ΣΩΤΗΡΙΟΥ ΚΥΡΙΖΗΣ ΣΥΝΕΤΑΙΡΩΝ ν. ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ/ΚΟΙΝΟΠΡΑΞΙΑ ΓΡΑΦΕΙΩΝ ΧΑΡΗΣ ΦΕΡΑΙΟΣ & ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ & ΧΡΙΣΤΟ ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΗ & ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ κ.α., Αρ. Αγωγ

(5)ημερών από την σύνταξη του εν λόγω Διατάγματος και/ή εντός οποιαδήποτε άλλης χρονικής περιόδου το Δικαστήριο ήθελε κρίνει εύλογη υπό τις περιστάσεις. Ε. Διάταγμα και/ή οδηγίες του Δικαστηρίου με το οποίο να καθορίζεται ότι ως προς τα λοιπά τροποποιημένα δικόγραφα θα ακολουθηθούν οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας και/ή ο χρόνος εντός του οποίου θα καταχωρηθούν τα παρεπόμενα δικόγραφα. Η αίτηση βασίζεται στις Δ.25, Δ.19, Δ.39, Δ.48 , Δ.64 των θεσμών της πολιτικής Δικονομίας. Σύμφωνα με τα γεγονότα που υποστηρίζουν την αίτηση ο λόγος που επιχειρείται τώρα η αιτούμενη τροποποίηση είναι επειδή οι δικηγόροι που χειρίζονται την υπόθεση μετά από έρευνα στον έφορο εταιρειών παρατήρησαν ότι το όνομα των εναγόντων όπως αναγράφεται στον τίτλο της αγωγής είναι διαφορετικό από το όνομα ως αναγράφεται στο μητρώο του εφόρου εταιρειών. σξη Η σημαντική διαφορά είναι ότι η επωνυμία των εναγόντων αναγράφεται στο μητρώο του Εφόρου Εταιρειών στην Αγγλική γλώσσα, δηλαδή S.K.P. Soteriou Kyrizis Partners. Σε σχέση με το όνομα του δεύτερου εναγόμενου στον τίτλο της αγωγής φαίνεται να υποστηρίζεται η θέση ότι υπάρχει καλόπιστο λάθος με αποτέλεσμα να μην έχει γίνει αντιληπτό ότι δεν υπάρχει νομικό πρόσωπο με την επωνυμία Χρίστος Παναγιωτίδης & Συνεργάτες. Το πρόσωπο που επιθυμούν να εναγάγουν οι ενάγοντες είναι το φυσικό πρόσωπο XXXXX Παναγιωτίδη που ήταν το πρόσωπο που συναλλασσόταν και εμπορευόταν με τους ενάγοντες με την επωνυμία Χρίστος Παναγιωτίδης και Συνεργάτες ή/και Συνεργασία/Κοινοπραξία Γραφείων Χάρης Φεραίος & Συνεργάτες & Χρίστος Παναγιωτίδης και Συνεργάτες. Το σφάλμα των εναγόντων ήταν καλόπιστο διότι τους είχαν δοθεί επιστολόχαρτα με τυπωμένα την επωνυμία 'Χρίστος Παναγιωτίδης και Συνεργάτες'. Σε σχέση με τους εναγόμενους 1 και 3 η διαφορά μεταξύ του ονόματος που αναγράφεται στην αγωγή και αυτή στον έφορο εταιρειών έγκειται στο γεγονός ότι το όνομα XXXXX Φεραίος είναι ολογράφως αντί μόνο το αρχικό Χ. Φεραίος που αναγράφεται στον έφορο εταιρειών. Οι εναγόμενοι έχουν καταχωρήσει ένσταση στην αίτηση και είναι θέση τους ότι δεν πρέπει να επιτραπεί η τροποποίηση διότι έχουν μεσολαβήσει τρείς δικάσιμοι μέχρι την ημερομηνία καταχώρησης της αίτησης και ότι αυτή καταχωρείται ουδόλως τυχαία οκτώ χρόνια μετά την έγερση της αγωγής. Είναι θέση τους ότι οι ενάγοντες έλαβαν γνώση των σφαλμάτων αυτών μετά από την αίτηση που καταχώρησαν οι εναγόμενοι ημερομηνίας 17.12.

1. Εκείνη η αίτηση είχε αποσυρθεί από τους εναγόμενους κατά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας και είχε το ακόλουθο αιτητικό: Απόφαση και/ή Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου διατάττον την διαγραφή και/ή απόρριψη και/ή τον παραμερισμό της παρούσας Αγωγής λόγω του ότι εγέρθηκε από ανύπαρκτη νομική οντότητα και/ή πρόσωπο και/ή λόγω ανυπαρξίας του Ενάγοντα. Απόφαση και/ή Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου διατάττον την διαγραφή και/ή απόρριψη και/ή τον παραμερισμό της παρούσας Αγωγής λόγω του ότι στρέφεται εναντίον ανύπαρκτων νομικών οντοτήτων και/ή προσώπων και/ή λόγω ανυπαρξίας των Εναγόμενων. Απόφαση και/ή Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου διατάττον την διαγραφή και/ή απόρριψη και/ή τον παραμερισμό της παρούσας Αγωγής λόγω κατάχρησης της διαδικασίας και σπατάλης του δικαστικού χρόνου. Απόφαση και/ή Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου διατάττον όπως τα έξοδα της παρούσας αγωγής πλέον ΦΠΑ επί αυτών επιδικαστούν εναντίον του Δικηγόρου που έγειρε την παρούσα αγωγή χωρίς εξουσιοδότηση. Υπαλλακτικά, Απόφαση και/ή Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου διατάττον όπως τα έξοδα της παρούσας αγωγής πλέον ΦΠΑ επί αυτών επιδικαστούν εναντίον παντός προσώπου υπέγραψε τον διοριστήριο έγγραφο των Δικηγόρων των Εναγόντων και/ή εναντίον του XXXXX Κυριζή και/ή XXXXX Σωτηρίου και/ή αμφότερων. Θεωρούν ότι οι ενάγοντες επιχειρούν με την αίτηση να εξουδετερώσουν την υπεράσπιση των καθ' ων η αίτηση ότι η αγωγή στρέφεται εναντίον ανύπαρκτων προσώπων σε πολύ καθυστερημένο στάδιο στην αγωγή. Αναφορικά με τον ονομαζόμενο εναγόμενο 2 στην αγωγή πρόκειται για ανύπαρκτο νομικό πρόσωπο. Αναφορικά με τον εναγόμενο 1 είναι θέση τους ότι ακόμη και με την προτεινόμενη τροποποίηση του ονόματος εξακολουθεί να είναι ανύπαρκτο πρόσωπο διότι δεν υπάρχει κοινοπραξία με την συγκεκριμένη ονομασία ως εμφανίζεται στον τίτλο της αγωγής ή με την προτεινόμενη τροποποίηση. Εφόσον και στις δύο περιπτώσεις δεν υπάρχει τέτοια νομική οντότητα η παρούσα αίτηση είναι αχρείαστη. Με την τροποποίηση δεν πρόκειται να διορθωθεί λάθος με συνέπεια η αγωγή πλέον να στρέφεται εναντίον υπαρκτού εναγόμενου
2. Τα τεκμήρια 1, 2 και 3 που επισυνάπτονται στην ένσταση αφορούν αποτέλεσμα σχετικών ερευνών στην διαδικτυακή πύλη του ΤΕΕΠ. Kαταδεικνύουν πόσο σοβαρά είναι τα σφάλματα στον τίτλο της αγωγής. Το αποτέλεσμα των ερευνών καταδεικνύει ότι ουδείς εκ των υφιστάμενων διαδίκων είναι υπαρκτό πρόσωπο. Τα εν λόγω σφάλματα υποδείχθηκαν από τους δικηγόρους των καθ' ων η αίτηση στα πλαίσιο της ακροαματικής διαδικασίας στα πλαίσια της αντεξέτασης του Χ. Σωτηρίου (ΜΕ1). Εφόσον τα νέα ονόματα εναγόμενων 1 και 3 πρόκειται και πάλι για ανύπαρκτα πρόσωπα δεν μπορεί να είναι αλήθεια τα όσα ορκίζονται οι ενάγοντες με την αίτηση τους δηλαδή ότι έκαναν έρευνα στο ΤΕΕΠ κατά την προετοιμασία της ακρόασης με αποτέλεσμα να ανακαλύψουν το λάθος τους. Σε σχέση με τους εναγόμενους 1 και 3 η θέση των αιτητών είναι ότι επιθυμούν να προβούν σε αντικατάσταση του τίτλου που αφορά αυτά τα πρόσωπα εξαιτίας λανθασμένης διατύπωσης του ονόματος τους (misnomer). Σε σχέση με την τροποποίηση που επιδιώκεται για τον εναγόμενο θέλουν να αντικατασταθεί το XXXXX Παναγιωτίδης και Συνεργάτες και να γίνει XXXXX Παναγιωτίδης ως φυσικό πρόσωπο. Θεωρώ ότι αυτή η αλλαγή θεωρητικά και αυστηρά ομιλούντες δεν είναι τροποποίηση του ονόματος αλλά αντικατάσταση του ενός εναγόμενου με άλλο εναγόμενο. Το ότι οι εναγόμενοι πρόκειται για συνεταιρισμός προσώπων υποστηρίζεται από την περιγραφή των εναγόμενων επί της έκθεσης απαιτήσεως. Σύμφωνα με τις παραγράφους 2 , 3 και 4 της Έκθεσης Απαιτήσεως οι εναγόμενοι είναι τα ακόλουθα πρόσωπα: Οι Εναγόμενοι 1 είναι συνεργασία γραφείων, οι οποίοι παρέχουν υπηρεσίες Αρχιτεκτόνων και Πολιτικών Μηχανικών, με έδρα τους τη Λευκωσία. Οι Εναγόμενοι 2 είναι Αρχιτεκτονικό γραφείο με έδρα τη Λευκωσία. Οι Εναγόμενοι 3 είναι Αρχιτεκτονικό γραφείο με έδρα τη Λευκωσία. Η απάντηση των εναγόμενων σε σχέση με τους πιο πάνω παραγράφους περιέχεται στις παραγράφους 3, 4 και 5 της Έκθεσης Υπερασπίσεως.
3. Οι Εναγόμενοι 1, 2 και 3 εκτός όπου ρητά προβαίνουν σε παραδοχή αρνούνται όλους μαζί και κάθε ένα χωριστά τους ισχυρισμούς των Εναγόντων οι οποίοι περιέχονται στην Έκθεση Απαιτήσεως.
4. Οι Εναγόμενοι 1, 2 και 3 αρνούνται τον ισχυρισμό στη παράγραφο 1 της Έκθεσης Απαίτησης των Εναγόντων. Ειδικά ο Εναγόμενος 2 και ο Εναγόμενος 3 αρνούνται ότι ενεργούν μαζί ως συνεργασία γραφείων. Οι Εναγόμενοι 2 και 3 συνεργάστηκαν για την διεκπεραίωση κάποιων έργων αλλά όχι του επίδικου έργου. Επίσης δεν παρέχουν υπηρεσίες αρχιτεκτόνων και πολιτικών μηχανικών αλλά είναι αρχιτεκτονικά γραφεία που παρέχουν υπηρεσίες Συμβούλων Μηχανικών.
5. Οι Εναγόμενοι 1, 2 και 3 παραδέχονται το περιεχόμενο της παραγράφου 2 και
6. Συνεπώς, υπάρχει παραδοχή των εναγόμενων ότι τα υφιστάμενα πρόσωπα της αγωγής είναι υπαρκτά πρόσωπα δηλαδή υφιστάμενοι συνεταιρισμοί, ήτοι δύο αρχιτεκτονικά γραφεία που παρέχουν υπηρεσίες συμβούλων μηχανικών που συνεργάστηκαν για την διεκπεραίωση του επίδικου έργου. Το συμπέρασμα ότι η τροποποίηση θα επιφέρει αλλαγή του προσώπου που θα θεωρείται ο εναγόμενος 2 στην αγωγή υποστηρίζεται από το Γ του αιτητικού της αίτησης ήτοι προσθήκη νέας παραγράφου στην Έκθεση Απαιτήσεως ως ακολούθως: Γ. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να τροποποιείται η παράγραφος 3 της έκθεσης απαιτήσεως έτσι ώστε η νέα παράγραφος 3 της έκθεσης απαίτησης να διαμορφωθεί ως ακολούθως: «Ο Εναγόμενος 2 είναι φυσικό πρόσωπο και διατηρεί αρχιτεκτονικό γραφείο με έδρα την Λευκωσία και παρέχει υπηρεσίες αρχιτέκτονα και/ή άλλες συναφείς υπηρεσίες και συναλλάσσεται και/ή παρίσταται δια της επωνυμίας Christos Panayiotides Associate.» Προτεινόμενη τροποποίηση σε σχέση με τον τίτλο της αγωγής για την αντικατάσταση του εναγόμενου 2 από συνεταιρισμό προσώπων σε φυσικό πρόσωπο εφαρμογή δεν έχει η Δ.
7. Έχει γίνει λάθος στην αγωγή. Κατά λάθος θεωρήθηκε ότι ο XXXXX Παναγιωτίδης ήταν ένας από τους συνεταίρους που το όνομα του εμφανίζεται ως ακολούθως στον τίτλο της αγωγής «(Όνομα) και (συνεργάτες)». Δεν ενάγεται προσωπικά ως φυσικό πρόσωπο αλλά ως συνέταιρος του συνεταιρισμού. Σε τέτοια περίπτωση η αλλαγή μπορεί να θεωρηθεί ότι αφορά διόρθωση του ονόματος υφιστάμενου εναγόμενου και όχι προσθήκη νέου εναγόμενου για να έχει η εφαρμογή η Δ.
8. Η Δ.25 έχει εφαρμογή μόνο στην περίπτωση που τίθεται ζήτημα λανθασμένης διατύπωσης του ονόματος του διαδίκου. Η Δ.25 κ. 5 δίδει την ευχέρεια στο Δικαστήριο σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας να διορθώσει τυπικό λάθος που να μην επηρεάζει την ουσία της υπόθεσης ώστε να απονεμηθεί δικαιοσύνη. Στην υπόθεση E.G. Falekkos Ltd. v Reana Manufacturers Ltd.

(1999)1(Α) Α.Α.Δ. 443, το Εφετείο διευκρίνισε ότι σε περίπτωση τυπικού λάθους στο όνομα ενός των διαδίκων στην αγωγή η ενδεδειγμένη διαδικασία για διόρθωση του τυπικού λάθους είναι αίτηση με βάση τη Δ.25 κ.

1. 'Είναι η θεωρημένη μας άποψη, υπό το φως των πιο πάνω, ότι η απόφαση στην υπόθεση Pearlman ορθώς εκφράζει τη νομική θέση και στην Κύπρο όπου αφορά την άσκηση της σχετικής εξουσίας του Δικαστηρίου δυνάμει της Δ.25 θ.5 καθώς και συμφυούς εξουσίας του να προβεί σε διόρθωση λανθασμένου ονόματος διαδίκου στην αγωγή και μετά την έκδοση της απόφασης..' Στην παρούσα περίπτωση σε σχέση με διόρθωση που επιχειρείται για τον εναγόμενο 2 οι ενάγοντες δεν ζητούν να διορθώσουν το όνομα υφιστάμενου διάδικου αλλά θέλουν να απαλείψουν εντελώς το αρχιτεκτονικό γραφείο με έδρα τη Λευκωσία με όνομα 'Χρίστος Παναγιωτίδης και Συνεργάτες' και να τον αντικαταστήσουν με φυσικό πρόσωπο ήτοι τον Χρίστο Παναγιωτίδη. Είναι σωστή η θέση του κ. Περικλέους ότι θεωρητικά αυτό πρόκειται για αντικατάσταση και προσθήκη νέου διάδικου και ότι σε τέτοια περίπτωση θα έπρεπε να γίνει η επίκληση της Δ.
2. Όμως στην ουσία και στην πραγματικότητα η αγωγή στρεφόταν πάντοτε εναντίον του XXXXX Παναγιωτίδης ως φυσικό πρόσωπο απλά με την αρχική μορφή της αγωγής αυτή στρεφόταν εναντίον του XXXXX Παναγιωτίδη με την ιδιότητα του ως συνέταιρος. Θα ήταν ορθό οι ενάγοντες να είχαν επικαλεστεί την Δ.9 ως νομική βάση της αίτησης όμως ως θα εξηγήσω στην συνέχεια γιατί αυτό δεν είναι μοιραίο σφάλμα στην προώθηση του αιτήματος. Το Δικαστήριο έχει την δυνατότητα να προβεί σε διαγραφή υφιστάμενου διαδίκου και να προχωρήσει σε αντικατάσταση του με άλλο διάδικο. Η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου να προσθέσει διάδικο στην αγωγή πηγάζει από την Δ.9 Θ.10 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών η οποία προνοεί ως ακολούθως: "No cause or matter shall be defeated by reason of the misjoinder or non-joinder of parties, and the Court may in every cause or matter deal with the matter in controversy so far as regards the rights and the interest of the parties actually before it. The Court or judge may at any stage of the proceedings , either upon or without the application of either party , and on such terms as may appear to the Court or Judge to be just , order that the names of any parties , improperly joined .be struck out , and that the name of parties , whether plaintiffs or defendants , who ought to have been joined , or whose presence is necessary in order to enable the Court effectually and completely to adjudicate upon and settle all the questions involved in the cause or matter, be added." Η έκταση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου να προσθέσει διάδικο όταν αυτός θεωρείται αναγκαίος για την δίκαια επίλυση της αγωγής είναι ευρεία. Τα κριτήρια βάση των οποίων θα πρέπει να εξετάζεται αίτημα για προσθήκη διαδίκου στην αγωγή εκτίθενται με σαφήνεια στην απόφαση Ανδρέας Οδυσσέως ν. Λαϊκή Κυπριακή Λτδ. 1 ΑΑΔ 1372

(2001)όπου ελέχθησαν τα ακόλουθα: "Το Δικαστήριο έχει διακριτική εξουσία να διατάξει προσθήκη διαδίκου του οποίου θεωρεί αναγκαίο για την πλήρη και αποτελεσματική επίλυση όλων των θεμάτων που εγείρονται στην αγωγή, τα επίδικα θέματα όπως αυτά προσδιορίζονται στις γραπτές προτάσεις". Στην πιο πάνω υπόθεση κρίθηκε ότι δεν ήταν ανάγκη να προστεθεί άλλος διάδικος για να επιλυθεί το υφιστάμενο πλαίσιο της αγωγής. Η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου περιορίζεται εάν με την προσθήκη νέων διαδίκων θα υπάρχει αλλαγή στην βάση της αγωγής. (βλ. Manchester Lines Viamaz Coach Industry 1 C.L.R. 184

(1983), Χ''Δαυιδ ν. Χ'Δαυίδ 1ΑΑΔ 1176

(1992), Παπαχριστοφόρου ν. Χαραλάμπους 1 ΑΔΔ 906

(1991). Ακόμη μπορεί και να υιοθετηθεί μια πιο ελαστική προσέγγιση για να μπορούν να προστεθούν στην αγωγή όλα τα μέρη που έχουν σχέση με την κυρίως γραμμή της υπόθεσης όπως εκτίθεται στην αγγλική απόφαση Byrne v. Brown [1889] 22 QBD 657 (Η αντίστοιχη αγγλική διάταξη της Δ.9 θ. 10 είναι το O. 16 r.11 The Annual Practice Book 1958 pg. 348). Αυτό που δεν επιτρέπεται είναι να εισαχθεί νέο ζήτημα που θα αλλάξει την βάση της αγωγής ή να προστεθεί νέος διάδικος ο οποίος δεν έχει σχέση με την αρχική διαφορά μεταξύ του ενάγοντα και εναγόμενου. "One of the chief objects of the Judicature Acts was to secure that, whenever a Court can see in the transaction rights of one of the parties will or may be so affected that under the forms of law other actions may be brought in respect of that transaction the Court shall have the power to bring all the parties before it and determine the rights of all in one proceeding. It is not necessary that the evidence in the issues raised by the new parties being brought in be exactly the same, it is sufficient if the main evidence and the main inquiry will be the same , and the court then has power to bring in the new parties and to adjudicate in one proceeding upon all the parties before it." Σύμφωνα με το Annual Practice Book 1958 σελ. 348 τα δικαιώματα του νέου διάδικου θεωρούνται ότι έχουν επηρεασθεί και ο διάδικος μπορεί να προστεθεί στην αγωγή παρά της αντιρρήσεις του ενάγοντα όταν τα δικαιώματα που επηρεάζονται είναι νομικά και όχι μόνο οικονομικά. Στην αγγλική υπόθεση Re Farbenindustries AG Agreement [1943] 2 C.A.527 επεξηγήθηκε ποια είναι η διαφορά μεταξύ δικαιωμάτων που απορρέουν από τον νόμο και οικονομικών συμφερόντων που μπορεί να επηρεασθούν ανάλογα με την τελική επίλυση της αγωγής. Νομικά δικαιώματα πρόκειται και για δικαιώματα που αναγνωρίζονται με βάση τις αρχές της επιείκειας. Όμως εάν με την απόφαση για αντικατάσταση και προσθήκη του διάδικου μόνο τα οικονομικά συμφέροντα του διαδίκου θα επηρεαστούν χωρίς αυτός να έχει κάποιο νομικό δικαίωμα που να τον συνδέει με την διαφορά υπό την έννοια ότι είναι αναγκαίος διάδικος για την επίλυση της διαφοράς στην διαδικασία δεν δικαιολογείται η επίκληση αυτής της διάταξης για την προσθήκη του νέου προτεινόμενου διάδικου. "It seems to me quite clear that such a right in a license has nothing to do with the subject matter of these proceedings, which relate solely and relate solely to the legal title of these patents .Whichever way that question is answered the position of Boots cannot be affected in the least from the legal point of view. That, I think, is the main point out of which counsel endeavored to extract a legal interest in the subject matter of these proceedings. When I say 'legal interest' I am not thinking of any distinction between legal and equitable, but of an interest which the law recognizes." Αυτό το δικονομικό διάβημα μπορεί να γίνει σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας ακόμη και μετά την έκδοση της απόφασης νοουμένου ότι υπολείπεται μέρος της διαδικασίας που δεν έχει συμπληρωθεί. Μπορεί, επί παραδείγματι, το ζήτημα της ευθύνης να έχει αποφασισθεί και να παραμείνει προς επίλυση μόνο το ζήτημα των αποζημιώσεων. Σύμφωνα με το Annual practice Book 1958 σελ. 345 σκοπός αυτού του κανονισμού είναι η επίλυση όλων των θεμάτων που πηγάζουν από την ίδια διαφορά ώστε να μην χρειασθεί να καταχωρηθεί ξεχωριστή αγωγή για το ίδιο θέμα. Το Δικαστήριο έχει την διακριτική εξουσία να απορρίψει τέτοιο αίτημα. Αλλά συνήθως το Δικαστήριο θα προβεί σε όλες τις αναγκαίες διορθώσεις σε σχέση με τα μέρη ώστε να επιλύσει δίκαια όλα τα ζητήματα που εγείρονται με την αγωγή. (βλ. Mc Cheane v Gyles No. 2 [1902] 1 Ch. 917). Στην περίπτωση της προσθήκης εναγόμενων η αίτηση θα απορριφθεί μόνο εάν με την προσθήκη ή αλλαγή του διαδίκου θα επιτραπεί και προσθήκη νέας αιτίας αγωγής( βλ. Raleigh v Goschen [1898] 1 Ch. 81). H αξίωση των εναγόντων αφορά προκήρυξη διαγωνισμού της Αρχής Ηλεκτρισμού η οποία κατακυρώθηκε στους εναγόμενους οι οποίοι προσέλαβαν τις υπηρεσίες των εναγόντων στον τομέα των μηχανολογικών και ηλεκτρολογικών εργασιών. Στην βάση της συμφωνίας μεταξύ των εναγόντων και των δύο αρχιτεκτονικών γραφείων οι ενάγοντες εκτέλεσαν εργασίες και στην συνέχεια απαίτησαν πληρωμή για τις εργασίες που ισχυρίζονται ότι έχουν εκτελέσει. Οι ενάγοντες ισχυρίζονται ότι έχουν ανακαλύψει ότι το αρχιτεκτονικό γραφείο XXXXX Παναγιωτίδης και Συνεργάτες δεν είναι υπαρκτό νομικό πρόσωπο και ότι ο λόγος που η αγωγή κινήθηκε εναντίον του υποτιθέμενου συνεταιρισμού με την επωνυμία Χρίστος Παναγιωτίδης και Συνεργάτες είναι επειδή ο XXXXX Παναγιωτίδης χρησιμοποιούσε εκείνη την επωνυμία για να συναλλάσσεται μαζί τους. Οι εναγόμενοι είχαν προβεί σε παραδοχή σε σχέση με την ιδιότητα τους στα δικόγραφα και ουδέποτε ήγειραν ζήτημα στα δικόγραφα ότι η αγωγή δεν ευσταθεί εναντίον τους ως ανύπαρκτα νομικά πρόσωπα. Δεν αμφισβήτησαν με την ένσταση τους ότι πράγματι χρησιμοποιούσαν αυτή την επωνυμία για να συναλλάσσονται και να επικοινωνούν με τους ενάγοντες. Κατά την ακρόαση της αγωγής κατατέθηκαν τα τεκμήρια 12, 14, 15, και 19 ήτοι επιστολές που είχαν αποσταλεί από τους εναγόμενους σε επιστολόχαρτο με την επωνυμία Χάρης Φεραίος και Συνεργάτες, Χρίστος Παναγιωτίδης και Συνεργάτες καθώς και επιστολόχαρτο με την επωνυμία Συνεργασία Γραφείων Χάρης Φεραίος και Συνεργάτες, Χρίστος Παναγιωτίδης και Συνεργάτες. Αυτές οι επιστολές φέρουν την υπογραφή του Χρίστου Παναγιωτίδη Chartered Architect για Χάρης Φεραίος και Συνεργάτες και Χρίστος Παναγιωτίδης και Συνεργάτες. Συνεπώς, ακόμη και στην περίπτωση που δεν υπάρχει ομόρρυθμη εταιρεία συνεταιρισμού με την ονομασία Χάρης Φεραίος και Συνεργάτες, Χρίστος Παναγιωτίδης και Συνεργάτες ή συνεργασία και των δύο πιο πάνω προσώπων η αγωγή φαίνεται να στρέφεται κατά δύο επιχειρήσεων με συνεταίρους, ήτοι δύο αρχιτεκτονικά γραφεία εις τα οποία εργάζεται ο XXXXX Παναγιωτίδης και που παρουσιάσθηκε ως XXXXX Παναγιωτίδης μαζί με τους συνεργάτες του. Περαιτέρω, είναι έκδηλο ότι επειδή οι εναγόμενοι έχουν παραδεχθεί με την δικογραφία τους την ύπαρξη των δύο αρχιτεκτονικών γραφείων με συνεργάτες και που συνεργάζονται μεταξύ τους ότι η συγκεκριμένη αιτία αγωγής αφορά αυτούς και όχι άλλα πρόσωπα. Συνεπώς, εάν πραγματοποιηθεί η αλλαγή του τίτλου της αγωγής δεν αλλοιώνεται η βάση της αγωγής και τα επίδικα ζητήματα αυτής. Με την προτεινόμενη τροποποίηση του τίτλου της αγωγής οι εναγόμενοι θα στερηθούν μόνο την υπεράσπιση ότι η αγωγή δεν αποκαλύπτει αιτία αγωγής διότι στρέφεται εναντίον λάθος ή ανύπαρκτα πρόσωπα. Σημειώνεται επίσης ότι αυτή είναι υπεράσπιση που οι εναγόμενοι ουδέποτε την είχαν υποστηρίξει με την δικογραφία τους. Αντιθέτως, παραδέχθηκαν ότι υπήρχε συμφωνία που έχει σχέση με την απαίτηση των εναγόντων και που αφορούσε εργασίες που εκτέλεσαν τα δύο αρχιτεκτονικά γραφεία στα οποία συνέταιρος στο γραφείο είναι ο εναγόμενος 2 και που τα δύο γραφεία συνεργάζονται μεταξύ τους. Ομόρρυθμος συνεταιρισμός σημαίνει σύμφωνα με το άρθρο 5 του Κεφ. 116 ως ακολούθως: ΜΕΡΟΣ Ι ΟΜΟΡΡΥΘΜΟΙ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΙ Ορισμός συνεταιρισμού 5.-

(1)Συνεταιρισμός είναι η σχέση η οποία υφίσταται μεταξύ προσώπων που διεξάγουν εργασίες από κοινού με σκοπό το κέρδος.

(2)Αλλά η σχέση μεταξύ μελών οποιασδήποτε εταιρείας ή συνδέσμου ο οποίος- (α) εγγράφεται ως εταιρεία βάσει οποιουδήποτε Νόμου που αφορά την εγγραφή εταιρειών περιορισμένης ευθύνης (β) συνίσταται ή αποκτά νομική προσωπικότητα από ή σύμφωνα με οποιοδήποτε άλλο νόμο, δεν είναι συνεταιρισμός με την έννοια του Νόμου αυτού. Στην περίπτωση που πρόσωπο ενάγεται υπό την ιδιότητα του ως συνέταιρος της επιχείρησης αυτός θα πρέπει να εναχθεί στο όνομα της επωνυμίας της επιχείρησης που λειτουργεί με το συγκεκριμένο όνομα. Σχετική είναι η Δ.7 κ.1 των θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας που προνοεί ως ακολούθως: ORDER 7 : ACTIONS BY AND AGAINST FIRMS AND PERSONS CARRYING ON BUSINESS IN NAMES OTHER THAN THEIR OWN

1. Any two or more persons claiming or being liable as copartners and carrying on business in Cyprus may sue or be sued in the name of the respective firms (if any) of which such persons were co-partners at the time of the accruing of the cause of action; and any party to an action may in such case apply by summons to a Judge for a statement of the names and addresses of the persons who were, at the time of the accruing of the cause of action, co-partners in any such firm, to be furnished in such manner, and verified on oath or otherwise as the Judge may direct. Σύμφωνα με τον κανονισμό 5 της Δ.7 οι συνέταιροι που θα εμφανισθούν στα πλαίσια της αγωγής που στρέφεται κατά της επιχείρησης που είναι συνεταιρισμός θα εμφανισθούν προσωπικά στην αγωγή με τα δικά τους ονόματα αλλά η αγωγή θα συνεχίσει στο όνομα της επιχείρησης ως συνεταιρισμός. Ο κανονισμός 7 της Δ.7 δίδει το δικαίωμα σε κάθε τέτοιο πρόσωπο να προβάλει υπεράσπιση ότι δεν ήταν συνέταιρος της επιχείρησης κατά τον χρόνο που ορίζεται στα ουσιώδη γεγονότα που πλαισιώνουν την απαίτηση στην αγωγή. Η αντίστοιχη Αγγλική διάταξη της διαταγής 7 είναι το Order 48a rule
2. Το Annual practice Book 1958 σελ. 1154 περιέχει επεξήγηση του όρου Firm (επιχείρηση) και διευκρινίζει ότι αυτή δεν θεωρείται ότι είναι ξεχωριστή νομική οντότητα από τα πρόσωπα που την απαρτίζουν (συνέταιροι της επιχείρησης). 'The firm name is a mere expression not a legal entity although for convenience under). 48A it may be sued for the purpose of suing and being sued.' Η πιο πάνω διάταξη δεν έρχεται σε αντίθεση με νομοθετική πρόνοια που καθορίζει ποιοι θεωρούνται ότι είναι πρόσωπα εναντίον των οποίων μπορεί να κινηθεί αγωγή εναντίον τους. Στην υπόθεση Στιβαδώρου κ.α. ν Χ'Κώστα 1 ΑΑΔ 497

(2002)το εφετείο ανέφερε τα ακόλουθα: Το Άρθρο 2 του περί Ερμηνείας Νόμου, ΚΕΦ. 1, ορίζει ότι ο όρος «πρόσωπο», απαντώμενος σε νομοθέτημα, έχει την έννοια που αποδίδεται σ' αυτό από τις διατάξεις του - "., unless there is something in the subject or context inconsistent with such construction or unless it is therein otherwise expressly provided - " - («..., εκτός εάν υπάρχει κάτι στο θέμα ή στο πλαίσιο όπου απαντάται, το οποίο είναι ασύμφωνο με τέτοια ερμηνεία, ή εκτός εάν ορίζεται ρητά διαφορετικά στον ίδιο το νόμο -»). Στον όρο «πρόσωπο» δίδεται η ακόλουθη ερμηνεία:- "person" includes any company, partnership, association, society, institution or body of persons, corporate or unincorporate;" (Ελληνική μετάφραση (ελεύθερη): «'πρόσωπο' περιλαμβάνει εταιρεία, συνεταιρισμό, ένωση ατόμων, οργάνωση, ίδρυμα ή σώμα ατόμων, αποτελούντων ξεχωριστή οντότητα ή μη.») Οπότε στην περίπτωση επιχείρησης που λειτουργεί ως συνεταιρισμός προσώπων και η οποία έχει επωνυμία με την οποία λειτουργεί και είναι γνωστή στο κοινό δεν είναι θέμα ουσίας που να επηρεάζει την ταυτότητα τους η σωστή διατύπωση της επωνυμίας του Συνεταιρισμού προσώπων. Ομόρρυθμος συνεταιρισμός πρόκειται για επιχείρηση που είναι διαρρυθμισμένη ώστε να λειτουργεί με συνεργάτες που είναι φυσικά πρόσωπα και ο κάθε συνεργάτης είναι υπεύθυνος για τις υποθέσεις του συνεταιρισμού υπό την προσωπική του ιδιότητα. Στην Αγγλική υπόθεση Noble Lowndes and Partners (a firm) v Hadfileds [1939] Ch. 59 ο ενάγοντας θεώρησε ότι μπορούσε να κινήσει την αγωγή με το όνομα πιο πάνω. Η πιο πάνω ονομασία ήταν επωνυμία της επιχείρησης. Στην συνέχεια αντιλήφθηκε ότι αυτό ήταν λάθος διότι η πιο πάνω επιχείρηση ήταν μόνο μία χαλαρή συνεργασία πέντε προσώπων που δεν δημιουργούσε συνεταιρισμό. Ήθελε να αντικαταστήσει τον τίτλο αγωγής με το δικό του όνομα 'Noble Lowndes' ως φυσικό πρόσωπο. Επιτράπηκε η αντικατάσταση νοουμένου ότι ο ενάγοντας θα πλήρωνε όλα τα έξοδα της αγωγής μέχρι εκείνο το σημείο. Θεωρήθηκε ότι ήταν ορθό το Δικαστήριο να ασκήσει την διακριτική του εξουσία υπέρ της τροποποίησης τίτλου της αγωγής επειδή επρόκειτο για καλόπιστο λάθος του ενάγοντα ο οποίος νόμιζε ότι μπορούσε να κινήσει αγωγή στο όνομα της επιχείρησης. Στην υπόθεση Challenor v Roder 1 T.L. R. 527 υπήρχε αγωγή κατά τριών διαχειριστών περιουσίας και το όνομα του τρίτου ήταν λανθασμένο με αποτέλεσμα να αφορά ανύπαρκτο πρόσωπο. Επιτράπηκε η διαγραφή και αντικατάσταση του ονόματος με το ορθό όνομα του τρίτου διαχειριστή ακόμη και μετά την περίοδο της παραγραφής. Στην Αγγλική υπόθεση W. Hill and Son v Tannerhill [1944] K.B. 472 ο κ. W. Hill που λειτουργούσε την επιχείρηση του με την πιο πάνω ονομασία καταχώρησε την αγωγή με την πιο πάνω ονομασία ενώ στην πραγματικότητα δεν είχε άλλους συνέταιρους στην επιχείρηση του. Ήθελε να τροποποιήσει τον τίτλο της αγωγής και να αφήσει μόνο το δικό του όνομα ως ενάγοντας στην αγωγή. Την ημέρα της τροποποίησης η αιτία αγωγής είχε παραγραφεί. Το Δικαστήριο επέτρεψε την τροποποίηση του τίτλου με το ακόλουθο σκεπτικό: It is clear that a single person trading under a firm name is not entitled to issue a writ in a firm name, but it is wrong to say that when this writ issued in the name of "W. Hill & Son," it was issued in the name of a nonexistent person. That, as I ventured to suggest, was the fallacy of Mr. Lynskey's argument. The same fallacy was pointed out by Farwell J. in Noble Lowndes & Partners (A firm) v. Hadfielsds, Ld.

(1)to which we have been referred. If the writ had been issued in the name of "W. Hill & Son," Ld.,"the case would have been very different, because "W. Hill & Son," Ld indicates a legal entity and a person. I do not say what we should have done or what the learned judge would have been in a position to do if there had been no "W. Hill," of the address gives and the owner of the lorry had been someone of a different name trading in the name of "W. Hill & Son," A question may arise about that some day, but in this case there is a "W. Hill," and all that need be said is that "and Son" ought not to have been added. We are not departing in the least from the principle laid down in Mabro v. Eagle Star, &c., Insurance Co

(1). If a man issues a writ out of time he will be defeated by the Limitation Act. Suppose a man comes to the court and say: "I ought to be a plaintiff, but I am not. Someone else issued the writ in time. I want you to leave him out and put me in instead of him." It is obvious that, by acceding to that request, the court would, in effect, be allowing the new plaintiff to begin an action when he was out of time, and it hardly needs any argument to support the rule which was cogently stated by Scrutton L.J. in Mabro's case

(1), but the present as my lord has said, is an entirely different case, and I do not wish to add anything further to what he has said and to what was so well expressed by Farwell J. in Noble Lowndes & Partners (A firm) v. Hadfields, Ld.

(2). I agree that this appeal should be dismissed. Στην δική μας την περίπτωση η δικογραφημένη υπεράσπιση των εναγόμενων είναι ότι παραδέχονται ότι αυτοί είναι δύο αρχιτεκτονικά γραφεία με έδρα την Λευκωσία και που έχουν συνεργασία μεταξύ τους. Με την ένσταση τους θέτουν ζήτημα ότι οι εναγόμενοι 1 και 3 όπως και να ονομασθούν πρόκειται για ανύπαρκτα νομικά πρόσωπα. Δεν είναι λογικό να ισχύουν και οι δύο θέσεις που έχουν προβάλει οι εναγόμενοι. Εάν πρόκειται για δύο αρχιτεκτονικά γραφεία που εμπορεύονται με την επωνυμία ως τον τίτλο στην αγωγή δεν μπορεί τώρα να ισχυρίζονται ότι είναι ανύπαρκτα πρόσωπα. Εάν είναι σωστό ότι δεν υπάρχει τέτοιος συνεταιρισμός τότε υπάρχει παραπλάνηση των εναγόντων καθότι οι εναγόμενοι είχαν προβεί σε παραδοχή ότι υπάρχουν ως πρόσωπα με την Έκθεση Υπεράσπισης τους. Εάν δεν υπάρχει τέτοια επιχείρηση που είναι συνεταιρισμός προσώπων τότε αναρωτιέμαι ποιος υπέγραψε διοριστήριο έγγραφο ώστε οι δικηγόροι τους να μπορέσουν να καταχωρήσουν σημείωμα εμφάνισης εκ μέρους τους στην αγωγή με εκείνα τα συγκεκριμένα ονόματα; Περαιτέρω, αναρωτιέμαι πως οι δικηγόροι τους θεωρούν ότι έχουν οδηγίες για τον χειρισμό της υπεράσπισης ανύπαρκτων προσώπων; Εάν η θέση τους είναι ότι δεν υπάρχει επιχείρηση συνεταιρισμός προσώπων και υπάρχει μόνο αρχιτεκτονικό γραφείο με την επωνυμία Χάρης Παναγιωτίδης και Συνεργάτες τότε η προσπάθεια των εναγόντων να αλλάξουν τον τίτλο της αγωγής με την προσθήκη του Χάρη Παναγιωτίδη ως φυσικό πρόσωπο δεν είναι τροποποίηση του τίτλου. Ο αρχικός εναγόμενος 2 ήταν επιχείρηση συνεταιρισμού, ανύπαρκτό πρόσωπο, που γίνεται νέο πρόσωπο ένα υπαρκτό ήτοι φυσικό πρόσωπο. Όμως εφόσον ένας συνεταιρισμός ομόρρυθμος δεν είναι ξεχωριστή νομική οντότητα από τα μέλη του τότε η ονομασία Χάρης Παναγιωτίδης και Συνεργάτες και το όνομα XXXXX Παναγιωτίδης σκέτο και μόνο του πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο και όχι νέο διάδικο στην αγωγή. Είναι ο ίδιος διάδικος. Παραμένει το όνομα του XXXXX Παναγιωτίδη και γίνεται απάλειψη των λέξεων «και Συνεργάτες» διότι δεν υπάρχουν άλλα φυσικά πρόσωπα που είναι συνεργάτες του XXXXX Παναγιωτίδη που είναι μέλη συνεταιρισμού με την συγκεκριμένη επωνυμία. Εκείνο που αποδεικνύεται στην πράξη είναι ότι οι ενάγοντες ενεργούσαν καλή τι πίστη κάνοντας το συγκεκριμένο λάθος. Δεν μπορεί να τους αποδοθεί κακοπιστία όταν οι εναγόμενοι παραδέχθηκαν την ύπαρξη τους ως πρόσωπα στην Έκθεσης Υπεράσπισης. Και εάν η κατάσταση των πραγμάτων είναι ότι ο XXXXX Παναγιωτίδης εμπορευόταν με την συγκεκριμένη επωνυμία δίδοντας την εντύπωση ότι ενεργούσε εκ μέρους επιχειρήσεων που είναι συνεταιρισμοί προσώπων ενώ στην πραγματικότητα ενεργούσε μόνος δεν μπορεί να είναι λάθος ή άδικο να εγκρίνω το αίτημα των εναγόντων και να επιτραπεί η προσθήκη του ονόματος του ως υπαρκτό φυσικό πρόσωπο ώστε να αντικατασταθεί μη υπαρκτό πρόσωπο που οι εναγόμενοι είχαν παραδεχθεί ότι ήταν υπαρκτός με την υπεράσπιση τους. Είτε αυτή είναι περίπτωση που η αγωγή έχει εγερθεί εναντίον σωστού ατόμου με λάθος περιγραφή του ονόματος ή περίπτωση που το λάθος αφορά πρόσωπο εναντίον του οποίου θα έπρεπε οι ενάγοντες να στραφούν για να κινήσουν την αγωγή και στις δύο περιπτώσεις το λάθος ήταν καλόπιστο και δεν επηρεάζει την ουσία της διαφοράς μεταξύ των μερών. Έχω πεισθεί ότι το λάθος αυτό έγινε επειδή οι εναγόμενοι μέχρι και την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας έδωσαν την εντύπωση ότι υπήρχε νομική οντότητα δηλαδή νομικό πρόσωπο με την συγκεκριμένη επωνυμία. Η αμφιβολία των εναγόντων ξεκίνησε μετά την αντεξέταση του ΜΕ1 όταν ρωτήθηκε τα ακόλουθα που καταγράφονται στις σελίδες 2-3 των πρακτικών ημερομηνίας 5.3.20 . Ε. Το δεύτερο το οποίο είδα κύριε Σωτηρίου και το οποίο είναι εντελώς αντινομικό, ο Εναγόμενος 1 είναι συνεργασία κοινοπραξία γραφείο Χάρης Φεραίος και Συνεργάτες και Χρίστος Παναγιωτίδης και συνεργάτες. Κύριε, εγώ σου λέω ο Νόμος αναγνωρίζει τα φυσικά πρόσωπα όπως είσαι εσύ, εγώ η Πρόεδρος του Δικαστηρίου και τα νομικά πρόσωπα που είναι οι εταιρείες. Δεν αναγνωρίζει γραφεία. Το δικηγορικό γραφείο Παύλου Αγγελίδη που βρίσκεται την Αιτωλών 25 δεν μπορεί να κινήσει αγωγή, θα κινήσει αγωγή είτε ο Παύλος Αγγελίδης είτε Π. Αγγελίδης ΔΕΠΕ. Εσείς πώς φτάσετε στο συμπέρασμα να κινούν τα γραφεία αγωγή, ποιος σας είπε ότι μπορούσατε να κάνετε τούντο πράγμα; κα Λουκαρή: Αν έχει ολοκληρώσει ο συνάδελφος, έχω ένσταση για τρεις λόγους. Πρώτο, γιατί όπως και ο ίδιος είπε τα ερωτήματά του αφορούν νομικά θέματα και όπως έχει αναφέρει και ο μάρτυρας σαφώς δεν είναι νομικός και δεν μπορεί να απαντά επί νομικών ερωτημάτων. Το δεύτερο είναι ότι η ερώτησή του είναι διπλή. Επομένως είτε θα ανακαλέσει ο συνάδελφος και να επαναδιατυπώσει την ερώτηση. Δικαστήριο: Και ο τρίτος λόγος; κα Λουκαρή: Ότι όσον αφορά τους Εναγόμενους από τα δικόγραφα τα ίδια των Εναγόμενων γίνεται παραδεκτή η ύπαρξη ως νομικά πρόσωπα και ως διάδικοι, επομένως στο παρόν στάδιο‑‑ Δικαστήριο: Τον αριθμό 1 Εναγόμενο; κα Λουκαρή: 1, 2 και 3, όλους τους Εναγόμενους. Γίνεται παραδοχή ότι υπάρχουν ως διάδικοι ως νομικά πρόσωπα και ως εκ τούτου στο παρόν στάδιο θεωρούμε ότι δεν μπορούν να αντεξετάσουν επ' αυτού. κ. Αγγελίδης: Πράγματα τα οποία δεν μπορούν να υπάρξουν νομικά είτε τα κάνω παραδεκτά είτε δεν τα κάνω παραδεκτά, αν πω είμαι ο Ιησούς Χρίστος και αναστήθηκα θα αποφασίσει το Δικαστήριο ότι είμαι ο Ιησούς Χρίστος και αναστήθηκα; Αυτά είναι γεγονότα τα οποία είναι πασίδηλα. Εάν ληφθεί υπόψη το σύνολο του κειμένου της απαίτησης προκύπτει ότι οι ενάγοντες ήθελαν να κινήσουν αγωγή εναντίον του XXXXX Παναγιωτίδη το φυσικό πρόσωπο που ήταν το πρόσωπο που συναλλασσόταν και εμπορευόταν με τους ενάγοντες με την πιο πάνω επωνυμία. Τα σφάλμα των εναγόντων ήταν καλόπιστο διότι τους είχαν δοθεί επιστολόχαρτα με τυπωμένα την επωνυμία 'Χρίστο Παναγιωτίδης και Συνεργάτες'. Οι ενάγοντες είχαν κάνει γνήσιο λάθος και πάντοτε είχαν την πρόθεση να κινήσουν την αγωγή εναντίον του XXXXX Παναγιωτίδη ως το φυσικό πρόσωπο με το οποίο είχαν συμφωνήσει για να παρέχουν τις εν λόγω εργασίες για τις οποίες αξιώνουν πληρωμή αλλά ήταν με την λανθασμένη εντύπωση ότι ο XXXXX Παναγιωτίδης ήταν συνεταιρισμός προσώπων με την συγκεκριμένη επωνυμία δηλαδή οντότητα υπαρκτή. Ποτέ δεν υπήρχε αμφιβολία για το πρόσωπο εναντίον του οποίου οι ενάγοντες είχαν αξίωση για την πληρωμή του οφειλόμενου ποσού. Αυτό είναι το πρόσωπο με το οποίο συμφώνησαν να παρέχουν τις υπηρεσίες και το οποίο επωφελήθηκε των εν λόγω υπηρεσιών. Το θέμα είναι κατά πόσο επιτρέπεται η αλλαγή του ονόματος με τον τρόπο που εισηγούνται οι ενάγοντες. Δεν είναι η περίπτωση λανθασμένης ονομασίας του ιδίου προσώπου αλλά θεωρητικά θα πρέπει η αλλαγή να θεωρηθεί ότι είναι διαγραφή ενός προσώπου εναντίον λανθασμένα έχει εγερθεί η αγωγή και αντικατάσταση του με το σωστό το πρόσωπο. Η Δ.9 κ. 10 επιτρέπει τέτοια αλλαγή σε οποιοδήποτε στάδιο της αγωγής στην περίπτωση που έχει γίνει καλόπιστο λάθος. Στην υπόθεση Morgan Est ( Scotland) Ltd. v Hanson Concrete Products Ltd. 3 ALL ER 135 [2005]Αγγλικό Εφετείο επεξήγησε ότι το λάθος σε σχέση με την ονομασία στο τίτλο της αγωγής δεν πρέπει να ερμηνεύεται κατασταλτικά ώστε να επιτρέπεται μόνο τροποποίηση του ονόματος του σωστού εναγόμενου με λάθος περιγραφή η ονομασία. Το λάθος μπορεί να αφορά την ταυτότητα του εναγόμενου φτάνει να είναι κατανοητό από τα δικόγραφα ότι ο ενάγοντας είχε την πρόθεση να κινήσει αγωγή εναντίον του νέου εναγόμενου σε σχέση με την δικογραφημένη αιτία αγωγής αλλά παρέλειψε να το κάνει αυτό από καλόπιστο λάθος. With that I turn to see whether r 19.5 applies to this case. One goes through a series of steps: (a) Has the limitation period expired (19.5

(1))? (c) That depends on whether the court is satisfied that 'the new party is to be substituted for a party who was named' in mistake' for A or C? There is no reason to construe 'in mistake' restrictively. On the contrary it is important to remember that the source of the rule was the 1980 Act which had the obvious intention of liberalizing the position from that under the 1939 Act. Likewise the overriding objective of doing justice is likely to be undermined if one gets finicky about deferent sorts of mistake. The jurisdiction is for putting things right. In the present case there was clearly a mistake about naming B. The very form of the particulars of claim suggest that it was A that was intended to be named (see Buxton LJ in Kesslar's case). The rather meagre, muddled and second-hand evidence in support of the application by a Mr Sayers does say this much: 'It was the intention throughout to bring the claim in the name of the party holding the right to bring the claim . At the date the proceedings were issued it was believed the correct claimant was B.' Assuming that was so it is a little difficult to see why the assignment to B was not pleaded. A more logical view is that it was intended to name A But I do not think it matters-there was a clear mistake one way or another. Things can and should be put right by substituting A for B. there is no prejudice to the defendants. They are deprived of an unmeritorious defence arising solely from a blunder by the other side - that does not count as prejudice. Οι ενάγοντες με έχουν πείσει για το καλόπιστο του λάθους που έχει γίνει. Δεν θα ήταν ορθό να ματαιωθεί η απαίτηση τους σε σχέση με την συγκεκριμένη αιτία αγωγής επειδή έχουν παραπλανηθεί να νομίζουν εξαιτίας των ενεργειών των εναγόμενων στα πλαίσια της αγωγής να πιστεύουν ότι υπήρχε επιχείρηση συνεταιρισμός προσώπων με το οποίο είχαν συμφωνήσει να παρέχουν υπηρεσίες έναντι πληρωμής. Εάν ο συνεταιρισμός είναι ανύπαρκτος τότε το πρόσωπο που γνώριζαν για να εκτελέσουν τις εργασίες δεν μπορεί να ήταν άλλος από τον XXXXX Παναγιωτίδη με τον οποίο είχαν επικοινωνία και από τον οποίο λάμβαναν οδηγίες για την εκτέλεση της εργασίας. Οπότε η διαγραφή και αντικατάσταση του διάδικου στην θέση του εναγόμενου 2 θα πρέπει να επιτραπεί. Περαιτέρω, δεν θα απέρριπτα την αίτηση επειδή οι ενάγοντες έχουν παραλείψει να αναφερθούν στην Δ.9 ως νομική βάση της αίτησης. Εάν κάποιος εμπορεύεται μόνος αλλά δίδει την εντύπωση σε τρίτο άτομο ότι εμπορεύεται εκ μέρους συνεταιρισμού ο σωστός διάδικος είναι το φυσικό πρόσωπο. Εάν όμως ο συνεταιρισμός διά του οποίου ενεργεί το φυσικό πρόσωπο είναι υπαρκτό πρόσωπο τότε είναι σωστό η αγωγή να γίνει στο όνομα του συνεταιρισμού και πρόκειται για τυπικό λάθος η καταχώρηση της αγωγής εναντίον ενός εκ των συνεταίρων του συνεταιρισμού ονομαστικά. Παρόλο ότι θεωρητικά η περίπτωση αυτή εμφανίζεται ως αντικατάσταση και προσθήκη νέου διάδικου στην αγωγή στην πράξη δεν υπάρχει νομικό πρόσωπο συνεταιρισμού προσώπων ξεχωριστό από τα μέλη του. Οπότε αυτή είναι περίπτωση αλλαγής του ονόματος ώστε να διορθωθεί τυπικό λάθος στο όνομα αν και θεωρητικά και τυπικά αφορά αλλαγή του διάδικου στην αγωγή. Οι ενάγοντες θέλουν η αγωγή να στρέφεται εναντίον του εναγομένου 2 ως φυσικό πρόσωπο και έτσι αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί όχι απλή τροποποίηση του ονόματος στον τίτλο της αγωγής αλλά διαγραφή, αντικατάσταση και προσθήκη νέου εναγόμενου αναγκαίος για την δίκη επίλυση της αγωγής. Οι ενάγοντες έχουν παραλείψει να αναφερθούν στην Δ.9 που είναι ορθή νομική βάση για τα σημεία Α (ιιι) και Γ της αίτησης. Όμως η μη συμπερίληψη της Δ.9 δεν είναι αθεράπευτο λάθος αλλά διορθώνεται με επίκληση της Δ.64 της Πολιτικής Δικονομίας είτε μετά από αίτημα διαδίκου ή αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο. Στην υπόθεση Etaireia Landbroke Group PCL v. Αλέκα Παπακοκκίνου 1 ΑΑΔ 1535

(1999)το Εφετείο ανέλυσε τις πρόνοιες της Δ.64 αλλά και τις παραμέτρους εφαρμογής του κανονισμού. Η νέα Δ.64 που τέθηκε σε ισχύ στις 24.2.95 έχει ως εξής:- "1.-

(1)Η μη συμμόρφωση, λόγω οποιασδήποτε πράξεως ή παραλείψεως, με τα προβλεπόμενα από τους παρόντες Κανονισμούς, αναφορικά με χρόνο, τόπο, τρόπο, τύπο, περιεχόμενο ή οτιδήποτε άλλο κατά την έναρξη ή τη φερόμενη έναρξη οποιασδήποτε διαδικασίας, ή σε οποιοδήποτε στάδιο οποιασδήποτε διαδικασίας, ή σε σχέση με αυτή, θα θεωρείται παρατυπία και δε θα καθιστά άκυρη τη διαδικασία, οποιοδήποτε βήμα στη διαδικασία, ή οποιοδήποτε έγγραφο, απόφαση ή διάταγμα σε αυτή.

(2)Τηρουμένης της παραγράφου

(3), το Δικαστήριο δύναται, εφόσον διαπιστώσει τέτοια μη συμμόρφωση με τους Κανονισμούς, όπως προβλέπεται στην παράγραφο

(1), και υπό τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα ή άλλως, όπως κρίνει δίκαιο, να παραμερίσει εξ ολοκλήρου ή εν μέρει τη διαδικασία στην οποία επισυνέβη η μη συμμόρφωση, οποιοδήποτε διάταγμα σε αυτή, ή ασκώντας τις εξουσίες που του παρέχουν οι παρόντες Κανονισμοί, να επιτρέψει τέτοιες τροποποιήσεις, εάν χρειάζονται, και να εκδώσει τέτοιο διάταγμα, εάν χρειάζεται, αναφορικά με τη διαδικασία γενικά, όπως κρίνει πρέπον.". Η νέα Δ.64 έχει ερμηνευθεί η δε εμβέλειά της έχει οριοθετηθεί στην απόφαση της Πλήρους Ολομέλειας στην απόφαση Panayiotis Georgiou (Catering) Ltd. κ.ά. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας

(1996)3 Α.Α.Δ.

1. Έχουν λεχθεί από τον Πική, Π. στις σελίδες 336 και 337 τα εξής:- "Το δεύτερο ερώτημα αφορά ουσιαστικά τη δυνατότητα διάσωσης άκυρου δικονομικού μέτρου ενόψει της τροποποίησης της Δ.
2. Με τον περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικό) Διαδικαστικό Κανονισμό του 1995 (εκδόθηκε 24.2.1995), καταργείται η διάκριση μεταξύ άκυρου και αντικανονικού δικονομικού μέτρου. Οι επιπτώσεις που επέφερε ο τροποποιητικός διαδικαστικός κανονισμός σε υφιστάμενες άκυρες εφέσεις έχουν εξεταστεί σε σειρά αποφάσεων της ολομέλειας και του εφετείου. Στην Θαλασσινός ν. Δημοκρατίας

(1995)3 Α.Α.Δ. 317, κρίθηκε ότι με τη νέα Δ.64 καταργείται η διάκριση μεταξύ άκυρου και αντικανονικού δικονομικού μέτρου. Εξισώνεται κάθε μορφή παρέκκλισης από τους θεσμούς με αντικανονικότητα δυνάμενη να θεραπευθεί. (Βλέπε Γιάννη ν. Αναπληρωτή Εφόρου Μηχανοκινήτων Οχημάτων

(1995)3 Α.Α.Δ. 334, Δημοκρατία ν. Lion Insurance Agency Ltd.

(1995)3 Α.Α.Δ. 338, F. Kassab Gold Solar France Ltd. v. Yiacoumis Bros (Construction) Co. Ltd.

(1990)1 Α.Α.Δ. 510, Λοΐζου ν. Χαραλάμπους και Άλλοι

(1996)1 Α.Α.Δ. 167. Στην υπόθεση Koza Michael David κ.α. v Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ. ECLI:CY:AD:2017:A415, Πολιτική Έφεση 208/12 ημερομηνίας 24.11.2017 το Εφετείο υπέδειξε την υποχρέωση διαδίκου να θέσει την ορθή νομική βάση επί της οποίας στηρίζει το αίτημα του σύμφωνα με την Δ.48 κ.2 όμως σε κάθε περίπτωση το Δικαστήριο έχει την εξουσία και μάλιστα αυτεπάγγελτα να κάνει επίκληση της Δ.64 ώστε να διορθωθεί η νομική βάση της αίτησης για να συμπεριληφθεί η σωστή διαταγή των θεσμών της πολιτικής δικονομίας ως νομική βάση της αίτησης. Παρέθεσε σειρά κριτηρίων που καθορίζουν τον τρόπο άσκησης της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου να περισώσουν ένα λανθασμένο δικονομικό διάβημα ώστε να μην επέλθει ακυρότητα της διαδικασίας. Προς την αναγκαιότητα αναγραφής της Δ.16 θ.9, στη νομική βάση της αίτησης παρατηρούμε τα ακόλουθα: Το δικαίωμα ενός εναγομένου να ζητήσει τον παραμερισμό της επίδοσης του κλητηρίου και του διατάγματος επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας, όπως στην προκειμένη περίπτωση, κατοχυρώνεται με τις διατάξεις της Δ.16 θ.9 των Θεσμών, (βλ. S.P.P. Projects Limited v Integral Equipment Sarl

(1993)1 ΑΑΔ 762 και Kozinskaya River Limited κ.ά ν KLCC Holdings Limited, Πολιτική Έφεση Αρ. Ε43/2013, ημερομηνίας 23.3.2017). Η Δ.48, θ.2 προνοεί ότι οι ενδιάμεσες αιτήσεις πρέπει απαραιτήτως να προσδιορίζουν τις νομικές διατάξεις πάνω στις οποίες βασίζονται. Η αναφορά στα άρθρα και στους θεσμούς που στοιχειοθετούν το νομικό υπόβαθρο της αίτησης με βάση το οποίο η αίτηση θα αποφασιστεί, όπως έχει επανειλημμένα τονιστεί από τη νομολογία, αποτελεί απαράβατο όρο της εγκυρότητας του δικονομικού πλαισίου της αίτησης, (βλ. Μαχλουζαρίδης ν. Ιωαννίδη κ.α.

(1990)1 Α.Α.Δ. 965 και Kozinskaya River Limited κ.ά (ανωτέρω)). Επομένως, ορθά κρίθηκε από το πρωτόδικο Δικαστήριο ότι η διαταγή αυτή θα έπρεπε να καταγράφεται στο σώμα της αίτησης και ότι η παράλειψη αναγραφής της ισοδυναμούσε με παρατυπία. Η διαπίστωση αυτή μας φέρνει αμέσως στη προβληθείσα από τους εφεσείοντες θέση, στα πλαίσια του τρίτου λόγου έφεσης, ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο ερμήνευσε και εφάρμοσε λανθασμένα τη Δ.64 των Θεσμών. Αυτό με βάση τα λεχθέντα στην Πεγιώτη ν Κωμοδρόμου

(2003)1 ΑΑΔ 1601 ότι διάδικος αποποιείται του δικαιώματος να εγείρει θέμα παρέκκλισης από τους Θεσμούς στη διαμόρφωση αιτήματος, εφόσον λαμβάνει μέτρα στη διαδικασία. Όπως έπραξαν οι εφεσίβλητοι στην προκειμένη περίπτωση, οι οποίοι δεν ενεργοποίησαν τη δικαιοδοτική λειτουργία του Δικαστηρίου να επιληφθεί της παρατυπίας, ούτε στήριξαν την ένσταση τους στη Δ.16, θ.9. Βέβαια, το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν έκρινε την ουσία του θέματος, περιοριζόμενο στη θεώρηση ότι δεν ετίθετο ζήτημα «αυτεπάγγελτης θεραπείας», αφού απαιτείτο, ως προϋπόθεση για την παροχή της, η υποβολή σχετικού αιτήματος από το διάδικο που ευθυνόταν για την παρατυπία. Η νομολογία μας, όμως, δεν υποστηρίζει τέτοια απαρέγκλιτη προσέγγιση. Το Δικαστήριο διατηρεί τη διακριτική ευχέρεια, στην κατάλληλη περίπτωση, να προβεί το ίδιο, αυτεπαγγέλτως, στη θεραπεία της παρατυπίας. Καθοδηγητική, επί του προκειμένου, είναι η υπόθεση Wunderlich κ.ά. ν. Παναγιώτου

(1999)1(A) Α.Α.Δ. 366 όπου το Εφετείο, υιοθετώντας τα νομολογηθέντα στην αγγλική απόφαση Metroinvest Ansalt et al v Commercial Union[1985] 1 WLR 513 υπέδειξε τα εξής: «Το θέμα έχει τύχει αντιμετώπισης από το Αγγλικό Εφετείο στην Metroinvest Ansalt a.ο. v. Commercial Union [1985] 1 W.L.R. 513, 520, 521,

1. Στην υπόθεση εκείνη έχει ερμηνευθεί η νέα αγγλική Δ.2 - αντιστοιχεί με τη δική μας νέα Δ.64 - και από τη μελέτη της απόφασης προκύπτουν τα εξής:
2. Όπου διαπιστώνεται παρατυπία λόγω παράλειψης συμμόρφωσης με τους Θεσμούς το παράτυπο μέτρο ή έγγραφο παραμένει παράτυπο inter partes μέχρις ότου το ζήτημα εξεταστεί από το δικαστήριο δυνάμει της νέας Δ.64 θ.
4. Επιβάλλεται η εξέταση του ζητήματος της παρατυπίας από το δικαστήριο έστω και αν τέτοιο ζήτημα δεν είχε εγερθεί από τους διάδικους.
5. Η παραίτηση της άλλης πλευράς, με τρόπο ρητό ή εξυπακουόμενο, από το δικαίωμα που της παρέχεται λόγω της παρατυπίας αποτελεί καλό λόγο για να γίνει αποδεκτή η παρατυπία.
6. Ένας από τους κύριους λόγους που λαμβάνονται υπόψη από το δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας δυνάμει της Δ.64 θ.2 είναι ο δυσμενής επηρεασμός (prejudice) της άλλης πλευράς λόγω της συγκεκριμένης παρατυπίας. Ωστόσο η νέα Δ.64 θ.2 είναι διατυπωμένη με τρόπο που να παρέχει στο δικαστήριο την ευρύτερη δυνατή εξουσία για να απονέμει δικαιοσύνη.
7. Στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας το δικαστήριο μπορεί να παραμερίσει πλήρως ή μερικώς τη διαδικασία στην οποία έχει σημειωθεί η παρατυπία ή - διαζευκτικά - "να εκδώσει τέτοιο διάταγμα αναφορικά με τη διαδικασία γενικά όπως κρίνει πρέπον"» Η δική μας η περίπτωση διακρίνεται από τα γεγονότα στην υπόθεση Bank for Foreign Trade of Russian Federation 'Vneshtorgbank' v ICC Chemicals (UK) 1 AAΔ.1728 διότι σε εκείνη την περίπτωση η παρατυπία ήταν ουσιαστική διότι απέβλεπε σε αλλαγή του δικονομικού διαβήματος που είχε διενεργηθεί ήτοι τροποποίησης της νομικής βάσης της αίτησης με προσθήκη του άρθρου 9 του Κεφ.
8. Στην παρούσα περίπτωση η μη συμπερίληψη μίας εκ των δύο διαταγών επί της οποίας στηρίζεται η αίτηση πρόκειται για επανορθώσιμο λάθος. Είναι καθαρό ότι εκείνο που οι ενάγοντες ζητούν με την αίτηση τους είναι αντικατάσταση συνεταιρισμού που εν τέλει αποδείχθηκε ανύπαρκτός με το όνομα προσώπου που θεωρούσαν ότι ήταν από τους συνέταιρους του ανύπαρκτου συνεταιρισμού. Όμως και στις δύο περιπτώσεις καθαρή ήταν πρόθεση τους να καταχωρήσουν την αγωγή εναντίον του XXXXX Παναγιωτίδη προσωπικά διότι ο συνεταιρισμός δεν είναι ξεχωριστή νομική οντότητα από τα μέλη της. Η τροποποίηση του τίτλου της αγωγής με τον τρόπο που εισηγούνται οι αιτητές-ενάγοντες δεν επηρεάζει την ουσία της διαφοράς μεταξύ των μερών. Παραδέχθηκαν την ύπαρξη τους με την υπεράσπιση τους και καταχώρησαν εμφάνιση στην αγωγή. Ενόψει της όλης στάσης των εναγόμενων η προτεινόμενη τροποποίηση του τίτλου της αγωγής σε σχέση με τον εναγόμενο 2 δεν επηρεάζει την ουσία της διαφοράς μεταξύ τους. Αντίθετα, αποφεύγεται μία αδικία ενόψει της προβολής της θέσης των εναγόμενων ότι είναι ανύπαρκτοι στο στάδιο της ακροαματικής διαδικασίας. To ποιοι είναι τα πρόσωπα που καταχώρησαν εμφάνιση στην αγωγή είναι μυστήριο ενόψει της τοποθέτησης των εναγόμενων στην παράγραφο 30 της ένορκης δήλωσης προς υποστήριξη της ένστασης 'ότι ουδείς εκ των υφιστάμενων διαδίκων είναι υπαρκτό πρόσωπο.' Με την αγόρευση του ο κ. Περικλέους υποστήριξε τελικά ότι οι εναγόμενοι 3 είναι πρόσωπο ήτοι επιχείρηση συνεταιρισμός προσώπων αλλά ότι η σωστή τους ονομασία δεν είναι αυτή που αναγράφεται στο κλητήριο ένταλμα. Επομένως πρόκειται για λανθασμένη διατύπωση του ονόματος του προσώπου που αφορά τροποποίηση και όχι αντικατάσταση του διάδικου. Η ουσία του θέματος είναι ότι ουδέποτε υπήρχε αμφιβολία σε σχέση με τα πρόσωπα εναντίον του οποίου στρεφόταν η αγωγή διαφορετικά οι εναγόμενοι δεν θα καταχωρούσαν εμφάνιση στην αγωγή για πρόσωπα που διατείνονται ότι δεν υπάρχουν. Η παραπλάνηση των εναγόντων εξαιτίας αυτών των ενεργειών είναι πρόδηλη. Συνεπώς, η μη συμπερίληψη της Δ.9 σε συνδυασμό με την Δ.25 υπό τις παρούσες συνθήκες δεν είναι μοιραίο και αθεράπευτο λάθος εφόσον η ουσία της διαφοράς μεταξύ των μερών δεν αλλοιώνεται. Ο εναγόμενος 2 είτε ως πρόσωπο που είναι μέρος συνεταιρισμού προσώπων ή ως πρόσωπο που είναι μόνος και που εμπορεύεται με την συγκεκριμένη επωνυμία θεωρείται προσωπικά υπόλογος διότι ένας συνεταιρισμός δεν είναι ξεχωριστό νομικό πρόσωπο από τα μέλη του συνεταιρισμού σε αντίθεση με μία εταιρεία. Επομένως, στην παρούσα περίπτωση είτε με την παλαιά ονομασία του τίτλου της αγωγής ή με την καινούργιο τίτλο ο XXXXX Παναγιωτίδης ως ένας από τους συνεταίρους που εμφανίζεται ονομαστικά στον τίτλο της αγωγής με την προσθήκη 'και συνεργάτες' ήταν πάντοτε εναγόμενος στην αγωγή αλλά ως μέλος συνεταιρισμού και όχι ως πρόσωπο που εμπορεύεται μόνος. Στην παρούσα υπόθεση είναι πολύ λεπτή η διαχωριστή γραμμή μεταξύ τροποποίησης του τίτλου της αγωγής ώστε να διορθωθεί το όνομα του εναγόμενου ( σωστό πρόσωπο λάθος ονομασία) και της προσθήκης νέου εναγόμενου (λάθος όνομα λάθος πρόσωπο). Η υπόθεση Noble Lowndes and Partners v Hadfields [1939] CDh. 569 είναι σχετική και τονίζει ότι η ουσία του θέματος είναι ότι και στις δύο περιπτώσεις η αγωγή στρέφεται εναντίον του ιδίου προσώπου που εμπορεύεται είτε μόνος του ή που εμπορεύεται ως μέλος συνεταιρισμού. It said in the present case that the original plaintiff is non- existent, and on the principle of Russell J. 'S decision a living person cannot be substituted for a firm which never had any existence. In my judgment that case is not applicable here. Order XLVIIIA. Enables persons carrying on business in partnership to sue or be sued in the firm name, but that is a rule made for convenience, and an action by or against a firm notwithstanding the rule remains an action by or against the individual members of the firm. That appears from the rule itself, which enables the other side to ascertain at once the names and addresses of the individuals. Such an action remains therefore an action by of against individuals, and consequently I am not being asked to substitute a living person for a non-existent entity, but I am being asked to strike out the names of all the plaintiffs except one and to leave that one as the sole plaintiff. Under these circumstances, in my judgment I have power to do what I am asked to do, and I think that I ought to exercise my discretion in the applicant's favour and allow the amendment; but, since the necessity for this application is wholly due to the applicant's own mistake, he must pay the costs of the action up to date, including therein the costs of the application and of the defendants' summons. Το αίτημα των εναγόντων μπορεί να θεωρηθεί απλή τροποποίηση του τίτλου του ονόματος στην αγωγή και όχι προσθήκη νέου διάδικου στην αγωγή. Οπότε η μη συμπερίληψη της Δ.9 δεν μπορεί να θεωρείται παρατυπία που οδηγεί σε ακυρότητα της διαδικασίας διότι ήταν πάντοτε σαφής η αίτηση των εναγόντων ως προς τον προσδιορισμό των επιδιωκόμενων θεραπειών καθώς και τον πραγματικό τους υπόβαθρο. Εφόσον διαπιστώνεται ότι καμία αδικία ή δυσχέρεια δεν προκύπτει από την συγκεκριμένη παράλειψη κρίνω ότι είναι από τις περιπτώσεις που έχω την εξουσία να εκδώσω διάταγμα τροποποίησης της αίτησης ώστε να θεραπευθεί το λάθος της παρατυπίας και να εγκριθεί το αίτημα των εναγόντων που στην ουσία είναι εύλογο και δίκαιο. Συνεπώς, εκδίδεται διάταγμα ως οι παραγράφοι Α ιιι και Γ της αίτησης. Αναφορικά με την παράγραφο (Αι) της αίτησης είναι καθαρό ότι η διατύπωση του ονόματος των εναγόντων σε Ελληνικούς χαρακτήρες αντί με Αγγλικούς ώστε να αντικατοπτρίζει το επίσημο όνομα του ομόρρυθμου συνεταιρισμού ως έχει εγγραφεί πρόκειται καθαρά για τυπικό λάθος και επιτρέπεται η τροποποίηση του λάθους ώστε να διορθωθεί η σωστή γραμματοσειρά της ονομασίας. Σε σχέση με την παράγραφο (Αιι) της αίτησης δεν θα επιτρέψω την τροποποίηση. Εάν η θέση των εναγόντων είναι ότι ο XXXXX Παναγιωτίδης είναι ο σωστός εναγόμενος εναντίον του οποίου έχει εγερθεί η αγωγή και ο οποίος διατηρεί αρχιτεκτονικό γραφείο με έδρα την Λευκωσία με την επωνυμία Chrıstos Panagıotıdes Assocıates τότε δεν μπορεί παράλληλα να υπάρχει και αιτία αγωγής εναντίον συνεταιρισμού προσώπων και κοινοπραξίας μεταξύ δύο συνεταιρισμούς προσώπων με την ονομασία Χάρης Παναγιωτίδης και Συνεργάτες διότι αυτό σημαίνει ότι η αγωγή στρέφεται και εναντίον και άλλων φυσικών προσώπων πλην του XXXXX Παναγιωτίδη που είναι συνεργάτες στον συγκεκριμένο συνεταιρισμό. Εάν η θέση των εναγόντων είναι ότι καλόπιστα έχουν κάνει λάθος με αποτέλεσμα να πιστεύουν ότι έκαναν συναλλαγές με συνεταιρισμό προσώπων ενώ στην πραγματικότητα είχαν να κάνουν μόνο με τον XXXXX Παναγιωτίδη που εμπορευόταν με την επωνυμία 'Christos Panagiotides Associates' που τους παρουσίαζε ότι ενεργούσε εκ μέρους του συνεταιρισμού ή εκ μέρους κοινοπραξίας μεταξύ δύο συνεταιρισμών δεν μπορώ να επιτρέψω στους ενάγοντες να προβούν στην εν λόγω τροποποίηση που είναι αντίθετη και διαζευκτική της θέσης που έχουν προβάλει με το αίτημα στις παραγράφους (Αιι) και Γ της αίτησης. Μόνο το ένα αίτημα ή το άλλο μπορεί να προωθηθεί και όχι τα δύο μαζί. Έγκριση αυτών των αιτημάτων των εναγόντων σε σχέση με τους εναγόμενους δεν μπορεί να επιτραπεί διότι απολήγει σε σύγχυση και αντιφατικότητα στις δικογραφημένες θέσεις των εναγόντων. Κατά συνέπεια αυτό το μέρος της αίτησης απορρίπτεται διότι δεν μπορεί να ευσταθούν και οι 2 θέσεις. Οι ενάγοντες διατείνονται ότι η συμφωνία έγινε με τον XXXXX Παναγιωτίδη που έχει αρχιτεκτονικό γραφείο και που εμπορεύεται μόνος ως κάτοχος του γραφείου με την επωνυμία Christos Panagiotides Associate και όχι εκ μέρους συνεταιρισμού Χρίστου Παναγιωτίδης και Συνεργάτες ή κοινοπραξίας μεταξύ δύο συνεταιρισμών. Αναφορικά με το σημείο iv παρά την διευκρίνιση του κ. Περικλέους ότι δεν υποστηρίζει επιχείρημα ότι με την προτεινόμενη τροποποίηση που αποσκοπεί στην αντικατάσταση του ' Χάρης Φεραίους και Συνεργάτες' σε Χ. Φεραίος & Συνεργάτες' η αγωγή θα εξακολουθεί να στρέφεται εναντίον ανύπαρκτου προσώπου δεν θα επιτρέψω την τροποποίηση επειδή τέτοια τροποποίηση είναι αντίθετη με την θέση ότι ο εναγόμενος 2 ενώ εμπορευόταν μόνος παρουσίασε στους ενάγοντες ότι εμπορευόταν ως μέλος συνεταιρισμού και/ή κοινοπραξίας μεταξύ 2 συνεταιρισμών. Εάν επιτραπεί η εν λόγω τροποποίηση αυτό θα σημαίνει ότι υπόλογοι για την αγωγή θα είναι και μέλη του συνεταιρισμού Χ. Φεραίος & Συνεργάτες που θα είναι αποτέλεσμα αντίθετο με την θέση ότι ο Χρίστος Παναγιωτίδης εμπορευόταν μόνος με την συγκεκριμένη επωνυμία. Εκδίδεται διάταγμα ως η παράγραφος Αι, Αιιι, Β ( αλλά η τροποποίηση στον τίτλο θα αφορά διόρθωση μόνο αναφορικά με τα σημεία Αι και Αιιι) και Γ της αίτησης. Το κλητήριο ένταλμα να επιδοθεί στον νέο εναγόμενο 2 εντός 14 ημερών από την τροποποίηση του Κλητηρίου Εντάλματος. Η προτεινόμενη τροποποίηση να καταχωρηθεί εντός 10 ημερών από σήμερα. Με βάση την διαταγή 9 κ. 11 η διαδικασία θα συνεχίσει με τον ίδιο τρόπο που θα συνέχιζε στην περίπτωση που ο εναγόμενος 2 θα ήταν ο αρχικός διάδικος στην αγωγή. Τα έξοδα που έχουν απωλεσθεί συνέπεια της τροποποίησης επιδικάζονται εναντίον των εναγόντων και τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται εναντίον των νέων εναγόμενων. Και στις δύο περιπτώσεις τα έξοδα θα υπολογισθούν από το πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............ Ν. Ταλαρίδου-Κοντοπούλου ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /ΜΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο