ΠΑΝΑΓΗ ν. ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ κ.α., Αρ. Αγωγής: 754/16, 20/11/2020

(1)έως 8

(3)ως ακολούθως: «8.1 Οι Εναγόμενοι ήταν οι εκ του νόμου υπεύθυνοι για να περιφρουρήσουν την εκδήλωση που αναφέρεται παραπάνω στην παράγραφο

1. 8.2 Οι Εναγόμενοι εκτέλεσαν πλημμελώς τα καθήκοντα τους με αποτέλεσμα να λάβουν χώρα τα γεγονότα που αναφέρονται παραπάνω στην παράγραφο
2. 8.3 Οι Εναγόμενοι με σκοπό να αποφύγουν τις ευθύνες τους δεν ερεύνησαν τις καταγγελίες του Ενάγοντα ενώ ταυτόχρονα προσπάθησαν και/ή κατέστρεψαν τον ιατρικό του φάκελο ο οποίος τηρούνταν στο Γενικό Νοσοκομείο και/ή στο Μακάριο Νοσοκομείο.». Με τις Εκθέσεις Υπεράσπισης τους οι Εναγόμενοι ήγειραν διάφορες προδικαστικές ενστάσεις, μεταξύ των οποίων και κατ' ισχυρισμό παραγραφή του αγώγιμου δικαιώματος του Ενάγοντα. Για τους λόγους που αναφέρονται στην ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 24/09/2020, αποφασίστηκε η προδικαστική εξέταση της υπό αναφορά Ένστασης. Στα πλαίσια ακρόασης της Αίτησης για προδικαστική εκδίκαση των Ενστάσεων, δηλώθηκε ως παραδεκτό γεγονός ότι το επίδικο συμβάν - ο τραυματισμός του Ενάγοντα - επεσυνέβη τον Ιούλιο του έτους
3. Η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε 27 χρόνια και 7 μήνες μετά, ήτοι στις 11/02/
4. Οι Εναγόμενοι υποστηρίζουν ότι το αγώγιμο δικαίωμα του Ενάγοντα έχει προ πολλού παραγραφεί. Ειδικότερα: - Η ευπαίδευτη συνήγορος του Εναγόμενου 1, κα Καραολίδου, αφού έκαμε μια ενδιαφέρουσα ιστορική αναδρομή στο νομικό πλαίσιο που ρύθμιζε το ζήτημα της παραγραφής σε κάθε ουσιώδη χρόνο, εισηγήθηκε πως το αγώγιμο δικαίωμα του Ενάγοντα παραγράφηκε, μέχρι το έτος 2005, με βάση τις πρόνοιες του άρθρου 68 του Κεφ. 148 και των άρθρων 7 και 8 του Κεφ. 15, ως ίσχυαν τότε. Σε κάθε όμως περίπτωση, εισηγήθηκε η συνήγορος, το αγώγιμο δικαίωμά του παραγράφηκε «μετά βεβαιότητας», στις 31/05/2008, δηλαδή 3 χρόνια αφότου τέθηκε σε ισχύ ο περί Αναστολής του Χρόνου Παραγραφής (Προσωρινές Διατάξεις) Νόμος του 2002 (Ν. 110(Ι)/2002), ο οποίος τέθηκε σε ισχύ την 01/06/
5. Υπέδειξε, συναφώς, πως με βάση τη νομολογία το ζήτημα της παραγραφής εξετάζεται με βάση το καθεστώς που ίσχυε κατά το χρόνο καταχώρισης της αγωγής, δηλαδή την 11/02/
6. Όσον αφορά το μεταγενέστερο νομικό πλαίσιο που ισχύει μέχρι σήμερα, μετά τη θέσπιση του περί Παραγραφής Αγώγιμων Δικαιωμάτων Νόμου του 2012 (Ν. 66(Ι)/2012), εισηγήθηκε ότι οι πρόνοιες του δεν τυγχάνουν εφαρμογής, γιατί όταν τέθηκε σε ισχύ (01/07/2012) το αγώγιμο δικαίωμα του Ενάγοντα είχε ήδη παραγραφεί. Υποδεικνύοντας, περαιτέρω, ότι οι δύο βάσεις αγωγής του Ενάγοντα στηρίζονται στα αδικήματα της αμέλειας και της παράβασης θέσμιου καθήκοντος, για τα οποία προβλέπεται αποκλειστική προθεσμία 3 ετών, εισηγείται ότι ο Ενάγων απώλεσε το αγώγιμο δικαίωμα του, λόγω της πολύχρονης καθυστέρησης στην καταχώριση της αγωγής. Καταληκτικά, η κα Καραολίδου, παραπέμποντας σε νομολογία, κάλεσε το Δικαστήριο να αναστείλει την αγωγή, ως εκπρόθεσμη. - Η ευπαίδευτη συνήγορος των Εναγομένων 2 και 3, κα Ρούσου, υποστήριξε και αυτή με τη σειρά της πως το αγώγιμο δικαίωμα του Ενάγοντα έχει παραγραφεί την 01/06/2008, με βάση το Ν. 110(Ι)/2002, ο οποίος τέθηκε σε εφαρμογή την 01/06/
7. Το νομικό καθεστώς που ίσχυε κατά το χρόνο καταχώρισης της αγωγής, υπέδειξε η κα Ρούσου, ήταν οι πρόνοιες του άρθρου 68 του Κεφ. 148, που καθόριζαν αποκλειστική προθεσμία 3 ετών για την καταχώριση αγωγής σε σχέση τόσο με το αστικό αδίκημα της αμέλειας όσο και της παράβασης θεσμίου καθήκοντος. Δεδομένου, κατέληξε η συνήγορος, ότι η περίπτωση του Ενάγοντα δεν εμπίπτει στις πρόνοιες των παραγράφων (β) ή (γ) το άρθρου 68, εφόσον δεν πρόκειται για περίπτωση συνεχούς αστικού αδικήματος, το αγώγιμο δικαίωμα του παραγράφηκε μετά την παρέλευση 3 ετών από την ημερομηνία που τέθηκε σε ισχύ ο Ν. 110(Ι)/
8. Τόσο η συνήγορος του Εναγόμενου 1 όσο και η συνήγορος των Εναγομένων 2 και 3, παρέπεμψαν το Δικαστήριο σε αποφάσεις του Ανωτάτου καθώς και πρωτόδικων Δικαστηρίων, στις οποίες είχαν εγερθεί και αποφασιστεί προδικαστικά ζήτημα παραγραφής. Γραπτή αγόρευση κατέθεσε και ο Ενάγων, υποστηρίζοντας ότι το αγώγιμο δικαίωμα του δεν έχει παραγραφεί, λόγω του γεγονότος ότι καταλογίζει στους Εναγόμενους συνεχιζόμενη παράλειψη να ερευνήσουν τις καταγγελίες του και δόλο που συνίσταται στην καταστροφή του ιατρικού του φακέλου. Συγκεκριμένα, ως αναφέρει στο σημείο 2 της αγόρευσής του: «Η υπό εξέταση υπόθεση σύμφωνα, με την Έκθεση Απαίτησης, έχει 2 συνισταμένες ήτοι, (α) καταλογίζεται στους Εναγόμενους μία συνεχιζόμενη παράληψη να ερευνήσουν τις καταγγελίες του Ενάγοντα ενώ ταυτόχρονα τους καταλογίζεται και (β) μεταξύ άλλων, καταλογίζεται στους Εναγόμενους ότι κατέστρεψαν τον ιατρικό του φάκελο του Ενάγοντα ο οποίος τηρούνταν στο Γενικό Νοσοκομείο και/ή Μακάριο Νοσοκομείο. 2.
9. Ως προς την πρώτη συνισταμένη, είναι εξόφθαλμο ότι κάθε νέα ημέρα συνεχιζόμενης παράληψης γεννά νέο αγώγιμο αφού αρχίζει ξανά ο χρόνος παραγραφής. 2.
10. Η δεύτερη συνισταμένη αφορά απόκρυψη από τους Εναγόμενους του ιατρικού φακέλου του Ενάγοντα ο οποίος περιέχει γεγονότα που αφορούν τις ζημιές και σωματικές βλάβες που ισχυρίζεται ότι υπέστη ο Ενάγοντας. Κατόπιν των παραπάνω, αν δε τεθεί ενώπιον του δικαστηρίου μαρτυρία η οποία να αξιολογηθεί ανάλογα, δεν μπορεί το δικαστήριο να καταλήξει σε συμπεράσματα παρά μόνο μετά από τη διαδικασία της ακρόασης.». Είναι καλά θεμελιωμένη αρχή πως το ζήτημα της παραγραφής αγώγιμου δικαιώματος εξετάζεται στη βάση του νομικού καθεστώτος που ίσχυε κατά το χρόνο καταχώρισης της αγωγής (βλ. Δημητρίου ν. Δημητρίου

(2012)1 Α.Α.Δ. 834). Στην υπό εξέταση υπόθεση στις 11/02/2016, που καταχωρήθηκε η αγωγή, βρισκόταν σε ισχύ το άρθρο 68 του Κεφ. 148, ως είχε τροποποιηθεί, το οποίο προνοούσε τα ακόλουθα: «

1. Καμιά αγωγή δεv εγείρεται για αστικό αδίκημα, εκτός αv αυτή εγερθεί- (α) εvτός τριών ετώv αμέσως μετά τηv πράξη ή παράλειψη για τηv oπoία εγέρθηκε η αγωγή, ή (β) αv τo αστικό αδίκημα πρoκαλεί vέα ζημιά κατά εξακoλoύθηση από μέρα σε μέρα, εvτός τριών ετώv από τηv κατάπαυση αυτής, ή (γ) αv η βάση της αγωγής δεv πρoκύπτει από τηv τέλεση oπoιασδήπoτε πράξης ή παράλειψης για τέλεση πράξης αλλά από τη ζημιά πoυ απoρρέει από τηv πράξη αυτή ή παράλειψη εvτός τωv τριών αμέσως επόμεvωv ετώv μετά πoυ o εvάγovτας υπέστη τη ζημιά, ή (δ) αv τo αστικό αδίκημα δόλια απoκρύφτηκε από τov εvαγόμεvo, εvτός τριών ετώv από τηv αvακάλυψη τoυ από τov εvάγovτα, ή από τo χρόvo πoυ θα αvακαλύπτετo από αυτό αv κατέβαλλε εύλoγη φρovτίδα και επιμέλεια: Νoείται ότι αv κατά τo χρόvo πoυ πρoκύπτει πρώτα η βάση της αγωγής, αv o εvάγovτας δεv συμπλήρωσε τo δέκατo όγδoo έτoς της ηλικίας τoυ ή δεv έχει σώες τις φρέvες τoυ ή o εvαγόμεvoς δεv βρίσκεται στη Δημoκρατία, oι τριετείς αυτές πρoθεσμίες δεv αρχίζoυv vα τρέχoυv μέχρις ότoυ o εvάγovτας συμπληρώσει τo δέκατo όγδoo έτoς της ηλικίας τoυ ή παύσει vα μηv έχει σώες τις φρέvες τoυ ή o εvαγόμεvoς επαvέλθει στη Δημoκρατία: Νoείται περαιτέρω ότι καμιά διάταξη πoυ περιλαμβάvεται στo άρθρo αυτό δεv θεωρείται ότι επηρεάζει τις διατάξεις τoυ άρθρoυ 34 τoυ περί Διαχείρισης Κληρovoμιώv Νόμoυ και τoυ άρθρoυ 58 τoυ Νόμoυ αυτoύ.». Όπως επεξηγείται στη συνέχεια, τα 3 χρόνια παρήλθαν και το αγώγιμο δικαίωμα του Ενάγοντα παραγράφηκε στις 31/05/20008, ήτοι 3 χρόνια μετά από την 01/06/2005, ημερομηνία κατά την οποία τέθηκε σε ισχύ ο Νόμος 110(Ι)/
2. Παρόμοιο ζήτημα απασχόλησε το Εφετείο στη σχετικά πρόσφατη υπόθεση Χαραλαμπίδης ν. Louis Hotels Public Company Ltd, ECLI:CY:AD:2019:A406, Πολ. Έφεση Αρ. 8/2013, ημερ. 04/10/
3. Η αγωγή αφορούσε αξίωση για αποζημιώσεις συνεπεία ατυχήματος, λόγω κατ' ισχυρισμό αμέλειας και/ή παράβασης θεσμίου καθήκοντος της Εναγόμενης/Εφεσίβλητης. Το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ότι το αγώγιμο δικαίωμα είχε παραγραφεί, εφόσον η αγωγή είχε καταχωριστεί μετά την παρέλευση 3 ετών από το χρόνο του ατυχήματος. Το Εφετείο, επικυρώνοντας την πρωτόδικη προσέγγιση, ανέφερε ανάμεσα σε άλλα, τα ακόλουθα: «. Η ιστορική πορεία των σχετικών νομοθεσιών αποκαλύπτει ότι οι πρόνοιες του άρθρου 68, όπως και οι πρόνοιες του Κεφ. 15, τέθηκαν σε αναστολή με τον περί Αναστολής της Παραγραφής Νόμο του 1964, Ν. 57/1964, ο οποίος μαζί με τους τροποποιητικούς αυτού Νόμους (Νόμοι 1964-1982) καταργήθηκαν με τον περί Αναστολής του Χρόνου Παραγραφής (Προσωρινές Διατάξεις) Νόμο του 2002 (Ν. 110(Ι)/2002), ο οποίος τέθηκε σε εφαρμογή την 1.6.
4. Συνεπώς το άρθρο 68 επανήλθε σε ισχύ από 1.6.
5. Ακολούθως, με τον περί Παραγραφής Αγωγίμων Δικαιωμάτων Νόμο του 2012 (Ν. 66(Ι)/2012)καταργήθηκε τόσο το Κεφ. 15, όσο και ο Ν. 110(Ι)/2002, αλλά και το άρθρο 68 του Κεφ. 148, ως προς αυτό το τελευταίο όμως, αναφορικά με πράξη ή παράλειψη που επεσυνέβη κατά ή μετά την έναρξη ισχύος του Ν. 66(Ι)/2012, ο οποίος τέθηκε σε ισχύ την 1.7.
6. Η παραγραφή αγωγίμων δικαιωμάτων σε σχέση με αστικά αδικήματα για πράξεις ή παραλείψεις που έλαβαν χώρα προηγουμένως συνεχίζει να διέπεται από τις πρόνοιες του άρθρου
7. Για πράξεις ή παραλείψεις που έλαβαν χώρα μετά, η παραγραφή ρυθμίζεται πλέον από το άρθρο 6 του Ν. 66(Ι)/
8. Συνεπώς, κατά τον επίδικο χρόνο, (στις 13.3.2009) που ήταν ο χρόνος καταχώρισης της αγωγής, (Χριστοδουλίδης ν. Global Capital Securities and Financial Services Ltd

(2012)1 ΑΑΔ 636, Δημητρίου ν. Δημητρίου

(2012)1 ΑΑΔ 834, 842), το καθεστώς παραγραφής διέπετο από τις πρόνοιες του άρθρου

1. Το άρθρο 8Α του Κεφ. 15 το οποίο παρείχε στο Δικαστήριο διακριτική ευχέρεια να μην εφαρμόσει τις πρόνοιες περί παραγραφής, σε αγωγές που αφορούσαν αποζημιώσεις για πρόκληση σωματικής βλάβης ή θανάτου ένεκα αστικού αδικήματος, τέθηκε σε ισχύ μαζί με τον προαναφερθέντα Ν.110(Ι)/2002στις 12.7.2002, αλλά η ισχύς του αναστάληκε μαζί με ολόκληρο το Κεφ. 15 στις 30.5.
2. ................................ Σε αντίθεση με το Νόμο 66(Ι)/2012 στον οποίο, ως άνω, καθορίζεται ότι ο χρόνος παραγραφής αρχίζει όταν συμπληρωθεί η βάση της αγωγής, το άρθρο 68 θέτει ως αφετηρία τον χρόνο της πράξης ή παράλειψης για την οποία εγέρθηκε η αγωγή. Εξ ου και οι πρόνοιες των εδαφίων (β) και (γ) στο άρθρο 68 ώστε να καλύπτονται οι περιπτώσεις που θα ήταν εύλογο και δίκαιο ο χρόνος έναρξης της παραγραφής να επεκταθεί σε μεταγενέστερο στάδιο. Πρόκειται κατ' αρχάς για περιπτώσεις συνεχιζομένων αστικών αδικημάτων, στις οποίες αναφέρεται το εδάφιο (β), όπου η αιτία αγωγής προκύπτει από την επανάληψη πράξεων ή παραλείψεων, παρομοίας φύσεως όπως η πράξη για την οποία κινήθηκε η αγωγή. (Hole v. Chard Union [1894] 1 Ch. 293). Παράδειγμα τέτοιων περιπτώσεων αποτελεί μια συνεχιζόμενη οχληρία, η οποία δίδει δικαίωμα έγερσης νέας αγωγής για κάθε περαιτέρω ζημία που προκαλείται (Whitehouse v. Fellowes

(1861)10 CBNS 765, Battishill v. Reed

(1856)18 CB 696), όπως και η συνεχιζόμενη παράνομη επέμβαση (trespass) (Konskier v. B Goodman Ltd [1928] 1 KB 421). Το εδάφιο (γ) αναφέρεται στις περιπτώσεις όπου, όπως η αμέλεια, το αγώγιμο δικαίωμα προκύπτει κατά τον χρόνο που επέρχεται η ζημία και όχι κατά τον χρόνο που έλαβε χώρα η ζημιογόνος πράξη ή παράλειψη. Παράδειγμα δίδει η παλαιά υπόθεση Backhouse v. Bonomi

(1861)9 HL Cas 503, στην οποία η παρέμβαση στο δικαίωμα απόλαυσης γειτονικού ακινήτου με την αφαίρεση υπεδάφους, χωρίς επέμβαση στην επιφάνεια, κρίθηκε ότι δεν δημιούργησε αγώγιμο δικαίωμα παρά μόνο αργότερα, όταν προκλήθηκε πραγματική ζημία με την κατάρρευση του εδάφους. (βλ., επίσης, Whitehouse (ανωτέρω)). Αναφέρονται σχετικά στην υπόθεση Darley Main Colliery Co v. Mitchell

(1886)11 App CAS 127, τα ακόλουθα: «I now come to the case of where the wrong is not actionable in itself, is only an injuria, but causes a damnum. In such a case it would seem that as the action was only maintainable in respect of the damage, or not maintainable till the damage, an action should lie every time a damage accrued from the wrongful act.» Αντίθετα οι αξιώσεις για σωματικές βλάβες (personal injury) διέπονται από τον κανόνα του κοινού δικαίου ότι οι αποζημιώσεις καθορίζονται και καταβάλλονται άπαξ και δια παντός (awarded once and for all). Όπως επιγραμματικά τέθηκε στην Darley Main Colliery: «It is a rule that when a thing directly wrongful in itself is done to a man, in itself a cause of action, he must, if he sues in respect of it, do so once and for all. As, if he is beaten or wounded, if he sues he must sue for all his damage, past, present, and future, certain and contingent. » Αυτή είναι η περίπτωση, εν προκειμένω, του εφεσείοντα.». Οι πιο πάνω επισημάνσεις του Εφετείου ισχύουν κατ' αναλογία και στα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης, όπου σαφώς δεν πρόκειται για περίπτωση συνεχιζόμενου αστικού αδικήματος (άρθρο 68(β)) ή όπου το αγώγιμο δικαίωμα επέρχεται μεταγενέστερα από το χρόνο που έλαβε χώρα η ζημιογόνος πράξη ή παράλειψη (άρθρο 68(γ)). Ο Ενάγων, υποστηρίζει πως δεν έχει παραγραφεί το αγώγιμο δικαίωμα του γιατί, ως αναφέρει στη γραπτή του αγόρευση: (α) Καταλογίζεται στους Εναγόμενους συνεχιζόμενη παράλειψη να ερευνήσουν τις καταγγελίες του Ενάγοντα και (β) τους καταλογίζεται ότι κατέστρεψαν τον ιατρικό του φάκελο, ο οποίος ετηρείτο στο Γενικό Νοσοκομείο και/ή στο Μακάριο Νοσοκομείο. Το Δικαστήριο δεν συμμερίζεται τις πιο πάνω εισηγήσεις του Ενάγοντα. Το γεγονός ότι οι Εναγόμενοι δεν ερεύνησαν, ως ο Ενάγων ισχυρίζεται, το συμβάν δεν προσθέτει οτιδήποτε στο αγώγιμο δικαίωμα του, το οποίο στηρίζεται κατά βάση, στα αστικά αδικήματα της αμέλειας και παράβασης θεσμίων καθηκόντων, λόγω του ότι δεν έλαβαν τα αναγκαία μέτρα για να αποτρέψουν τον τραυματισμό του, κατά τη διοργάνωση του φεστιβάλ. Η κατ' ισχυρισμό παράλειψη της δέουσας έρευνας για εντοπισμό και τιμωρία του δράστη δεν θα μπορούσε να έχει οποιαδήποτε συνάφεια με την αδικοπραξία ή τα αποτελέσματα της. Ούτε η κατ' ισχυρισμό απώλεια του ιατρικού του φακέλου θα μπορούσε να δικαιολογήσει ή επενεργήσει ώστε να παρατείνεται επ' αόριστο ο χρόνος παραγραφής του αγώγιμου δικαιώματος του. Όπως έχει ήδη υποδειχθεί, η αγωγή καταχωρίστηκε 17 χρόνια και 7 περίπου μήνες μετά από το επίδικο συμβάν. Με βάση το νομικό καθεστώς που υπήρχε κατά το χρόνο καταχώρισης της αγωγής, ως ανωτέρω αναφέρεται, το αγώγιμο δικαίωμα του είχε παραγραφεί επτά και πλέον χρόνια πριν, ήτοι στις 31/05/2008, ημερομηνία κατά την οποία είχε παρέλθει το χρονικό διάστημα των 3 ετών που προβλέπεται στο άρθρο 68 του Κεφ. 148, ως ίσχυε κατά τον επίδικο χρόνο. Όπως επεξηγήθηκε πιο πάνω, το άρθρο 68 του Κεφ. 148, το οποίο είχε ανασταλεί με τους προηγηθέντες Νόμους, επανήλθε σε ισχύ από την 01/06/2005, με το Νόμο 110(Ι)/2002. Ως εκ τούτου, με την εκπνοή των 3 χρόνων που προβλέπεται στο υπό αναφορά άρθρο 68, το αγώγιμο δικαίωμα του Ενάγοντα παραγράφηκε. Ο Ενάγων επικαλείται και τις πρόνοιες του Ν. 66(Ι)/2012, υποστηρίζοντας πως το αγώγιμο δικαίωμα του δεν έχει παραγραφεί γιατί τυγχάνει εφαρμογής το άρθρο 14

(1)του Νόμου το οποίο προβλέπει ότι: «14

(1)Ο χρόνος παραγραφής δεν αρχίζει να τρέχει, αν η αγωγή αφορά δόλο του Εναγόμενου ή αν ο εναγόμενος έχει σκόπιμα αποκρύψει γεγονός σχετικό με την βάση της αγωγής ή αν η αγωγή αφορά θεραπεία συνεπειών που προέκυψαν από λάθος, μέχρις ότου ο ενάγων ανακαλύψει ή μπορούσε με εύλογη επιμέλεια να ανακαλύψει το δόλο, την απόκρυψη ή το λάθος, ανάλογα με την περίπτωση.». Η εισήγηση δεν ευσταθεί. Όπως έχει υποδειχθεί, το αγώγιμο δικαίωμα του Ενάγοντα είχε παραγραφεί προτού τεθεί σε ισχύ ο Ν. 66(Ι)/20012, ο οποίος τέθηκε σε ισχύ την 01/07/

1. Το νομικό καθεστώς που ίσχυε ήταν το άρθρο 68 του Κεφ. 148, που προέβλεπε ότι τα αστικά αδικήματα της αμέλειας παραγράφονταν μετά από 3 χρόνια (βλ. Χαραλαμπίδης v. Louis Hotels - πιο πάνω -). Είναι, ως εκ των ανωτέρω, ξεκάθαρο ότι το αγώγιμο δικαίωμα του Ενάγοντα είχε παραγραφεί από τον Ιούνιο του έτους 2008, ενώ η αγωγή του καταχωρίστηκε το Φεβρουάριο του έτους
2. Όπως έχει νομολογηθεί, όταν διαπιστώνεται ότι η αγωγή καταχωρήθηκε εκπρόθεσμα και παραγράφηκε το αγώγιμο δικαίωμα του Ενάγοντα, το Δικαστήριο δεν απορρίπτει την αγωγή αλλά την αναστέλλει (βλ. Φεσσά κ.ά. ν. Κασάπη

(1994)1 Α.Α.Δ. 337 και Κασάπη ν. Φεσσά κ.ά.

(1998)1 Α.Α.Δ. 341). Για τους πιο πάνω λόγους, η προδικαστική ένσταση των Εναγομένων επιτυγχάνει. Εκδίδεται διάταγμα αναστολής της αγωγής, λόγω παραγραφής του αγώγιμου δικαιώματος του Ενάγοντα. Τα έξοδα επιδικάζονται προς όφελος των Εναγομένων 1, 2 και 3 και εναντίον του Ενάγοντα, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Ενόψει του γεγονότος ότι οι Εναγόμενοι 2 και 3 είχαν κοινή Υπεράσπιση, να υπολογιστεί ένα σετ εξόδων για τους Εναγόμενους 2 και 3. (Υπ.) Λ. Καλογήρου, Π.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /κπ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο