωτή από τον οποίον έλκει το δικαίωμα της η Αιτήτρια. Σημειώνεται, ότι τα γεγονότα που άπτονται της ειδοποίησης προς τον πιστωτή δεν αμφισβητούνται από τους Καθ΄ ων 1 και
3. Επίσης, σημειώνεται ότι η εκούσια εκκαθάριση ξεκίνησε με ειδικό ψήφισμα και σύμφωνα με το άρθρο 127

(1)β του περί εταιρειών Νόμου άρθρο απαιτείται προειδοποίηση 14 ημερών για τη σύγκληση συνέλευσης στην οποία θα εγκριθεί ειδικό ψήφισμα. Σαφώς το Δικαστήριο θα κρίνει την εγκυρότητα της σταλθείσας ειδοποίησης και τις ενδεχόμενες συνέπειες από τυχόν μη συμμόρφωση με τις πρόνοιες του Νόμου στο πλαίσιο της κυρίως αίτησης. Όμως, το γεγονός ότι η σχετική ειδοποίηση στάλθηκε στον πιστωτή 10 μέρες πριν τη σχετική συνέλευση επαρκεί, ώστε να κριθεί ότι υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Επιπρόσθετα, εγείρονται ισχυρισμοί σε σχέση με την εκκαθάριση της εταιρείας Highway Investing Cyprus Ltd, η οποία ήταν ο μοναδικός χρεώστης της Καθ΄ης αίτηση 1 και εκκαθαρίστηκε επίσης από τον Καθ΄ου η αίτηση 2. Ο Καθ' ου η αίτηση δεν αρνείται το πιο πάνω γεγονός αλλά προβάλλει την δίκη του θέση ως προς την ουσία του παραπόνου της Αιτήτριας. Στη βάση των πιο πάνω ισχυρισμών η Αιτήτρια εγείρει τον ισχυρισμό περί, παρατυπιών στη διαδικασία εκκαθάρισης, ενδεχομένου συμφέροντος του Καθ΄ου η αίτηση 2 και της ανάγκης για διεύρυνση των πεπραγμένων του εκκαθαριστή. Ασφαλώς τα πιο πάνω θα αποτελέσουν το αντικείμενο της τελικής κρίσης του Δικαστηρίου κατά το στάδιο εκδίκασης της κυρίως αίτησης, όπου και θα αξιολογηθούν οι εκατέρωθεν ισχυρισμοί. Όμως, για τους περιορισμένους σκοπούς της παρούσας τα πιο πάνω επαρκούν για την κατάδειξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Επιπλέον, το Δικαστήριο στο παρόν στάδιο δεν μπορεί να ακυρώσει το μονομερώς εκδοθέν διάταγμα, επειδή τα αιτητικά στην κυρίως αίτηση ενδεχομένως να είναι ασυμβίβαστα μεταξύ τους, καθότι μια τέτοια κρίση προϋποθέτει εξέταση της αίτησης επί της ουσίας. Συνακόλουθα, χωρίς το Δικαστήριο να υπεισέρχεται στην ουσία της διαφοράς, κρίνει ότι αναδύονται οι απαιτούμενες ενδείξεις υπό την έννοια που έχει εξηγηθεί στην απόφαση Οδυσσέως v. Pieris Estates 1982 1 Α.Α.Δ

(557). Η τρίτη Προϋπόθεση Η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου συνδέεται με την επάρκεια των αποζημιώσεων, χωρίς όμως οι αποζημιώσεις να αποτελούν τη μοναδική παράμετρο κρίσης του Δικαστηρίου. Σχετική είναι η απόφαση Όξυνου Iωάννης Kυριάκου και Άλλη ν. Mαρίας Pόλη Λου,

(2011)1 Α.Α.Δ. 1066. Σύμφωνα με την πιο πάνω απόφαση η έννοια της ζημίας δεν συναρτάται με την υλική ζημία αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του προσώπου που αιτείται την ενδιάμεση θεραπεία. Σημειώνεται ότι για την ικανοποίηση της τρίτης προϋπόθεσης του άρθρου 32 δεν αρκούν γενικοί ισχυρισμοί, αλλά όπως έχει εξηγηθεί στην απόφαση Aνδρέου Aντώνης ν. Colossos Signs Ltd (Aρ. 2),

(2008)1 Α.Α.Δ. 626, στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση πρέπει να παρέχονται λεπτομέρειες που να υποστηρίζουν και να αιτιολογούν τον ισχυρισμό περί ανεπανόρθωτης βλάβης. Στην υπό κρίση υπόθεση η Αιτήτρια ζητεί την οριστικοποίηση του διατάγματος το οποίο αναστέλλει τη διάλυση της Καθ΄ης η αίτηση 1 εταιρείας. Η Αιτήτρια, υπό την ιδιότητά της ως πιστωτής, αποτάθηκε στο Δικαστήριο με σκοπό να διερευνήσει τη διαδικασία εκκαθάρισης της Καθ' ης η αίτησης και να διερευνήσει το τι απέγιναν τα περιουσιακά στοιχεία της Καθ΄ ης η αίτηση. Τα πιο πάνω σχετίζονται με τη ουσιαστική δυνατότητα της Αιτήτριας να τύχουν διεύρυνσης οι ισχυρισμοί της της. Σε περίπτωση όμως που δεν οριστικοποιηθεί το εκδοθέν διάταγμα η εταιρεία αναπόφευκτα θα διαλυθεί και θα είναι αδύνατη η απονομή πλήρους δικαιοσύνης στο μέλλον. Συνεπώς, πληρούται και η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32. Το ισοζύγιο της δικαιοσύνης Η κατάληξη στο ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου δεν οδηγεί αυτόματα στην οριστικοποίηση του επίδικου διατάγματος ή στην έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Το Δικαστήριο έχει καθήκον να σταθμίσει το κατά πόσο η οριστικοποίηση του διατάγματος είναι δίκαιη και πρόσφορη. Το ζήτημα αυτό εξετάστηκε στην πρόσφατη απόφαση Κοινοτικό Συμβούλιο ν. Σουλή, Πολ. ΄Έφεση Ε75/2015, ημερομηνίας 7.12.2018, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα σχετικά : «Κατά την άσκηση που το δικαστήριο διενεργεί, στο πλαίσιο εφαρμογής της αρχής του ισοζυγίου της ευχέρειας, η προσοχή του εστιάζεται, όλως ιδιαιτέρως, στο «να ισοζυγίσει τον κίνδυνο αδικίας η οποία θα προκύψει αν φανεί ότι η απόφασή του που δόθηκε στο ενδιάμεσο στάδιο ήταν εσφαλμένη». Σχετική, επίσης, είναι η απόφαση Ευστρατίου ν. Ouzounian and Company Ltd , Εμπορευόμενη με την επωνυμία Lexus Cyprus, ECLI:CY:AD:2014:A38, Πολιτική Έφεση Αρ. 292/2010, 20.1.2014 , όπου υποδείχθηκαν τα ακόλουθα : «Ο κίνδυνος αυτός εναποθέτει στο Δικαστήριο το καθήκον όπως, κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας, ισοζυγίζει τα ενώπιον του στοιχεία και υιοθετεί εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται να ενέχει τους λιγότερους κίνδυνους αδικίας (βλ. Bacardi & Co. Ltd v. Vinco Ltd

(1996)1(B) A.A.Δ. 788, η οποία υιοθέτησε τα λεχθέντα από το Δικαστή Hoffman στην Films Rover International Ltd v. Cannon Film Sales Ltd[1987] 1 W.L.R. 670).» Περαιτέρω, όπως υποδείχθηκε στη θεμελιακή απόφαση Bacardi & co v. Vinco Ltd 1996 1 Α.Α.Α.Δ 788, ένας από τους παράγοντες που επηρεάζουν το ζήτημα του ισοζυγίου της ευχέρειας είναι η διατήρηση του status quo. Όπως επισημάνθηκε στην απόφαση Εκδόσεις «Αρκτίνος» Λτδ κ.ά. ν. xxx Λοϊζίδου, Π.Ε. 7/2018, ημερ. 21.3.2019 στη στάθμιση των πιο πάνω κρίσιμοι παράγοντες είναι, μεταξύ άλλων, οι διαβλεπόμενες επιπτώσεις από την έκδοση ή μη του παρεμπίπτοντος διατάγματος στο πρόσωπο των διαδίκων ή ακόμη και σε τρίτα πρόσωπα, η ίδια η συμπεριφορά των διαδίκων, η καθυστέρηση προσφυγής προς αναζήτηση θεραπείας προσωρινού διατάγματος, αλλά και τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης, δεδομένου ότι η άσκηση της υπό αναφορά διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου εδράζεται στις αρχές του δικαίου της επιείκειας. Στην υπό κρίση υπόθεση η Αιτήτρια αποτάθηκε στο Δικαστήριο για την έκδοση σειράς διαταγμάτων που αφορούν και σχετίζονται με την ορθή και νομότυπη διαδικασία εκκαθάρισης. Περαιτέρω, η Αιτήρια σε σύντομο χρόνο μετά την τελική συνέλευση των πιστωτών, αποτάθηκε στο Δικαστήριο και πέτυχε την έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος που ανέστελλε την επικείμενη διάλυση της Καθ΄ης η αίτηση 1. Η διάλυση της Καθ΄ης η αίτηση 1 εταιρείας, μετά την ολοκλήρωση της τελικής συνέλευσης των πιστωτών, ήταν δεδομένη σύμφωνα με το άρθρο 283 του περί εταιρειών νόμου. Έτσι, σε περίπτωση μη οριστικοποίησης του επίδικου διατάγματος η Καθ ης η αίτηση 1 θα διαλυθεί και θα είναι αδύνατη η διερεύνηση των ισχυρισμών της Αιτήτριας. Αντίθετα σε περίπτωση οριστικοποίησης του επίδικου διατάγματος δεν θα επέλθει οποιοσδήποτε δοσμένης επηρεασμός στους Καθ΄ων 1 και 2 οι οποίοι θα έχουν την ευκαιρία να προβάλουν τους ισχυρισμούς τους κατά την εκδίκαση της κυρίως αίτησης. Ταυτόχρονα δεν εντοπίζεται οποιαδήποτε αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην αναζήτηση θεραπείας εκ μέρους της Αιτήτριας. Υπό το φως των πιο πάνω αποτελεί κατάληξη του Δικαστηρίου ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας ή όπως έχει υποδειχθεί στην απόφαση Εκδόσεις «Αρκτίνος» Λτδ κ.ά. ν. xxx Λοϊζίδου, (ανωτέρω), το ισοζύγιο των αναγκών της δικαιοσύνης κλίνει υπέρ της οριστικοποίησης του αιτούμενου διατάγματος. Η αντιφατικότητα του επίδικου διατάγματος. Στην υπό κρίση υπόθεση τόσο στην ένσταση όσο και στην αγόρευση του συνηγόρου των Καθ΄ων η αίτηση 1 και 2 προβάλλεται ότι το επίδικο διάταγμα είναι αντιφατικό. Μάλιστα ο Καθ΄ου η αίτηση 2 στην ένορκή του δήλωση δηλώνει ότι το επίδικο διάταγμα του προκαλεί σύγχυση και προβληματισμό. Αποτελεί θεμελιακή αρχή ότι τα δικαστικά διατάγματα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν ευκρινώς διατυπωμένα για να παρέχονται σαφώς τα πλαίσια λειτουργίας τους. Σχετικά Syn-Hi-Tek Electronics Ltd (αρ.2)

(1997)1(Α) Α.Α.Δ 263. Περαιτέρω στην Αγγλική Απόφαση Attorney General v Punch Ltd [2003] 1 A.C. 1046 έχουν λεχθεί τα ακόλουθα : «if an injunction is to be granted at all, it must be in terms so plain that he who runs may read.» Στην υπό κρίση υπόθεση το μονομερώς εκδοθέν διάταγμα είναι σαφές. Διατάζει την αναστολή της διάλυσης της Καθ' ης η αίτηση 1 εταιρείας ως έχει σχετική εξουσία υπό το άρθρο 283 του περί εταιρειών Νόμου. Το εάν το Δικαστήριο προσέθεσε όρο στην Αιτήτρια την καταβολή ποσού στο Πρωτοκολλητείο για τυχόν κάλυψη εξόδων του εκκαθαριστή δεν επηρεάζει την ουσία του διατάγματος και δεν το καθιστά ακατανόητο ή δυνάμενο να προκαλέσει σύγχυση. Συνεπώς και ο πιο πάνω λόγος ένστασης απορρίπτεται. Κατάληξη Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω ανωτέρω το μονομερώς εκδοθέν διάταγμα, ημερομηνίας 12.2.2020, καθίσταται απόλυτο. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον των Καθ΄ων η αίτηση 1 και 2, ως αυτά υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. ............ Μ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο