Ρομποτή ν. Δημητριάδη και Νικολάου, διαχειριστών της περιουσίας της Ρομποτή, Εναρκτήρια Αίτηση: 149/18, 27/10/2020

(1)(ee), και η οποία συνοδεύεται από ένορκο δήλωση και των δύο, ζητούν από το Δικαστήριο όπως εκδώσει διάταγμα αναστολής εκτέλεσης της απόφασης, που έχει εκδοθεί στις 15.5.20, στην με πιο πάνω αριθμό και τίτλο εναρκτήρια αίτηση, μέχρι την εκδίκαση της έφεσης που έχουν καταχωρήσει, πλέον έξοδα. Σύμφωνα με την ένορκή τους δήλωση, είναι οι διαχειριστές της περιουσίας της αποβιώσασας XXXXX Αντρέα Πετρίδη, δυνάμει διατάγματος του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, στην Αίτηση Διαχείρισης με αριθμό 23/99, και γνωρίζουν πλήρως όλα τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης προσωπικά. Στις 15.5.20, εκδόθηκε απόφαση στην Εναρκτήρια Αίτηση 149/18, εναντίον της οποίας οι ίδιοι στις 17.6.20, καταχώρησαν έφεση. Είναι η θέση τους ότι, όπως τους συμβουλεύουν οι δικηγόροι τους, έχουν καλή υπόθεση και ευοίωνες προοπτικές για επιτυχία της έφεσης, αντίγραφο της οποίας, η οποία αποτελείται από 5 λόγους έφεσης, επισυνάπτουν ως Τεκμήριο Α. Είναι η θέση τους ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα, γιατί σε περίπτωση έκδοσής του, η Εφεσίβλητη δεν θα υποστεί οποιανδήποτε ζημιά, ούτε θα στερηθεί τους καρπούς της επιτυχίας της, αλλά αντίθετα εάν δεν εγκριθεί η παρούσα αίτηση, οι Αιτητές θα υποστούν μεγάλη ζημιά, αφού η έφεση θα παραμείνει άνευ αντικειμένου και αποτελεσματικότητας και υπάρχει κίνδυνος πρόκλησης αδικίας στους κληρονόμους του εκ των κληρονόμων του αποβιώσαντος πατρός της XXXXX Αντρέα Πετρίδη, XXXXX Θεμιστοκλή Πετρίδη. Όπως περαιτέρω αναφέρουν, η Αίτηση Διαχείρισης με αριθμό 23/99, ακόμα εκκρεμεί ενώπιον του Δικαστηρίου, ήταν ορισμένη στις 2.10.19, επαναορίστηκε από το Δικαστήριο στις 2.10.20, για καταχώρηση τελικών λογαριασμών, εν όψει του ότι εκκρεμούν δικαστικές διαδικασίες και στην Κύπρο, αλλά και στην Ελλάδα, μεταξύ των διαδίκων που αφορούν την περιουσία της XXXXX Αντρέα Πετρίδη, που βρίσκεται στην Ελλάδα, και είναι υπό διαχείριση, οι ενδιάμεσοι λογαριασμοί καταχωρήθηκαν στις 26.9.

1. Πιστεύουν ότι είναι ορθό και δίκαιο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα αναστολής εκτέλεσης, γιατί σε αντίθετη περίπτωση, οι Αιτητές/Εφεσείοντες θα υποχρεωθούν να προχωρήσουν στον διαμερισμό της κινητής και ακίνητης περιουσίας της XXXXX Αντρέα Πετρίδη, που βρίσκεται στην Κύπρο, στους κληρονόμους της και δεν θα μπορεί να αποδοθεί δικαιοσύνη αργότερα, έστω και εάν κερδηθεί η έφεση. Αναφέρουν δε, ότι η εφεσίβλητη XXXXX Ρομποτή, έχει λάβει όλη την ακίνητη περιουσία της αποβιώσασας XXXXX Αντρέα Πετρίδη στην Ελλάδα, την οποία κατέχει και εκμεταλλεύεται από το
2. Η αίτηση επιδόθηκε στην Εφεσίβλητη η οποία, καταχώρησε ένσταση μέσω δικηγόρων στις 18.8.
3. Σε αυτήν προβάλλει 7 λόγους ένστασης, οι οποίοι συνοπτικά αποδιδόμενοι είναι ότι, δεν υπάρχει καμιά βεβαιότητα για πρόγνωση επιτυχίας της έφεσης, αντίθετα η έφεση δεν έχει καμιά ορατή πιθανότητα επιτυχίας, δεν είναι ούτε δίκαιο, ούτε εύλογο, να αποστερηθεί η Εφεσίβλητη των δικαιωμάτων της όπως αυτά διακριβώθηκαν στην απόφαση ημερομηνίας 15.5.20, του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, η αίτηση είναι κακόπιστη και καταχρηστική, αόριστη και ατεκμηρίωτη, δεν έχουν αποδειχθεί επαρκείς ή εξαιρετικοί λόγοι, που να δικαιολογούν την αιτούμενη αναστολή εκτέλεσης της απόφασης, τυχόν έκδοση του αιτούμενου διατάγματος παραβιάζει το συνταγματικό δικαίωμα της Καθ' ης η Αίτηση σε δίκη εντός εύλογου χρόνου, που προστατεύεται από το Άρθρο 30 του Συντάγματος και αναφέρουν επίσης ότι αντικείμενο της Αίτησης Διαχείρισης 23/99 είναι μόνο η περιουσία, που κατά τον χρόνο του θανάτου της, η XXXXX Αντρέα-Πετρίδη είχε στην Κύπρο. Τα όσα οι Αιτητές/Διαχειριστές αναφέρουν, για εκκρεμότητες στην Ελλάδα, είναι εντελώς αβάσιμοι και αδικαιολόγητοί ισχυρισμοί. Η βάση της ένστασης, είναι οι περί Πολιτικής Δικονομίας θεσμοί Δ.
4. θ.θ.1-4 και 8, η Δ.35, θ.θ.18 και 19, το Άρθρο 30 του Συντάγματος, το Κεφ.195, το Κεφ.189, οι συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και η νομολογία. Την ένσταση, συνοδεύει η ενόρκως δήλωση του κυρίου XXXXX Μένταλη. Στην ένορκή του δήλωση, ο XXXXX Μένταλης, ο οποίος είναι δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί την Εφεσίβλητη, αναφέρει ότι γνωρίζει προσωπικά από το περιεχόμενο του φακέλου τα γεγονότα που αφορά η υπόθεση, και από όσα η δικηγόρος XXXXX Ερωτοκρίτου, που χειρίζεται την υπόθεση, τον έχει πληροφορήσει. Αναφέρει ότι ο λόγος που προβαίνει ο ίδιος στην ένορκη δήλωση αντί της Εφεσίβλητης, είναι διότι αυτή διαμένει μόνιμα στην Αθήνα και κωλύεται λόγω προσωπικών προβλημάτων να έρθει στην Κύπρο, αλλά και επειδή τα θέματα που αφορά η υπό κρίση αίτηση, είναι καθαρά νομικά. Περαιτέρω αναφέρει ότι, στις 15.5.20, εκδόθηκε απόφαση από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, στα πλαίσια της Εναρκτήριας Αίτησης 149/18, σύμφωνα με την οποία οι διαχειριστές της περιουσίας της XXXXX Αντρέα‑Πετρίδη, δηλαδή οι Αιτητές στην παρούσα αίτηση, διατάχθηκαν όπως άμεσα διαμοιράσουν την κινητή και ακίνητη περιουσία της XXXXX Αντρέα‑Πετρίδη, που βρίσκεται στην Κυπριακή επικράτεια στους κληρονόμους της. Αναφέρουν επίσης ότι η Αίτηση Διαχείρισης 23/99, εξακολουθεί αδικαιολόγητα να εκκρεμεί για 20 και πλέον χρόνια εξ υπαιτιότητας των διαχειριστών, οι οποίοι προκαλώντας ζημιά στους κληρονόμους, αρνούνται να την ολοκληρώσουν. Αναφέρει επίσης ότι σύμφωνα με την απόφαση ημερομηνίας 15.5.20, στα πλαίσια της Εναρκτήριας Αίτησης 149/18 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, δεν υπάρχει κανένας λόγος για τη μη διανομή της περιουσίας της αποβιώσασας που βρίσκεται στην Κύπρο στους νόμιμους κληρονόμους της, η εν λόγω Αίτηση Διαχείρισης αφορά μόνο την κινητή και ακίνητη περιουσία της XXXXX Αντρέα‑Πετρίδη, που κατά τον χρόνο του θανάτου της κατέλειπε στην Κύπρο, οι διαχειριστές της περιουσίας της, στην Αίτηση Διαχείρισης 23/99 δεν τυγχάνουν διαχειριστές της ακίνητης ιδιοκτησίας που η αποβιώσασα κατέλειπε στην Ελλάδα και η οποία περιουσία, εν πάση περιπτώσει, δεν συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο απογραφής, στην Αίτηση Διαχείρισης 23/
5. Επαναλαμβάνει ότι, αντικείμενο της Αίτησης Διαχείρισης 23/99, είναι μόνο η περιουσία της XXXXX Αντρέα-Πετρίδη που βρίσκεται στην Κύπρο, και ο λόγος που εξακολουθεί να εκκρεμεί η εν λόγω διαχείριση, είναι διότι οι διαχειριστές της, με το πρόσχημα και τη δικαιολογία ότι εκκρεμούν διαφορές για την ακίνητη περιουσία της αποβιώσασας στην Ελλάδα, αρνούνται να την αποπερατώσουν και να προβούν στη διανομή της περιουσίας της αποβιώσασας που βρίσκεται στην Κύπρο. Είναι περαιτέρω η θέση του, ότι δεν υπάρχει καμιά βεβαιότητα για πρόγνωση επιτυχίας της έφεσης, αντίθετα κατά τη δική του θέση, η έφεση δεν έχει καμιά ορατή πιθανότητα επιτυχίας, οι ισχυρισμοί που προβάλλουν οι Αιτητές ότι εάν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα και δεν ανασταλεί η απόφαση ημερομηνίας 15.5.20, δεν θα υπάρξει απονομή της δικαιοσύνης, είναι εντελώς ατεκμηρίωτοι και δεν καταδεικνύουν ποιοι είναι οι κίνδυνοι ή η αδικία στην οποία θα υποστούν. Θεωρεί ότι οι Αιτητές καταχρώνται των δικαστικών διαδικασιών για να καθυστερήσουν και να αποστερήσουν την περιουσία της αποβιώσασας από τους νόμιμους κληρονόμους της, και θεωρούν ότι οποιαδήποτε περαιτέρω καθυστέρηση στη διανομή της περιουσίας της αποβιώσασας στους νόμιμους κληρονόμους της, παραβιάζει το συνταγματικό δικαίωμα της Εφεσίβλητης, αφού η Αίτηση Διαχείρισης 23/99 εξακολουθεί αδικαιολόγητα να εκκρεμεί, εδώ και 20 και πλέον χρόνια. Ο κύριος Μένταλης επισυνάπτει ως Τεκμήριο, τον κατάλογο απογραφής της περιουσίας της αποβιωσάσης XXXXX Αντρέα‑Πετρίδη, όπως καταχωρήθηκε στις 26.10.99, στην Αίτηση Διαχείρισης 23/99, στην οποία αναγράφονται ως περιουσία ένα ακίνητο στο Καϊμακλί και ένα λογαριασμό στην Τράπεζα Κύπρου, για το ποσό των £6.238,33, ως ήταν τότε. Η ακρόαση της αίτησης προχώρησε με την καταχώρηση γραπτών αγορεύσεων, από τους συνήγορους των δύο πλευρών, τις οποίες υιοθέτησαν και κατέθεσαν στο Δικαστήριο, αφού τις αντάλλαξαν μεταξύ τους. Στη δική του αγόρευση ο συνήγορος των Αιτητών, επαναλαμβάνει τη θέση του ότι θα πρέπει να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, διαφορετικά η έφεση που έχει καταχωρηθεί εναντίον της απόφασης ημερομηνίας 15.5.20, θα μείνει άνευ αντικειμένου και θα προκληθεί αδικία στους κληρονόμους του αποβιώσαντος πατρός της XXXXX Αντρέα‑Πετρίδη. Προχωρεί να αναφέρει νομολογία αναφορικά με τη Διαταγή 35 Θεσμός 18, που διέπει το θέμα της αναστολής εκτέλεσης μιας απόφασης εκκρεμούσης της έφεσης, υπογραμμίζοντας ότι τα κύρια κριτήρια, είναι ότι δεν πρέπει μεν να αποστερείται ο διάδικος που πέτυχε από τους καρπούς της απόφασης, αλλά από την άλλη η απόφαση του Δικαστηρίου να μην καθίσταται άνευ αντικειμένου, εάν εκείνος που απέτυχε στο πρωτόδικο Δικαστήριο πετύχει στην έφεσή του. Αναφέρει επίσης ότι οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο, αλλά είναι μόνο οριακής σημασίας, και επομένως, πάντα σύμφωνα με τη νομολογία, το Δικαστήριο θα πρέπει να προβεί στην «αναζήτηση της χρυσής τομής, μεταξύ της συγκομιδής των καρπών της δικαστικής νίκης και της ανάγκης να μην καταστεί μάταιη η κατ' έφεση δικαίωση γίνεται βήμα προς βήμα, με οδηγό την παρατήρηση των φαινομένων της δικαστικής ζωής.» Αφού επαναλαμβάνει τα γεγονότα, που αναφέρουν στην ένορκή τους δήλωση, που συνοδεύει την αίτηση, οι Αιτητές αναφέρει ότι το Δικαστήριο πρέπει να λάβει υπόψη του τον κίνδυνο οι Αιτητές να αντιμετωπίσουν ποινικές συνέπειες, εάν εξαναγκαστούν να συμμορφωθούν με την απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 15.5.20, οπόταν θα προκύψει ζήτημα παρακοής, κάτι που θα είναι μια πολύ σοβαρή συνέπεια και με κίνδυνο να καταδικαστούν και να τους επιβληθεί, ακόμα και ποινή στερητική της ελευθερίας τους. Εν κατακλείδι, είναι η θέση του ότι η καταχωρηθείσα έφεση, εναντίον της πρωτόδικης απόφασης έχει αυξημένες πιθανότητες επιτυχίας, δεν θα προκληθεί καμιά ζημιά στην Εφεσίβλητη σε περίπτωση αποτυχίας της έφεσης, ενώ εάν το Δικαστήριο δεν εγκρίνει την Αίτηση, οι Αιτητές μπορούν να αντιμετωπίσουν ακόμα και τη διαδικασία παρακοής, με κίνδυνο να τους επιβληθεί και ποινή στερητική της ελευθερίας τους. Επισυνάπτει επίσης στην αγόρευσή του, έγγραφο με τίτλο: Ενδιάμεσοι λογαριασμοί στα πλαίσια της Αίτησης Διαχείρισης 23/99 της περιουσίας της αποβιωσάσης XXXXX Αντρέα‑Πετρίδη για την περίοδο από 1.1.15-31.12.18, ημερομηνίας 26.9.19, στην οποία οι διαχειριστές προβαίνουν σε ένορκη δήλωση αναφορικά με τα έσοδα, πληρωμές και υπόλοιπα του εν λόγω λογαριασμού, σύμφωνα με τους οποίους υπάρχει υπόλοιπο εκ €155.824,52, σε κινητή περιουσία και ένα ακίνητο στο Καϊμακλί και αναφέρουν ότι η περιουσία δεν μπορεί να διανεμηθεί στους κληρονόμους, καθ' ότι μια εκ των κληρονόμων, η κυρία XXXXX Ρομποτή (η εφεσίβλητη) παράνομα κατακρατά υπό την ιδιοκτησία της 7 ακίνητα που βρίσκονται στην Ελλάδα και ανήκουν στη Διαχείριση, αρνούμενη να τα μεταβιβάσει. Επίσης, αναφέρουν ότι έχει πωληθεί ένα ακίνητο το 1999, χωρίς να ενημερωθούν οι Διαχειριστές, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να υπολογιστεί η συνολική αξία της περιουσίας της αποβιώσασας και αναφέρουν ότι εκκρεμούν δικαστικές διαδικασίες στα Ελληνικά Δικαστήρια, όπως και έφεση στην απόφαση της Εναρκτήριας Αίτησης 149/18, του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Στη δική της αγόρευση, η συνήγορος της Εφεσίβλητης, επαναλαμβάνει ότι η Αίτηση Διαχείρισης 23/99 εξακολουθεί να εκκρεμεί αδικαιολόγητα εδώ και 20 και πλέον χρόνια και οι συνέπειες αναστολής της απόφασης ημερομηνίας 15.5.20, θα ήταν επικίνδυνα αρνητικές. Επαναλαμβάνει τη θέση της ότι η Αίτηση Διαχείρισης 23/99, έχει ως αντικείμενο μόνο την περιουσία που κατέλειπε στην Κύπρο η αποβιώσασα XXXXX Αντρέα‑Πετρίδη, και όχι την περιουσία που κατείχε στην Ελλάδα, και το πρόσχημα των διαχειριστών να μην αποπερατώνουν την Αίτηση Διαχείρισης 23/99, λόγω εκκρεμουσών διαδικαστικών διαδικασιών στην Ελλάδα, επιβεβαιώνεται με την απόφαση αριθμός 247/19, του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, ημερομηνίας 14.1.19, σύμφωνα με την οποία η ακίνητη περιουσία που βρίσκεται στην Ελλάδα, νόμιμα περιήλθε στην Αιτήτρια στη βάση εμπράγματων δικαιοπραξιών, δυνάμει του εφαρμοστέου Ελληνικού Δικαίου. Αναφέρουν επίσης ότι οι διαχειριστές της περιουσίας της αποβιωσάσης και Αιτητές στην υπό κρίση αίτηση, δεν τυγχάνουν συνδιαχειριστές της ακίνητης περιουσίας, που η αποβιώσασα κατέλειπε στην Ελλάδα, η οποία δεν συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο απογραφής. Επαναλαμβάνει ότι όπως αποφασίστηκε και από τον δικαστή Γ. Στυλιανίδη, Π.Ε.Δ., στην Εναρκτήρια Αίτηση 149/18, δεν υπάρχει οποιοσδήποτε λόγος, για τη μη διανομή της περιουσίας της αποβιώσασας, που βρίσκεται στην Κύπρο στους νόμιμους κληρονόμους της, γι' αυτό και οι διαχειριστές διατάχθηκαν όπως άμεσα τη διαμοιράσουν. Αναφέρει επίσης, ότι όλοι οι ισχυρισμοί που προβάλλουν οι Αιτητές, είναι αόριστοι, ατεκμηρίωτοι και χωρίς νόημα, και παραπέμπει σχετικά σε νομολογία. Θέση της είναι ότι δεν έχουν καταδειχθεί από τους Αιτητές επαρκείς ή εξαιρετικοί λόγοι που να δικαιολογούν την αιτούμενη αναστολή εκτέλεσης της απόφασης, ούτε και τα στοιχεία που έχουν προαναφέρει οι Αιτητές στο Δικαστήριο, μπορούν να το βοηθήσουν στην πρόγνωση της έκβαση της έφεσης. Εν πάση περιπτώσει, αναφέρει ότι η πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης είναι οριακός παράγοντας και στην παρούσα περίπτωση, είναι περιθωριακής σημασίας, γιατί όπως έχει ήδη αναφερθεί, δεν αφορά καθόλου τη διαχείριση 23/
6. Θεωρεί επίσης ότι οποιαδήποτε καθυστέρηση της παρούσας υπόθεσης και της ολοκλήρωσης της διαδικασίας διαχείρισης, αντιβαίνει των δικαιωμάτων της Καθ' ης η Αίτηση, που προστατεύονται από το Άρθρο 30 του Συντάγματος. Σύμφωνα με την απόφαση ημερομηνίας 15.5.20, στην Εναρκτήρια Αίτηση 149/18, η Αιτήτρια, XXXXX Ρομποτή, εξ Ελλάδος, καταχώρησε την με πιο πάνω αριθμό Εναρκτήρια Αίτηση, και ζητούσε οδηγίες και διάταγμα του Δικαστηρίου, για μεταβίβαση από τους διαχειριστές της περιουσίας της XXXXX Ρομποτή στους νόμιμους κληρονόμους της ακίνητης περιουσίας της αποβιωσάσης, που βρίσκεται στην Κύπρο και τη μεταβίβαση στους νόμιμους κληρονόμους της αποβιωσάσης XXXXX Ρομποτή της κινητής περιουσίας, που συνίσταται σε χρηματικό ποσό, που βρίσκεται κατατεθειμένο επ' ονόματι των διαχειριστών της περιουσίας της σε τραπεζικό λογαριασμό στην Κύπρο. Ζητούσε επίσης, καθοδήγηση από το Δικαστήριο αναφορικά με την επίλυση θεμάτων που έχουν προκύψει κατά την Αίτηση Διαχείρισης 23/99, και οδηγίες αναφορικά με τον τρόπο διεκπεραίωσης της διαχείρισης της περιουσίας. Οι Καθ' ων η Αίτηση στην εν λόγω αίτηση, που είναι οι Αιτητές στην υπό κρίση αίτηση, καταχώρησαν ένσταση προβάλλοντας διάφορους λόγους. Σύμφωνα με την απόφαση του Γ. Στυλιανίδη Π.Ε.Δ., υπήρξαν αρκετά αδιαμφισβήτητα γεγονότα στην εν λόγω αίτηση, τα οποία σύμφωνα πάντα με την απόφαση του είναι τα ακόλουθα: κατά τον χρόνο του θανάτου της, η XXXXX Αντρέα-Πετρίδη κατέλειπε στην Κύπρο ακίνητη περιουσία, όπως επίσης και στην Ελλάδα. Διαχειριστής της περιουσίας της XXXXX Αντρέα‑Πετρίδη στην Κύπρο, διορίστηκε αρχικά ο XXXXX Νικολάου και σε μεταγενέστερο στάδιο παραχωρήθηκαν έγγραφα διαχείρισης και στον Παύλο Δημητριάδη. Στις 26.10.99, ο τότε διαχειριστής Νικολάου, στα πλαίσια της Αίτησης Διαχείρισης 23/99, κατέθεσε κατάλογο απογραφής της περιουσίας της XXXXX Αντρέα‑Πετρίδη στην Κύπρο, η οποία συνίστατο από ένα ακίνητο στο Καϊμακλί, και έναν λογαριασμό στην Τράπεζα Κύπρου, με υπόλοιπο τότε λίρες Κύπρου 6.238,
7. Σύμφωνα πάντα με την απόφαση του Γ. Στυλιανίδη, Π.Ε.Δ., από τους διαχειριστές της Αίτησης Διαχείρισης 23/99, προβαλλόταν ο ισχυρισμός ότι η περιουσία της αποβιώσασας, αντικείμενο της υπ' αριθμόν 23/99 Αίτησης Διαχείρισης, δεν μπορούσε να διανεμηθεί στους κληρονόμους και να τελειώσει η διαχείριση, επειδή εκκρεμούσαν δικαστικές διαδικασίες στην Ελλάδα ενός κληρονόμου εναντίον του άλλου και επειδή η κληρονόμος XXXXX Ρομποτή (η Καθ΄ης η Αίτηση στην υπό κρίση αίτηση,) κατακρατούσε υπό την ιδιοκτησία της ακίνητη ιδιοκτησία στην Ελλάδα από το
8. Η Αίτηση Διαχείρισης 23/99, αφορά μόνο την ακίνητη και κινητή περιουσία της XXXXX Αντρέα Πετρίδη, που κατά τον χρόνο του θανάτου της κατέλειπε στην Κύπρο, και οι διαχειριστές της περιουσίας της Αίτησης Διαχείρισης 23/99, δεν τυγχάνουν διαχειριστές της ακίνητης ιδιοκτησίας, που η XXXXX Αντρέα‑Πετρίδη κατέλειπε στην Ελλάδα και η οποία δεν συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο απογραφής. Αναφέρει επίσης στην απόφασή του ο Γ. Στυλιανίδης Π.Ε.Δ., ότι το πρόσχημα των διαχειριστών να μην αποπερατώσουν την Αίτηση Διαχείρισης 23/99, λόγω εκκρεμουσών δικαστικών διαδικασιών που αφορούσαν τα ακίνητα στην Ελλάδα, έχει εκλείψει με την έκδοση απόφασης ημερομηνίας 14.1.19, από το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, απόφαση αριθμός 247/19, σύμφωνα με την οποία νομίμως περιήλθε στην Αιτήτρια η ακίνητη περιουσία της XXXXX Αντρέα‑Πετρίδη, σύμφωνα με το ελληνικό δίκαιο, και ότι νόμιμα η Αιτήτρια κατέστη δικαιούχος αυτής. Μετά απ' αυτά τα ευρήματα, ο Γ. Στυλιανίδης, Π.Ε.Δ., εξέδωσε διάταγμα εναντίον των διαχειριστών της Αίτησης Διαχείρισης 23/99 (Αιτητών στην παρούσα αίτηση), με το οποίο διατάσσονται όπως αμέσως προχωρήσουν στον διαμερισμό της κινητής και ακίνητης περιουσίας της αποβιώσασας XXXXX Αντρέα‑Πετρίδη που βρίσκεται στην Κυπριακή επικράτεια, στους κληρονόμους της, σύμφωνα με τον Κυπριακό νόμο, και εντός 2 μηνών από την ημερομηνία της απόφασης, δηλαδή 15.5.20, να καταθέσουν στον Πρωτοκολλητή τους τελικούς λογαριασμούς της διαχείρισης. Καταδίκασε επίσης τους Καθ' ων η Αίτηση (Αιτητές στην παρούσα Αίτηση) σε έξοδα. Νομική Πτυχή Οι αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου βάσει της Δ.35 θ.18 έχουν επεξηγηθεί σε αρκετές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, σε κάποιες από τις οποίες θα γίνει ειδικότερη αναφορά στη συνέχεια. Προκύπτει από αυτές ότι το εν λόγω ζήτημα ανάγεται στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και ότι η απόφαση παραμένει ισχυρή και διατηρεί τον τελεσίδικο χαρακτήρα της μέχρι την ακύρωση, ή τροποποίηση της από το Ανώτατο Δικαστήριο. Στην υπόθεση Νεοφύτου ν. Δημητρίου

(1989)1 C.L.R.592 λέχθηκαν τα εξής αναφορικά με τις προϋποθέσεις αναστολής απόφασης: «Η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για αναστολή πρωτόδικης απόφασης εξαρτάται από το αποτέλεσμα της εξισορρόπησης δύο εξίσου σημαντικών παραγόντων για την απονομή της δικαιοσύνης. Την διασφάλιση, αφενός, του τελεσίδικου χαρακτήρα της πρωτόδικης απόφασης και της απόδοσης στον διάδικο που έχει επιτύχει τον καρπόν της επιτυχίας του και την εξασφάλιση, αφετέρου, της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης». Οι δύο αυτοί παράγοντες εξισορροπούνται με γνώμονα τα συμφέροντα της Δικαιοσύνης (βλ. Ιωσηφάκης ν. Αριστοδήμου

(1990)1 Α.Α.Δ.284). Η πιο πάνω αρχή επαναδιατυπώθηκε στην υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1991)1 Α.Α.Δ.1147 όπου λέχθηκαν τα πιο κάτω σε σχέση με τη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου: «Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης. Η αναστολή μπορεί να εγκριθεί στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στο δικαστήριο από τη Δ.35 Θ. 18. Η διασφάλιση του τελεσφόρου της πρωτόδικης απόφασης, αφενός, και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης, αφετέρου, συνιστούν τους κατ' εξοχή παράγοντες που επενεργούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων επιβάλλει η στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής, όσο και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης». Οι αρχές που διέπουν το θέμα και έχουν καθοριστεί από τη νομολογία, συνοψίστηκαν ως ακολούθως στην υπόθεση Χαραλάμπους ν. A. Panayides Contracting Ltd

(2001)1 Α.Α.Δ.1978: «Η νομική βάση της αίτησης για αναστολή είναι η Διαταγή 35 καν. 18. Οι αρχές οι οποίες διέπουν το θέμα, εκπηγάζουν από τη νομολογία και μπορούν να συνοψισθούν ως ακολούθως: (α) Η απόφαση για αναστολή ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας γίνεται στο πλαίσιο της Διαταγής 35 καν. 18 και σε συνάρτηση προς τα γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης. (β) Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης η οποία, παραμένει ισχυρή και διατηρεί την τελεσιδικία της μέχρι την τροποποίηση ή την ανατροπή της από το Εφετείο. Έπεται ότι ο επιτυχών διάδικος δεν πρέπει να αποστερείται τους καρπούς της επιτυχίας του εκ μόνου του γεγονότος ότι εκκρεμεί η εκδίκαση της έφεσης του αντιδίκου του. Από την άλλη όμως αποτελεί βασική προϋπόθεση για την απονομή της δικαιοσύνης, η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης. Η άρνηση έκδοσης διαταγής για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης δυνητικά συνεπάγεται κίνδυνο εξανέμισης της αξίας της έφεσης. ..... Εφόσον κριθεί ότι η περίπτωση είναι κατάλληλη για έκδοση διαταγής για την αναστολή της εκτέλεσης, το δικαστήριο έχει καθήκον να επιλέξει τους κατάλληλους για την περίπτωση όρους για να τεθεί σε ισχύ η διαταγή της αναστολής. Εναπόκειται επομένως στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου η επιλογή των όρων που θα τεθούν προκειμένου να επιφέρουν την εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων μέχρι την αποπεράτωση της έφεσης». Στην υπόθεση ABP Holdings Ltd κ.ά. ν. Ανδρέα Κιταλίδη κ.ά. (Αρ.1)

(1994)1 Α.Α.Δ.287, τονίστηκε ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται έχοντας υπόψη ότι ο διάδικος ο οποίος επιτυγχάνει δεν πρέπει να αποστερείται, χωρίς ουσιαστικό λόγο, τους καρπούς της επιτυχίας του και παράλληλα το ένδικο μέσο της έφεσης, που ασκείται δικαιωματικά, να μην χάνει την αποτελεσματικότητά του. Περαιτέρω στην ίδια υπόθεση αναφέρθηκαν ακόμη τα εξής: «Οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης είναι παράγοντας θετικός αλλά οριακής σημασίας. Η πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης δεν είναι ο δεσπόζων και αποφασιστικός παράγων στην επίλυση τέτοιου ζητήματος. Μόνο η ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων είναι δυνατόν να κλίνει την πλάστιγγα υπέρ της δεύτερης αρχής σε βάρος της πρώτης». Όπως υποδεικνύεται στην Αγγλική Δικαστική Πρακτική (Annual Practice) του 1958, στη σελίδα 1697 με αναφορά σε αγγλική νομολογία: «It is in the discretion of the Court to grant or refuse a stay and the Court will grant it where the special circumstances of the case so require (Becker - v - Earl´s Court Ltd

(1911)56 SJ 206; The Ratata [1897] P at p. 132; A. G. - v - Emerson

(1889)24 QBD pp.58,59).» Στην παράγραφο 451 του ιδίου συγγράμματος, υπό τον τίτλο "Stay of execution generally" αναφέρεται επίσης μεταξύ άλλων ότι: «. On the contrary, the court's inherent jurisdiction to stay the execution of a judgment or order is limited in its extent, and can only be exercised on grounds that are relevant to a stay of the enforcement proceedings themselves, and not to matters which may operate as a defence in law or relief in equity, for such matters must be specifically raised by way of defence in the action itself. The special circumstances which entitle the court to stay execution of a money judgment are circumstances which go to the enforcement of the judgment and not those which go to its validity or correctness». Αντικείμενο της αναστολής δυνάμει της Δ.35 θ.18 είναι η υποχρέωση ή το καθήκον που επιβάλλεται από την απόφαση, και όχι η παγοποίηση ή ο προσωρινός παραμερισμός της απόφασης η οποία εφεσιβάλλεται αρχή η οποία επιβεβαιώνεται μέσα από την απόφαση Λύρας Nτίνος M. κ.ά. ν. Λαϊκή Kυπριακή Tράπεζα (Xρηματοδοτήσεις) Λτδ (Aρ.1)

(1997)1 Α.Α.Δ.1384). Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Πατσαλοσαββής ν. Διευθυντή Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων

(1989)1 Α.Α.Δ.(Ε)45, η συμφυής εξουσία του Δικαστηρίου να αναστείλει την εκτέλεση δικαστικής απόφασης συναρτάται άμεσα με τους σκοπούς για τους οποίους επιδιώκεται η αναστολή οι οποίοι και σαφώς θα πρέπει να εξυπηρετούν την σωστή απονομή της δικαιοσύνης και όχι την κατάχρηση δικαιοδοσίας και την αποστέρηση των δικαιωμάτων ενός διαδίκου που έχει επιτύχει με την έκδοση απόφασης υπέρ του. Με βάση τις αρχές της νομολογίας, όπως έχουν πιο πάνω αναφερθεί θα προσεγγιστεί η παρούσα Αίτηση. Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω νομικές αρχές και εφαρμόζοντάς τις στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, είναι η θέση μου ότι η αίτηση των Αιτητών, δεν μπορεί να επιτύχει, αντίθετα είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Τούτο γιατί, πρώτα από όλα, η περιουσία στην Ελλάδα ουδέποτε αποτέλεσε μέρος της Αίτησης Διαχείρισης 23/99, η οποία αδικαιολόγητα, παραμένει ακόμα σε εκκρεμότητα εδώ και 20 και πλέον χρόνια. Αυτό, το δήλωσαν πρώτοι από όλους οι ίδιοι οι διαχειριστές στην Αίτηση Διαχείρισης 23/99 στην απογραφή περιουσίας που έκαναν, στην οποία συμπεριέλαβαν μόνο ένα ακίνητο στη Λευκωσία, περιοχή Καϊμακλίου, και έναν τραπεζικό λογαριασμό. Σε κανένα σημείο της απογραφής δεν αναφέρεται οτιδήποτε για περιουσία στην Ελλάδα, ούτε και αναφέρθηκε ότι έχει γίνει οποιαδήποτε τροποποίηση της απογραφής. Επίσης, σύμφωνα με την απόφαση του Γ. Στυλιανίδη, Π.Ε.Δ., ημερομηνίας 15.5.20, στην παράγραφο που αναφέρεται στα αδιαμφισβήτητα γεγονότα της υπόθεσης, γίνεται αναφορά στο γεγονός ότι το Τριμελές Εφετείο Αθηνών εξέδωσε την απόφαση υπ' αριθμόν 247/19, στις 14.1.19, με την οποία αποφάσισε ότι νόμιμα περιήλθε στην κατοχή της XXXXX Ρομποτή η ακίνητη περιουσία που ανήκε στη XXXXX Ρομποτή-Αντρέα Πετρίδη. Δεν αναφέρεται από τους Αιτητές κατά πόσο έχει καταχωρηθεί οποιαδήποτε έφεση στην Ελλάδα, εναντίον της εν λόγω απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών και η πρώτη φορά που οι διαχειριστές της περιουσίας της Αίτησης Διαχείρισης 23/99, αναφέρονται στην περιουσία στην Ελλάδα, είναι στις 26.9.19, όταν καταχώρησαν Ενδιάμεσους Λογαριασμούς στην Αίτηση Διαχείρισης 23/99, και αναφέρουν ότι η XXXXX Ρομποτή παράνομα κατακρατά υπό την ιδιοκτησία της 7 ακίνητα στην Ελλάδα, που ανήκουν στη διαχείριση και ότι πώλησε ένα ακίνητο, χωρίς να ενημερωθούν οι διαχειριστές για το ποσό που έλαβε. Οι εν λόγω Ενδιάμεσοι Λογαριασμοί, όπως έχει ήδη αναφερθεί, φέρουν ημερομηνία 26.9.19, δηλαδή ημερομηνία μεταγενέστερη της απόφασης 247/19, του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, που εκδόθηκε στις 14.1.19 και διά της οποίας αποφασίστηκε ότι νόμιμα η XXXXX Ρομποτή κατέχει την περιουσία της αποβιώσασας στην Ελλάδα. Επίσης, αφ' ης στιγμής οι διαχειριστές στην Κύπρο, XXXXX Δημητριάδης και XXXXX Νικολάου, δεν είναι συνδιαχειριστές στην Ελλάδα, δεν έχουν κανέναν λόγο επί των όσων συμβαίνουν στα πλαίσια της διαχείρισης της αποβιώσασας XXXXX Αντρέα‑Πετρίδη στην Ελλάδα. Επίσης, βλέποντας τους λόγους έφεσης, που οι Αιτητές έχουν καταχωρήσει εναντίον της απόφασης του Γ. Στυλιανίδη, Π.Ε.Δ. στην Αίτηση 149/18, δεν φαίνεται να αμφισβητούν τα όσα ο Γ. Στυλιανίδης, Π.Ε.Δ. στην απόφασή του, 15.5.20, έχει αναφέρει ως αδιαμφισβήτητα γεγονότα, μεταξύ των οποίων είναι και η απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, με την οποία αποφασίστηκε ότι νόμιμα η XXXXX Ρομποτή κατέχει την περιουσία της αποβιώσασας, XXXXX Αντρέα-Πετρίδη στην Ελλάδα. Τέλος, αφ' ης στιγμής, ο Γ. Στυλιανίδης, Π.Ε.Δ. έχει δώσει οδηγίες στους Διαχειριστές να προβούν στις δέουσες ενέργειες για να κλείσει επιτέλους η Αίτηση Διαχείρισης 23/99, που εκκρεμεί εδώ και 20 πλέον χρόνια, θεωρώ ότι οποιαδήποτε περαιτέρω καθυστέρηση δημιουργηθεί, συντείνει στη μη γρήγορη και αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης, συγκρούεται άμεσα με τις πρόνοιες του Άρθρου 30 του Συντάγματος, γεγονός ανεπίτρεπτο, ειδικά σε μια χώρα που διαθέτει γραπτό Σύνταγμα, στο οποίο έχει περιλάβει στα βασικά του άρθρα αυτό το θεμελιώδες δικαίωμα. Ως εκ τούτου, η Αίτηση απορρίπτεται, επιδικάζονται υπέρ της Εφεσίβλητης/Καθ' ης η Αίτηση και εναντίον των Αιτητών/Εφεσίοντων, τα έξοδα της παρούσας αίτησης, όπως αυτά υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .................. Στ. Χριστοδουλίδου Μέσσιου, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Σ.Θ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο