ΒΙΣΣΥ ν. ΝΙΚΟΛΑΟΥ κ.α., Αρ. Αγωγής: 3099/19, 19/11/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2020:A538 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. ΠΑΣΧΑΛΙΔΗ, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3099/19 Μεταξύ: XXXXX ΒΙΣΣΥ Ενάγουσα και
- XXXXX ΝΙΚΟΛΑΟΥ
- G & N MAKE IT PRODUCTIONS LTD
- ALPHA TELEVISION CYPRUS LTD Εναγόμενοι ------------------------------------------- (Αίτηση εναγομένων 3 ημερ. 06/05/20 για διαγραφή της Ε/Α) Ημερομηνία: 19 Νοεμβρίου 2020 Εμφανίσεις: Για εναγόμενους 3 / Αιτητές: κα Α.Μ. Στυλιανού Για ενάγουσα / Καθ' ης η αίτηση: Μ. Ξ. Ιωάννου & Συνεργάτες ΔΕΠΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε με γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο στις 04/10/19 και αρχικά στρεφόταν εναντίον δύο εναγομένων μόνο, ήτοι τους νυν εναγόμενο 1 και κάποια «Ραδιοτηλεοπτική Εταιρεία ΑΛΦΑ Λιμιτεδ Εμπορευόμενη με την εμπορική επωνυμία ALPHA TV». Από τους εν λόγω εναγόμενους η ενάγουσα αξίωνε, σύμφωνα με το αιτητικό (prayer) του κλητηρίου εντάλματος, τα εξής: Α. Γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για παραβίαση πνευματικών και συγγενικών δικαιωμάτων αναφορικά με την τηλεοπτική σειρά «Αστέρια στην Άμμο». Β. «Αποζημιώσεις για ηθική βλάβη» Γ. Διάταγμα με το οποίο να απαγορεύεται η χρήση του ονόματος και/ή φήμης της ενάγουσας για σκοπούς της σειράς «Αστέρια στην Άμμο» για συγκεκριμένη περίοδο μετά το θάνατο της (τουλάχιστο 50 χρόνια). Δ. «Διάταγμα.για επιβολή χρηματικής ποινής στους εναγόμενους που δεν υπερβαίνει το ποσό των €60.673,53 ή ποινή φυλάκισης η οποία δεν υπερβαίνει τα τρία έτη και/ή και τις δύο αυτές ποινές σε περίπτωση επανάληψης της προσβολής των πνευματικών και άλλων συγγενικών δικαιωμάτων της ενάγουσας στο μέλλον». Ε. Διάταγμα κατάσχεσης του πρωτότυπου τραγουδιού από την κατοχή οποιουδήποτε των εναγομένων «.που δόθηκε στον εναγόμενο αρ.1 κατά τα αρχικά στάδια της συνεργασίας τους.». Στ. Διάταγμα με το οποίο να απαγορεύεται η μετάδοση της τηλεοπτικής σειράς «Αστέρια στην Άμμο» μέχρι 20 χρόνια από την τελεσιδικία της παρούσας αγωγής. Ζ. Δημοσίευση της δικαστικής απόφασης στον ημερήσιο τύπο με έξοδα των εναγομένων ως μέσο πληροφόρησης του κοινού. Ένα μήνα αργότερα, ήτοι στις 15/11/19, επικαλούμενη τις πρόνοιες της νέας Δ.25, η ενάγουσα τροποποίησε το κλητήριο ένταλμα χωρίς άδεια του Δικαστηρίου και πρόσθεσε την εταιρεία G & N MAKE IT PRODUCTIONS LTD ως εναγόμενή 2, ενώ για τη μέχρι τότε εναγόμενή 2, ήτοι την εναγόμενη 3 πλέον, στο όνομα της τελευταίας στον τίτλο της αγωγής προστέθηκε ο αριθμός εγγραφής εταιρείας ΗΕ80604 και ο αριθμός εμπορικής επωνυμίας ΕΕ
- Ακολούθως και προφανώς μετά που το τροποποιημένο κλητήριο επιδόθηκε στους νέους εναγόμενους 1 και 2, οι τελευταίοι καταχώρησαν εμφάνιση στην αγωγή μέσω του ίδιου δικηγόρου στις 23/12/
- Στη συνέχεια και συγκεκριμένα στις 20/01/20 και προτού ληφθεί οποιοδήποτε άλλο διάβημα στην αγωγή, η πλευρά της ενάγουσας επικαλούμενη και πάλι τις πρόνοιες της νέας Δ.25, τροποποίησε εκ νέου το κλητήριο ένταλμα χωρίς την άδεια του Δικαστηρίου, αυτή τη φορά αντικαθιστώντας την μέχρι τότε εναγόμενη 3 με την εταιρεία ALPHA TELEVISION CYPRUS LTD, ήτοι την νυν εναγόμενη 3, η οποία, αφού της επιδόθηκε το τροποποιημένο κλητήριο καταχώρησε στις 13/02/20 κανονική εμφάνιση μέσω δικηγόρου. Ακολούθως η πλευρά της ενάγουσας καταχώρησε στις 21/02/20 Ε/Α στην αγωγή, στην οποία αναφέρεται ότι περί τον Φεβρουάριο 2019 η ενάγουσα, η οποία είναι γνωστή στην Κύπρο και στην Ελλάδα ως τραγουδίστρια, δημιουργός, ηθοποιός και καλλιτέχνης, συμφώνησε προφορικά με τον εναγόμενο 1, ο οποίος επίσης είναι δημιουργός, ηθοποιός και καλλιτέχνης και ο οποίος μέσω της εναγομένης 2 στην οποία είναι διευθυντής, παράγει έργα και/ή ταινίες και/ή σειρές για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, να ετοιμάσει τραγούδια και/ή μουσική «για σκοπούς διαθησμού της επερχόμενης σειράς «Αστέρια στην άμμο»», όπως συμμετέχει ως ηθοποιός στην εν λόγω σειρά και όπως το όνομα της χρησιμοποιηθεί για προώθηση της σειράς στο ευρύ τηλεοπτικό κοινό. Σύμφωνα με την ενάγουσα, ο εναγόμενος 1 της είχε αναφέρει τότε ότι το οικονομικό μέρος της συμφωνίας θα καθοριζόταν σε κατοπινό στάδιο και ότι αυτή δεν έπρεπε να ανησυχεί «καθότι.θα αμειβόταν καλά» και στη βάση αυτής της συμφωνίας, αυτή, η ενάγουσα δηλαδή, προχώρησε και με δικά της έξοδα ύψους €1.000, ετοίμασε διάφορα μουσικά κομμάτια και τραγούδια τα οποία και παρέδωσε στον εναγόμενο
- Είναι η θέση της ενάγουσας ότι αν και είχε διάφορες επαφές με τον εναγόμενο 1 ώστε να διευκρινιστεί ο ρόλος της στη σειρά, ποια μουσικά κομμάτια και τραγούδια της θα χρησιμοποιούνταν καθώς και η αμοιβή της, ο τελευταίος, απέφευγε να της δώσει συγκεκριμένες διευκρινήσεις προβάλλοντας διάφορες προφάσεις. Σε κάποιο στάδιο όμως, σύμφωνα πάντα με τις δικογραφημένες θέσεις της ενάγουσας, η τελευταία πληροφορήθηκε και διαπίστωσε και η ίδια από διάφορες πρωινές τηλεοπτικές εκπομπές στην Ελλάδα και στην Κύπρο, ότι η σειρά «Αστέρια στην Άμμο», μεταδιδόταν σε Κύπρο και Ελλάδα από την εναγόμενη 3 - τηλεοπτικό σταθμό, κατόπιν συμφωνίας της τελευταίας με τον εναγόμενο 1 και ότι στην εν λόγω σειρά «.αναφερόταν το όνομα της ως συμμετέχοντα και/ή παραγωγού και/ή καλλιτέχνη και/ή ηθοποιού». Στο αιτητικό (prayer) της Ε/Α, το οποίο στρέφεται εναντίον όλων των εναγομένων αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα, επαναλαμβάνονται όλες οι αξιώσεις που περιέχονται στην οπισθογράφηση του κλητηρίου εντάλματος της αγωγής, προστέθηκαν όμως και δύο νέες αξιώσεις, μία για ειδικές αποζημιώσεις €1000 και μία για γενικές και ειδικές αποζημιώσεις λόγω παράβασης προφορικής συμφωνίας. Οι εναγόμενοι 1 και 2 στη συνέχεια καταχώρησαν κοινή υπεράσπιση με την αποδέχονται τη θέση της ενάγουσας ότι είχε ζητηθεί από την τελευταία να ετοιμάσει μουσική ώστε να εξεταστεί το ενδεχόμενο να χρησιμοποιηθεί για σκοπούς της συγκεκριμένης σειράς, ότι η ενάγουσα όντως ετοίμασε και τους έστειλε τέτοια μουσική και ότι κάποια συζήτηση έγινε με την ενάγουσα ως προς το κατά πόσο αυτή θα είχε και κάποιο ρόλο ως ηθοποιός στην συγκεκριμένη σειρά. Ισχυρίζονται όμως οι εναγόμενοι 1 και 2 ότι αν και σε κάποιο στάδιο η ενάγουσα ζήτησε και συμμετείχε σε δοκιμαστικά για να περιληφθεί στο καστ των ηθοποιών της σειράς τελικά ούτε η μουσική αλλά ούτε και η υποκριτική ερμηνεία της ενάγουσας κρίθηκαν κατάλληλες για τη συγκεκριμένη σειρά και τόσο για τη μουσική όσο και για το καστ των ηθοποιών επιλέγηκαν άλλοι καλλιτέχνες με τους οποίους και συνήφθηκαν σχετικές συμφωνίες. Εφόσον ούτε η μουσική, ούτε το όνομα αλλά ούτε και η εικόνα της ενάγουσας χρησιμοποιήθηκαν με οποιοδήποτε τρόπο κατά την προβολή της σειράς, ισχυρίζονται οι εναγόμενοι 1 και 2 και εφόσον δεν υπήρξε ποτέ με την ενάγουσα οποιαδήποτε τελική συμφωνία, τίποτα από τα όσα ισχυρίζεται η τελευταία δεν δικαιολογεί να τις αποδοθούν οι θεραπείες που αξιώνει. Η εναγόμενη 3 δεν καταχώρησε υπεράσπιση. Καταχώρησε όμως την υπό κρίση αίτηση με την οποία ζητά, στη βάση κυρίως των Δ.9, Δ.19 Θ.4 και 26 και Δ.27
(3), τη διαγραφή και/ή τον παραμερισμό της αγωγής και/ή ολόκληρου ή μέρους του αιτητικού (prayer) του κλητηρίου αλλά και της Ε/Α καθώς επίσης και τη διαγραφή των παραγράφων 5, 6, 7, 8 και 10(Α) της Ε/Α. Θέση της εναγόμενης 3 είναι ότι τα επίμαχα αυτά μέρη της αγωγής, περιέχουν ισχυρισμούς και αξιώσεις που είτε δεν αποκαλύπτουν οποιαδήποτε εύλογη βάση αγωγής εναντίον της, είτε εκφεύγουν της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, είτε συνιστούν αχρείαστους, σκανδαλώδεις, επιπόλαιους και ενοχλητικούς ισχυρισμούς, οι οποίοι προκαλούν αμηχανία. Είναι ειδικότερα η θέση της εναγόμενης 3 ότι από τη στιγμή που στο αιτητικό του κλητηρίου εντάλματος δεν προβάλλετο ποτέ οποιαδήποτε αξίωση για αποζημιώσεις λόγω παράβασης προφορικής συμφωνίας και ούτε το κλητήριο τροποποίηθηκε ποτέ ώστε να περιλαμβάνει μια τέτοια αξίωση, ήταν ανεπίτρεπτο για την ενάγουσα να προσθέσει την εν λόγω αξίωση της στην Ε/Α. Πέραν και ανεξάρτητα τούτου όμως, υποστηρίζει η εναγόμενη 3, οι ισχυρισμοί που προβάλλονται στις παρ. 5, 6, 7, 8 και 10(Α) της Ε/Α για να στηρίξουν αυτή τη «νέα» αξίωση, όχι μόνο δεν έχουν σχέση με τις αξιώσεις που εξ' υπαρχής προβάλλονταν στο κλητήριο ένταλμα και οι οποίες αξιώσεις αφορούν αποκλειστικά σε κατ' ισχυρισμό παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων, αλλά ούτε και αποκαλύπτουν οποιαδήποτε βάση αγωγής εναντίον της εναγομένης 3 αφού καμία σχέση δεν έχουν με την τελευταία αλλά αφορούν στα παράπονα που η ενάγουσα έχει από τους εναγόμενους 1 και 2 λόγω της συμφωνίας που αυτή ισχυρίζεται ότι είχε κάμει αποκλειστικά με τους εν λόγω εναγόμενους. Είναι τέλος η θέση της εναγόμενης 3 ότι θα πρέπει να διαγραφεί και η αξίωση της ενάγουσας όπως επιβληθεί στους εναγόμενους χρηματική ποινή και/ή ποινή φυλάκισης εφόσον μια τέτοια θεραπεία εκφεύγει της δικαιοδοσίας και εξουσίας του παρόντος αστικού Δικαστηρίου. Με την ένσταση της η ενάγουσα προβάλλει δύο λόγους για τους οποίους θεωρεί ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Υποστηρίζει η ενάγουσα αφ' ενός ότι είναι απολύτως θεμιτό και επιτρεπτό να διευρυνθούν οι αξιώσεις του κλητηρίου μέσω της Ε/Α και αφ' ετέρου ότι εφόσον τα αγώγιμα δικαιώματα της πηγάζουν από τεκμήρια που δημιουργούνται κατ' εφαρμογή νομοθετικών προνοιών, οτιδήποτε έπρεπε να δικογραφηθεί ώστε να καταδειχθεί το αγώγιμο δικαίωμα που προκύπτει εναντίον της εναγομένης 3, αυτό έχει δεόντως δικογραφηθεί. Η ακρόαση της αίτησης ολοκληρώθηκε με την μεν πλευρά της εναγόμενης 3 να υιοθετεί γραπτή αγόρευση στην οποία αναπτύσσονται οι αρχές που διέπουν τις πρόνοιες των Δ.19 Θ.26 και Δ.27 Θ.3 και τη δε πλευρά της ενάγουσας να περιορίζεται στο να υιοθετήσει το περιεχόμενο της ένστασης της. Εξέτασα με προσοχή τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου. Σημειώνω τα εξής: Η νομολογία που διέπει τη διαγραφή δικογράφου ή μέρος αυτού στη βάση τόσο της Δ.19 Θ26 ως μη αναγκαίο ή σκανδαλώδες ή που θα τείνει να προκαταβάλει, περιπλέξει ή καθυστερήσει την όλη εκδίκαση της αγωγής, όσο και στη βάση της Δ.27 Θ3 για παρόμοιους λόγους είναι γνωστή και δεν θα την επαναλάβω. Υπενθυμίζω απλά ότι η μεν Δ.19 Θ26 περιορίζει τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου σε διαγραφή μέρους του δικογράφου, ενώ η Δ.27 Θ3 παρέχει ευχέρεια στο Δικαστήριο για διαγραφή όλου του δικογράφου (βλ. σχετικά ΝΙΚΟΣ ΣΙΑΚΟΛΑΣ ν FEDERAL BANK OF LEBANON (SAL)
(1998)1 ΑΑΔ 1338). Ως προς την εμβέλεια και σκοπό της Δ.19.Θ.26, παραθέτω αυτούσιο το απόσπασμα από την απόφαση BUNKERNET LTD ν. PNO SHIPMANAGEMENT LTD κ.α., Αγωγή Ναυτοδικείου Αρ.: 9/2013, 20/11/2017 όπου η Παναγή Δ., συνόψισε τις σχετικές νομολογιακές αρχές: «.η δικονομική διάταξη O.19, r.27 των Αγγλικών Θεσμών,.. αντιστοιχεί στη Δ.19, θ.26 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών. Η εν λόγω δικονομική διάταξη προνοεί για τη διαγραφή ή τροποποίηση ισχυρισμών που δεν χρειάζονται ή που είναι κακόβουλοι ή πεισματικοί (frivolous or vexatious) ή που τείνουν να επηρεάσουν δυσμενώς ή να εμβάλουν σε αμηχανία (prejudice or embarrass) τον αντίδικο ή να καθυστερήσουν την δίκαιη εκδίκαση της υπόθεσης. Όπως επεξηγείται στο Annual Practice 1958 (βλ. σελ. 477) πρόκειται για γενική διάταξη, σκοπός της οποίας είναι η συμμόρφωση των διαδίκων με τους κανόνες σύνταξης δικογράφων. Η εξουσία του Δικαστηρίου είναι διακριτικής μορφής,η οποία ασκείται με πολλή φειδώ και μόνο σε εξαιρετικά κατάδηλες υποθέσεις. Στη Vector Onega A.G. ν. Πλοίου M/V Girvas κ.ά. (Αρ. 1)
(2000)1 Α.Α.Δ. 16, λέχθηκε ότι: (σελ.23): «Ακόμη και στις περιπτώσεις που οι συνθήκες υπαγορεύουν στένεμα της εξουσίας για να ασκηθεί κατά συγκεκριμένο τρόπο, όπως όταν επιζητείται διαγραφή υλικού από δικόγραφο λόγω δεδικασμένου, η εξουσία αυτή δε χάνει ολότελα το διακριτικό της χαρακτήρα.» Παρόλο που το διάταγμα για διαγραφή μπορεί να εκδοθεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας, εντούτοις η σχετική αίτηση θα πρέπει πάντοτε να υποβάλλεται έγκαιρα και ως κανόνας πριν το κλείσιμο των δικογράφων. Σε περίπτωση καθυστέρησης στην υποβολή της αίτησης, το Δικαστήριο, κατά την κρίση του, μπορεί να μην ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ της έγκρισης της αίτησης (βλ. Cross v. Howe, 62 L. J. Ch. 342 και το Αnnual Practice 1958 (ανωτέρω)). Οι καθιερωμένες από τη νομολογία αρχές επαναδιατυπώθηκαν πρόσφατα στην υπόθεση Esquire Holding Ltd v Tsentas Developers κ.ά, Πολιτική Έφεση Αρ. Ε191/2015, ημερομηνίας 23.3.2016: «Με βάση τη σχετική νομολογία κάθε αίτημα για διαγραφή δικογράφου είναι εξαιρετικό μέτρο και μέρη από τη δικογραφία μπορούν να διαγραφούν όταν τείνουν να επηρεάσουν δυσμενώς, να προκαλέσουν αμηχανία, ή να καθυστερήσουν τη δίκαιη δίκη της αγωγής. Όπως έχει τεθεί από παλαιά (βλ Annual Practice 1958, σελ.477 κ.ε.) απλή πολυλογία δεν προκαλεί αμηχανία. Το Δικαστήριο δεν υποδεικνύει στα μέρη πώς θα διαμορφώσουν την υπόθεση τους εφόσον αυτά δεν παραβαίνουν τους Κανόνες. Ακόμη και αν ένα δικόγραφο περιέχει αχρείαστα ζητήματα τούτο δεν είναι αρκετό για να οδηγήσει το Δικαστήριο στη διαγραφή του εφόσον δεν προκαλείται ζημιά στον αντίδικο. Η τελευταία αυτή φράση αποτελεί το ουσιώδες στοιχείο ως προς την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου αλλά και ως προς τη συναφή αιτιολογία που πρέπει να δίδεται για τη διαγραφή. Όπως εύστοχα έχει παρατηρηθεί παλαιότερα «though the language of Order 19 Rule 26 is wide, its operation is limited". (βλ. Lavar Shipping Co. Ltd & Another v. Souras Bros Ltd & Another
(1972)4 J.S.C. σελ. 416).»» Ως προς το σκοπό και εμβέλεια της Δ.27 Θ3, μια εξαιρετική και δραστική δικαιοδοσία η οποία πρέπει να ασκείται με φειδώ και μόνο σε προφανείς και ξεκάθαρες περιπτώσεις (βλ. Σάουρου κ.ά. ν. Φιλίππου
(2012)1Γ Α.Α.Δ. 2141), η εν λόγω διάταξη δεν ενεργοποιείται μόνο στη βάση ότι ισχυρισμός περιεχόμενος στο δικόγραφο είναι αχρείαστος ή αναληθής, εφόσον αυτός δεν προκαλεί αμηχανία στο διάδικο (βλ. σχ. WILLIAMS AND GLYNS BANK ν. SHIP MARIA
(1984)1 CLR 821). Το απόσπασμα που παρατίθεται στην Bunkernet ανωτέρω από την απόφαση ESQUIRE HOLDING LTD ν. ΤSENTAS DEVELOPERS LTD κ.α., Πoλιτική ΄Εφεση αρ. E191/2015, 23/3/2016 όπου εξετάστηκε η υπό κρίση διάταξη, δεν χρίζει θεωρώ περαιτέρω σχολιασμού. Υπενθυμίζω τέλος ότι ως είναι νομολογημένο, η βάση επί της οποίας εδράζεται μία αγωγή είναι αυτή που διατυπώνεται στο κλητήριο ένταλμα, δηλαδή στο prayer, όπου «.ό,τι εκεί εκτίθεται υπό μορφή πυρήνα, μπορεί στην έκθεση απαίτησης να προσλάβει.επεκτάσεις οι οποίες να αναλύονται σε διάφορες αιτίες αγωγής με ρητή μάλιστα εξειδίκευσή τους. Ωστόσο, η επέκταση δεν μπορούσε να περιλαμβάνει νέα αιτία αγωγής, δηλαδή αιτία η οποία δεν απέρρεε από ό,τι είχε διατυπωθεί ως πυρήνας της γενικής οπισθογράφησης και δεν επιτρέπεται επέκταση της βάσης της αγωγής, όπως διατυπώθηκε, με την προσθήκη νέας αιτίας αγωγής...διευκρινίζεται ότι όπου στη γενική οπισθογράφηση αναφέρεται συγκεκριμένη αιτία αγωγής, είναι δυνατό με την έκθεση απαίτησης να γίνει επέκταση και σε άλλη ίσως στενότερη αιτία αγωγής, δεδομένου πάντοτε ότι προκύπτει από τον πυρήνα που εκτίθεται στη γενική οπισθογράφηση: βλ. Brickfield Properties Ltd., v. Newton [1971] 1 W.L.R. 862 στη σελ. 870...» (βλ. Vasilico Cement Works Limited and Others ν. World Tide Shipping Corporation and Others
(1996)1 ΑΑΔ 389). Με γνώμονα τις πιο πάνω αρχές παρατηρώ τα εξής σε σχέση με την υπό κρίση περίπτωση. Από τις αξιώσεις που προβάλλονται στο κλητήριο ένταλμα της παρούσας αγωγής και οι οποίες παρέμειναν αναλλοίωτες παρ' όλες τις τροποποιήσεις που έγιναν στο κλητήριο, φαίνεται ξεκάθαρα και είναι άλλωστε αδιαμφισβήτητο, ότι ο βασικός τουλάχιστο «πυρήνας» της αγωγής εναντίον όλων των εναγομένων, είναι η κατ' ισχυρισμό παραβίαση των πνευματικών δικαιωμάτων της ενάγουσας από τη μετάδοση της τηλεοπτικής σειράς «Αστέρια στην Άμμο» και κατά κάποιο τρόπο ο «πυρήνας» αυτός εξειδικεύεται από τις αξιώσεις που αφορούν σε απαγόρευση «χρησιμοποίησης του ονόματος και/ή της φήμης της ενάγουσας ως συμμετέχοντα στην παραγωγή της σειράς.» και σε κατάσχεση «του πρωτότυπου τραγουδιού από την κατοχή οποιουδήποτε των εναγομένων που δόθηκε στον εναγόμενο αρ.1 κατά τα αρχικά στάδια της συνεργασίας τους.». Στην Ε/Α αναφέρεται αφ' ενός ότι η ενάγουσα δημιούργησε και παρέδωσε στους εναγόμενους 1 και 2 διάφορα τραγούδια για να χρησιμοποιηθούν κατά τη μετάδοση της σειράς «Αστέρια στην Άμμο» και αφ' ετέρου ότι κατά την μετάδοση της σειράς στην Κύπρο και στην Ελλάδα από την εναγόμενη 3 κατόπιν συμφωνίας που η τελευταία έκαμε με τον εναγόμενο 1 ως δημιουργό και/ή παραγωγό της σειράς, διαπίστωσε ότι χρησιμοποιείται, το όνομα της ως συμμετέχοντα και/ή παραγωγού και/ή καλλιτέχνη και/ή ηθοποιού της σειράς, χωρίς όμως αυτή, η ενάγουσα δηλαδή, να έχει λάβει ή να λαμβάνει οποιαδήποτε σχετική αμοιβή. Από απλή αντιπαραβολή λοιπόν του κλητηρίου και της Ε/Α, διαπιστώνεται αφ' ενός ότι ο βασικός «πυρήνας» που η ενάγουσα έχει σκιαγραφήσει μέσω του κλητηρίου εντάλματος της, ήτοι κατ' ισχυρισμό παραβίαση των πνευματικών της δικαιωμάτων, συνάδει με τους ισχυρισμούς που προβάλλονται στην Ε/Α και αφ' ετέρου ότι αποκαλύπτεται αγώγιμο δικαίωμα εναντίον της εναγόμενης 3, αφού η εν λόγω εναγόμενη ενάγεται ως ο τηλεοπτικός σταθμός που κατά την ενάγουσα παραβιάζει τα πνευματικά της δικαιώματα διότι μεταδίδει, στα πλαίσια της επιχειρηματικής του δραστηριότητας, μια τηλεοπτική σειρά όπου χρησιμοποιείται το όνομα της ενάγουσας χωρίς όμως να έχει εξασφαλίσει από την τελευταία, ως η νομοθεσία επιβάλλει, τα σχετικά πνευματικά δικαιώματα και χωρίς να έχει αποζημιώσει την ενάγουσα με οποιοδήποτε τρόπο. Πρόσθετα τούτου, σύμφωνα με τα αρ.13 - 13Γ του περί του Δικαιώματος Πνευματικής Ιδιοκτησίας και Συγγενικών Δικαιωμάτων Νόμος του 1976, Ν.59/1976η οποία είναι μεταξύ άλλων η νομοθεσία την οποία η ενάγουσα εμμέσως πλην σαφώς επικαλείται, σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής η τελευταία θα δικαιούται εναντίον κάθε εναγόμενου «παραβάτη», αναλόγως βέβαια και του βαθμού της παραβίασης, τόσο γενικές και ειδικές αποζημιώσεις (παρ. 10Β και 10Γ Ε/Α) όσο και διατάγματα όμοιας ή παρόμοιας φύσης με αυτά που αξιώνονται στις παραγράφους 10Ε, 10Ζ, 10Η και 10Θ της Ε/Α. Ως προς αυτή τη πτυχή της αγωγής επομένως, δε θεωρώ ότι δικαιολογείται οποιαδήποτε διαγραφή. Των πιο πάνω λεχθέντων όμως, θα συμφωνήσω με την πλευρά της εναγόμενης 3 ότι η αξίωση της ενάγουσας υπό στοιχείο Δ στο κλητήριο και 10ΣΤ στην Ε/Α για επιβολή χρηματικής ποινής και/ή φυλάκισης στους εναγόμενους εκφεύγει των ορίων της εξουσίας που έχει το παρόν Δικαστήριο κατά την εκδίκαση της ουσίας της παρούσας αγωγής. Αυτό γιατί η συγκεκριμένη αξίωση, η οποία προφανώς συνιστά αντιγραφή των προνοιών του αρ. 13Γ
(1)του Ν. 59/1976[1], δεν συνιστά θεραπεία που δύναται να αποδοθεί από το πολιτικό Δικαστήριο κατά την εκδίκαση της ουσίας της αγωγής, αλλά εξουσία η οποία, αν εμπίπτει στις εξουσίες του πολιτικού Δικαστηρίου, αφορά αποκλειστικά στον τρόπο με τον οποίο το Δικαστήριο δύναται, μετά την έκδοση τελικής απόφασης και στα πλαίσια χωριστής διαδικασίας, να αντιμετωπίσει κάποιο εναγόμενο για ενδεχόμενη παρακοή ενός απαγορευτικού διατάγματος που εκδόθηκε ως τελική θεραπεία στην αγωγή. Με άλλα λόγια, το παρόν αστικό Δικαστήριο δεν έχει την εξουσία να αποδώσει τη συγκεκριμένη αξίωση ως τελική θεραπεία στην αγωγή, αφού απαραίτητες προϋποθέσεις για την άσκηση της εν λόγω εξουσίας, αν αυτή όντως παρέχεται στο αστικό Δικαστήριο, είναι όπως διαπιστωθεί πρώτα κατόπιν ακρόασης της ουσίας της αγωγής προσβολή δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας, να εκδοθεί σχετικό απαγορευτικό διάταγμα, κάποιος να το παρακούσει και ακολούθως να ενεργοποιηθεί η ανάλογη διαδικασία για την παρακοή αυτή. Στο βαθμό επομένως που η παρούσα αίτηση αφορά στη διαγραφή της συγκεκριμένης αξίωσης, αυτή θεωρώ δύναται να επιτύχει. Κλείνοντας την ενότητα αυτή θεωρώ σκόπιμο να αναφέρω ότι όσον αφορά την χωριστή αξίωση της ενάγουσας για αποζημιώσεις για «ηθική βλάβη» (παρ. Β κλητηρίου και παρ.10Δ Ε/Α), αν και δεν ζητείται η διαγραφή της εν λόγω αξίωσης θα πρέπει να προβληματίσει την πλευρά της ενάγουσας κατά πόσο η συγκεκριμένη αξίωση στην πραγματικότητα εντάσσεται κάτω από την γενικότερη αξίωση για γενικές αποζημιώσεις για παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων ή αν θα προωθηθεί ως χωριστή και ανεξάρτητη αξίωση για την οποία η κυπριακή έννομη τάξη έχει τονίσει ότι επιδικάζεται μόνο όταν «.η προκληθείσα στρεσσογόνος και αγωνιώδης κατάσταση είναι εξαιρετικής σοβαρότητας.» (βλ. μεταξύ άλλων Γιάλλουρος Tάκης ν. Ευγένιου Nικολάου
(2001)1 ΑΑΔ 558 και ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ν. ΒΑΣΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, ΩΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΑΠΟΒΙΩΣΑΝΤΑ ΧΡΙΣΤΟΦΗ Β. ΠΠΑΣΙΑ κ.α., ECLI:CY:AD:2015:A376, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 381/2010, 26/5/2015). Εφόσον όμως το θέμα δεν θίγεται στα πλαίσια της παρούσας αίτησης, αυτό δεν θα με απασχολήσει περαιτέρω. Στρέφομαι τώρα στην άλλη πτυχή της αίτησης, ήτοι αυτή που αφορά στην κατ' ισχυρισμό ανεπίτρεπτη διεύρυνση της αγωγής με την προσθήκη χωριστής αξίωσης που αφορά σε αποζημιώσεις για παράβαση προφορικής συμφωνίας, ήτοι την υπό στοιχείο 10Α αξίωση στην Ε/Α, καθώς και των ισχυρισμών επί των οποίων αυτή εδράζεται, ήτοι των ισχυρισμών των παραγράφων 5, 6, 7 και 8 της Ε/Α. Είναι κοινώς αποδεκτό ότι η συγκεκριμένη αξίωση δεν περιλαμβάνεται στο κλητήριο ένταλμα αλλά προστέθηκε στις αξιώσεις της ενάγουσας στην Ε/Α καθώς επίσης και ότι η εν λόγω αξίωση προβάλλεται εναντίον όλων των εναγομένων. Δεν θεωρώ όμως ότι πρόκειται για ανεπίτρεπτη διεύρυνση της αγωγής ή για αξίωση και ισχυρισμούς που θα πρέπει να διαγραφούν για οποιοδήποτε λόγο. Εξηγώ. Όπως επισημαίνει και η εναγόμενη 3, απλή ανάγνωση των ισχυρισμών επί των οποίων η συγκεκριμένη αξίωση υπό στοιχείο 10Α της Ε/Α εδράζεται, ήτοι των ισχυρισμών των παραγράφων 5, 6, 7 και 8 της Ε/Α, καταδεικνύει ξεκάθαρα ότι οι εν λόγω ισχυρισμοί αφορούν και περιστρέφονται αποκλειστικά γύρω από τους εναγομένους 1 και 2, αφού είναι αποκλειστικά με αυτούς τους εναγόμενους που η ενάγουσα ισχυρίζεται ότι είχε συνάψει την προφορική συμφωνία για την παράβαση της οποίας αξιώνει τώρα αποζημιώσεις. Ανεξαρτήτως λοιπόν του τρόπου με τον οποίο έχει συνταχθεί η συγκεκριμένη αξίωση, είναι φανερό ότι αυτή δεν στρέφεται εναντίον της εναγόμενης 3 ώστε να προκαλεί στην τελευταία αμηχανία κατά την προετοιμασία της υπεράσπισης της, αλλά μόνο εναντίον των εναγομένων 1 και 2 στρέφεται, οι οποίοι είναι και οι μόνοι διάδικοι που θα επηρεαστούν σε περίπτωση επιτυχίας των συγκεκριμένων ισχυρισμών της ενάγουσας. Δεν είναι συνεπώς από την εναγόμενη 3 που αναμένεται να υπερασπιστεί τη συγκεκριμένη αξίωση και τους ισχυρισμούς που την υποστηρίζουν αλλά από τους εναγόμενους 1 και 2, οι οποίοι, με την κοινή υπεράσπιση που καταχώρησαν έδειξαν ότι όχι μόνο δεν είχαν οποιοδήποτε πρόβλημα στον τρόπο με τον οποίο προβλήθηκε η συγκεκριμένη αξίωση εναντίον τους αλλά και ότι σε κάποιο βαθμό, οι ισχυρισμοί επί των οποίων η εν λόγω αξίωση εδράζεται, είναι παραδεκτοί. Πρόσθετα όμως των πιο πάνω, επισημαίνω ότι δεν έχω παραγνωρίσει ότι «.παρόλον που η συμπερίληψη δεν προσεβλήθη από την άλλη πλευρά, το δικαστήριο διατηρούσε τη δυνατότητα αυτεπαγγέλτως να αντιμετωπίσει το πρόβλημα με τον τρόπο που έπραξε (διαγράφοντας την αξίωση)» (βλ. Vasilico ανωτέρω). Προσεκτική όμως ανάγνωση του συνόλου των αξιώσεων του κλητηρίου εντάλματος φανερώνει ότι η συγκεκριμένη αξίωση και οι επίμαχοι ισχυρισμοί που την περιβάλλουν δεν είναι εντελώς ασύνδετοι με το κλητήριο ένταλμα. Αυτό γιατί στην υπό στοιχείο Ε αξίωση του κλητηρίου, γίνεται αναφορά στην ύπαρξη κάποιας επαγγελματικής συνεννόησης μεταξύ ενάγουσας και εναγόμενου 1, στα πλαίσια της οποίας συνεννόησης η πρώτη ετοίμασε και έδωσε στον δεύτερο κάποιο τραγούδι που σχετίζεται με τη συγκεκριμένη σειρά που μεταδίδει η εναγόμενη 3 - «.κατάσχεσης του πρωτότυπου τραγουδιού από την κατοχή οποιουδήποτε των εναγομένων που δόθηκε στον εναγόμενο αρ.1 κατά τα αρχικά στάδια της συνεργασίας τους.». Έστω λοιπόν και αν δικογραφικά, η συγκεκριμένη αξίωση δεν έχει συνταχθεί με τον καλύτερο τρόπο, εντούτοις δεν δικαιολογείται η διαγραφή της για τους λόγους που προβάλλει η εναγόμενη 3 (βλ. κατ' αναλογία Marketventures Ltd ν. Ουράνιου Δικωμίτη,
(2009)1 Α.Α.Δ. 383 και C. Malathouras & Sons Ltd. v. Λαϊκής Ασφαλιστικής Εταιρείας Λτδ.
(2004)1(Β) Α.Α.Δ. 1233). Στη βάση όλων των πιο πάνω συνεπώς, η αίτηση επιτυγχάνει μερικώς και εκδίδεται διάταγμα διαγραφής μόνο της υπό στοιχείο Δ αξίωσης του αιτητικού του γενικά οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος και της υπό στοιχείο 10ΣΤ αξίωσης του αιτητικού της Ε/Α. Αν και είθισται όταν διατάσσεται η διαγραφή μέρους ενός δικογράφου να δίνονται οδηγίες για καταχώρηση τροποποιημένων δικογράφων, εντούτοις, λαμβανομένου υπόψη του ότι η φύση της διαγραφής που έχει διαταχθεί να γίνει στην παρούσα περίπτωση δεν επηρεάζει την ουσία της αγωγής και του ότι οι μεν εναγόμενοι 1 και 2 έχουν ήδη καταχωρήσει την υπεράσπιση τους η οποία δεν επηρεάζεται από τη διαγραφή ενώ η δε εναγόμενη 3 δεν έχει ακόμη καταχωρήσει υπεράσπιση, κρίνω ότι δεν χρειάζεται να δοθούν τέτοιες οδηγίες, αφού απλά θα καθυστερούσαν αχρείαστα την υπόθεση και θα συνέβαλαν στην αύξηση των εξόδων. Ως εκ τούτου η διαταχθείσα διαγραφή θα σημειωθεί από το Δικαστήριο επί του κλητηρίου και της Ε/Α και οι επίμαχες αξιώσεις δεν θα λαμβάνονται πλέον υπόψη. Όσον αφορά τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας, εφόσον η αίτηση έχει επιτύχει μερικώς, αυτά επιδικάζονται υπέρ της εναγομένης 3 και εναντίον της ενάγουσας όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, μειωμένα όμως κατά το ήμισυ. Θα είναι δε πληρωτέα στο τέλος. Το μόνο θέμα που παραμένει να εκκρεμεί είναι η καταχώρηση υπεράσπισης από πλευράς εναγομένης 3. Με την παρούσα αίτηση η τελευταία έχει ζητήσει και όπως της δοθεί παράταση χρόνου για να καταχωρήσει την υπεράσπιση της σε περίπτωση που θα καλείτο να το πράξει μετά την απόφαση του Δικαστηρίου. Εφόσον στο αίτημα αυτό δεν υπάρχει ένσταση από πλευράς ενάγουσας, δίδεται στην εναγόμενη 3 παράταση 30 ημερών από σήμερα για να καταχωρήσει την υπεράσπιση της. Στη συνέχεια να ακολουθηθούν οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας. (Υπ.).......... Λ. Πασχαλίδης, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] 13Γ
(1)Το Δικαστήριο το οποίο διαπιστώνει προσβολή δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας δύναται να διατάξει τον παραβάτη να μην επαναλάβει την εν λόγω προσβολή στο μέλλον. Σε περίπτωση μη συμμόρφωσης προς την απαγόρευση αυτή το Δικαστήριο δύναται να επιβάλει για διασφάλιση της συμμόρφωσης, χρηματική ποινή η οποία δεν υπερβαίνει τις τριάντα πέντε χιλιάδες λίρες (£35,000) ή ποινή φυλάκισης η οποία δεν υπερβαίνει τα τρία
(3)έτη ή και τις δύο αυτές ποινές.
(2)Το Δικαστήριο δύναται κατόπιν αίτησης του προσφεύγοντος και με δαπάνη του παραβάτη να διατάξει την πλήρη ή μερική δημοσίευση της απόφασης ή οποιοδήποτε άλλο μέτρο κρίνει εύλογο για τη διάδοση των σχετικών με την απόφασή του πληροφοριών. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο