LIBRA CAPITAL LIMITED κ.α. ν. ΜΠΙΤΖΙΟΣ κ.α., Αρ. Αγωγής: 1339/20, 4/8/2020

(1)(

1. a)1. (
2. e)(
3. f)(
4. oo)(qq),

(4), Δ.51 θθ. 1 - 9 και Δ.64 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στον Νόμο 125(I)/2018, στον Ε/Κ 1393/2007, στον Ε/Κ 679/2019 καθώς και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Ένορκη δήλωση Πωλίνας Πέτρου Η Αίτηση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση της Πωλίνας Πέτρου, δικηγόρου στο γραφείο των δικηγόρων του Εναγόμενου 5/Αιτητή. Σε αυτήν αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα ακόλουθα: · Την Παρασκευή 26/6/2020 και ώρα 13.51 ο Αιτητής έλαβε ηλεκτρονικό μήνυμα στην ηλεκτρονική διεύθυνση την οποία διατηρεί XXXXX@talk21.com από τον κ. Χρ. Γαλανό με το περιεχόμενο που καταγράφεται στην παράγραφο 5 της ένορκης δήλωσης Πέτρου. · Περαιτέρω, στον ηλεκτρονικό σύνδεσμο ο οποίος περιέχεται στο πιο πάνω μήνυμα, είχαν αναρτηθεί 16 ηλεκτρονικά αρχεία σε μορφή PDF (Τεκμήριο 1). · Όπως ενημερώθηκε ο Αιτητής, τόσο από το email του κ. Γαλανού όσο και από τα περιεχόμενα του συνδέσμου, είχε εκδοθεί σχετικό Προσωρινό Διάταγμα Παγοποίησης περιουσιακών στοιχείων του Αιτητή καθώς και Επικουρικό Διάταγμα Αποκάλυψης περιουσιακών του στοιχείων στο πλαίσιο της παρούσας Αγωγής. · Ωστόσο, όπως προκύπτει τόσο από τα περιεχόμενα του συνδέσμου όσο και από το ίδιο το Διάταγμα ημερ. 25/6/2020, με το οποίο είχε επιτραπεί η επίδοση των εγγράφων τα οποία αναφέρονται εκεί, δεν έχει επιδοθεί στον Αιτητή ούτε το Κλητήριο Ένταλμα της παρούσας Αγωγής ούτε και κάποια Ειδοποίησή του. Ως εκ τούτου δημιουργήθηκε στον Αιτητή η υποχρέωση συμμόρφωσης με ένα δραστικότατο Διάταγμα απαγόρευσης αποξένωσης περιουσιακών στοιχείων καθώς επίσης και αποκάλυψη αυτών στο πλαίσιο μιας διαδικασίας για την οποία δεν γνωστοποιήθηκε καν η αξίωση των Εναγουσών εις βάρος του Αιτητή ούτε και η βάση επί της οποίας στηρίζεται η εν λόγω αξίωση. · Πέραν από τη δικονομικώς προβληματική συμπεριφορά των Εναγουσών εκ πρώτης όψεως φαίνεται να υπάρχουν και ουσιαστικά ζητήματα αναφορικά με το κατά πόσο τα Κυπριακά Δικαστήρια έχουν δικαιοδοσία να εκδικάσουν την παρούσα Αγωγή. Ωστόσο, η μη γνωστοποίηση στον Αιτητή των αξιώσεων των Εναγουσών στερεί τη δυνατότητα σε αυτόν να αξιολογήσει τα εν λόγω ζητήματα ενώ η «επιλεκτική» επίδοση των σχετικών με την παρούσα Αγωγή εγγράφων η οποία φαίνεται ότι έγινε σκόπιμα από τις Ενάγουσες, αποστερεί από τον Αιτητή το δικαίωμά του να πληροφορηθεί τους λόγους για τους οποίους καλείται να εμφανιστεί ενώπιον του Δικαστηρίου. · Η επίδοση των δικαστικών εγγράφων ως έχει λάβει χώρα χωρίς, δηλαδή, την επίδοση του Κλητηρίου Εντάλματος στον Αιτητή είναι νομικά και διαδικαστικά παράνομη και παράτυπη. Η επίδοση εγγράφων πέραν του Κλητηρίου Εντάλματος εκτός δικαιοδοσίας είναι παρεμπίπτουσα και παρεπόμενη της επίδοσης του ιδίου του Κλητηρίου Εντάλματος ή της Ειδοποίησης αυτού. Δεν υπάρχει δικονομική και νομική βάση που να επιτρέπει την επίδοση των εν λόγω εγγράφων από μόνα τους. Η ίδια η νομική βάση την οποία χρησιμοποίησαν οι Αιτητές στο πλαίσιο της Αίτησης τους ημερ. 24/6/2020 για επίδοση στο εξωτερικό, ήτοι η Δ.6, επιβεβαιώνει τα πιο πάνω. · Δεν δίδεται οποιαδήποτε εξήγηση για την επιλογή των Εναγουσών να επιδόσουν πρώτα τα μονομερώς εκδοθέντα Διατάγματα στους Εναγόμενους 1 - 6 και μετά να προχωρήσουν στην επίδοση του Κλητηρίου στους ημεδαπούς Εναγομένους. Ούτε και δίδεται κάποια εξήγηση γιατί στον χρόνο που μεσολάβησε από τις 16/6/2020 μέχρι τις 24/6/2020 (ημερομηνία κατά την οποία καταχωρήθηκε η Αίτηση για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας) δεν προχώρησαν οι Ενάγουσες στην επίδοση του Κλητηρίου στους ημεδαπούς Εναγόμενους οι οποίοι βρίσκονται σε διευθύνσεις γνωστές της Ενάγουσας. · Η μη επίδοση του Κλητηρίου ή της ειδοποίησής του στον Αιτητή αποστερεί και τη «δικαιοδοτική αρμοδιότητα» του ΕΔ Λευκωσίας για οποιαδήποτε επεξεργασία ήθελε υποστούν τα στοιχεία αναφορικά με τα περιουσιακά στοιχεία του Αιτητή στο πλαίσιο του Διατάγματος αποκάλυψης των περιουσιακών του στοιχείων που έχει εκδοθεί σε βάρος του. Χωρίς την εν λόγω δικαιοδοτική αρμοδιότητα, οποιαδήποτε επεξεργασία ήθελε υποστούν τα εν λόγω στοιχεία θα θεωρείται ότι είναι εκτός των ορίων επεξεργασίας που θέτουν οι σχετικές πρόνοιες του Ν.125(Ι)/

1. · Σε περίπτωση που δεν εκδοθεί παραμερισμός της επίδοσης ως τα Αιτητικά Α και Β είναι εύλογο να υπάρξει τροποποίηση του εκδοθέντος προσωρινού Διατάγματος σε σχέση με την αποκάλυψη των περιουσιακών στοιχείων του Αιτητή ως το Αιτητικό υπό στοιχείο Γ της υπό κρίση Αίτησης. Μια τέτοια εξέλιξη θα διασφάλιζε τα συμφέροντα της δικαιοσύνης αφού αφενός δεν θα πληγούν τα δικαιώματα του Αιτητή ο οποίος, αν δεν συμμορφωθεί με το Διάταγμα ημερ. 16/6/2020 ενδεχομένως να βρεθεί σε κατάσταση παρακοής, ενώ αφετέρου και τα δικαιώματα των Εναγουσών οι οποίες, σε περίπτωση που αποφασιστεί όπως το Διάταγμα παραμείνει σε ισχύ, θα αποκτήσουν πρόσβαση στην Ένορκη δήλωση που περιέχει τα περιουσιακά στοιχεία του Αιτητή. Σε αντίθετη περίπτωση που ο Αιτητής θα αναγκαστεί να αποκαλύψει τα περιουσιακά του στοιχεία, τα εκ του Νόμου προστατευόμενα προσωπικά του δεδομένα θα πληγούν ανεπανόρθωτα. Ένσταση - Λόγοι Ένστασης Στην Αίτηση κατεχωρήθη Ένσταση με την ίδια, κατ' ουσίαν, νομική βάση στην οποία εξειδικεύονται οι ακόλουθοι λόγοι Ένστασης: § Το μονομερές Διάταγμα ημερ. 25/6/2020 (το «Διάταγμα Επίδοσης») με το οποίο επιτράπηκε η επίδοση και/ή η υποκατάστατη επίδοση προς τον Εναγόμενο 5/Αιτητή (ο «Αιτητής») της μονομερούς Αίτησης ημερ. 12/6/2020, του μονομερώς εκδοθέντος Διατάγματος ημερ. 16/6/2020 (το «Μονομερές Διάταγμα»), της μονομερούς Αίτησης ημερ. 24/6/2020 και του ίδιου του Διατάγματος Επίδοσης (μαζί τα «Προς Επίδοση Έγγραφα») ορθά εκδόθηκε εφόσον δεν υπάρχει οποιαδήποτε πρόνοια που να επιβάλλει την ταυτόχρονη ή προηγούμενη επίδοση του Κλητηρίου Εντάλματος ή της ειδοποίησης του Κλητηρίου Εντάλματος μαζί με τα πιο πάνω προς Επίδοση Έγγραφα. § Η επίδοση και/ή η υποκατάστατη επίδοση βάσει του Διατάγματος Επίδοσης που διενεργήθηκε προς τον Αιτητή των προς Επίδοση Εγγράφων ήταν ορθή αφού δεν υπάρχει οποιαδήποτε πρόνοια που να επιβάλλει την ταυτόχρονη ή προηγούμενη επίδοση του κλητηρίου εντάλματος ή της ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος μαζί με τα προς Επίδοση Έγγραφα. § Προηγήθηκε του Διατάγματος Επίδοσης και/ή της επίδοσης και/ή της υποκατάστατης επίδοσης που διενεργήθηκε στον Αιτητή των προς Επίδοση Εγγράφων η ανάληψη δικαιοδοσίας από το Δικαστήριο με την έκδοση του μονομερούς Διατάγματος ημερ. 16/6/
2. Ο αντίθετος ισχυρισμός του Αιτητή δεν συνάδει με τη λογική και/ή την πρακτική εφόσον ισοδυναμεί με τη θέση ότι το Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία και εξουσία να εκδίδει απαγορευτικά και/ή άλλα προσωρινά διατάγματα εναντίον αλλοδαπών εναγόμενων μόνον αφού πρώτα επιδοθεί το κλητήριο ένταλμα. § Δεν υπάρχει οποιαδήποτε νομική πρόνοια που να εμποδίζει τον Αιτητή, καθ' ον χρόνο που αυτός δεν έχει καταχωρήσει ακόμη σημείωμα εμφάνισης στην αγωγή, από του να εμφανίζεται στα πλαίσια της μονομερούς Αιτήσεως ημερ. 12/6/2020 με σκοπό να αμφισβητήσει την έκδοση του μονομερούς Διατάγματος. § Από τα προς Επίδοση Έγγραφα που του επιδόθηκαν ο Αιτητής είναι σε θέση να γνωρίζει λεπτομερώς τους σχετικούς ισχυρισμούς που εγείρονται και/ή προωθούνται εναντίον του στα πλαίσια της αγωγής. Ανάμεσα στα Προς Επίδοση Έγγραφα συμπεριλαμβανόταν και η ένορκη δήλωση της XXXXX Μόρτογλου ημερ. 12/6/2020 (η «Ένορκη Δήλωση Μόρτογλου») η οποία υποστηρίζει την μονομερή αίτηση ιδίας ημερομηνίας βάσει της οποίας εκδόθηκε το μονομερές Διάταγμα. Στην Ένορκη Δήλωση Μόρτογλου γίνεται μία ιδιαίτερα λεπτομερής περιγραφή των γεγονότων της υπόθεσης και σε αυτήν επισυνάπτονται και σχετικά αποδεικτικά έγγραφα ως τεκμήρια. § Ο Αιτητής σε κάθε περίπτωση είχε κατά πάντα ουσιώδη χρόνο και έχει τη δυνατότητα να προβεί σε έρευνα του φακέλου και/ή να εξασφαλίσει αντίγραφο του Κλητηρίου Εντάλματος. Ως εκ τούτου το σχετικό του παράπονο δεν είναι γνήσιο. § Ουδόλως παραβλάπτονται τα δικαιώματα του Αιτητή από το γεγονός πως ακόμη δεν έχει επιδοθεί σε αυτόν το κλητήριο ένταλμα ή ειδοποίηση του κλητηρίου εντάλματος. Απλώς δεν έχει αρχίσει να τρέχει ο χρόνος για την καταχώρηση εκ μέρους του σημειώματος εμφάνισης στην αγωγή. § Οι Καθ' ων η Αίτηση προσέγγισαν την επίδοση προς τον Αιτητή του μονομερούς Διατάγματος με τρόπο υπεύθυνο και απόλυτα δικαιολογημένο, εξισορροπώντας

(1)τη νομική προϋπόθεση που απαιτεί όπως το κλητήριο ένταλμα πρώτα επιδοθεί σε όλους τους Κύπριους Εναγόμενους προτού δοθεί άδεια για επίδοσή του ή επίδοση ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος στο εξωτερικό,

(2)την επείγουσα ανάγκη να επιδοθεί το συντομότερο δυνατό το μονομερές Διάταγμα ημερ. 16/6/2020 προς τα πρόσωπα που αφορά, και

(3)την ανάγκη να αποφευχθεί η ενημέρωση των προσώπων που αφορά το μονομερές Διάταγμα ημερ. 16/6/2020 προτού αυτό τους επιδοθεί. § Εάν η Αίτηση επιτραπεί για το λόγο ότι δεν επιδόθηκε και το Κλητήριο Ένταλμα και/ή ειδοποίηση του Κλητηρίου Εντάλματος, οι Καθ' ων η Αίτηση θα υποστούν τεράστια ζημιά. Αυτό λόγω του ότι θα βρεθούν έστω και προσωρινά χωρίς την προστασία του μονομερούς Διατάγματος. § Ακόμη και αν κριθεί ότι κακώς δεν επιδόθηκε και το Κλητήριο Ένταλμα ή ειδοποίηση αυτού και πάλι δεν θα ήταν ορθό η Αίτηση να επιτραπεί. Η παράλειψη αυτή είναι ορθό να κριθεί ως απλή παρατυπία που είναι θεραπεύσιμη βάσει της Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας αφού ουδέν δικαίωμα του Αιτητή έχει παραβλαφτεί από την παράλειψη αυτή. § Το Διάταγμα αποκάλυψης ημερ.16/6/2020 είναι επικουρικό του απαγορευτικού διατάγματος ιδίας ημερομηνίας και σκοπό έχει να καταστήσει εφικτό τον έλεγχο συμμόρφωσης του Αιτητή με το τελευταίο. Το διάταγμα αποκάλυψης ημερ. 16/6/2020 εκδόθηκε συνεπώς στο πλαίσιο της δικαιοδοτικής αρμοδιότητας του Δικαστηρίου για σκοπούς απονομής της δικαιοσύνης και δεν τίθεται ζήτημα παράνομης επέμβασης και/ή παραβίασης των οποιωνδήποτε δικαιωμάτων του Αιτητή που αφορούν την προστασία των προσωπικών του δεδομένων. § Το Διάταγμα αποκάλυψης ημερ. 16/6/2020 δεν παραβιάζει τα οποιαδήποτε δικαιώματα του Αιτητή που αφορούν την προστασία των προσωπικών του δεδομένων αφ' ης στιγμής η εν λόγω αποκάλυψη είναι απαραίτητη για σκοπούς προστασίας των έννομων συμφερόντων των Καθ' ων η Αίτηση. § Σε περιπτώσεις όπως η παρούσα Αγωγή η οποία αφορά ισχυρισμούς δόλου και/ή σοβαρής απάτης και/ή συνομωσίας ουδεμία παραβίαση προκαλείται σε οποιαδήποτε δικαιώματα που αφορούν την προστασία προσωπικών δεδομένων αλλά υπερτερεί το δημόσιο συμφέρον και/ή το συμφέρον των Καθ' ων η Αίτηση. § Ο Αιτητής δεν έχει παρουσιάσει οποιαδήποτε στοιχεία που να δικαιολογεί την αναστολή της υποχρέωσης συμμόρφωσης του με το Διάταγμα Αποκάλυψης ημερ. 16/6/

1. § Ο δυσμενής επηρεασμός που θα υποστούν οι Καθ' ων η Αίτηση στην περίπτωση έκδοσης των διαταγμάτων που ο Αιτητής ζητεί υπό τις παραγράφους (Γ) και (Δ) της Αίτησης θα είναι πολύ μεγαλύτερος από τον οποιοδήποτε δυσμενή επηρεασμό που μπορεί να υποστεί ο Αιτητής από την άμεση αποκάλυψη των περιουσιακών του στοιχείων. Χωρίς την εν λόγω αποκάλυψη οι Καθ' ων η Αίτηση δεν θα είναι σε θέση να ελέγχουν αν ο Αιτητής συμμορφώνεται με το απαγορευτικό διάταγμα ημερ. 16/6/
2. Ταυτόχρονα τα στοιχεία που ο Αιτητής θα αποκαλύψει θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά και μόνο για αυτό τον περιορισμένο σκοπό. § Δεν αναφέρονται στη νομική βάση της Αίτησης τα συγκεκριμένα άρθρα: Α) του περί της Προστασίας των Φυσικών Προσώπων Έναντι της Επεξεργασίας των Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα και της Ελεύθερης Κυκλοφορίας των Δεδομένων αυτών Νόμου του 2018 (Ν.125(Ι)/2018)και Β) του Ευρωπαϊκού Κανονισμού 679/2019 της 27ης Απριλίου 2016 για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και για την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών και την κατάργηση της οδηγίες 95/46/ΕΚ (Γενικός Κανονισμός για την Προστασία Δεδομένων) στα οποία η Αίτηση βασίζεται. Ένορκη δήλωση XXXXX Χαραλάμπους Η Ένσταση συνοδεύεται από Ένορκη δήλωση του XXXXX Χαραλάμπους, δικηγόρου στο γραφείο των δικηγόρων των Εναγουσών στην οποία αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα ακόλουθα:
3. Οι Καθ' ων η Αίτηση, αποτεινόμενες στο Δικαστήριο με την μονομερή αίτηση ημερ. 24/6/2020 για άδεια επίδοσης μόνο των προς Επίδοση Εγγράφων χωρίς παράλληλα να ζητούν και άδεια επίδοσης του Κλητηρίου εντάλματος ή Ειδοποίησης αυτού, ενήργησαν με τον πιο νόμιμο, κατάλληλο και υπεύθυνο τρόπο δεδομένων των περιστάσεων και της φύσης της υπόθεσης. Συγκεκριμένα: α) Σύμφωνα με τη νομολογία σε εκείνο το στάδιο δεν μπορούσε να δοθεί άδεια για επίδοση ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος εκτός δικαιοδοσίας χωρίς πρώτα το κλητήριο ένταλμα να έχει επιδοθεί στους Κύπριους Εναγόμενους. β) Το Κλητήριο Ένταλμα δεν μπορούσε από πρακτικής απόψεως να επιδοθεί στους Κύπριους Εναγόμενους προτού επιδοθεί το μονομερές Διάταγμα στους Εναγόμενους 1-6, εναντίον των οποίων το εν λόγω Διάταγμα στρέφεται, στην Ελλάδα. Η παρούσα υπόθεση αφορά ισχυρισμούς περί μίας τεραστίων διαστάσεων απάτης και συνομωσίας. Ο ιθύνων νους της απάτης αυτής φαίνεται να είναι ο Εναγόμενος 1 ο οποίος σε συνέργεια και συνωμοτώντας μαζί με τους υπόλοιπους Εναγόμενους απέσπασε τεράστια χρηματικά ποσά από τις Καθ' ων η Αίτηση εταιρείες. Αν το Κλητήριο Ένταλμα επιδίδετο στους Εναγόμενους στην Κύπρο πριν το μονομερές Διάταγμα επιδοθεί στον Αιτητή (Εναγόμενο 5) και τους υπόλοιπους Εναγόμενους εναντίον των οποίων στρέφεται στην Ελλάδα τότε οι πρώτοι με λογική βεβαιότητα θα ενημέρωναν τους τελευταίους για την έκδοση του μονομερούς Διατάγματος πριν αυτό ακόμη τους επιδοθεί και τους δεσμεύσει. Ο Αιτητής και οι υπόλοιποι Εναγόμενοι εναντίων των οποίων στρέφεται το Μονομερές Διάταγμα θα είχαν τότε αρκετό χρόνο για να αποξενώσουν περιουσιακά τους στοιχεία πριν τους επιδοθεί το μονομερές Διάταγμα. γ) Παράλληλα, ήταν επείγον να επιδοθεί το μονομερές Διάταγμα το συντομότερο δυνατό στον Αιτητή και στους υπόλοιπους Εναγόμενους εναντίον των οποίων στρέφεται, στην Ελλάδα. Αυτό με σκοπό το μονομερές Διάταγμα να δεσμεύει τα εν λόγω πρόσωπα το συντομότερο δυνατό αλλά και για να μην παραμείνει επιστρεπτέο πέραν του απολύτως αναγκαίου χρόνου. δ) Δεν υπάρχει οτιδήποτε που να εμπόδιζε την πλευρά των Καθ΄ων η Αίτηση από του να ενεργήσει με τον τρόπο που ενήργησε. Αντιθέτως, η Δ.48, θ.13 προβλέπει πως μαζί με ένα διάταγμα που εκδόθηκε μονομερώς επιδίδεται και η μονομερής αίτηση βάσει της οποίας εκδόθηκε (ενώ δεν προβλέπει πως πρέπει να επιδοθεί και το κλητήριο ένταλμα).
4. Το δεύτερο ζήτημα που εγείρεται με την παρούσα Αίτηση αφορά το δικαίωμα του Αιτητή σε προστασία των προσωπικών του δεδομένων. Ο Αιτητής αναφέρεται στο επικουρικό Διάταγμα Αποκάλυψης ημερ. 16/6/2020 που εκδόθηκε εναντίον του και με το οποίο διατάσσεται να αποκαλύψει στις Καθ' ων η Αίτηση τα περιουσιακά του στοιχεία με σκοπό να ελέγχεται η συμμόρφωση του με το απαγορευτικό διάταγμα ημερ. 16/6/
5. Στην παράγραφο 15 της ένορκης δήλωσης της Πωλίνας Πέτρου ημερ. 6/7/2020 που υποστηρίζει την Αίτηση προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι «θα ήταν τουλάχιστον αυθαίρετο και προβληματικό να αναγκαστεί ο Αιτητής να αποκαλύψει στα πρόσωπα τα οποία δεν έχουν καν γνωστοποιήσει τις αξιώσεις του εναντίον του, τα περιουσιακά του στοιχεία, τα οποία είναι μεταξύ άλλων και εκ του νόμου προστατευόμενα ως προσωπικά δεδομένα.» Σε σχέση με το θέμα αυτό αναφέρονται τα εξής:
6. α) Από τα προς Επίδοση Έγγραφα που του επιδόθηκαν ο Αιτητής ήταν και είναι σε θέση να γνωρίζει λεπτομερώς τους σχετικούς ισχυρισμούς που προβάλλονται εναντίον του στα πλαίσια της Αγωγής. Ανάμεσα στα προς Επίδοση Έγγραφα συμπεριλαμβανόταν και η ένορκη δήλωση της XXXXX Μόρτογλου ημερ. 12/6/2020 (η «Ένορκη Δήλωση Μόρτογλου»), η οποία υποστηρίζει τη μονομερή Αίτηση ιδίας ημερομηνίας βάσει της οποίας εκδόθηκε το Μονομερές Διάταγμα. Στην Ένορκη Δήλωση Μόρτογλου γίνεται μία ιδιαίτερα λεπτομερής περιγραφή των γεγονότων της υπόθεσης και σε αυτή επισυνάπτονται και σχετικά αποδεικτικά έγγραφα ως τεκμήρια. β) Το Διάταγμα Αποκάλυψης ημερ. 16/6/2020 είναι επικουρικό του απαγορευτικού Διατάγματος ιδίας ημερομηνίας και σκοπό έχει να καταστήσει εφικτό τον έλεγχο συμμόρφωσης του Αιτητή με το τελευταίο. Το Διάταγμα Αποκάλυψης ημερ. 16/6/2020 εκδόθηκε στο πλαίσιο της δικαιοδοτικής αρμοδιότητας του Δικαστηρίου για σκοπούς απονομής της δικαιοσύνης και συνεπώς ουδέν ζήτημα εγείρεται περί παραβίασης των προσωπικών δεδομένων του Αιτητή. γ) Χωρίς τις πληροφορίες που θα αποκαλυφθούν βάσει του Διατάγματος Αποκάλυψης ημερ. 16/6/2020 οι Καθ' ων η Αίτηση δεν θα είναι σε θέση να ελέγξουν εάν ο Αιτητής συμμορφώνεται με το απαγορευτικό Διάταγμα. Οι πληροφορίες που ο Αιτητής διατάσσεται να αποκαλύψει είναι λοιπόν απαραίτητες για σκοπούς προστασίας των έννομων συμφερόντων των Καθ' ων η Αίτηση. δ) Από την άλλη, ο Αιτητής δεν θα υποστεί οποιοδήποτε ιδιαίτερο δυσμενή επηρεασμό από την αποκάλυψη των περιουσιακών του στοιχείων. Οι πληροφορίες από την αποκάλυψη θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά και μόνο για να ελεγχθεί η συμμόρφωση του με το απαγορευτικό διάταγμα. Δικονομικό Ιστορικό Από το φάκελο του Δικαστηρίου προκύπτουν τα ακόλουθα αναφορικά με το δικονομικό ιστορικό της παρούσας Αγωγής:
7. Η Αγωγή με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό καταχωρήθηκε με Κλητήριο Ένταλμα Γενικώς Οπισθογραφημένο την 12/6/
8. Την ίδια ημέρα οι Ενάγουσες/Καθ' ων η Αίτηση 1-19 (οι «Καθ' ων η Αίτηση») καταχώρησαν Αίτηση βάσει της οποίας την 16/6/2020 εξασφάλισαν Προσωρινά Απαγορευτικά Διατάγματα και επικουρικά Διατάγματα Αποκάλυψης εναντίον των Εναγόμενων 1-6 (η «Μονομερής Αίτηση» και τα «Προσωρινά Διατάγματα» αντίστοιχα).
9. Την 24/6/2020 οι Καθ' ων η Αίτηση καταχώρησαν μονομερή Αίτηση για άδεια επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας προς τους Εναγόμενους 1-6 αντιγράφων των εξής εγγράφων:

(1)της Μονομερούς Αίτησης,

(2)των Προσωρινών Διαταγμάτων,

(3)της ίδιας της Αίτησης για άδεια επίδοσης ημερ. 24/6/2020 καθώς και

(4)των διαταγμάτων που εδύναντο να εκδοθούν δυνάμει αυτής (τα «Προς Επίδοση Έγγραφα»).

1. Την 25/6/2020 εκδόθηκαν τα δια της Αίτησης ημερ. 24/6/2020 διατάγματα για άδεια επίδοσης (τα «Διατάγματα Επίδοσης»).
2. Την 26/6/2020 διενεργήθηκε σύμφωνα με τα Διατάγματα Επίδοσης η επίδοση των Προς Επίδοση Εγγράφων προς τους Εναγόμενους 1-6 με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο (η «Επίδοση»). Εξέταση Αίτηση - Εγειρόμενα Ζητήματα Στην υπό εξέταση Αίτηση ο Αιτητής/Εναγόμενος 5 παραπονείται για το γεγονός ότι βάσει των Διαταγμάτων Επίδοσης έγινε η Επίδοση των Προς Επίδοση Εγγράφων χωρίς ταυτόχρονα ή προηγουμένως να του επιδοθεί αντίγραφο του Κλητηρίου Εντάλματος ή Ειδοποίηση αυτού. Συγκεκριμένα υποστηρίχθηκε ότι η παράλειψη των Καθ΄ων η Αίτηση να ζητήσουν και να λάβουν άδεια για την επίδοση του Κλητηρίου εκτός δικαιοδοσίας ήτο καθοριστικής σημασίας ενόψει του ότι χωρίς τη λήψη της σχετικής άδειας δεν υπάρχει ανάληψη και/ή παρέκταση της δικαιοδοσίας των Κυπριακών Δικαστηρίων σε σχέση με τον Αιτητή. Επιπλέον υποστηρίζει ότι οποιαδήποτε συμμόρφωση του με τα Διατάγματα Αποκάλυψης θα έπληττε τα εκ του Νόμου [Ν.125(Ι)/2018] και εκ του Ευρωπαϊκού Κανονισμού [ΕΚ 2016/679] προστατευόμενα δικαιώματα του και θα δημιουργούσε μία κατάσταση όπου τα προσωπικά του δεδομένα θα τύγχαναν επεξεργασίας εκτός της δικαιοδοτικής αρμοδιότητας του Ε.Δ. Λευκωσίας αφού στην προκειμένη περίπτωση δεν υπήρξε ανάληψη δικαιοδοσίας σε σχέση με τον Αιτητή. Αιτητικά (Α) και (Β) Επίδοση των Προσωρινών Διαταγμάτων και της Μονομερούς Αιτήσεως Όσον αφορά τα Διατάγματα Επίδοσης και την Επίδοση, επισημαίνεται εξαρχής ότι στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, η μόνη πρόνοια που αναφέρεται σε άδεια για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας είναι η Δ.6, θ.1 η οποία ορίζει ότι επίδοση εκτός δικαιοδοσίας προβλέπεται για το Κλητήριο Ένταλμα ή την Ειδοποίηση Κλητηρίου Εντάλματος και επιτρέπεται από το Δικαστήριο σε συγκεκριμένες περιπτώσεις. Σύμφωνα με τη Δ.6, θ.1 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών επίδοση Κλητηρίου Εντάλματος ή Ειδοποίησης του εκτός δικαιοδοσίας μπορεί να επιτραπεί μόνο μετά από άδεια Δικαστηρίου. Το Δικαστήριο εγκρίνει τέτοιο αίτημα αν η Αγωγή εμπίπτει σε μια από τις εννιά κατηγορίες υποθέσεων που αναφέρονται στη Δ.6, θ.1(α) - (θ) και αν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις που θέτει η Δ.6, θ.
3. Όπως δε έχει τονισθεί στην υπόθεση Alfred C. Toepfer International GMBH v. Broda Agro Trade (Cyprus) Ltd

(2012)1 Α.Α.Δ. 1473, η ρύθμιση της επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας συνιστά πλήρη και εξαντλητικό κώδικα επί του θέματος. Σε ό,τι δε αφορά την επίδοση Διατάγματος το οποίο έχει εκδοθεί μονομερώς σχετική είναι η Δ.48, θ.13 η οποία διαλαμβάνει τα ακόλουθα: [Δ.Κ. 3.7.1998]

1. Όποτε επιδίδεται δυνάμει των παρόντων Κανονισμών διάταγμα που εκδόθηκε μετά από μονομερή αίτηση, επιδίδεται ταυτόχρονα και η μονομερής αίτηση μαζί με την ένορκο δήλωση που τυχόν τη συνόδευσε. Όπως είναι εύκολα αντιληπτό, η επίδοση πέραν του ιδίου του Διατάγματος και της Αίτησης και Ένορκης Δήλωσης στο πλαίσιο της οποίας εξεδόθη είναι απαραίτητη ώστε το πρόσωπο στο οποίο επιδίδεται το Διάταγμα να πληροφορείται επαρκώς τα όσα μονομερώς υποστηρίχθηκαν από την πλευρά των Αιτητών και στα οποία το Δικαστήριο στηρίχθηκε για την έκδοση του Διατάγματος έχοντας έτσι την δυνατότητα γνωρίζοντας πλέον το νομικό και πραγματικό υπόβαθρο που η άλλη πλευρά μετήλθε να προβεί, αν βεβαίως το επιθυμεί, σε ανάλογα διαβήματα προσβολής και ακύρωσης του. Όπως ορθά επισημαίνεται από τους ευπαίδευτους συνηγόρους των Καθ΄ων η Αίτηση, η πρόνοια της Δ.48, θ.13 προστέθηκε με την Δ.Κ. 3/7/
2. Προηγουμένως ήταν αρκετό να γίνει επίδοση μόνο του εκδοθέντος διατάγματος. Προβλήθηκε από πλευράς Αιτητή ότι «δεν υπάρχει δικονομική και νομική βάση η οποία να επιτρέπει την επίδοση των εν λόγω εγγράφων από μόνα τους», ήτοι των εγγράφων που έχουν επιδοθεί στον Αιτητή, και ότι «η επίδοση των δικαστικών εγγράφων ως έχει λάβει χώρα, χωρίς δηλαδή την επίδοση του Κλητηρίου Εντάλματος στον Αιτητή είναι νομικά και διαδικαστικά παράνομη και παράτυπη». Το Δικαστήριο δεν συμμερίζεται τις πιο πάνω θέσεις. Υιοθετεί δε τις θέσεις των Καθ΄ων η Αίτηση. Κατά πρώτο με δεδομένο ότι η περίπτωση αφορούσε επίδοση Διαταγμάτων τα οποία είχαν εκδοθεί μονομερώς η Δ.48, θ.13 συνιστούσε τέτοια νομική βάση. Κατά δεύτερο λέω ότι δεν υφίσταται οποιαδήποτε πρόνοια η οποία να ορίζει ότι απαιτείται η προηγούμενη ή ταυτόχρονη επίδοση του Κλητηρίου Εντάλματος (ή οποιουδήποτε κυρίου εναρκτήριου μέσου) όταν επιδίδεται προς ένα πρόσωπο διάταγμα το οποίο έχει εκδοθεί εναντίον του σε μονομερή βάση[1]. Επιπλέον σχετική με την επίδοση της μονομερούς Αίτησης και των Διαταγμάτων είναι η Δ.51 (επί της οποίας βασίσθηκε, μεταξύ άλλων δικονομικών προνοιών, η Αίτηση ημερ. 24/6/2020) η οποία προβλέπει για την επίδοση δικαστικών εγγράφων. Προβλέπεται, συναφώς, ότι σε περίπτωση όπου δεν είναι εφικτή η επίδοση στη διεύθυνση η οποία καθορίζεται από το διάδικο ως η διεύθυνση επιδόσεως ή στην τελευταία γνωστή διεύθυνση του ή συνήθη τόπο διαμονής του, τότε, με άδεια του Δικαστηρίου η οποία εξασφαλίζεται με μονομερή αίτηση, η επίδοση διενεργείται με ένα από τους τρόπους που μπορεί να γίνει επίδοση ενός Κλητηρίου ή της Ειδοποίησης του ("in any one of the ways in which service or notice of a writ of summons may be effected or give"). Στη βάση των όσων διαλαμβάνονται στη Δ.51 δεν προκαλεί εντύπωση το γεγονός της συμπερίληψης στη νομική βάση της Αίτησης ημερ. 24/6/2020 της Δ.6 καθώς και της Δ.
3. Αποτελεί δεδομένο ότι στην υπό εξέταση περίπτωση υπάρχουν Εναγόμενοι (φυσικά και νομικά πρόσωπα) οι οποίοι διαμένουν ή διεξάγουν τις εργασίες τους εντός της δικαιοδοσίας και Εναγόμενοι οι οποίοι διαμένουν στο εξωτερικό. Σε μια τέτοια περίπτωση, με βάση την πάγια νομολογία, το Κλητήριο Ένταλμα σφραγίζεται και εκδίδεται χωρίς άδεια προ της καταχώρησης της Αγωγής[2], μετά δε την επίδοση του Κλητηρίου στους Εναγομένους που βρίσκονται εντός δικαιοδοσίας[3] ακολουθεί η υποβολή αίτησης προς το Δικαστήριο για εξασφάλιση άδειας επίδοσης του Κλητηρίου ή της Ειδοποίησης του, ανάλογα, στους διάδικους στο εξωτερικό οπότε και εξετάζεται κατά πόσο πληρούνται οι προϋποθέσεις της Δ.6, θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η ευχέρεια σφράγισης και έκδοσης του Κλητηρίου χωρίς άδεια, σε περίπτωση σώρευσης εναγομένων εντός και εκτός δικαιοδοσίας, δεν καταργεί την ανάγκη όπως εγκριθεί και εξουσιοδοτηθεί από το Δικαστήριο η επίδοση εκτός δικαιοδοσίας. Η έκδοση άδειας για επίδοση του Κλητηρίου Εντάλματος (ή της Ειδοποίησης αυτού) εκτός της δικαιοδοσίας, επιτυγχάνεται με την υποβολή μονομερώς Αίτησης η οποία συνοδεύεται από ένορκη δήλωση με βάση τη Δ.48, θ.8

(1)(b) και Δ.48, θ.8

(2)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Σε αυτή πρέπει να παρατίθενται οι πληροφορίες τις οποίες καθορίζει η Δ.6, θ.4[4]. Σύμφωνα δε με τη Δ.6, θ.4 με την ένορκη δήλωση το Δικαστήριο πρέπει να ικανοποιηθεί, μεταξύ άλλων, ότι ο Ενάγοντας έχει εκ πρώτης όψεως καλή αιτία αγωγή και να καταδεικνύεται ο τόπος ή η χώρα στην οποία ο Εναγόμενος δυνατό να βρεθεί όπως και το υπόβαθρο στο οποίο η Αίτηση βασίζεται. Στην υπόθεση ANS Secretaries Ltd v. Orianda Management FZ LLC

(2014)1 Α.Α.Δ. 1348 όπου εξετάσθηκαν οι σχετικοί με την επίδοση του Κλητηρίου σε διάδικους εκτός δικαιοδοσίας Θεσμοί, ήτοι Δ.2, θ.2 και Δ.6. θ.1, λέχθηκαν, μεταξύ άλλων, και τα ακόλουθα σχετικά με την διαδικασία που πρέπει να ακολουθείται (στη σελίδες 1366-1367): «Η Δ.2 θ.2 αντιστοιχεί με την O.2 r.4 των παλαιών αγγλικών θεσμών (βλ. The Annual Practice 1955, σελ. 12). Η μόνη διαφορά είναι ότι στην αγγλική διάταξη προβλεπόταν ότι κανένα κλητήριο ή ειδοποίηση που προοριζόταν για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας θα «εκδίδεται» («issued») χωρίς άδεια του δικαστηρίου, ενώ η αντίστοιχη διάταξη των δικών μας Θεσμών προβλέπει ότι κανένα κλητήριο για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας «σφραγίζεται» («sealed») χωρίς άδεια του δικαστηρίου (βλ. Riverside Navigation Co Ltd v. Michael Antony Hambury Co Ltd a.o.

(1988)1 C.L.R. 195). Οι δύο όροι φαίνονται ταυτόσημοι και αποβλέπουν στο δικαστικό έλεγχο της επίδοσης εκτός της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου. Σύμφωνα με το Σύγγραμμα Annual Practice 1955, στη σελίδα 12 και 112, στην Αγγλία, κατά τον χρόνο που ίσχυε η σχετική αγγλική διάταξη, όταν υπήρχε εναγόμενος εντός της δικαιοδοσίας και άλλος εναγόμενος εκτός, σημειωνόταν στο κλητήριο ότι αυτό δεν προοριζόταν για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας. Στη συνέχεια θα έπρεπε να υποβληθεί αίτηση για έκδοση «παράλληλου κλητηρίου» («concurrent writ») για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας. Με αφορμή την πιο πάνω πρακτική, φαίνεται από ορισμένες υποθέσεις που έφτασαν στο Εφετείο, να ακολουθήθηκε παρόμοια πρακτική και στην Κύπρο. Στην απουσία συγκεκριμένης δικονομικής διάταξης, αρκετοί δικηγόροι για άρση κάθε νομικού εμποδίου υιοθέτησαν την πρακτική, στις περιπτώσεις που υπήρχαν και εναγόμενοι εκτός Κύπρου, να σημειώνουν στο πάνω μέρος του κλητηρίου εντάλματος που καταχωρούν για επίδοση στους εναγομένους που βρίσκονται εντός Κύπρου, τη φράση «όχι για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας στους εναγομένους αρ. .. χωρίς τη σχετική άδεια του δικαστηρίου» (βλ. Larticon Co v. Detergenta Developments Ltd, ανωτέρω και Niki Christophorou Cosmetics Ltd v. Στυλιανού κ.ά., (ανωτέρω). Όμως και αυτό να μη γίνει, δεν επηρεάζει τη νομιμότητα του εκδοθέντος κλητηρίου εντάλματος, εφόσον σ' αυτό υπάρχουν ημεδαποί εναγόμενοι.» (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Προηγουμένως το Δικαστήριο στη σελίδα 1364 είχε επισημάνει τα εξής: «Το πρωτόδικο δικαστήριο αφού εξέτασε τις πρόνοιες της Δ.2 θ.2 σε συνδυασμό με τις πρόνοιες της Δ.6 θ.1(

1. h)και του άρθρου 372 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113 και τη σχετική νομολογία, κατέληξε στις σελίδες 22-23 της απόφασης του ότι:- Κατ' ακολουθία δε των προβλεπόμενων στη Δ.6 θ.1(
2. h)όπου εμφανίζονται στο κλητήριο εναγόμενοι από τους οποίους κάποιοι διαμένουν ή εδρεύουν στην Κύπρο και κάποιοι άλλοι εκτός δικαιοδοσίας, .. το κλητήριο εκδίδεται χωρίς άδεια για σφράγιση και ο ενάγων, αφού το επιδώσει στον εναγόμενο διάδικο που βρίσκεται εντός δικαιοδοσίας, αποτείνεται και ζητά άδεια σφράγισης για επίδοση στον εναγόμενο ο οποίος βρίσκεται εκτός δικαιοδοσίας». Ο τρόπος που προσέγγισε το θέμα το πρωτόδικο δικαστήριο στο ουσιαστικότερο μέρος είναι ορθός. Όμως δεν συμφωνούμε με την αναφορά του ευπαίδευτου Προέδρου ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση, που το κλητήριο καταχωρίστηκε νομότυπα επειδή υπήρχαν κύπριοι εναγόμενοι, ήταν αναγκαίο να ζητηθεί πέραν της άδειας για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας και ειδική άδεια για σφράγιση του κλητηρίου δυνάμει της Δ.2 θ.2 για επίδοση σε εναγόμενο εκτός δικαιοδοσίας. Όπως θα εξηγήσουμε στη συνέχεια, σε περίπτωση που στην αγωγή υπάρχουν κύπριοι εναγόμενοι στους οποίους και επεδόθη η αγωγή, αρκεί κατά την άποψή μας η εξασφάλιση άδειας, δυνάμει της Δ.6 θ.1 για επίδοση στους εναγομένους εκτός δικαιοδοσίας. Με την εξέταση των προϋποθέσεων της Δ.6 θ1 το δικαστήριο θα αποφάσιζε αν είχε δικαιοδοσία έναντι των αλλοδαπών εναγομένων και δεν χρειαζόταν επιπρόσθετα η εξασφάλιση άδειας για σφράγιση του κλητηρίου δυνάμει της Δ.2 θ.2. Κατά συνέπεια, το μέρος του λόγου αντέφεσης, που αφορά σε αυτό το σημείο, αυστηρά ομιλούντες, ευσταθεί, όμως δεν έχει οποιαδήποτε πρακτική επίπτωση στην πορεία της υπόθεσης. Κατά τα λοιπά, η προσέγγιση του δικαστηρίου όπως φαίνεται στο πιο πάνω απόσπασμα, ήταν κατά την άποψή μας, σε απόλυτη αρμονία με το δικαστικό λόγο στην υπόθεση Niki Christoforou Cosmetics Ltd v. Στυλιανού κ.α.

(2005)1 ΑΑΔ 273, στην οποία έκαμε αναφορά το δικαστήριο, καθώς και με τα αποφασισθέντα σε άλλες παλαιότερες υποθέσεις, στις οποίες δεν χρειάστηκε να γίνει μνεία, όπως η Larticon Co v. Detergenta Developments Ltd

(2004)1Β ΑΑΔ 1121, 1129 και Τηλέτυπος ΑΕ ν. Mega Channel Management Ltd

(2004)1Γ ΑΑΔ

1. Ο δικαστικός λόγος τόσο στην Τηλέτυπος ΑΕ, ανωτέρω, όσο και στις άλλες υποθέσεις επί του ίδιου θέματος, καλύπτει και την παρούσα περίπτωση. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όπου υπάρχει ένας μόνος εναγόμενος ή πολλοί εναγόμενοι και όλοι είναι εκτός δικαιοδοσίας, χρειάζεται άδεια για σφράγιση του κλητηρίου προτού αυτό εκδοθεί για επίδοση στο εξωτερικό. Όμως όπου στο κλητήριο υπάρχουν και ημεδαποί εναγόμενοι, τα πράγματα διαφοροποιούνται. (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Περαιτέρω στη σελίδα 1368 λέχθηκαν τα εξής: «Κατά την άποψή μας, ορθά το πρωτόδικο δικαστήριο αντίκρισε το θέμα ως θέμα δικαιοδοσίας και πολύ ορθά έκρινε ότι οι Εφεσίβλητοι, μετά την καταχώρηση της αγωγής για επίδοση στους ημεδαπούς εναγομένους, θα έπρεπε να λάβουν άδεια του δικαστηρίου για επίδοση του κλητηρίου εκτός δικαιοδοσίας στους αλλοδαπούς εναγόμενους και ότι η επίδοση στο διευθυντή τους στην Κύπρο δεν μετέβαλλε και ούτε μείωνε την υποχρέωση τους για ικανοποίηση των προϋποθέσεων της Δ.6 θ.
2. Χωρίς άδεια δυνάμει της Δ.6 θ.1 δεν θα μπορούσε το δικαστήριο να επεκτείνει τη δικαιοδοσία του και στους αλλοδαπούς εναγόμενους..».[5] (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Όπως προκύπτει από τα όσα αναφέρθηκαν ανωτέρω σε τέτοια περίπτωση, όπως η υπό κρίση Αγωγή, η αίτηση για έκδοση διατάγματος για επίδοση του Κλητηρίου εντάλματος ή Ειδοποίησης Κλητηρίου Εντάλματος εκτός Δικαιοδοσίας, στον Εναγόμενο δηλαδή που ευρίσκεται στο εξωτερικό, υποβάλλεται μετά που πραγματοποιείται η επίδοση στον Εναγόμενο εντός δικαιοδοσίας, στο εσωτερικό. Στην υπό εξέταση περίπτωση, όπως προκύπτει από τα όσα είχαν αναφερθεί στην ένορκη δήλωση που υποστήριξε την Αίτηση ημερ. 24/6/2020, οι Καθ΄ων η Αίτηση/Ενάγουσες αποτεινόμενες στο Δικαστήριο για άδεια επίδοσης της μονομερούς Αίτησης ημερ. 12/6/2020 και των Διαταγμάτων (των προς επίδοση Διαταγμάτων) χωρίς παράλληλα να επιζητούν και άδεια επίδοσης του Κλητηρίου και/ή της Ειδοποίησης αυτού είχαν αναφέρει (στην εν λόγω ένορκη δήλωση) τα ακόλουθα: «Σημειώνω ότι η δια της παρούσας αίτησης επιζητούμενη άδεια επίδοσης περιορίζεται στην επίδοση της Μονομερούς Αιτήσεως και των Διαταγμάτων. Δεν ζητείται σε αυτό το στάδιο άδεια επίδοσης ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος προς τους Καθ' ων η Αίτηση. Σκοπός μας είναι αφού επιδοθούν τα μονομερώς εκδοθέντα Διατάγματα στους Καθ' ων η Αίτηση να προχωρήσουμε με επίδοση του κλητηρίου εντάλματος σε κύπριους Εναγόμενους και στη συνέχεια να καταχωρήσουμε ξεχωριστή αίτηση για

(1)άδεια επίδοσης ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος στους αλλοδαπούς Εναγόμενους και

(2)άδεια επίδοσης της Μονομερούς Αίτησης και των Διαταγμάτων στους υπόλοιπους αλλοδαπούς Εναγόμενους. Διευκρινίζω ότι τα μονομερώς εκδοθέντα Διατάγματα στρέφονται μόνο εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση 1-6.» Διαπιστώνεται στη βάση των πιο πάνω ότι οι Καθ΄ων η Αίτηση/Ενάγουσες ακολούθησαν την ορθή και ενδεδειγμένη διαδικασία. Όταν αποτάθηκαν για εξασφάλιση άδειας επίδοσης των προς επίδοση εγγράφων, ήτοι της μονομερούς Αίτησης ημερ. 12/6/2020 και των Διαταγμάτων, δεν είχε ολοκληρωθεί η επίδοση του Κλητηρίου σε όλους τους Κύπριους Εναγόμενους. Είναι μετά την ολοκλήρωση της επίδοσης στους Κύπριους Εναγόμενους που θα πρέπει να ακολουθήσει η καταχώρηση αίτησης για εξασφάλιση άδειας για επίδοση του Κλητηρίου εκτός δικαιοδοσίας στους Εναγόμενους που δεν διαμένουν εντός Κύπρου. Σχετικά με το τελευταίο, όπως προκύπτει από το φάκελο της υπόθεσης έχει στο μεσοδιάστημα και συγκεκριμένα στις 31/7/2020 καταχωρηθεί Αίτηση για εξασφάλιση άδειας για επίδοση του Κλητηρίου εκτός δικαιοδοσίας. Όπως προκύπτει από τις σχετικές ειδοποιήσεις επίδοσης που καταχωρήθηκαν στον φάκελο από τον ιδιώτη επιδότη XXXXX Γιαγκόπουλο καθόσον αφορά τους Κύπριους Εναγόμενους, πιστό αντίγραφο του Κλητηρίου Εντάλματος επιδόθηκε ως ακολούθως: · Στις Εναγόμενες 7, 36, 37, 40, 41, 42, 43, 44, 47, 50, 51, 52, 53, 54, 55, 56, 57 και 66 στις 26/6/2020, · στις Εναγόμενες 13 και 20 στις 29/6/2020, · στις Εναγόμενες 19, 25 και 58 στις 30/6/2020, · στην Εναγόμενη 23 στις 2/7/2020 και · στην Εναγόμενη 68 στις 7/7/

1. Επιπλέον, από τον φάκελο και τις σχετικές ειδοποιήσεις επίδοσης που καταχωρήθηκαν στον φάκελο από τον ιδιώτη επιδότη XXXXX Βαλανίδη σε σχέση με την επίδοση σε Κύπριους Εναγόμενους, πιστό αντίγραφο του Κλητηρίου Εντάλματος επιδόθηκε ως ακολούθως: · Στις Εναγόμενες 12, 38, 39, 46, 49, 52, 70, 71, 72, 73, 74, 75, 76, 77 και 79 στις 30/6/2020 και · στην Εναγόμενη 26 την 1/7/
2. Επιπλέον, από τον φάκελο προκύπτει ότι από τους Κύπριους Εναγόμενους μόνο στην Εναγόμενη 48 δεν έχει επιδοθεί το Κλητήριο Ένταλμα, ωστόσο η Εναγόμενη 48 είχε στις 13/7/20 καταχωρίσει Σημείωμα Εμφάνισης στην παρούσα Αγωγή και εκπροσωπείται από το δικηγορικό γραφείο Χάρης Κυριακίδης ΔΕΠΕ. Προβλήθηκε από πλευράς Αιτητή ότι με τον τρόπο που ενήργησαν οι Καθ΄ων η Αίτηση, ήτοι χωρίς να προηγηθεί η επίδοση στον Αιτητή είτε το Κλητήριο ένταλμα είτε Ειδοποίηση αυτού, δεν του γνωστοποιήθηκε η αξίωση των Εναγουσών σε βάρος του ούτε η βάση στην οποία στηρίζεται η εν λόγω αξίωση. Ειδικότερα δε μέσω της παραγράφου 9 της ένορκης δήλωσης Πέτρου αναφέρονται τα εξής: «Πέραν από την δικονομικά προβληματική συμπεριφορά των Εναγουσών, εκ πρώτης όψεως, φαίνεται ότι υπάρχουν και ουσιαστικά ζητήματα αναφορικά με το κατά πόσο το τα Κυπριακά Δικαστήρια έχουν δικαιοδοσία να εκδικάσουν την ουσία της υπό τον άνω αριθμό και τίτλο αγωγή. Τα εν λόγω ζητήματα ωστόσο δεν είναι καν δυνατό να αξιολογηθούν από τον Αιτητή και τους νομικούς του συμβούλους, ενόψει του ότι ο ίδιος δεν γνωρίζει την αξίωση των Εναγόντων εναντίον του. Η μη γνωστοποίηση στον Αιτητή των αξιώσεων των Εναγουσών εις βάρος του, του στερεί, συνεπώς, το Συνταγματικά και μέσω της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων θεμελιωμένο δικαίωμα της δίκαιης δίκης και της πρόσβασης στη Δικαιοσύνη, αφού φαίνεται ότι σκόπιμα οι Εναγουσών επέλεξαν να προχωρήσουν με μία «επιλεκτική» επίδοση των σχετικών με την παρούσα Αγωγή εγγράφων, ώστε να αποστερήσουν από τον Αιτητή το δικαίωμά του να πληροφορηθεί τους λόγους για τους οποίους καλείται να εμφανιστεί ενώπιον του Δικαστηρίου». (Η έμφαση είναι του Αιτητή) Ανεξάρτητα από τα όσα ήδη πιο πάνω έχουν αναφερθεί περί της μη ύπαρξης οποιασδήποτε πρόνοιας η οποία να ορίζει ότι απαιτείται η προηγούμενη ή ταυτόχρονη επίδοση του Κλητηρίου Εντάλματος (ή οποιουδήποτε κυρίου εναρκτήριου μέσου) όταν επιδίδεται προς ένα πρόσωπο διάταγμα το οποίο έχει εκδοθεί εναντίον του σε μονομερή βάση, επισημαίνω ότι η πιο πάνω θέση δεν θα μπορούσε ούτως ή άλλως (σε καμία περίπτωση) να θεωρηθεί ότι έχει εν προκειμένω οποιαδήποτε βάση. Όπως ορθά επισημαίνεται από τους ευπαίδευτους συνηγόρους των Καθ΄ων η Αίτηση, στα έγγραφα που επιδόθηκαν στον Αιτητή συμπεριλαμβανόταν και η ένορκη δήλωση της XXXX Μόρτογλου ημερ. 12/6/2020 η οποία υποστηρίζει την μονομερή Αίτηση βάσει της οποίας εκδόθηκαν τα Προσωρινά Διατάγματα. Στην πολυσέλιδη Ένορκη Δήλωση Μόρτογλου γίνεται μία ιδιαίτερα λεπτομερής και εκτενής παράθεση των γεγονότων της υπόθεσης ενώ παράλληλα επισυνάπτονται σε αυτήν και σχετικά έγγραφα ως Τεκμήρια. Ως εκ τούτου μέσω των πιο πάνω ο Αιτητής είναι σε θέση να γνωρίζει λεπτομερώς τους σχετικούς ισχυρισμούς που εγείρονται και προωθούνται εναντίον του και, ειδικότερα, να γνωρίζει βάσει ποιου μαρτυρικού υλικού το Δικαστήριο εξέδωσε τα Προσωρινά Διατάγματα. Η θέση του Αιτητή ότι δεν προηγήθηκε της έκδοσης των Προσωρινών Διαταγμάτων η ανάληψη δικαιοδοσίας από το Δικαστήριο ένεκα της μη λήψης άδειας για επίδοση του Κλητηρίου Εντάλματος ή της Ειδοποίησης δυνάμει της Δ.6, θ.1, όπως ορθά επισημάνθηκε από τους ευπαίδευτους συνηγόρους των Καθ΄ων η Αίτηση, δεν συνάδει ούτε με την λογική αλλά ούτε και με την πρακτική. Στην πραγματικότητα η εν λόγω θέση απολήγει στην προώθηση της εισήγησης ότι για να εκδοθεί ένα προσωρινό διάταγμα θα πρέπει κατ΄ουσίαν να έχει προηγουμένως επιδοθεί το Κλητήριο και ότι, στην περίπτωση όπου το Δικαστήριο εκδίδει προσωρινά διατάγματα πριν να έχει επιδοθεί το Κλητήριο ενεργεί, χωρίς ακόμα να έχει εξουσία και/ή δικαιοδοσία. Η εν λόγω εισήγηση, με κάθε σεβασμό, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή για τον απλούστατο λόγο ότι το Δικαστήριο αναλαμβάνει δικαιοδοσία από τη στιγμή που εκδίδει τα αιτούμενα προσωρινά διατάγματα. Επί του πιο πάνω ζητήματος σχετική είναι και η ακόλουθη περικοπή από την πρωτόδικη υπόθεση Cyprus Popular Bank Public Co Ltd v. Βγενόπουλου κ.ά Ε.Δ. Λευκωσίας ημερ. 23/5/2012 όπου ο έντιμος Δικαστής Τ. Οικονόμου Π.Ε.Δ. (όπως ήταν τότε) σχολίασε ως εξής τη θέση που είχε προβληθεί ότι επειδή κατά το χρόνο έκδοσης του προσωρινού διατάγματος δεν είχε ακόμα δοθεί άδεια για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας, η οποία, σύμφωνα με την εν λόγω εισήγηση και μόνο υποδήλωνε ότι το Δικαστήριο ήταν αρμόδιο και είχε δικαιοδοσία να επιληφθεί του επίδικου θέματος, κατά το χρόνο που το Δικαστήριο εξέδιδε το διάταγμα δεν είχε ακόμα αποφασίσει κατά πόσο είχε δικαιοδοσία και κατά πόσο η υπόθεση ήταν κατάλληλη για να δικαστεί στην Κύπρο: «Ως προς το επιμέρους ζήτημα του πρωθύστερου τρόπου που εκδόθηκε το διάταγμα, δεν αμφισβητείται η γενική αρχή ότι η έκδοση άδειας για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας προϋποθέτει την αξιολόγηση εκ μέρους του Δικαστηρίου ότι μπορεί να αναλάβει και να ασκήσει δικαιοδοσία. Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι η προγενέστερη έκδοση ενδιαμέσου διατάγματος ασφαλιστικού χαρακτήρα διενεργείται στο κενό. Αντίθετα το γεγονός ότι ένα Δικαστήριο επιλαμβάνεται της αίτησης και εκδίδει διάταγμα, εξυπακούει ότι έκρινε πως είχε δικαιοδοσία. Όπως και όταν έδωσε άδεια για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας. Το ένα δεν αποκλείει το άλλο, αλλά το αντίθετο.». (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Τα ζητήματα που ο Αιτητής αναφέρει όπως το κατά πόσο τα Κυπριακά Δικαστήρια έχουν δικαιοδοσία να εκδικάσουν την παρούσα υπόθεση ή αν η μαρτυρία που υποστήριζε την μονομερή Αίτηση δεν περιγράφει την υπόθεση των Καθ΄ων η Αίτηση αποτελούν ζητήματα τα οποία κάλλιστα μπορεί ο Αιτητής να εγείρει στο πλαίσιο της ένστασης του ως λόγους προς ακύρωση των Προσωρινών Διαταγμάτων. Η θέση του Αιτητή ότι δεν είναι δυνατή στο Κυπριακό Δίκαιο η έγερση αυτοτελούς διαδικασίας για σκοπούς παροχής ενδιάμεσης θεραπείας και ότι τέτοια διαδικασία εγείρεται στο πλαίσιο υφιστάμενης αγωγής είναι σωστή. Ένα παρεμπίπτον διάταγμα δεν παρέχει από μόνο του αγώγιμο δικαίωμα αλλά, όπως συναφώς υπογραμμίστηκε στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση των Igor Zhigachov κ.ά

(2013)1 Α.Α.Δ. 133, με παραπομπή και σε Αγγλική νομολογία, είναι απλώς επικουρικό (incidental) σε ουσιαστική αξίωση που προβάλλεται στο πλαίσιο αγωγής. Στην υπό εξέταση περίπτωση είναι σαφές και αναντίλεκτο ότι η μονομερής Αίτηση ημερ. 12/6/2020 για έκδοση προσωρινών Διαταγμάτων καταχωρήθηκε στο πλαίσιο της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αγωγής. Το ότι η μονομερής Αίτηση και τα προσωρινά Διατάγματα επιδόθηκαν πριν να επιδοθεί το Κλητήριο ένταλμα δεν αντικρούει ούτε και αντιμάχεται τα πιο πάνω. Αιτητικά (Γ) και (Δ) Με τα αιτητικά (Γ) και (Δ) της Αίτησης ο Αιτητής ουσιαστικά ζητά αναστολή της υποχρέωσης του να συμμορφωθεί με το Προσωρινό Διάταγμα αποκάλυψης. Προτείνει σε αυτά τα πλαίσια όπως προβεί σε ένορκη δήλωση αποκάλυψης του η οποία να τοποθετηθεί σε σφραγισμένο φάκελο μέχρι να κριθεί, κατόπιν ακρόασης της Μονομερούς Αιτήσεως, αν τα Προσωρινά Διατάγματα θα παραμείνουν σε ισχύ. Όπως είναι παραδεκτό και από τον Αιτητή, το Προσωρινό διάταγμα Αποκάλυψης είναι επικουρικό του Απαγορευτικού Διατάγματος παγοποίησης των περιουσιακών του στοιχείων. Διατάγματα όπως το Προσωρινό Διάταγμα Αποκάλυψης θεωρείται είδος επικουρικού (ancillary) διατάγματος για υποβοήθηση ενός διατάγματος παγοποίησης. Σκοπός ενός τέτοιου διατάγματος είναι να καταστήσει τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου στην έκδοση του παρεμπίπτοντος διατάγματος αποτελεσματική. Συγκεκριμένα μέσω τέτοιου διατάγματος εξασφαλίζεται, όπως έχει κατ΄ επανάληψη τονισθεί στην νομολογία, η αστυνόμευση ("being policed") ενός διατάγματος παγοποίησης ώστε να γνωρίζει ο Ενάγων ποια ακριβώς περιουσιακά στοιχεία είχε ο Εναγόμενος τη δεδομένη στιγμή για να μπορέσει σε μεταγενέστερο στάδιο να γνωρίζει αν υπήρξε συμμόρφωση με το διάταγμα παγοποίησης.[6] Όπως τονίσθηκε στην υπόθεση Malofeev v. VTB Capital plc

(2011)EWCA Civ 1252: "In order to be effective the worldwide freezing order, certainly in the context of this litigation, should be accompanied by an order for disclosure of assets". Επίσης στην ίδια υπόθεση σε άλλο σημείο τονίστηκε ότι ένα διάταγμα αποκάλυψης περιουσιακών στοιχείων συνήθως συνοδεύει ένα παγκοσμίου εμβέλειας διάταγμα παγοποίησης και ότι τέτοιας φύσης διάταγμα είναι αναγκαίο για να προσδώσει στο διάταγμα παγοποίησης το στοιχείο της αποτελεσματικότητας. Όπως συγκεκριμένα τέθηκε το θέμα: "An order for disclosure of assets normally accompanies a worldwide freezing order. Such an order is usually necessary to give the worldwide freezing order teeth". Στην πιο πάνω Αγγλική υπόθεση επισημάνθηκε ότι ανεξαρτήτως του αν αμφισβητείται η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου (pending challenge to jurisdiction) ή αν εκκρεμεί αίτηση για παραμερισμό ενός προσωρινού διατάγματος (application to discharge the worldwide freezing order), μέχρι να επιτύχει μία από αυτές τις αιτήσεις υφίσταται σε ισχύ απαγορευτικό διάταγμα το οποίο για να είναι αποτελεσματικό θα πρέπει να συνοδεύεται από επικουρικό διάταγμα αποκάλυψης περιουσιακών στοιχείων[7]. Όπως επεξηγείται στο Σύγγραμμα Commercial Injunctions του Steven Gee 6η έκδοση

(2016)η αιτιολογική βάση της έκδοσης διατάγματος αποκάλυψης περιουσιακών στοιχείων ως επικουρικό διάταγμα στο διάταγμα παγοποίησης έγκειται στο γεγονός ότι αφής στιγμής ο Αιτητής αποδείξει πραγματικό κίνδυνο αποξένωσης περιουσιακών στοιχείων κρίνεται κατάλληλο κατά κανόνα να εκδοθεί το διάταγμα αποκάλυψης ούτως ώστε αυτό να υποβοηθήσει στην αποτελεσματικότητα του διατάγματος παγοποίησης. Σχετική είναι η ακόλουθη αναφορά: "23-013 It has become the usual practice of the court to order disclosure of information about assets as an ancillary order in aid of a freezing injunction,...... The justification for this is that once the claim has shown a real risk of dissipation of assets it will usually be appropriate to grant relief to assist the claimant make the injunction effective". Στην υπόθεση Motorola Credit Corporation v Uzan [2002] EWCA Civ 989 ο Δικαστής Waller LJ παρέπεμψε στην αναφορά του Δικαστή Steyn LJ στην Grupo Torras SA v. Al- Sabah (μη δημοσιευθείσα) ημερ. 16/2/94 ότι χωρίς το διάταγμα αποκάλυψης ένα διάταγμα παγοποίησης θα ήταν μία αναποτελεσματική διαδικασία στη μάχη κατά της διεθνούς απάτης ("relatively toothless procedure in the fight against rampant transnational fraud"). Στο στάδιο που είναι επιστρεπτέο ένα μονομερώς εκδοθέν διάταγμα παγοποίησης το οποίο συνοδεύεται από διάταγμα αποκάλυψης όπου ο Καθ΄ου η Αίτηση προτίθεται να ενστεί κατά της συνέχισης και οριστικοποίησης του διατάγματος παγοποίησης επιδιώκοντας την ακύρωση του προκύπτει, όπως έχει αναγνωριστεί στην Αγγλική νομολογία, μία ιδιάζουσα κατάσταση σε σχέση με το διάταγμα αποκάλυψης. Συγκεκριμένα εγείρεται το ζήτημα κατά πόσον το Δικαστήριο έχοντας πλέον ενώπιον του και τα δύο διάδικα μέρη μπορεί, ενόψει της αμφισβήτησης του διατάγματος παγοποίησης, να αναστείλει την άμεση συμμόρφωση του Καθ΄ου η Αίτηση με το διάταγμα αποκάλυψης. Στην υπόθεση Raja v. Hoogstraten

(2004)EWCA Civ 968 η διάσταση του πιο πάνω θέματος υπό το φως των συγκρουόμενων συμφερόντων που εγείρονται και της ανάγκης για εξισορρόπηση τέθηκε ως ακολούθως: "The problem in cases where an order for disclosure has been made at the same time as, and in order to give teeth to, a freezing order made without notice to the defendant is that the freezing order may be set aside after hearing full argument on both sides. If so, it will then be seen that there was no proper basis for the disclosure order. But, by that time, the defendant may have been irremediably prejudiced by the disclosure of assets which he should not have been required to disclose. On the other hand, if it is held after full argument that the freezing order should stand, then the claimant may be irremediably prejudiced if the order has not been capable of being policed in the meantime. The court is faced with the position (familiar, also, in other contexts) that whichever course it takes on an application which has to be decided without full argument may lead to irremediable prejudice to one side or the other. There is a balance to be struck". (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Στην υπόθεση Motorola Credit Corporation (ανωτέρω) αν και αναγνωρίστηκε ότι κατά κανόνα το Δικαστήριο θα απορρίψει αίτηση για αναστολή διατάγματος αποκάλυψης περιουσιακών στοιχείων σε υπόθεση όπου έχει εκδοθεί διάταγμα παγοποίησης, εντούτοις είναι δυνατόν να υπάρξουν περιπτώσεις όπου δικαιολογείται να δοθεί η αιτούμενη αναστολή. Τέτοιο ζήτημα ανάγεται στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου κατόπιν συνεκτίμησης διαφόρων και εν πολλοίς αντικρουόμενων παραγόντων[8]. Η πιο κάτω περικοπή από την απόφαση Raja (ανωτέρω) είναι σχετική: "105. The need to strike a balance between the prejudice to the defendant if he is required to disclose assets which it is later held he should not have been require to disclose and the prejudice to the claimant if the defendant is not required to disclose assets which it is later held he should have been required to disclose was recognised by this Court in the Motorola case. The decision in that case illustrates that there is no general rule that a party against whom a freezing order has been made is entitled to a stay of the disclosure obligations ancillary to that order until after it has been finally determined whether the freezing order should stand. Indeed, it provides support for the proposition that, in a normal case, a stay of the disclosure obligations is likely to be refused. But it is no authority for the proposition that a defendant will always be refused a stay of the obligation to make disclosure pending the final determination of his application to set aside the freezing order; no authority for the proposition that, notwithstanding that his application to set aside the freezing order is made before the time at which he has to make disclosure, the question whether or not the obligation to make disclosure should be stayed pending the final determination of that application need not be entertained by the court; and no authority for the proposition that, having made an application within time, he should not be heard on that application (or on the question of an interim stay) until he has first made the disclosure to which he objects.". (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Τα πιο πάνω έχουν πριν λίγες μέρες επαναληφθεί στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση Φέλιξ Μπίτζιος Πολιτική Αίτηση αρ. 81/2020, ημερ. 30/7/2020 από την Έντιμη Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου Κ. Σταματίου. Ήδη έχουμε πιο πάνω επισημάνει με αναφορά σε σχετική Αγγλική νομολογία τους λόγους για τους οποίους η έκδοση διατάγματος αποκάλυψης περιουσιακών στοιχείων γίνεται ταυτόχρονα με την έκδοση διατάγματος παγοποίησης. Βασικά υποχρεώνεται ο Εναγόμενος να αποκαλύψει τα περιουσιακά του στοιχεία στον Ενάγοντα/Αιτητή ούτως ώστε να είναι στη συνέχεια σε θέση ο Ενάγων να ελέγχει ότι το διάταγμα παγοποίησης που εξασφάλισε εναντίον του Εναγόμενου εκτελείται και εφαρμόζεται κανονικά. Μάλιστα, όπως τονίζεται, είναι τόσο σημαντική η εξασφάλιση της αποτελεσματικότητας ενός διατάγματος παγοποίησης που, παρά την παραβίαση του δικαιώματος της ιδιωτικότητας ενός διαδίκου, εκδίδεται εναντίον του διάταγμα αποκάλυψης περιουσιακών στοιχείων[9]. Στο White Book του 2019 με σαφήνεια διατυπώνονται οι σκοποί έκδοσης τέτοιας φύσης διαταγμάτων αποκάλυψης ως ακολούθως: "For the purpose of rendering a freezing injunction effective (before judgment as well as after judgment), the court may make orders requiring the defendant

(1)to make a statement disclosing his assets,

(2)to give discovery of documents, and

(3)to provide information. Such orders can assist

(1)in determining the existence, nature and location of assets,

(2)in clarifying questions of title concerning assets, and

(3)in identifying third parties to whom notice of the injunction should be given for the purpose of ensuring that they do not advertently or inadvertently assist the defendant in the removal or disposal of assets". (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Περαιτέρω, στο Σύγγραμμα Commercial Injunctions (ανωτέρω) στη σελ. 813 τονίζεται, εκ νέου, ότι ο σκοπός της αποκάλυψης είναι η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας ενός διατάγματος παγοποίησης και εξασφάλιση γνώσης από πλευράς Αιτητή των περιουσιακών στοιχείων που ανήκουν στον Καθ΄ ου η Αίτηση ούτως ώστε να εμποδιστεί η αποξένωση τους και η μη ικανοποίηση πιθανής απόφασης προς όφελος του Αιτητή. Παραθέτω σχετική περικοπή: "Asset disclosure in intended to ensure that a worldwide freezing order is effective, and that the claimants are aware of assets owned or allegedly owned by the defendants so as to prevent their being dissipated so as to frustrate an eventual judgment obtained". Στις πλείστες των περιπτώσεων ο Αιτητής δεν έχει τέτοια γνώση και, επομένως, είναι μόνο μέσω του διατάγματος αποκάλυψης που δύναται να επιτηρεί το διάταγμα παγοποίησης. Στην προκειμένη περίπτωση δεν προβλήθηκε η θέση περί οποιασδήποτε γνώσης των Καθ΄ων η Αίτηση αναφορικά με τα περιουσιακά στοιχεία του Αιτητή ώστε να μη προκύπτει η δυσχέρεια που, υπό κανονικές συνθήκες, προκύπτει σε τέτοιου είδους διατάγματα αναφορικά με την επιτήρηση ή την «αστυνόμευση» του. Η προτεινόμενη από τον Αιτητή καταχώρηση της ένορκης δήλωσης που διετάχθη δυνάμει του διατακτικού υπ. αρ. 10 του Διατάγματος ημερ. 16/6/2020 μόνο στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας σε σφραγισμένο φάκελο χωρίς την επίδοση της εν λόγω ένορκης δήλωσης στους Δικηγόρους των Εναγουσών μέχρι την τελική εκδίκαση και έκδοση Απόφασης στο πλαίσιο της Ενδιάμεσης Αίτησης ημερ. 12/6/2020, δεν θεωρώ ότι αντιμετωπίζει αποτελεσματικά τον κίνδυνο που ενυπάρχει, ήτοι το εκδοθέν Διάταγμα παγοποίησης να καταστεί αναποτελεσματικό. Εύλογα δε η πλευρά των Καθ΄ων η Αίτηση διερωτάται ότι, με δεδομένη την έλλειψη γνώσης των περιουσιακών στοιχείων του Αιτητή, σε ποιες τράπεζες θα πρέπει να αποταθούν και να τους ενημερώσουν για τα Προσωρινά Διατάγματα όπως και για ποιες εταιρείες θα πρέπει να κάνουν τακτική έρευνα στον Έφορο Εταιρειών με σκοπό να ελέγχουν ότι δεν έχει γίνει οποιαδήποτε μεταβολή στο μετοχικό τους κεφάλαιο[10]. Σχετική είναι επί του προκειμένου και η ακόλουθη περικοπή από το Σύγγραμμα Commercial Injunctions του Steven Gee 5η έκδοση (παράγραφο 6.011) στην οποία με παρέπεμψε η πλευρά των Καθ΄ων η Αίτηση: "In Motorola Credit Corporation v Cen Cegiz Uzan the claim was for more than US$2 billion and the defendants, who were alleged to have obtained funds by fraud from the claimant, had a pending application to the Commercial Court to have discharged worldwide freezing relief which had been granted against them. They contended that pending that application, the disclosure orders, including the requirement to provide affidavits, should be stayed. If a stay was not granted the effect would be that the disclosure orders would have to be complied with before the defendants were heard on their application to set them aside. It is, of course, possible for a court to order that a mandatory interim order for disclosure of information is to have effect before a defendant can he heard on a discharge application. This is so with Anton Piller relief. It gives the claimant the information before the defendant is heard on whether the claimant should have it. But this involves an infringement of the principle audi alterem partem which is one of basic justice. This is because once the disclosure is given it cannot be reserved. The answer is that although this principle is very important it is not absolute. The fundamental principle is that whichever course is adopted by the court it should carry the lower risk of injustice if it should turn out to be wrong. The granting of a stay in that case would have rendered the freezing relief potentially toothless, the risk being particularly high given the finding in the United States after a six-day hearing with witnesses that "every preliminary indication is that the defendants . engaged in repeated acts of fraud .". Putting the information into an envelope to await the outcome of the discharge application would still have run this risk." (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Υπό αυτά τα δεδομένα καλείται το Δικαστήριο να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια για να αποφασίσει το υπό κρίση Αίτημα αναστολής. Βασικά καλείται να προβεί σε μια εξισορρόπηση ανάμεσα στο δυσμενή επηρεασμό που θα προκύψει είτε στη μια πλευρά, είτε στην άλλη ανάλογα με την απόφαση που θα λάβει. Εν ολίγοις θα κριθεί στη βάση της διαδικασίας εξισορρόπησης ποιος διάδικος υπόκειται σε μεγαλύτερη ταλαιπωρία είτε από την άμεση εφαρμογή του εκδοθέντος Διατάγματος αποκάλυψης, είτε από την αναστολή του. Στη διαδικασία εξισορρόπησης λαμβάνω υπόψη ότι στην προκειμένη περίπτωση οι Καθ΄ων η Αίτηση δεν έχουν οποιασδήποτε γνώση αναφορικά με τα περιουσιακά στοιχεία του Αιτητή για να παρακολουθούν και να επιτηρούν την κανονική εφαρμογή του Διατάγματος παγοποίησης. Από την άλλη, σε περίπτωση κατά την οποία ο Αιτητής επιτύχει την ακύρωση των προσωρινών Διαταγμάτων, θα έχει ήδη προβεί σε αποκάλυψη των περιουσιακών του στοιχείων. Εξισορροπώντας τα πιο πάνω καταλήγω ότι ο δυσμενής επηρεασμός που ενδέχεται να προκύψει από τον κίνδυνο το Διάταγμα Παγοποίησης να παραμείνει ανεφάρμοστο είναι μεγαλύτερος από την αποκάλυψη των περιουσιακών στοιχείων του Αιτητή τα οποία και θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά και μόνο για να ελεγχθεί η συμμόρφωση του με το απαγορευτικό Διάταγμα Παγοποίησης. Όσον αφορά τα όσα αναφέρθηκαν από πλευράς Αιτητή σχετικά με την προστασία των προσωπικών του δεδομένων, ήτοι ότι «οποιαδήποτε συμμόρφωση του Αιτητή με το Διάταγμα Αποκάλυψης θα έπληττε τα εκ του Νόμου και εκ του Ευρωπαϊκού Κανονισμού προστατευόμενα δικαιώματά του αφού οποιαδήποτε επεξεργασία ήθελε υποστούν τα στοιχεία αναφορικά με τα περιουσιακά στοιχεία του Αιτητή, θα θεωρείται εκτός των ορίων επεξεργασίας τα οποία θέτουν οι σχετικές πρόνοιες του Ν. 125(Ι)/2018» κρίνεται σκόπιμο όπως παραπέμψω στο Άρθρο 5 του περί της Προστασίας των Φυσικών Προσώπων Έναντι της Επεξεργασίας των Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα και της Ελεύθερης Κυκλοφορίας των Δεδομένων αυτών Νόμου του 2018 (Ν.125(Ι)/2018) το οποίο διαλαμβάνει τα ακόλουθα: «5. Άνευ επηρεασμού των διατάξεων του στοιχείου (ε) της παραγράφου

(1)του άρθρου 6 του Κανονισμού, η επεξεργασία προσωπικών δεδομένων επιτρέπεται και είναι νόμιμη όταν διενεργείται- (α) Από τα δικαστήρια στο πλαίσιο της δικαιοδοτικής τους αρμοδιότητας για σκοπούς απονομής της δικαιοσύνης, περιλαμβανομένης της επεξεργασίας προσωπικών δεδομένων που είναι αναγκαία για το σκοπό δημοσίευσης ή έκδοσης απόφασης οποιουδήποτε δικαστηρίου.» (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Περαιτέρω το Άρθρο 6 του Κανονισμού (ΕΕ) 2016/679 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 27ης Απριλίου 2016, για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και για την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών και την κατάργηση της οδηγίας 95/46/ΕΚ (Γενικός Κανονισμός για την Προστασία Δεδομένων) προνοεί τα εξής: «1. Η επεξεργασία είναι σύννομη μόνο εάν και εφόσον ισχύει τουλάχιστον μία από τις ακόλουθες προϋποθέσεις:" . «δ) η επεξεργασία είναι απαραίτητη για τη διαφύλαξη ζωτικού συμφέροντος του υποκειμένου των δεδομένων ή άλλου φυσικού προσώπου,». «στ) η επεξεργασία είναι απαραίτητη για τους σκοπούς των έννομων συμφερόντων που επιδιώκει ο υπεύθυνος επεξεργασίας ή τρίτος, εκτός εάν έναντι των συμφερόντων αυτών υπερισχύει το συμφέρον ή τα θεμελιώδη δικαιώματα και οι ελευθερίες του υποκειμένου των δεδομένων που επιβάλλουν την προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, ιδίως εάν το υποκείμενο των δεδομένων είναι παιδί.» Όπως προκύπτει από το Άρθρο 6 του Κανονισμού προς συμμόρφωση του οποίου ψηφίσθηκε ο ημεδαπός Νόμος 125(Ι)/2018 επιτρέπεται ως νόμιμη η επεξεργασία προσωπικών δεδομένων για προστασία εννόμων συμφερόντων τρίτου όπου υπερτερεί έναντι των συμφερόντων του ατόμου στο οποίο αφορά τα δεδομένα. Πέραν των όσων εκτίθενται ανωτέρω, θα ήθελα να υπογραμμίσω ότι σε υποθέσεις όπως η υπό εξέταση όπου προβάλλονται ισχυρισμοί περί μεγάλων διαστάσεων απάτης και δόλου, το δημόσιο συμφέρον σαφώς υπερτερεί από τα συμφέροντα του ατόμου στο οποίο αφορά τα προσωπικά δεδομένα. Επαναλαμβάνω. Ο στόχος πάντοτε σε υποθέσεις όπως η υπό εξέταση είναι η αποσόβηση και/ή η αποτροπή αποξένωσης περιουσιακών στοιχείων προς αποφυγή ικανοποίησης στο μέλλον απόφασης του Δικαστηρίου. Και είναι μέσα σε αυτό το πλαίσιο που ενεργεί το Δικαστήριο εκδίδοντας τα ανάλογα διατάγματα. Όπως αναφέρθηκε συναφώς στην υπόθεση Hospital Products Ltd v. Ballabil Holdings Pty Led [1984] 2 NSWLR 662 στη σελ. 669: "...Mareva injunctions are granted to preclude the disposal of assets designed to render a defendant judgment proof. An affidavit of discovery of assets may be ordered in every case where the information in such affidavit will further the court's purpose in defeating such a stratagem. ... The object must remain throughout to prevent disposal of assets in furtherance of the illegitimate aim of making oneself judgment proof and of stultifying the order of the court. Whatever needs to be done to achieve that objective, the court has power to order as part of its inherent jurisdiction". (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) ΚΑΤΑΛΗΞΗ Κατά συνέπεια, για τους λόγους που προσπάθησα πιο πάνω να εξηγήσω, η υπό κρίση Αίτηση απορρίπτεται. Όσον αφορά το θέμα των εξόδων της παρούσας Αίτησης δεν βρίσκω κανένα λόγο για να παρεκκλίνω από το γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα, εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής και, συνεπώς, οι Ενάγουσες/Καθ΄ων η Αίτηση δικαιούνται στα έξοδα τους. Ο Αιτητής/Εναγόμενος 5 να καταβάλει τα έξοδα της παρούσας Αίτησης όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.).................. Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Π.Ε.Δ Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Λ.Δ. [1] Στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση της Irina Kabanovskaya Πολιτική ECLI:CY:AD:2015:D128, Αίτηση αρ. 25/2015, ημερ. 25/2/2015 στην οποία παρέπεμψε το Δικαστήριο η πλευρά των Καθ΄ων η Αίτηση, το Ανώτατο Δικαστήριο διαχώρισε το θέμα της επίδοσης του Κλητηρίου Εντάλματος από αυτό της επίδοσης των προσωρινών Διαταγμάτων, ενώ βρήκε ότι δεν υπήρχε οποιαδήποτε παραβίαση των δικαιωμάτων της Εναγόμενης από το γεγονός της μη επίδοσης της Ειδοποίησης του Κλητηρίου μαζί με τα διατάγματα που είχαν εκδοθεί. [2] «Στην περίπτωση που εξετάζουμε, η αγωγή καταχωρήθηκε και πήρε αμέσως αριθμό επειδή ο ένας από τους εναγόμενους είναι Κύπριος. Η υποβολή αίτησης προς λήψη άδειας για τη σφράγιση του κλητηρίου εντάλματος πριν από την καταχώρηση του λόγω της ύπαρξης των εναγομένων 2 που βρίσκονται εκτός δικαιοδοσίας δεν ήταν αναγκαία εφόσον η αγωγή στρέφεται και εναντίον εναγομένου εντός της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου. Βλ. Larticon Co. v. Detergenta Developments Ltd

(2004)1 Α.Α.Δ. 1121.» [3] Δέστε και την Αγγλική υπόθεση Collins v. North British and Mercantile Insurance Co

(1894)3 Ch. 228. [4]

(4)Every application for leave to serve a writ of summons or notice thereof on a defendant out of Cyprus shall be supported by affidavit or other evidence satisfying the Court or Judge that the plaintiff has prima facie a good cause of action and showing in what place or country such defendant is or probably may be found, and whether such defendant is a British subject or not, and the grounds upon which the application is made; and no such leave shall be granted unless it shall be made sufficiently to appear to the Court or Judge that the case is a proper one for service out of Cyprus under this Order. [5] Δέστε, επίσης, και την ακόλουθη περικοπή από το Annual Practice,

(1958)σελίδα 146: «In such cases the writ is issued without leave, and the plaintiff, having served the writ on the defendant within the jurisdiction, applies for leave to issue a concurrent writ for the service on the defendant out of the jurisdiction, as stated, supra, O. 6, r. 2, (n) "Concurrent Writ" etc.» (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) [6] Δέστε Aldi Marine Ltd v. Rual Trade Ltd κ.ά. Πολιτική Έφεση αρ. 182/12, ημερ. 18/1/16. [7] Δέστε παράγραφο 41 της πιο πάνω υπόθεσης όπου, μεταξύ άλλων, λέχθηκαν και τα εξής: ...The simple fact is that unless and until one or other of those two applications succeeds, there is a worldwide freezing order in place. In order to be effective the worldwide freezing order, certainly in the context of this litigation, should be accompanied by an order for disclosure of assets." [8] Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Malofeev v. VTB Capital plc

(2011)EWCA Civ 1252 η απόφαση του πρωτόδικου Δικαστή να μην αναστείλει την ισχύ του διατάγματος αποκάλυψης στα γεγονότα της εν λόγω υπόθεσης αποτελούσε άσκηση διακριτικής ευχέρειας αφού προηγήθηκε συνεκτίμηση αντικρουόμενων παραγόντων και του πιθανού δυσμενούς επηρεασμού στα διάδικα μέρη ("Norris J was carrying out an exercise of discretion. After weighing up competing factors and possible prejudice to both parties, he concluded that the time for disclosure should not be extended beyond 3 October".) [9] Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Motorola Credit Corporation (ανωτέρω) ".. although it is an invasion of privacy to force any party to disclose assets, a freezing order in normal circumstances simply cannot be effective without disclosure.' (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) [10] Δέστε παράγραφο 37 της Γραπτής Αγόρευσης των ευπαιδεύτων συνηγόρων για τις Ενάγουσες/Καθ΄ων η Αίτηση. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο