ΝΙΚΟΛΑΟΥ ν. ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Αρ. Αγωγής: 932/18, 27/11/2020

(1)του Περί Πυροβόλων και Μη Πυροβόλων Όπλων Ν. 113(I)/2004επ' ονόματι του Ν. Νικολάου. Όσον αφορά την επιστολή Τεκμήριο 6 που παρουσίασε ο ενάγοντας κατά τη μαρτυρία του, αυτή συνιστά επιστολή από μία εκ των νυν δικηγόρων του ενάγοντα ημερ. 03/11/14 προς τον Αρχηγό Αστυνομίας και το Τμήμα Πυροβόλων Όπλων, η οποία αναφέρει ως θέμα «ΚΥΝΗΓΕΤΙΚΟ ΟΠΛΟ.Εγγεγραμμένο στο όνομα του κ. XXXXX Νικολάου» και στην οποία η δικηγόρος αναφέρει ότι ενεργεί «εκ μέρους του πελάτη μου κ. XXXXX Νικολάου.(ο οποίος).αγόρασε το πιο πάνω Κυνηγετικό Όπλο από τον ιδιοκτήτη κ. XXXXX Γιωργαλλή.αντί του ποσού των ΕΥΡΩ 4.750,00 κατά ή περί το 2011.(και).παρέλαβε την μεταβίβαση του Κυνηγετικού Όπλου στο όνομα του και εξόφλησε ολόκληρο το ποσό. Ο κ. XXXXX Γιωργαλλής του είπε ότι πάει να του φέρει το όπλο. ουδέποτε του το παρέδωσε παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις του.(και).κατήγγειλε την υπόθεση στο ΤΑΕ Λευκωσίας και ανέφερε ότι δεν παρέλαβε και δεν κατέχει το πιο πάνω Όπλο παρά μόνο κατέχει τη νόμιμη μεταβίβαση.ο πελάτης μου κατά η περί τον Ιούνιο 2014 ειδοποιήθηκε.ότι υπήρχε και άλλος ιδιοκτήτης του κυνηγετικού όπλου εκτός του κ. Νίκου Νικολάου. φαίνεται ότι δεν έγινε η δέουσα έρευνα από το Τμήμα Πυροβόλων Όπλων για να έχει μεταβιβαστεί . σε δύο διαφορετικά άτομα. παρακαλώ όπως δοθούν οδηγίες και παραδοθεί το όπλο στον κ. XXXXX Νικολάου ο οποίος είναι ο νόμιμος ιδιοκτήτης του, διαφορετικά ο πελάτης μου θα καταχωρήσει αγωγή για αποζημιώσεις εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας». Κατά την αντεξέταση του ενάγοντα υπεβλήθη μεταξύ άλλων στον τελευταίο ότι κανένα στοιχείο δεν προσκόμισε που να αποδεικνύει ότι όντως κατέβαλε οποιαδήποτε χρήματα στον Γεωργαλλή ή έστω ότι καταβάλλοντας χρήματα στον τελευταίο, όντως υπέστη τη συγκεκριμένη ειδική ζημιά που αξιώνει από τη Δημοκρατία. Θέση του ενάγοντα ήταν ότι αν και τις €4.000 από τις €4.700 που αξιώνει τις κατέβαλε στον Γεωργαλλή με επιταγές της εταιρείας του, εντούτοις δεν κατέστη δυνατό να εντοπίσει τα σχετικά γραπτά αποδεικτικά στοιχεία ή την τότε κατάσταση του λογαριασμού της εταιρείας διότι είχε κλείσει την εν λόγω εταιρεία προ δεκαετίας. Παρά ταύτα, ισχυρίστηκε ο ενάγοντας, το γεγονός ότι αυτός είχε στην κατοχή του υπογραμμένο έντυπο μεταβίβασης από τον Γεωργαλλή, στη βάση του οποίου είχε πετύχει αρχικά να εγγράψει το όπλο στο όνομα του, καταδείκνυε ότι προφανώς ο Γιωργαλλής δεν του το είχε χαρίσει. Όσον αφορά τώρα τη μαρτυρία του Αστυφ. XXXXX, αυτή ουσιαστικά κινήθηκε πάνω στις ίδιες γραμμές με το δικόγραφο της Υπεράσπισης. Ειδικότερα όμως ο μάρτυρας ανέφερε ότι η δική του εμπλοκή στην υπόθεση άρχισε στις 30/05/11 όταν ο ενάγοντας υπέβαλε στο ΤΑΕ καταγγελία εναντίον του Γεωργαλλή και ότι κατά την έρευνα της εν λόγω καταγγελίας «.διαπιστώθηκε ότι στις 9/3/2011 ο XXXXX Γιωργαλλής δήλωσε στην Αστυνομία ότι απώλεσε το πιστοποιητικό εγγραφής του εν λόγω όπλου και έκδωσε αντίγραφα του πιστοποιητικού εγγραφής. Η αλλαγή ιδιοκτησίας του όπλου, κατά το έτος 2003, φαίνεται στο μητρώο πυροβόλων όπλων αλλά δεν ενημερώθηκε σχετικά το μηχανογραφημένο σύστημα της Αστυνομίας». Μεταξύ των καταθέσεων που ο μάρτυρας παρουσίασε ως Τεκ.6 και 7 ισχυριζόμενος ότι αυτές συνιστούσαν τις καταθέσεις που έλαβε από τους αστυνομικούς που κατά τον ουσιώδη χρόνο υπηρετούσαν στο Τμήμα Πυροβόλων Όπλων της Αστυνομίας, είναι και η κατάθεση του Αστ. XXXXX Λ. Ερμογένους, ο οποίος ανέφερε τότε μεταξύ άλλων ότι από έλεγχο που είχε κάμει στα βιβλία εγγραφής όπλων, στο φάκελο του συγκεκριμένου όπλου και στο Συμπληρωματικό Βιβλίο Εγγραφής Όπλων, είχε διαπιστώσει ότι το επίμαχο όπλο μεταβιβάστηκε στην Χ. Κρασά στις 02/06/2003 όμως «κατά την μηχανογράφηση των Βιβλίων Εγγραφής Όπλων φαίνεται ότι δεν λήφθηκε υπόψη το Συμπληρωματικό Βιβλίο στο οποίο ήταν καταχωρημένη η εν λόγω μεταβίβαση.». Σημειώνω εδώ ότι σύμφωνα με τον μάρτυρα, από την έρευνα του είχε διαπιστωθεί ότι το επίμαχο όπλο μεταβιβάστηκε το 2003 στην Χ. Κρασά μετά που ο γιος της, XXXXX Κρασάς, το αγόρασε από κάποιο Σ. Στυλιανού ο οποίος προηγουμένως το είχε αγοράσει από τον Κ. Γεωργαλλή και ότι ο λόγος που δεν εγγράφηκε το όπλο τότε επ' ονόματι του XXXXX Κρασά αλλά της μητέρας του, ήταν διότι ο Χάρης Κρασάς είχε εξαντλήσει τον αριθμό όπλων που μπορούσαν να εγγραφούν στο όνομα του. Ο μάρτυρας της Δημοκρατίας δεν αντεξετάστηκε επί των πιο πάνω ισχυρισμών του ισχυρισμών του. Η ακρόαση της υπόθεσης ολοκληρώθηκε με την κατάθεση εμπεριστατωμένων γραπτών αγορεύσεων από τους ευπαίδευτους συνήγορους των διαδίκων. Αν και ειδική αναφορά στις αγορεύσεις των συνηγόρων κάνω πιο κάτω όπου κρίνεται αναγκαίο, αναφέρω ότι η μεν αγόρευση του κ. Μιχαήλ περιστράφηκε γύρω από τις αρχές που διέπουν την επιδίκαση αποζημιώσεων στη βάση αμελών δηλώσεων, όπως οι εν λόγω αρχές διατυπώθηκαν στην παλιά αγγλική υπόθεση Hedley Byrne & Co. Ltd v. Heller & Partners [1963] 2 All E.R. 575, ενώ η αγόρευση της κας Τσαγγάρη περιστράφηκε γύρω από τη θέση ότι τίποτα από τη μαρτυρία του ενάγοντα δεν καταδεικνύει στον απαιτούμενο βαθμό ότι o ενάγοντας έπαθε οποιαδήποτε ειδική ζημιά ως ισχυρίζεται ή ότι η κατ' ισχυρισμό ειδική ζημιά του συνδέεται με οποιεσδήποτε δηλώσεις ή διαβεβαιώσεις της αστυνομίας. Εξέτασα με προσοχή όλα όσα τέθηκαν ενώπιον μου. Θεωρώ κατ' αρχήν σκόπιμο όπως εξετάσω πρώτα το κατά πόσο ο ενάγοντας όντως δικαιούται και νομιμοποιείται στη βάση των δικών του ισχυρισμών του να αξιώνει ο ίδιος αποζημιώσεις μέσω της παρούσας αγωγής. Αν και στο θέμα αυτό οι δύο πλευρές φαίνεται να μην έδωσαν ιδιαίτερη σημασία, εντούτοις αυτό είναι θεωρώ ένα ουσιαστικό θέμα που επιβάλλεται όπως εξεταστεί πριν απ' οτιδήποτε άλλο εφόσον άπτεται της ρίζας της όλης διαδικασίας (goes to the root of the proceedings). Σύμφωνα λοιπόν με την μαρτυρία του ίδιου του ενάγοντα, αν και αυτός δεν είχε λάβει κατοχή του όπλου μετά που το αγόρασε από τον Γεωργαλλή, εντούτοις στις 24/03/11 κατάφερε να εγγραφεί ως ο νόμιμος ιδιοκτήτης του (Τεκ.2 και 3 Ε/Δ ενάγοντα). Ακολούθως όμως προχώρησε, και για τους δικούς του λόγους που δεν σχετίζονται με τα παράπονα που προβάλλει σήμερα εναντίον της Δημοκρατίας, αποφάσισε στις 23/04/12 να μεταβιβάσει και μεταβίβασε την ιδιοκτησία αλλά και το αποκλειστικό δικαίωμα κατοχής του όπλου στον αδελφό του, ήτοι στο Ν. Νικολάου, ο οποίος, σύμφωνα με τον ίδιο τον ενάγοντα, από τις 23/04/12 μέχρι και το Σεπτέμβριο 2015 που το όπλο ενεγράφη στην Κρασά, ήταν ο νόμιμος ιδιοκτήτης του όπλου και το πρόσωπο που είχε αποκλειστικό δικαίωμα κατοχής του. Μάλιστα δε, σύμφωνα με τον ίδιο τον ενάγοντα και πάλι, είναι το Ν. Νικολάου που κάλεσε το ΤΑΕ ως το φερόμενο νόμιμο ιδιοκτήτη του όπλου τον Ιούνιο 2014 για να τον ενημερώσει για την ύπαρξη ενός δεύτερου φερόμενου ιδιοκτήτη και είναι το Ν. Νικολάου που εκπροσωπούσε η μία εκ των νυν δικηγόρων του ενάγοντα, όταν έστειλε στις 03/11/14 επιστολή στις αστυνομικές αρχές αναφέροντας ότι ο Ν. Νικολάου «κατείχε όλα τα νόμιμα έγγραφα ιδιοκτησίας του» όπλου και ότι ως ο «νόμιμος εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του» όπλου προειδοποιούσε ότι αν δεν «.παραδοθεί το όπλο στον κ. XXXXX Νικολάου ο οποίος είναι ο νόμιμος ιδιοκτήτης του.(αυτός).θα καταχωρήσει αγωγή για αποζημιώσεις εναντίον της κυπριακής Δημοκρατίας». Το ότι με τη μεταβίβαση του όπλου στο Νικολάου ο ενάγοντας ουσιαστικά παρέδωσε (surrendered) ολοκληρωτικά από τις 23/04/12 και εντεύθεν κάθε δικαίωμα που είχε επί του όπλου, επιβεβαιώνεται τόσο ως θέμα πραγματικό όσο και ως θέμα νομικό και από τα όσα ρητά αναφέρονται στην άδεια απόκτησης και κατοχής του συγκεκριμένου όπλου που εκδόθηκε στο όνομα του Νικολάου στις 26/04/12, όπου εκεί αναφέρεται ότι πρόκειται για προσωποπαγή άδεια η οποία επιτρέπει μόνο στον Νικολάου να αποκτήσει και να κατέχει το συγκεκριμένο όπλο, ως άλλωστε είναι και οι πρόνοιες του Νόμου επί του οποίου η εν λόγω άδεια εκδόθηκε. Με άλλα λόγια, σήμερα ο ενάγοντας ζητά να αποζημιωθεί σε σχέση με χρήματα που κατέβαλε το 2011 για να αγοράσει και να εγγράψει στο όνομα του ένα όπλο το οποίο στη συνέχεια και προτού προκύψει οποιοδήποτε πρόβλημα με τον τίτλο του, το μεταβίβασε πλήρως σε τρίτο πρόσωπο, ήτοι το Ν. Νικολάου, ο οποίος και απέκτησε πλέον αποκλειστικά δικαιώματα επί τούτου και ο οποίος όμως αργότερα απώλεσε τον τίτλο του διότι διαφάνηκε ότι όταν ο ενάγοντας αγόραζε το όπλο «.δεν έγινε η δέουσα έρευνα από το Τμήμα Πυροβόλων Όπλων.» με αποτέλεσμα να μην γνωστοποιηθεί στον τελευταίο ότι «.υπήρχε και άλλος ιδιοκτήτης.». Εν τω μεταξύ όμως, από τη μαρτυρία του ενάγοντα και ειδικότερα την επιστολή που η νυν δικηγόρος του ενάγοντα έστειλε στις 03/04/11 στις αρχές, προκύπτει ότι πριν την καταχώρηση της παρούσα αγωγής, όταν ο Ν. Νικολάου, ήτοι το πρόσωπο που στις 26/04/12 είχε αποκτήσει αποκλειστικά πλέον δικαιώματα επί του όπλου, «.ειδοποιήθηκε.ότι υπήρχε και άλλος ιδιοκτήτης του κυνηγετικού όπλου εκτός του (ιδίου)», απαίτησε ρητά και δη γραπτώς μέσω δικηγόρου όπως υπερισχύσουν τα δικά του αποκλειστικά δικαιώματα ως «νόμιμου ιδιοκτήτη του» όπλου έναντι των δικαιωμάτων οποιουδήποτε άλλου και δη οποιουδήποτε «.άλλου ιδιοκτήτη του κυνηγετικού όπλου.», προειδοποιώντας μάλιστα και ότι αν δεν του παραδιδόταν η περιουσία του, ήτοι το όπλο, θα λάμβανε νομικά μέτρα και θα αξίωνε αποζημιώσεις εναντίον της Δημοκρατίας για την αμέλεια που αυτή επέδειξε κατά την αγορά του όπλου από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη του, ήτοι τον ενάγοντα. Παρά όμως το ότι ο Νικολάου εξέφρασε ρητά τη θέση ότι είναι τα δικά του αποκλειστικά δικαιώματα που έχουν επηρεαστεί από τις όποιες πράξεις ή παραλείψεις οδήγησαν στο να μην του δοθεί το όπλο και ότι λόγω τούτου, αυτός δικαιούται, ως ο «νόμιμος εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του» όπλου, αποζημιώσεις από τη Δημοκρατία διότι «. φαίνεται ότι δεν έγινε η δέουσα έρευνα από το Τμήμα Πυροβόλων Όπλων.» και παρά το ότι οι εν λόγω θέσεις του Νικολάου ήταν πλήρως γνωστές στον ενάγοντα πριν την καταχώρηση της παρούσας αγωγής, εντούτοις ο τελευταίος, ισχυριζόμενος ότι μεταξύ του ιδίου και του Νικολάου υπήρχε κάποια παρασκηνιακή συνεννόηση ως προς το ποιου πραγματικά ανήκει το όπλο, καταχώρησε την παρούσα αγωγή αξιώνοντας ο ίδιος αποζημιώσεις σε σχέση με τη ζημιά που προκλήθηκε συνεπεία της απώλειας του τίτλου του Νικολάου, χωρίς να καταστήσει διάδικο τον τελευταίο και χωρίς να παρουσιάσει οτιδήποτε που να υποδηλοί ότι ο Νικολάου έχει αποποιηθεί ή εκχωρήσει προς όφελος του οποιαδήποτε από τα δικαιώματα που παρά την κατ' ισχυρισμό συνεννόηση των δύο τους, αυτός έχει ήδη διεκδικήσει μέσω δικηγόρου. Εφόσον όμως ως είναι πάγια νομολογημένο, η ίδια ζημιά δεν μπορεί να ανακτηθεί δύο φορές, χωρίς ο Νικολάου να είναι διάδικος στην αγωγή ή να έχει με οποιοδήποτε τρόπο εκχωρήσει ή αποποιηθεί των δικαιωμάτων του προς όφελος του ενάγοντα, τυχόν επιτυχία του τελευταίου στις υπό κρίση αξιώσεις του θα επηρεάσει δυσμενώς τα δικαιώματα του Νικολάου τα ο τελευταίος ήδη εξέφρασε πρόθεση να τα διεκδικήσει και τα οποία δικαιώματα, εφόσον ο «τίτλος» του Νικολάου στο όπλο δεν κρίθηκε ποτέ δικαστικώς, δεν περιορίζονται μόνο σε διεκδίκηση αποζημιώσεων εναντίον της Δημοκρατίας αλλά δύναται να επεκταθούν και εναντίον οποιουδήποτε τρίτου αξιώνει ιδιοκτησιακά δικαιώματα επί του όπλου ή που κατέχει σήμερα το όπλο ή που έχει συμβάλει στο να απωλέσει ο Νικολάου την περιουσία του. Το αν επομένως ο ενάγοντας, μετά που μεταβίβασε πλήρως το όπλο στο νέο ιδιοκτήτη του, ήτοι στο Νικολάου, διαπίστωσε ότι ο τελευταίος απώλεσε την ιδιοκτησία του λόγω κάποιας πράξης ή παράλειψης που είχε λάβει χώρα στο παρελθόν όταν αυτός αγόραζε το όπλο, δηλαδή ο ενάγοντας, δεν μπορεί να αποτελέσει βάση επί της οποίας να νομιμοποιείται ο τελευταίος να αξιώνει σήμερα τις αποζημιώσεις που αξιώνει μέσω της παρούσας αγωγής, ισχυριζόμενος απλά, και δη στην απουσία του Νικολάου, ότι στην πραγματικότητα αυτός είναι που έπαθε ζημιά διότι μεταξύ του ιδίου και του Νικολάου υπήρχε κάποια παρασκηνιακή συνεννόηση ως προς τις συνθήκες κάτω από τις οποίες το όπλο μεταβιβάστηκε στον τελευταίο. Το αναφέρω τούτο εκφράζοντας παράλληλα και τις επιφυλάξεις μου ως προς το κατά πόσο, ενόψει των προνοιών του Ν.113(I)/2004, μια τέτοια συνεννόηση μεταξύ ενάγοντα και Νικολάου θα μπορούσε να θεωρηθεί νόμιμη. Επειδή όμως το θέμα αυτό δεν ηγέρθηκε στην υπόθεση δεν θα με απασχολήσει περαιτέρω. Επισημαίνω εδώ ότι η παρούσα δεν συνιστά περίπτωση όπου ο ενάγοντας αγόρασε το όπλο και κατ' επιθυμία του αυτό εγγράφηκε απευθείας στον αδελφό του αντί στο δικό του όνομα οπόταν και ίσως να μπορούσε να θεωρηθεί ότι αυτός διατήρησε κάποιο δικαίωμα σε αποζημιώσεις, ούτε και είναι η περίπτωση όπου ο νέος ιδιοκτήτης αξιώνει αποζημιώσεις από τον ενάγοντα σε σχέση με την απώλεια της περιουσίας που του μεταβιβάστηκε οπόταν και ο τελευταίος θα αποκτούσε πλέον αγώγιμο δικαίωμα εναντίον οποιουδήποτε τρίτου θεωρούσε πραγματικά υπεύθυνο για την ζημιά του νέου ιδιοκτήτη και που θα έπρεπε συνεπώς να διαταχθεί να συνεισφέρει στο ποσό που αυτός ενδεχομένως να διατασσόταν να καταβάλει. Αντιθέτως, στην παρούσα υπόθεση ο ενάγοντας κατέστη ο ίδιος εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του όπλου και στη συνέχεια, ασκώντας πλήρως τα δικαιώματα που απολάμβανε συνεπεία της εν λόγω εγγραφής του και σε χρόνο που δεν είχε ακόμη «διαπιστώσει» οποιοδήποτε πρόβλημα με τον τίτλο του συνεπεία οποιασδήποτε πράξης ή παράλειψης, αποφάσισε για τους δικούς του λόγους να εγκαταλείψει όλα τα δικαιώματα που είχε στο όπλο και να μεταβιβάσει πλήρως την ιδιοκτησία και το αποκλειστικό δικαίωμα κατοχής του στον αδερφό του, ο οποίος, ως ο νέος ιδιοκτήτης διεκδίκησε ήδη τα δικαιώματα του, χωρίς όμως να στρέψει ποτέ τα πυρά του και εναντίον του ενάγοντα. Η ουσία λοιπόν είναι ο ενάγοντας, κατά το χρόνο που λήφθηκε η διοικητική απόφαση που ακύρωσε την εγγραφή του Νικολάου ως ιδιοκτήτη του όπλου και «προκλήθηκε» έτσι η κατ' ισχυρισμό ζημιά που ισχυρίζεται ο ενάγοντας ότι προκλήθηκε, είχε ήδη εγκαταλείψει τα δικαιώματα του στο όπλο προς όφελος του Νικολάου, ο οποίος έχει ήδη δείξει ρητά την πρόθεση του να διεκδικήσει τα αποκλειστικά δικαιώματα που απέκτησε. Τίποτα επομένως δεν φαίνεται να υπάρχει που να νομιμοποιεί τον ενάγοντα από του να αξιώνει ο ίδιος προσωπικά αποζημιώσεις σε σχέση με περιουσία που είχε ήδη αποχωριστεί αυτοβούλως προς όφελος τρίτου και ιδιαίτερα όταν αυτός ο τρίτος δεν είναι διάδικος στην αγωγή και ούτε έχει με οποιοδήποτε τρόπο εκχωρήσει τα δικαιώματα του στον ενάγοντα ή συγκατατεθεί στο να τον υποκαταστήσει ο ενάγοντας στα δικαιώματα του αυτά. Στην απουσία λοιπόν οποιασδήποτε συγκατάθεσης ή εκχώρησης από το Νικολάου προς τον ενάγοντα των δικαιωμάτων που αφορούν στην επίμαχη περιουσία, περιλαμβανομένου και του δικαιώματος έγερσης αγωγής, και στην απουσία οποιασδήποτε απαίτησης του Νικολάου εναντίον του ενάγοντα σε σχέση με την απώλεια της ιδιοκτησίας του όπλου συνεπεία της ακύρωσης της μεταβίβασης, ο τελευταίος δεν μπορεί και κανένα δικαίωμα δεν έχει να αξιώνει ο ίδιος προσωπικά αποζημιώσεις σε σχέση με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες αυτός είχε αγοράσει στο παρελθόν ένα αντικείμενο, την ιδιοκτησία και κατοχή του οποίου όμως στη συνέχεια, και δη πριν την καταχώρηση της αγωγής, αυτόβουλα, συνειδητά και για λόγους αποκλειστικά δικούς του, μεταβίβασε σε τρίτο πρόσωπο. Λαμβανομένου δε περαιτέρω υπόψη του και του ότι το τρίτο αυτό πρόσωπο, το οποίο απέκτησε από τον ενάγοντα αποκλειστικά δικαιώματα στην επίμαχη περιουσία και την αξία της και το οποίο ήδη έδειξε ότι προτίθεται να ασκήσει δυναμικά τα εν λόγω δικαιώματα του, δεν είναι ούτε διάδικος στην παρούσα αγωγή ούτε και έχει συγκατατεθεί στην καταχώρηση και προώθηση της παρούσας από τον ενάγοντα, το κώλυμα του τελευταίου προβάλλει εντονότερο. Τα πιο πάνω είναι θεωρώ αρκετά για να σφραγίσουν την τύχη της παρούσας αγωγής από αυτό το στάδιο και χωρίς να χρειάζεται να γίνει οποιαδήποτε αξιολόγηση της προσκομισθείσας μαρτυρίας. Σε περίπτωση όμως που η πιο πάνω κατάληξη μου ήθελε ανατραπεί κατ' έφεση αναφέρω και τα εξής. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του ίδιου του ενάγοντα, τα μόνα χρήματα που κατέβαλε στον Γεωργαλλή μετά την κατ' ισχυρισμό διαβεβαίωση που έλαβε από την αστυνομία ως προς το ιδιοκτησιακό καθεστώς του όπλου, ήταν το συνολικό ποσό των €2.200, ήτοι €1.500 επιταγή και €700 μετρητά. Και να είχε επομένως δίκαιο στους ισχυρισμούς του ο ενάγοντας, και το λέω τούτο στη βάση της παραδοχής της Δημοκρατίας ότι για λόγους που αφορούν αποκλειστικά την τελευταία, το σχετικό μητρώο όπλων που τηρούσαν τα όργανα της δεν ήταν κατά τον ουσιώδη χρόνο ενημερωμένο ώστε να αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα, το ποσό που θα δικαιούτο από τη Δημοκρατία ο ενάγοντας δεν θα μπορούσε να υπερβεί τις €2.200. Αυτό άλλωστε είναι και που διαπίστωσε και ο συνήγορος του ενάγοντα μετά τη μαρτυρία του πελάτη του εξ' ου με την τελική του αγόρευση περιόρισε το ποσό της απαίτησης στο ποσό των €2200. Εφόσον όμως τα ποσά που αξιώνει ο ενάγοντας, είτε αυτά είναι €4.700 είτε €2.200, ο τελευταίος τα αξιώνει στη βάση του ότι πρόκειται για ειδική ζημιά που υπέστη συνεπεία της αμέλειας της εναγόμενης Δημοκρατίας, αυτός, ο ενάγοντας δηλαδή, όφειλε να αποδείξει την εν λόγω ειδική ζημιά με την νομολογιακά επιβαλλόμενη αυστηρότητα, ιδιαίτερα όταν αυτή εξ' υπαρχής αμφισβητήθηκε ρητά από την υπεράσπιση. Υπενθυμίζω ότι ως είναι νομολογημένο, οι ειδικές ζημιές πρέπει να δικογραφούνται και να αποδεικνύονται αυστηρά και το πρόσωπο που διεκδικεί αποζημιώσεις αναμένεται να αποδείξει με σαφήνεια και με συγκεκριμένα στοιχεία το ύψος τους και δεν είναι αρκετό να παραμείνει σ΄ ό,τι προβάλλει με τα δικόγραφα του (βλ. ΣΟΦΙΑ ΣΠΥΡΟΥ ν. ΝΙΚΟΛΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΗΣ ΑΠΟΒΙΩΣΑΣΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, ECLI:CY:AD:2018:A144, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 29/12, 2/4/2018) Στην παρούσα περίπτωση, από τις υποβολές που τέθηκαν στον ενάγοντα κατά την αντεξέταση του, διαφάνηκε ότι η Δημοκρατία δεν αμφισβητεί πλήρως ότι ο ενάγοντας ενδεχομένως να έδωσε κάποιο ποσό στον Γεωργαλλή. Αυτές όμως οι υποβολές δεν μπορούν να υποκαταστήσουν την υποχρέωση που ο ενάγοντας είχε και έχει να αποδείξει όχι μόνο ότι υπέστη τη συγκεκριμένη ειδική ζημιά που ισχυρίζεται ότι υπέστη αλλά και το συγκεκριμένο ύψος της. Ενώ όμως σύμφωνα με τον ίδιο τον ενάγοντα, το μεγαλύτερο μέρος του ποσού των €2200 καταβλήθηκε στο Γεωργαλλή με επιταγές της εταιρείας του ενάγοντα, ήτοι συναλλαγή η οποία αναπόφευκτα αποτυπώθηκε γραπτώς είτε στο βιβλιάριο επιταγών της εταιρείας, είτε στην κατάσταση του τραπεζικού λογαριασμού της τελευταίας, είτε στις φορολογικές δηλώσεις της εταιρείας όπου οι λογιστές της κάποια αιτιολογία σχετική με την εν λόγω πληρωμή θα κατέγραψαν, πέραν της δικής του μαρτυρίας ο ενάγοντας καμία απόδειξη ή άλλως πώς απτή μαρτυρία δεν παρουσίασε που να καταδεικνύει ότι όντως υπέστη τη συγκεκριμένη ειδική ζημιά ή ότι όντως κατέβαλε στον Γεωργαλλή το συγκεκριμένο ποσό που αξιώνει σήμερα ως τέτοια ζημιά. Η αόριστη δικαιολογία του ενάγοντα ότι δεν προσκόμισε κανένα τέτοιο στοιχείο που να επιβεβαιώνει τους επί του προκειμένου ισχυρισμούς του διότι η εταιρεία του έκλεισε πριν δέκα χρόνια, δεν αρκεί για να ικανοποιήσει το σχετικό αυστηρό βάρος που αυτός είχε στους ώμους του, όσο αξιόπιστη και να ήταν η μαρτυρία του και το συγκεκριμένο κενό στην υπόθεση του δεν μπορεί να καλυφθεί από τις γενικές υποβολές της υπεράσπισης (βλ. μεταξύ άλλων JAMAL ISMAIL ν. ΜΙΧΑΗΛ ΑΝΤΩΝΙΟΥ κ.α., ECLI:CY:AD:2014:A107, ECLI:CY:AD:2014:A107, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 333/2009, 12/2/2014). Συνεπώς, ακόμη και αν ο ενάγοντας κατάφερνε να ξεπεράσει το εμπόδιο της νομιμοποίησης του να αξιώνει ο ίδιος αποζημιώσεις για περιουσία που εγκατέλειψε, η μαρτυρία που αυτός προσκόμισε κατά την ακρόαση δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί επαρκής για να αποδείξει την ειδική ζημιά που αυτός αξιώνει και δη στον αυστηρό βαθμό που του επιβάλλει η νομολογία. Η αγωγή του επομένως και πάλι θα απορριπτόταν. Για όλους τους πιο πάνω λόγους συνεπώς, η αγωγή απορρίπτεται με έξοδα υπέρ εναγομένης και εναντίον ενάγοντα ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ................ Λ. Πασχαλίδης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο