← Κύπρος

MARFUT ν. JAMES SMITH κ.α., Αρ. Αγωγής: 3560/18, 25/11/2020

MARFUT ν. JAMES SMITH κ.α., Αρ. Αγωγής: 3560/18, 25/11/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2020:A546 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Ν. Γιαπανά, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3560/18 Μεταξύ: XXXXX MARFUT, από την Ουκρανία Ενάγοντα και

  1. XXXXX XXXXX JAMES SMITH, από Αγγλία
  2. EBC EASTERN BEVERAGE COMPANY LTD, από Λευκωσία
  3. ZAFORPO VENTURES LTD, από Λευκωσία
  4. TMC TRADEMARK COMPANY AG, από Λευκωσία
  5. XXXXX HART, από Αγγλία
  6. XXXXX XXXXX MASTERS WALE, από Αγγλία
  7. LLC "SPS HETMAN", από Ουκρανία
  8. FLORIN ADVISERS LIMITED, από τις Βρετανικές Παρθένες Νήσους. Εναγομένων Αίτηση ημερομηνίας 18.5.20 για παροχή ασφάλειας εξόδων Ημερομηνία: 25.11.20 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Εναγόμενους - Αιτητές 1, 2 και 8 : κ. Χρ. Κληρίδης Για Ενάγοντα - Καθ' ου η αίτηση : κ. Καρατσής και κα Αργυρού Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Στα πλαίσια της αγωγής του ενάγοντα, εξ Ουκρανίας, εναντίον των εναγομένων, οι εναγόμενοι 1, 2 και 8 υπέβαλαν αίτηση, δυνάμει των προνοιών της Δ.60 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, για παροχή ασφάλειας εξόδων εκ μέρους του ενάγοντα, στην οποία ο ενάγων έφερε ένσταση. Τόσο η αίτηση, όσο και η ένσταση υποστηρίζονται από ένορκες δηλώσεις. Οι αιτητές δια του ομνύοντος, αναφέρονται στο γεγονός ότι ο ενάγων είναι κάτοικος εξωτερικού και ειδικότερα ότι κατοικεί την πόλη XXXXX της Ουκρανίας, και δεν διαθέτει οποιανδήποτε περιουσία είτε εντός της Κυπριακής Δημοκρατίας, είτε εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αναφέρεται στο ιστορικό, αλλά και στην αδύνατη υπόθεση του ενάγοντα, και επισυνάπτεται υπολογισμός των εξόδων των αιτητών. Ο καθ' ου η αίτηση, με την ένσταση του προβάλλει την δυναμική της απαίτησης του και, μεταξύ άλλων λόγων, προβάλλει ότι η αίτηση είναι παράτυπη και προσκρούει στις διατάξεις της Συμφωνίας μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ουκρανίας για Νομική Συνεργασία σε Αστικά Θέματα, (Κυρωτικού) Νόμου του 2005, Ν.8(ΙΙΙ)/05, και ειδικότερα των προνοιών του Άρθρου 14, στη συνέχεια η Συμφωνία. Το θέμα αυτό το πραγματεύονται αμφότερες οι πλευρές στις αγορεύσεις τους, δεδομένου ότι η ακρόαση της αίτησης διεξήχθη δια των γραπτών αγορεύσεων των συνηγόρων, χωρίς την αντεξέταση των ομνυόντων. Το δικαστήριο έχει μελετήσει και έχει πλήρως υπόψη του τις αντίστοιχες θέσεις των συνηγόρων που αναπτύσσονται στις αγορεύσεις τους. Το Άρθρο 14 του Νόμου που Κυρώνει τη Συμφωνία μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ουκρανίας για νομική συνεργασία σε Αστικά Θέματα, Νόμος 8(ΙΙΙ)/2005, προβλέπει τα ακόλουθα: «ΤΜΗΜΑ ΙΙΙ ΠΑΡΟΧΗ ΕΓΓΥΗΣΗΣ (JUDICATUM SOLVI) ΚΑΙ ΕΞΟ∆Α ∆ΙΑ∆ΙΚΑΣΙΩΝ Άρθρο 14 Απαλλαγή από Παροχή Εγγύησης (Judicatum Solvi)
  9. Πολίτες ενός από τα Συµβαλλόµενα Μέρη δεν θα υποχρεώνονται να παρέχουν εγγύηση (Judicatum solvi) αποκλειστικά και µόνο επειδή είναι αλλοδαποί και δεν έχουν διαµονή ή κατοικία στο έδαφος του άλλου Συµβαλλόµενου Μέρους.
  10. Οι πρόνοιες της παραγράφου 1 του παρόντος Άρθρου εφαρµόζονται και σε νοµικά πρόσωπα». Σχετικό επίσης είναι και το ακόλουθο Άρθρο 20 της Συμφωνίας. «ΤΜΗΜΑ V ANAΓΝΩΡΙΣΗ ΚΑΙ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ∆ΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ Άρθρο 20 Έκταση Εφαρµογής
  11. Υπό τους όρους που καθορίζονται στο Άρθρο 21, κάθε Συµβαλλόµενο Μέρος θα αναγνωρίζει και εκτελεί στο έδαφός του τις ακόλουθες αποφάσεις που εκδόθηκαν στο έδαφος του άλλου Συµβαλλόµενου Μέρους: (α) αποφάσεις δικαστηρίων σε αστικά θέµατα, περιλαµβανοµένων και οικογενειακών θεµάτων, (β) αποφάσεις δικαστηρίων σε ποινικά θέµατα που αφορούν αποζηµιώσεις.
  12. Αποφάσεις κατά την έννοια της παραγράφου 1 επίσης θα περιλαµβάνουν φιλικές διευθετήσεις εγκρινόµενες από δικαστήρια αστικής δικαιοδοσίας». Παρόμοια πρόνοια εξετάστηκε στην υπόθεση Romir Monitoring v. MB Romir Holdings Ltd

(2008)1 Α.Α.Δ.
  1. Υπεδείχθη ότι η Συνθήκη μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της πρώην Σοβιετικής Ένωσης για παροχή νομικής συνδρομής σε θέματα αστικού και ποινικού δικαίου, Κυρωτικός Νόμος, Ν.172/86, δεν επιτρέπει την έκδοση διατάγματος για παροχή εγγύησης για τα δικαστικά έξοδα εναντίον πολιτών των συμβαλλομένων μερών. Το αντίστοιχο άρθρο 17 του Κυρωτικού Νόμου Ν.172/86προβλέπει ότι: «Άρθρο 17 Απαλλαγή από Εγγυοδοσία έναντι των ∆ικαστικών Εξόδων Οι πολίτες ενός Συµβαλλόµενου Μέρους, οι οποίοι εµφανίζονται ενώπιον των δικαστηρίων του άλλου Συµβαλλόµενου Μέρους, δεν µπορούν να διαταχθούν να παράσχουν εγγύηση για τα δικαστικά έξοδα αποκλειστικά για το λόγο ότι είναι αλλοδαποί ή ότι δεν έχουν τη µόνιµη ή προσωρινή διαµονή τους στο έδαφος του Συµβαλλόµενου Μέρους ενώπιον των δικαστηρίων του οποίου εµφανίζονται». Η θέση του συνηγόρου των αιτητών, σε σχέση με την πιο πάνω απόφαση, είναι ότι δεν ανατρέπει τα καθιερωμένα κριτήρια που τάσσει η νομολογία ως προς την διαταγή για ασφάλεια εξόδων. Επίσης είναι η θέση του, ότι ο περιορισμός αναφορικά με την απαγόρευση έκδοσης τέτοιας διαταγής, δυνάμει της Συμφωνίας, αφορά αποκλειστικά και μόνο τον τόπο διαμονής του ενάγοντα. Η αίτηση των αιτητών δεν στηρίζεται αποκλειστικά στο γεγονός ότι ο ενάγων είναι Ουκρανός υπήκοος, αλλά και στο γεγονός ότι δεν κατέχει περιουσία που μπορεί να εκτελεστεί. Παρεμβάλλεται όμως εδώ, ότι στην παράγραφο 5 της ένορκης δήλωσης, εκείνο που αναφέρουν οι αιτητές, είναι ότι ο ενάγων δεν κατέχει περιουσία στην Κυπριακή Δημοκρατία, είτε εντός κράτους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αντίθετη επί τούτου είναι η εισήγηση του συνηγόρου του καθ' ου η αίτηση. Σύμφωνα με την εισήγηση, η πιο πάνω απόφαση δεν αφήνει περιθώρια για έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, και αποστερεί το δικαστήριο της δικαιοδοσίας, δυνάμει της Δ.60 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Γίνεται επίσης αναφορά και στο πιο πάνω Άρθρο 20 της Συμφωνίας, και με παραπομπή σε Αγγλική νομολογία, είναι η θέση του ότι δεν έχει απασχολήσει τους αιτητές το πιο πάνω Άρθρο, και ότι δεν προσκόμισαν μαρτυρία προς αυτή την κατεύθυνση. Κατά την κρίση του δικαστηρίου, το πιο πάνω απόσπασμα από την απόφαση Romir, δεν αφήνει περιθώρια για παροχή εγγύησης για δικαστικά έξοδα σε πολίτες των συμβαλλομένων Μερών. Σημειώνεται ότι οι αιτητές, σύμφωνα με τις παραγράφους 4 και 5 της ενόρκου δηλώσεως που υποστηρίζει την αίτηση, στηρίζονται αποκλειστικά στο γεγονός ότι ο ενάγων είναι κάτοικος εξωτερικού και δεν διαθέτει περιουσιακά στοιχεία εντός κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Παρά ταύτα, το δικαστήριο θα προχωρήσει να εξετάσει την πιο πάνω εισήγηση του συνηγόρου των αιτητών, υπό το πρίσμα των προνοιών του Άρθρου 20 της Συμφωνίας, που αναπτύσσει ο συνήγορος του καθ' ου η αίτηση. Η υπόθεση Bestford Developments LLP and others v. Ras Al Khaimah Investment Authority and others [2016] EWCA Civ 109, που παραπέμπει ο συνήγορος του καθ' ου η αίτηση είναι σχετική. Αφορούσε παρόμοιο θέμα εναντίον εταιρειών συσταθεισών εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, με έδρα επίσης εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, και με περιουσιακά στοιχεία στη Γεωργία και στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Υιοθετήθηκε το ακόλουθο απόσπασμα από την πρωτόδικη απόφαση. «
  2. It is also common ground that an application for security for costs against a claimant falling within paragraph 2(a) engages articles 6 and 14 of the European Convention on Human Rights. An order for security for costs against a claimant resident outside the United Kingdom or a Convention state is capable of amounting to discrimination under article 14 in the entitlement to effective access to the courts under article 6, on grounds of national origin where such an order could not be made against a person who was resident either in the United Kingdom or in a Convention state. This was established by the decision of the Court of Appeal in Nasser v United Bank of Kuwait [2001] EWCA Civ 556, [2002] 1 WLR 1868
  3. There will be no breach of article 14 if the making of an order for security for costs is objectively justified. Potential difficulties or burdens of enforcement in the relevant state, which would not be encountered in enforcement in the United Kingdom or a Convention state, are capable of providing objective justification for these purposes. If that condition is met, the issue for the court is whether, having regard to all the circumstances of the case, it is satisfied that it would be just to make an order for security for costs». Στη συνέχεια, εξετάζοντας το δικαστήριο, το ζήτημα από την σκοπιά του βάρους και του επιπέδου απόδειξης, υπεδείχθη ότι: «In my judgment, it is sufficient for an applicant for security for costs simply to adduce evidence to show that "on objectively justified grounds relating to obstacles to or the burden of enforcement", there is a real risk that it will not be in a position to enforce an order for costs against the claimant/appellant and that, in all the circumstances, it is just to make an order for security. Obviously there must be "a proper basis for considering that such obstacles may exist or that enforcement may be encumbered by some extra burden"[but whether the evidence is sufficient in any particular case to satisfy the judge that there is a real risk of serious obstacles to enforcement, will depend on the circumstances of the case. In other words, I consider that the judge was wrong to uphold the Master's approach that the appropriate test was one of "likelihood", which involved demonstrating that it was "more likely than not" (i.e. an over 50% likelihood), or "likely on the balance of probabilities", that there would be substantial obstacles to enforcement, rather than some lower standard based on risk or possibility. A test of real risk of enforceability provides rational and objective justification for discrimination against non-Convention state residents. What actually suffices to justify the making of an order will depend on the evidence adduced; "mere possibility" of obstacles to enforcement in my view will usually be insufficient to justify an order for security; but (depending on the evidence) "real risk" will usually, but not invariably, suffice». Παρόλο που ο καθ' ου η αίτηση δεν είχε κάποιο βάρος επί του συγκεκριμένου αυτού ζητήματος, επισύναψε ως τεκμ.1 γνωμάτευση Ουκρανών δικηγόρων, στην οποία αναλύεται η Συμφωνία και το ισχύον δίκαιο στην Ουκρανία, αναφορικά με την εγγραφή και εκτέλεση αποφάσεων Κυπριακών δικαστηρίων. Και αυτό, στην περίπτωση έκδοσης, στο τέλος της υπόθεσης, δικαστικής απόφασης για τα έξοδα σε βάρος του ενάγοντα. Σύμφωνα με την γνωμάτευση, στα καταληκτικά της συμπεράσματα, πρόκειται περί μιας απλής (straight-forward) και σύντομης διαδικασίας, με περιορισμένα έξοδα (minimal costs). Το βάρος όμως, σύμφωνα με την Bestford ανωτέρω, το φέρει ο αιτητής, με την προσκόμιση ανάλογης μαρτυρίας. Σημειώνεται εδώ, ότι οι αιτητές επικεντρώθηκαν και περιόρισαν το πραγματικό υπόβαθρο της αίτησης τους, στο γεγονός ότι ο ενάγων δεν κατέχει περιουσιακά στοιχεία σε κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το ερώτημα που εγείρεται είναι αν θα έπρεπε ο ενάγων να αναφέρει, εξ ιδίων του, αν διαθέτει περιουσιακά στοιχεία στην Ουκρανία, ή σε κάποια άλλη χώρα εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το θέμα όμως δεν ηγέρθη ως επίδικο εκ μέρους των αιτητών, αφού δεν γίνεται κάποια αναφορά σε περιουσιακά στοιχεία που δυνατόν να έχει ο ενάγων στην Ουκρανία και ως εκ τούτου, κατά την κρίση του δικαστηρίου, ο ενάγων δεν είχε τέτοια υποχρέωση. Το βάρος παραμένει επί των ώμων των αιτητών. Η ανυπαρξία επί τούτου πραγματικών δεδομένων εκ μέρους των αιτητών, δεν χωρεί προς περαιτέρω εξέταση. Η υπόθεση Conway v. Ηλία
(2002)1 Α.Α.Δ. 1653, εναποθέτει το βάρος στον αιτητή για να καταδείξει ότι ο ενάγων δεν διαθέτει τα μέσα, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι ο καθ' ου η αίτηση, στην πιο πάνω υπόθεση, ανέφερε ότι στερείται μέσων για να παράσχει ασφάλεια εξόδων. Οι αιτητές, ως φέροντες και το βάρος απόδειξης των ισχυρισμών τους, θα έπρεπε να αναφέρουν αν ο ενάγων έχει περιουσιακά στοιχεία στην Ουκρανία ή και σε κράτος εκτός Ε.Ε, και αν η απάντηση είναι θετική, να εξηγήσουν, σύμφωνα με την Bestford ανωτέρω, αν υπάρχουν προβλήματα και ποια είναι αυτά, αναφορικά με την εκτέλεση, τυχόν εκδοθείσης στο τέλος, δικαστικής απόφασης εναντίον του ενάγοντα, αναφορικά με τα έξοδα. Είναι συνεπώς η κατάληξη του Δικαστηρίου, για τους πιο πάνω λόγους που έχουν εξηγηθεί, ότι το αίτημα δεν μπορεί να έχει αίσια κατάληξη και ως εκ τούτου δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό. Κατά συνέπεια η αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα επιδικάζονται σε βάρος των αιτητών και υπέρ του καθ' ου η αίτηση. Θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το δικαστήριο. Θα είναι δε, καταβλητέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) Ν. Γιαπανάς, Π.Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.