ΜΑΤΣΗΣ ν. ΚΟΤΣΩΝΗΣ κ.α., Αρ. Αγωγής: 3554/18, 30/12/2020

(1), 5 και 9, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 άρθρα 31, 32 και 42, στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.48 Θ.Θ1-4, 7, 8 και 9, Δ.64 και στις συμφυείς εξουσίες και/ή πρακτική του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η Αίτηση φαίνονται στην ένορκη δήλωση του Ιωάννη Χρ. Μάτση, Ενάγοντα-Αιτητή, η οποία επισυνάπτεται στην Αίτηση. Λέγει μεταξύ άλλων, ο ενόρκως δηλών: Μαζί με τον Εναγόμενο 1 διεξήγαγε διαχρονικά από παλιά διάφορες συνεταιρικές εργασίες, είτε προσωπικά είτε μέσω κοινών ιδιωτικών τους εταιρειών και/ή άλλως πως που, μεταξύ άλλων, αυτές περιλάμβαναν και περιλαμβάνουν επενδύσεις σε αγορά ακίνητης ιδιοκτησίας. Η Εναγόμενη 2 αποτελεί εταιρεία περιορισμένης ευθύνης με έδρα της τη Λευκωσία και είναι αποκλειστικών συμφερόντων και/ή ιδιοκτησίας του Εναγόμενου 1 και της οικογένειας του από ιδρύσεώς της. Στα πλαίσια των πιο πάνω φιλικών του σχέσεων αλλά και ευρύτερων σχέσεων συνεργασίας με τον Εναγόμενο 1, προχώρησαν στη συνεταιρική αγορά της πιο κάτω περιγραφόμενης ακίνητης περιουσίας. Περί το Δεκέμβριο του έτους 1975, συμφώνησε προφορικά με τον Εναγόμενο 1 όπως από κοινού και/ή συνεταιρικά προχωρήσουν σε αγορά εξ ημισείας του ¼ (ενός τετάρτου) εξ αδιαιρέτου μεριδίου τεμαχίου γης με τότε στοιχεία αρ. Εγγραφής XXXXX, Φύλλο/Σχέδιο 30/14.Ε.1, Τμήμα L

(11), Αρ. Τεμαχίου XXXXX που βρίσκεται στην Ενορία Αποστόλου Βαρνάβα και Αγίου Μακαρίου στο Στρόβολο, Λευκωσία, από τον XXXXX Προκοπίου Χριστοφή για το συνολικό ποσό των Λ.Κ.5.000,00 (δηλ. για το ισόποσο σε ευρώ €8.543,00). Τα εναπομείναντα 3/4 εξ αδιαιρέτου μερίδια στο ακίνητο κατέχοντο, τότε, αντίστοιχα, από τους XXXXX Προκοπίου (1/4 μερίδιο), XXXXX Προκοπίου (1/4 μερίδιο) και XXXXX Προκοπίου (1/4 μερίδιο) έκαστος. Η πιο πάνω προφορική συμφωνία, διευθέτηση και συνεννόησή του με τον Εναγόμενο 1 περιλάμβανε τους εξής ουσιαστικούς όρους:

1. i)Ο Εναγόμενος 1 θα υπέγραφε σχετικό πωλητήριο έγγραφο με τον πωλητή για αγορά του ακινήτου.
2. ii)Το πιο πάνω τίμημα αγοράς θα καταβάλλετο στον πωλητή εξίσου, δηλαδή προσωπικά από αυτόν και τον Εναγόμενο 1 ή από άλλες ιδιωτικές τους εταιρείες ξεχωριστά ή από τις κοινές τους εταιρείες αντίστοιχα, μέχρι εξοφλήσεως. iii) Το 1/4 εξ αδιαιρέτου μερίδιο στο ακίνητο θα εγγραφόταν και μεταβιβαζόταν δυνάμει της εν λόγω αγοράς επ' ονόματι του Εναγόμενου 1 και το εξ ημισείας μερίδιο, που αναλογούσε σε αυτόν, θα εγγραφόταν μεν στον Εναγόμενο 1 ή σε εταιρεία του υπό τη μορφή εμπιστεύματος, αλλά αυτό θα γινόταν προς όφελος και/ή για λογαριασμό του και θα διετίθετο σε πρώτη ζήτηση ή κατ' επιλογή του.
3. iv)Η εξασφάλιση πληρωμής στον πωλητή του υπολοίπου ποσού αγοράς, συμφωνήθηκε όπως υποθηκεύσει άλλο τεμάχιο γης ιδιοκτησίας δικής του ή τεμαχίου ιδιοκτησίας δικής του εταιρείας μέχρι εξοφλήσεως. Την 12/12/1975 υπογράφηκε μεταξύ του Εναγόμενου 1 και του πωλητή σχετικό Πωλητήριο Έγγραφο για αγορά του ακινήτου στο ποσό των Λ.Κ.5.000,00 (δηλ. για το ισόποσο σε €8.543,00) με τους εξής ρητούς όρους:
4. i)Κατά την υπογραφή του Πωλητηρίου Εγγράφου να καταβληθεί το ποσό των Λ.Κ.100,00 ως προκαταβολή και ακολούθως το ποσό των Λ.Κ.1.400,00 να καταβληθεί κατά το χρόνο μεταβίβασης του ακινήτου επ' ονόματι του Εναγόμενου 1.
5. ii)Μετά την εκτέλεση της μεταβίβασης του ακινήτου και προς εξασφάλιση πληρωμής του υπολοίπου των Λ.Κ.3.500,00, θα εγγράφετο υποθήκη προς όφελος του πωλητή και με τόκο 7% μέχρι εξοφλήσεως. iii) Η μεταβίβαση του ακινήτου ορίστηκε να πραγματοποιηθεί εντός τριών μηνών από την υπογραφή του Πωλητηρίου Εγγράφου. Την 31/12/1975 κατέβαλε το ποσό των Λ.Κ.100,00 ως προκαταβολή για την αγορά του ακινήτου. Περί τις αρχές του έτους 1976 και κατόπιν διαδικασίας διαχωρισμού και διανομής του πωλούμενου ακινήτου που διενεργήθηκε στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λευκωσίας από τους τότε εξ αδιαιρέτου συνιδιοκτήτες, το πωλούμενο ακίνητο διαχωρίστηκε σε δύο

(2)άλλα τεμάχια με αριθμούς 246 (με αρ. Εγγραφής XXXXX) και 247 (με αρ. Εγγραφής XXXXX) αντίστοιχα. Στα πλαίσια συμφωνίας των εν λόγω τότε συνιδιοκτητών το μεν τεμάχιο με αριθμό 246 μεταβιβάστηκε το όλο μερίδιο στον Κώστα Προκοπίου και το δε τεμάχιο με αριθμό 247 μεταβιβάστηκε επ' ονόματι των υπολοίπων τριών συνιδιοκτητών από 1/3 εξ αδιαιρέτου μερίδιο έκαστος, ήτοι τον πωλητή, τον Κυριάκο Προκοπίου και τον Ιάκωβο Προκοπίου αντίστοιχα. Περί το Σεπτέμβριο του 1976, ο πωλητής με τη Δήλωση Μεταβίβασης με αριθμό Π5749/1976 μεταβίβασε δυνάμει πώλησης επ' ονόματι της Εναγόμενης 2 το 1/3 εξ αδιαιρέτου μερίδιό του στο ανωτέρω τεμάχιο με αριθμό 247 και κατά τον ίδιο χρόνο περίπου κατέθεσε τη Σύμβαση και Δήλωση Υποθήκης με στοιχεία XXXXX/1976 στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λευκωσίας προς όφελος του πωλητή ως επιβάρυνση επί του ακινήτου με στοιχεία Αρ. Εγγραφής XXXXX, Φύλλο/Σχέδιο ΧΧΧ/30.Ε.2, τεμάχιο XXXXX που βρίσκεται στα Λατσιά, Λευκωσία, ιδιοκτησίας κατά τον επίδικο χρόνο της εταιρείας Sunnyland Developments Limited με αρ. Εγγραφής ΗΕ2678, εταιρεία που αποτελούσε κατά τον επίδικο χρόνο εταιρεία ιδιοκτησίας του και/ή δικών του συμφερόντων. Το χρέος δε που κάλυπτε η υποθήκη προς όφελος του πωλητή ήταν για το ποσό των Λ.Κ.3.000,00 που θα έπρεπε να καταβληθεί μέχρι την 21/03/1977, πλέον επιβάρυνση τόκου 6% από τις 22/09/1976. Η μεταβίβαση του ανωτέρω 1/3 εξ αδιαιρέτου μεριδίου στο τεμάχιο με αριθμό 247 στο όνομα της Εναγόμενης 2 έγινε με τη συγκατάθεση και αποδοχή του στη βάση των όσων αναφέρει πιο πάνω και προς τούτο συμφώνησε με τον Εναγόμενο 1 όπως το εν λόγω τεμάχιο μεταβιβαστεί στην Εναγόμενη 2 και το αναλογούν ½ μερίδιο που δικαιούτο από το 1/3 εξ αδιαιρέτου μερίδιο που αγοράστηκε (δηλ. το αναλογούν 1/6 εξ αδιαιρέτου μερίδιο του) να συνεχίσει να κατέχεται για λογαριασμό και/ή προς όφελός του από την Εναγόμενη 2 υπό τη μορφή εμπιστεύματος. Το ενυπόθηκο χρέος, που αποτελούσε για τον πωλητή την εξασφάλιση καταβολής του υπολοίπου του τιμήματος αγοράς, δεν εξοφλήθηκε και ως εκ τούτου καταχωρήθηκε από τον πωλητή ως Ενάγοντα και εναντίον της εταιρείας του Sunnyland ως Εναγόμενη η Αγωγή με αριθμό 5718/77 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας με αξίωση την έκδοση απόφασης για το ποσό του ενυπόθηκου χρέους και περαιτέρω διάταγμα εκποίησης του ενυπόθηκου ακινήτου. Ως αποτέλεσμα εκδόθηκε εκ συμφώνου απόφαση στην Αγωγή XXXXX/77 με την οποία υπήρξε διευθέτηση πληρωμής του ενυπόθηκου χρέους με δόσεις. Ως αποτέλεσμα των πιο πάνω, το ενυπόθηκο χρέος καταβλήθηκε διά δόσεων κατά διάφορα χρονικά διαστήματα πριν και/ή ειδικότερα μετά την καταχώρηση της Αγωγής XXXXX/77, τόσο από αυτόν και τον Εναγόμενο 1 αντίστοιχα όσο και από την εταιρεία Sunnyland και επιπλέον τις, κοινής ιδιοκτησίας, εταιρείες Μ. & Κ. Development «Δ.156» Ltd και Matsis & Kotsonis Drilling Company Limited. Ως προς τούτο το ενυπόθηκο χρέος εξοφλήθηκε πλήρως στις 14/10/1980 με την ταυτόχρονη κατάθεση του νενομισμένου εντύπου και/ή εγγράφου εξάλειψης της Υποθήκης στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λευκωσίας υπογεγραμμένου υπό του πωλητή. Σε μεταγενέστερο χρόνο από τα πιο πάνω και κατόπιν διενέργειας απαλλοτρίωσης από την Κυπριακή Δημοκρατία του ανωτέρω τεμαχίου με αριθμό 247, η εγγραφή XXXXX (τεμάχιο 247) μεταφέρθηκε στις εγγραφές XXXXX (αρ. τεμαχίου 426), XXXXX (αρ. τεμαχίου 427), XXXXX (αρ. τεμαχίου 428) XXXXX (αρ. τεμαχίου 429) αντίστοιχα. Οι εγγραφές XXXXX (αρ. τεμαχίου 428) και XXXXX (αρ. τεμαχίου 429) έχουν εγγραφεί και/ή μεταβιβαστεί δυνάμει απαλλοτρίωσης στο όνομα της Κυπριακής Δημοκρατίας (περιλαμβάνουν τις προστατευτικές λωρίδες του αυτοκινητόδρομου Λευκωσίας - Λεμεσού) και προς τούτο όλοι οι συνιδιοκτήτες, συμπεριλαμβανομένου της Εναγόμενης 2, έχουν αποζημιωθεί αναλογικά με τα εξ αδιαιρέτου μερίδια τους. Οι δε εγγραφές XXXXX (αρ. τεμαχίου 426) και XXXXX (αρ. τεμαχίου 427) που βρίσκονται στην Ενορία Αποστόλου Βαρνάβα και Αγίου Μακαρίου στο Στρόβολο, Λευκωσία, εγγράφηκαν και μεταβιβάστηκαν στο όνομα της Εναγόμενης 2, όπως και των υπολοίπων τότε συνιδιοκτητών, τα πιο κάτω εξ αδιαιρέτου μερίδια ως ακολούθως:

1. i)Για την Εγγραφή XXXXX, Τεμάχιο αριθμός 426, με εμβαδόν τετραγωνικά μέτρα 17.894 και με εκτιμημένη αξία του όλου από το Κτηματολόγιο με τιμές 2013 να ανέρχεται στο ποσό των €5.815.600,00, εγγράφηκαν στο όνομα της Εναγόμενης 2 τα 3/9 εξ αδιαιρέτου μερίδια (στο εξής το «Τεμάχιο 426»), και
2. ii)Για την Εγγραφή XXXXX, Τεμάχιο αριθμός 427, με εμβαδόν τετραγωνικά μέτρα 2.830 και με εκτιμημένη αξία του όλου από το Κτηματολόγιο με τιμές 2013 να ανέρχεται στο ποσό των €849.000,00 εγγράφηκαν στο όνομα της Εναγόμενης 2 τα 3/9 εξ αδιαιρέτου μερίδια (στο εξής το «Τεμάχιο 427») τα οποία η Εναγόμενη 2 κατέχει μέχρι σήμερα. Περί το έτος 1999, πρώτα ένας εκ των συνιδιοκτητών του Τεμαχίου 426 και συγκεκριμένα ο XXXXX Κυριάκου Προκοπίου μεταβίβασε δυνάμει πώλησης στην Εναγόμενη 2 τα 3/9 εξ αδιαιρέτου μερίδια που κατείχε και ακολούθως κατά ή περί το έτος 2001 όλοι οι υπόλοιποι συνιδιοκτήτες του ίδιου Τεμαχίου 426 πώλησαν επίσης δυνάμει μεταβίβασης τα αντίστοιχα εξ αδιαιρέτου μερίδια που κατείχαν, με αποτέλεσμα σήμερα η Εναγόμενη 2 να αποτελεί τον εγγεγραμμένο ιδιοκτήτη του όλου μεριδίου στο Τεμάχιο 426. Τα αναλογούντα σήμερα εξ αδιαιρέτου μερίδια που δικαιούται ο Ενάγοντας μετά τον διαχωρισμό και/ή απαλλοτρίωση του αρχικού ακινήτου, είναι για το μεν Τεμάχιο 426 το εξ ημισείας μερίδιο των 3/9 μεριδίων (από το όλο μερίδιο που η Εναγόμενη 2 σήμερα κατέχει) που αντιστοιχεί στα 3/18 εξ αδιαιρέτου μερίδια και για το δε Τεμάχιο 427 το εξ ημισείας μερίδιο των 3/9 μεριδίων που η Εναγόμενη 2 σήμερα κατέχει που αντιστοιχεί επίσης στα 3/18 εξ αδιαιρέτου μερίδια. Έκθεσης Εκτίμησης ετοιμάστηκε κατ' εντολή του από τους Εκτιμητές Ακινήτων Kikis Athinodorou & Associates LLC με την οποία εκτιμήθηκε η αγοραία αξία του όλου μεριδίου αντίστοιχα των εν λόγω ακινήτων, ήτοι για το μεν τεμάχιο 426 στο ποσό των €8.750.000,00 και για το δε τεμάχιο 427 στο ποσό των €1.415.000,00. Έχει καλέσει κατά καιρούς επανειλημμένα τους Εναγόμενους 1 και 2 όπως του εγγράψουν και/ή μεταβιβάσουν επ' ονόματί του τα πιο πάνω εξ αδιαιρέτου μερίδια που δικαιούται στα αντίστοιχα επίδικα τεμάχια, αλλά παρά τις υποσχέσεις και διαβεβαιώσεις των Εναγόμενων προς τούτο ουδέν έχουν πράξει μέχρι σήμερα. Ειδικότερα, διά μέσω των δικηγόρων του απέστειλε επιστολή ημερομηνίας 24/05/2018 με την οποία απαιτούσε όπως του αποδοθεί πλήρης λογαριασμός για τη διάθεση του ακινήτου και περαιτέρω όπως του επιβεβαιωθεί ή αναγνωριστεί ότι τούτο συνιστά κοινή περιουσία μεταξύ των διαδίκων. Οι Εναγόμενοι 1 και 2 ουδέποτε ανταποκρίθηκαν ή απάντησαν στο περιεχόμενο της εν λόγω επιστολής των δικηγόρων του μέχρι σήμερα και ως εκ τούτου εντελώς αυθαίρετα, καταχρηστικά και αδικαιολόγητα αρνούνται και/ή παραλείπουν να λάβουν τα οποιαδήποτε μέτρα προς υλοποίηση των πιο πάνω. Έχουν δε ως εκ των πραγμάτων παράνομα ιδιοποιηθεί τα επίδικα τεμάχια αντίστοιχα σε ζημιά και σε βάρος του και των νόμιμων δικαιωμάτων του. Όπως ισχυρίζεται, οι Εναγόμενοι έχουν μέχρι σήμερα συμπεριφερθεί με πλήρη αδιαφορία και περιφρόνηση για τα δικαιώματά του που παρά την εγγραφή και/ή μεταβίβαση του πωλούμενου ακινήτου στο όνομα της Εναγόμενης 2 από το Σεπτέμβριο του 1976 και μετά την παρέλευση 42 και πλέον χρόνων οι Εναγόμενοι συνεχίζουν να αρνούνται και να παραλείπουν να μεταβιβάσουν σε αυτόν τα αναλογούντα 3/18 εξ αδιαιρέτου μερίδια που του ανήκουν στα επίδικα τεμάχια κατά παράβαση της προφορικής συμφωνίας μεταξύ αυτού και του Εναγόμενου 1 και επίσης κατά παράβαση της σχέσης εμπιστοσύνης ή εμπιστεύματος που η Εναγόμενη 2 υπέχει έναντι του. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι Εναγόμενοι να συνεχίζουν μέχρι σήμερα να καρπούνται την κατοχή, ιδιοκτησία και εκμετάλλευση των όλων 3/9 εξ αδιαιρέτου μεριδίων στα επίδικα τεμάχια χωρίς καμία πρόθεση ή ένδειξη πρόθεσης για μεταβίβαση και/ή απόδοση των αναλογούντων 6/18 εξ αδιαιρέτου μεριδίων επ' ονόματί του. Εξ όσων έχει μόλις πρόσφατα πληροφορηθεί από τον ίδιο τον Εναγόμενο 1 με τον οποίο συναντήθηκε με σκοπό τη συζήτηση της παρούσας αγωγής του αλλά και την εξεύρεση λύσης για επίλυση της διαφοράς, τα επίδικα τεμάχια έχουν τεθεί από τους Εναγόμενους και ειδικότερα τον Εναγόμενο 1 στην ελεύθερη αγορά προς πώληση. Κατά την εν λόγω συνάντηση, έχει δε επίσης πληροφορηθεί από τον Εναγόμενο 1 ότι υπήρχε κάποιος ενδιαφερόμενος αγοραστής των επίδικων τεμαχίων για το συνολικό ποσό των €12.000.000,00, την προσφορά του οποίου ο Εναγόμενος 1 απέρριψε διότι, όπως ο ίδιος τον πληροφόρησε, η αξία αυτών και η τιμή που ζητά για πώληση των επίδικων τεμαχίων είναι μεγαλύτερη. Περαιτέρω, έχει πρόσφατα επισκεφτεί το χώρο όπου βρίσκονται τα επίδικα τεμάχια και έχει διαπιστώσει ότι οι Εναγόμενοι και ειδικά ο Εναγόμενος 1 έχει τοποθετήσει μεγάλη διαφημιστική Πινακίδα στην οποία αναγράφεται αφενός ότι τα επίδικα τεμάχια είναι προς πώληση και αφετέρου άλλες συναφείς με το θέμα λεπτομέρειες όπως στοιχεία των κτημάτων, τηλέφωνο επικοινωνίας κτλ.. Οι Εναγόμενοι προτίθενται άμεσα να πωλήσουν τα επίδικα τεμάχια με αποτέλεσμα τυχόν απόφαση ή διάταγμα που ήθελε εκδοθεί υπέρ του στην αγωγή από το Σεβαστό Δικαστήριο, να μην μπορεί να ικανοποιηθεί σε μεταγενέστερο στάδιο σε περίπτωση που το επίδικο ακίνητο όντως πωληθεί ή αποξενωθεί σε τρίτο. Τα επίδικα τεμάχια αποτελούν την κύρια αξίωσή του στην παρούσα αγωγή βάσει της οποίας διεκδικεί την εγγραφή και/ή μεταβίβαση των μεριδίων που δικαιούται σε ένα έκαστο από αυτά. Σε περίπτωση κατά την οποία το Δικαστήριο δεν εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα τότε υπάρχει ορατή πιθανότητα τα επίδικα τεμάχια να πωληθούν, εκκρεμούσης εκδίκασης της αγωγής, σε καλόπιστο τρίτο χωρίς να το γνωρίζει. Ως αποτέλεσμα η αξίωσή του για εγγραφή και/ή μεταβίβαση επ' ονόματί του των μεριδίων που δικαιούται επί των επίδικων τεμαχίων, αναπόφευκτα θα καταστεί άνευ αντικειμένου. Οι Εναγόμενοι καταχώρησαν ένσταση στην πιο πάνω Αίτηση στην οποία κατέγραψαν αριθμό λόγων ένστασης τους ακόλουθους: «1. Η αίτηση δεν πληροί τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. 2. Ο Ενάγοντας δεν έχει προβεί σε πλήρη και αληθή αποκάλυψη όλων των ουσιωδών στοιχείων και γεγονότων που σχετίζονται με την αίτηση και/ή δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με καλή πίστη, ούτε με καθαρά χέρια και πέραν αυτού παραπλάνησε το Δικαστήριο και/ή απέκρυψε από το Δικαστήριο σημαντικά στοιχεία και γεγονότα. 3. Ο Ενάγοντας δεν έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας στην αγωγή και/ή δεν έχει ορατή προοπτική ή πιθανότητα να δικαιούται στις αιτούμενες θεραπείες στην αγωγή. 4. Ο Ενάγοντας στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση αναφέρει γεγονότα παραλείποντας να αποκαλύψει τις πηγές των πληροφοριών του και/ή πότε προέκυψε η πληροφόρηση του. 5. Τα γεγονότα της υπόθεσης δεικνύουν πως σε κάθε περίπτωση ακόμα κι αν επιτύχει η αγωγή του Ενάγοντα, δεν τίθεται θέμα ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. 6. Ο Ενάγοντας επέδειξε σε κάθε περίπτωση υπέρμετρη καθυστέρηση στις ενέργειες του και/ή στην λήψη των σχετικών δικονομικών διαβημάτων. 7. Το ισοζύγιο της ευχέρειας είναι σαφώς υπέρ των Εναγόμενων. 8. Η αίτηση είναι καταχρηστική και/ή παράτυπη. 9. Ο Ενάγοντας δεν έχει δείξει ότι έχει υποστεί οποιαδήποτε ζημία και/ή ζημία για την οποία δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί στο μέλλον και/ή ότι εάν του επιδικασθούν αποζημιώσεις αυτές δεν θα είναι επαρκές μέτρο ικανοποίησης της απόφασης. 10. Δεν αποκαλύπτεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και ο Ενάγοντας δεν έχει αποσείσει το βάρος απόδειξης που χρειάζεται στο να στοιχειοθετήσει ορατή πιθανότητα επιτυχίας. 11. Ο Ενάγοντας δεν απέδειξε με την Ένορκη Δήλωση του ότι θα είναι δύσκολο ή ανέφικτο να αποδοθεί πλήρης δικαιοσύνη σε αυτόν σε μεταγενέστερο στάδιο, διαταράζοντας έτσι το ισοζύγιο της δικαιοσύνης. 12. Ο Ενάγοντας εμπλέκει πρόσωπα ή και νομικά πρόσωπα τα οποία δεν είναι μέρος της διαδικασίας και/ή αναφέρεται σε και/ή περιπλέκει θέματα και/ή γεγονότα και/ή ζητήματα τα οποία δεν επιλύονται χωρίς διεξαγωγή δίκης ή με επιφανειακή θεώρηση της μαρτυρίας.» Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η ένσταση εκτίθενται στην επισυνημμένη σ' αυτήν ένορκη δήλωση του XXXXX Γ. Χαβιαρά, ο οποίος λέγει μεταξύ άλλων και τα εξής: Ο Ενάγων από τη δεκαετία του 1970 μαζί με τον Εναγόμενο 1 ασχολούνταν από κοινού με την αγορά και ανάπτυξη ακινήτων. Στα πλαίσια των μεταξύ τους δραστηριοτήτων, ο Ενάγων και ο Εναγόμενος 1 όταν προχωρούσαν σε από κοινού αγορά ακινήτων κατέβαλλαν από κοινού και το τίμημα αγοράς ή και συνείσφεραν από κοινού στο τίμημα της αγοράς. Για την παρούσα περίπτωση ο Ενάγων δεν είπε στο Δικαστήριο την αλήθεια και προσπαθεί μέσω της ένορκης δήλωσης του να παραπλανήσει το Δικαστήριο. Τα πραγματικά γεγονότα σύμφωνα με τους Εναγόμενους έχουν ως ακολούθως: (α) Το κτήμα με αριθμό εγγραφής XXXXX, Φ/Σχ. 30/14.Ε1, Τεμάχιο XXXXX, στο Στρόβολο, ανήκε από ¼ μερίδιο στους αδελφούς Προκοπίου. Για το πιο πάνω κτήμα όντως ο Ενάγων πρότεινε στον Εναγόμενο 1 να προβούν σε αγορά του από κοινού, αφού προηγουμένως είχε προσφερθεί το εν λόγω κτήμα στον πεθερό του Ενάγοντα, Γ. Χαραλάμπους ούτως ώστε να στεγάσει τις ανάγκες του καφεκοπτείου, πλην όμως απορρίφθηκε η αγορά του κτήματος από τον Χαραλάμπους. (β) Μετά την απόρριψη της αγοράς, ο Εναγόμενος 1 εξέφρασε προσωπικά την επιθυμία να αποκτήσει το εν λόγω κτήμα για λογαριασμό του. Κατά συνέπεια προέβη σε σχετική συμφωνία, δηλαδή την επίμαχη συμφωνία ημερομηνίας 12/12/1975, στην οποία αποκλειστικός αγοραστής φαίνεται ο Εναγόμενος 1. Σε καμία περίπτωση η αγορά του πιο πάνω ήταν συνεταιρική μεταξύ του Εναγόμενου 1 και του Ενάγοντα ή μεταξύ της Εναγόμενης 2 και του Ενάγοντα. Η συμφωνία έγινε πριν από την σύσταση της Εναγόμενης 2. Ο Ενάγοντας δεν είναι μέρος της αρχικής συμφωνίας. Η επίσημη καταχώρηση του έντυπου μεταβίβασης των μετοχών της Εναγόμενης 2 προς τον Εναγόμενο 1 και την σύζυγο του έγινε κατά το έτος 1992 εν γνώσει του Ενάγοντα και χωρίς ποτέ να αντιδράσει, όπως δεν αντέδρασε μέχρι και την καταχώρηση της με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο αγωγής. (γ) Ο Ενάγων είχε διάφορες δοσοληψίες, που δεν αφορούσαν την συνεργασία του με τον Εναγόμενο 1 αλλά ούτε και το επίδικο κτήμα, με τον XXXXX Παπαντωνίου, προς τον οποίο ο Ενάγων όφειλε να πληρώσει χρήματα. Ο Παπαντωνίου, ήταν ο τότε διευθυντής της Εναγόμενης 2 και η σχέση του με τον Ενάγοντα πάει πίσω στην περίοδο 1955-1959 όταν μαζί αγωνίζονταν στην ΕΟΚΑ, ενδεχομένως και πιο πίσω. Ο Ενάγων αρνείτο πεισματικά να πληρώσει τα χρήματα που όφειλε στον Παπαντωνίου και κατά ή περί τον Σεπτέμβριο του 1976, ο Ενάγων υποθήκευσε κτήμα της εταιρείας Sunnyland Ltd προς εξασφάλιση του XXXXX Προκοπίου. Ο Παπαντωνίου δεν βρίσκεται πλέον εν ζωή αφού απεβίωσε το 2016, πριν την καταχώρηση της παρούσας αγωγής. (δ) Ο Εναγόμενος 1 κατά τις 12/12/1975, με έγγραφη συμφωνία μεταξύ αυτού και του XXXXX Προκοπίου, ο οποίος ήταν ιδιοκτήτης του ¼ μεριδίου στο κτήμα με αριθμό εγγραφής XXXXX, Τεμάχιο XXXXX, έκταση 27-3-600 τ. πόδια ή 37179 τ. μέτρα, συμφωνήθηκε ότι ο Εναγόμενος 1 ως αγοραστής, θα αγοράσει αντί του ποσού των £5.000,00 (Πέντε Χιλιάδες Λίρες Κύπρου) το ¼ μερίδιο του όλου του κτήματος που άνηκε στον XXXXX Προκοπίου. Για την αγορά, θα καταβάλλετο προκαταβολή £100,00 (Εκατό Λίρες Κύπρου) και σε περίοδο τριών μηνών θα έπρεπε να γίνει μεταβίβαση της ιδιοκτησίας του κτήματος με την καταβολή £1.400,00 (Χίλιες Τετρακόσιες Λίρες Κύπρου) και για το υπόλοιπο ποσό των £3.500,00 (Τρεις Χιλιάδες Πεντακόσιες Λίρες Κύπρου) θα υποθηκεύετο το ίδιο κτήμα που αγοράστηκε για εξασφάλιση του Χριστάκη Προκοπίου. (ε) Ουδέποτε συμφωνήθηκε να κατέχει η Εναγόμενη 2 μέρος των ακινήτων ως εμπίστευμα προς όφελος της εταιρείας Sunnyland, εταιρεία με την οποία δεν έχουν σχέση οι Εναγόμενοι. Η εν λόγω εταιρεία την οποία επικαλείται ο Ενάγων ως δικής του ιδιοκτησίας ή συμφερόντων, άνηκε στον XXXXX Στάκη, γνωστό Κύπριο επιχειρηματία με δραστηριότητες στην Σκωτία. Ο XXXXX Στάκη ήταν πνευματικός πατέρας της συζύγου του Ενάγοντα, XXXXX Μάτση. Στα πλαίσια της υποστήριξης που είχε προσφέρει ο XXXXX Στάκη προς τον Ενάγοντα, ήταν και η ανάθεση από αυτόν προς τον Ενάγοντα της διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων του XXXXX Στάκη στην Κύπρο, μεταξύ των οποίων και διαχείριση (management) της εταιρείας Sunnyland Ltd, τις μετοχές της οποίας φαίνεται να κατείχε ο Ενάγων και η οικογένεια του ως εμπιστευματοδόχοι του XXXXX Στάκη, εφόσον ο ίδιος βρισκόταν μόνιμα εγκατεστημένος στο εξωτερικό. Στην συνέχεια επήλθε ρήξη σχέσεων μεταξύ XXXXX Στάκη και Ενάγοντα αφού καταλογίστηκε στον Ενάγοντα κακοδιαχείριση στις επιχειρηματικές δραστηριότητες εντός Κύπρου. Έτσι, ο XXXXX Στάκη ανάθεσε σε δικηγορικό γραφείο της Λευκωσίας τις απαιτήσεις του εναντίον του Ενάγοντα, συμπεριλαμβανομένων της απομάκρυνσης του Ενάγοντα από την πιο πάνω εταιρεία και την μεταβίβαση όλων των μετοχών πίσω στην οικογένεια Στάκη όπου ανήκουν μέχρι σήμερα. Ο Ενάγοντας παράλειψε επιμελώς να αναφέρει στο Δικαστήριο για τις δοσοληψίες του με τον Παπαντωνίου και τον XXXXX Στάκη πριν καταστεί ο Εναγόμενος 1 μέτοχος της και διευθυντής της Εναγόμενης 2. (στ) Η πληρωμή, η μεταβίβαση, η υποθήκευση και η εξόφληση δεν έγινε εντός της περιόδου των 3 μηνών που προνοούσε η συμφωνία. Παράλληλα ακολούθησε ο διαχωρισμός και για το ¼ που άνηκε σε άλλο Προκοπίου, τον Κυριάκο, εκδόθηκε ξεχωριστός τίτλος ιδιοκτησίας. Επομένως, για το υπόλοιπο του κτήματος, αφαιρουμένου του μέρους του τεμαχίου που ανήκε στον XXXXX Προκοπίου, εκδόθηκε νέος τίτλος ιδιοκτησίας για 1/3 μερίδιο σε έκαστο των εναπομεινάντων αδερφών Προκοπίου. Η μεταβίβαση του ακίνητου έγινε στην Εναγόμενη 2 τον Οκτώβριο του 1976, περί τις 18/10/1976 οπότε και εκδόθηκε τίτλος ιδιοκτησίας, και όχι το Σεπτέμβριο του 1976 που αναφέρει ο Ενάγοντας. (ζ) Ακολούθως, κατά την 22/09/1976 το 1/3 μερίδιο του κτήματος με αριθμό εγγραφής XXXXX, Τεμάχιο 247 στο Στρόβολο, που άνηκε στον XXXXX Προκοπίου, μεταβιβάστηκε στην Εναγόμενη 2 με διευθυντές και μέτοχους τον XXXXX Παπαντωνίου και την XXXXX Παπαντωνίου. Ο Εναγόμενος 1 αποδέχθηκε απρόθυμα την μεταβίβαση, αλλά το είχε κάνει για να βοηθήσει τον Ενάγοντα την τότε περίοδο. Ο Εναγόμενος 1 δεν ήταν αρχικά διευθυντής ή μέτοχος της Εναγόμενης 2. Η Εναγόμενη 2 ιδρύθηκε στις 28/02/1976 και στο καταστατικό και όλα τα έγγραφα που συνόδευαν την ίδρυση και εγγραφή της στο μητρώο του Εφόρου Εταιρειών, φαίνονται ως αρχικοί μέτοχοι ο Παπαντωνίου και η Παπαντωνίου, σε αντίθεση με όσα ισχυρίζεται ο Ενάγων. Ο Εναγόμενος 1 είναι επιχειρηματίας με δραστηριότητες στην ανάπτυξη γης και η εμπορία γης περιλαμβάνεται στις δραστηριότητες αυτές. Ουδέποτε ανάφερε στον Ενάγοντα ότι, είχε την οποιαδήποτε προσφορά για πώληση του επίδικου κτήματος. Σε ολόκληρη την ένορκη δήλωση του ο Ενάγοντας αναφέρεται στο ακίνητο με αριθμό 427. Μα το συγκεκριμένο δεν ήταν ποτέ για πώληση ούτε είναι σήμερα για πώληση. Είναι αποδεκτό ότι έχει αναρτηθεί ταμπέλα για πώληση ακινήτου, αυτή όμως αφορά το ακίνητο 426, του οποίου την αξία υπολόγισαν οι Εναγόμενοι περί τα €15.000.000,00 και την οποία ταμπέλα αναρτήσαν το 2012. Το ακίνητο είναι για πώληση εδώ και 8 έτη και όχι πολύ πρόσφατα ως αναφέρει ο Ενάγοντας, ο οποίος μάλιστα κατάθεσε μια φωτογραφία η οποία δεν φέρει ούτε ημερομηνία ούτε αναφέρει ποιος την έβγαλε. Υπήρξαν κατά καιρούς ενδιαφερόμενοι να αποκτήσουν το ακίνητο 426 αλλά δεν πρόκειται να πωληθεί αν δεν ικανοποιηθεί η τιμή. Οι συναλλαγές του Εναγόμενου 1 με τον Ενάγοντα ή των επιχειρήσεων τους γίνονται για 45 και πλέον χρόνια. Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των ετών, ουδέποτε ο Ενάγων ζήτησε ή απαίτησε ή ισχυρίστηκε πως δικαιούται μερίδιο στο επίδικο κτήμα. Ο Ενάγων κατά διαστήματα και κατόπιν πιέσεων που δεχόταν από τον Εναγόμενο 1 ώστε να του καταβάλει διάφορα ποσά τα οποία είχε υποχρέωση να καταβάλει, χρησιμοποίησε σαν μέθοδο του την «υπεράσπιση» ότι δήθεν δικαιούται μερίδιο στο επίδικο κτήμα. Στα πλαίσια διάφορων απαιτήσεων του Εναγόμενου 1 ή εταιρειών συμφερόντων του Εναγόμενου 1 εναντίον του Ενάγοντα, ο Ενάγων ισχυρίζεται μέσω δικογράφου του, στα πλαίσια της υπ' αριθμό αγωγής 1324/2018 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ότι, όλες οι μεταξύ τους διαφορές έχουν επιλυθεί, χωρίς να προβαίνει σε αναφορά σε οποιαδήποτε απαίτηση του ως προς το επίδικο θέμα. Θα μπορούσε να εξαιρέσει το επίμαχο ζήτημα. Η απαίτησή του στην παρούσα διαδικασία εγέρθηκε για πρώτη φορά όταν ο Εναγόμενος 1 αποτάθηκε με αγωγές στο Δικαστήριο εναντίον του Ενάγοντα και μετά που πληροφορήθηκε ο Ενάγων τον θάνατο του XXXXX Επιφανίου. Επιπλέον, οι αναφορές του Ενάγοντα στην αγωγή 5718/77 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας είναι ασαφείς και αόριστες. Δεν είναι δυνατό κατά τον Εναγόμενο 1, να στέλνει επιστολή προς την Sunnyland ο δικηγόρος Θ. Ιωαννίδης και να αναφέρεται στο όνομα του προσωπικά, από τη στιγμή που ουδέποτε είχε σχέση με την εταιρεία αυτή. Γιατί δεν παρουσίασε ο Ενάγων την ίδια την αγωγή για να φανεί περί τίνος πρόκειται; Η εν λόγω αγωγή αφορούσε οφειλές του ίδιου του Ενάγοντα στον Προκοπίου. Και εφόσον αυτή διευθετήθηκε με την εξάλειψη της υποθήκης, όπως γίνεται αντιληπτό από τα λεγάμενα του Ενάγοντα στην παράγραφο 14 της ένορκης δήλωσης του, τότε έχει εξαλειφθεί και το ζήτημα της. Ακόμη, οι αποδείξεις που επισυνάπτει ως τεκμήρια ο Ενάγοντας εμπλέκουν τον Εναγόμενο 1, τον ίδιο, την εταιρεία Sunnyland Ltd, την εταιρεία Μ&Κ Development και τον Προκοπίου και αποφεύγει την οποιαδήποτε αναφορά στον Παπαντωνίου, στον οποίο ο Ενάγων είχε οικονομικές υποχρεώσεις που εξοφλήθηκαν με την μεταβίβαση του κτήματος στην Εναγόμενη 2. Αυτά τα πρόσωπα ισχυρίζεται ο Ενάγοντας εμπλέκονται σε ολόκληρη την διαδικασία περιπλέκοντας τα θέματα και τα ζητήματα που καλείται το Δικαστήριο να αποφασίσει. Αυτά τα θέματα δεν μπορούν να επιλυθούν και να αποφασιστούν χωρίς την διεξαγωγή δίκης καθότι στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο δεν αποφασίζει επί της ουσίας της υπόθεσης παρά μόνο εξετάζει επιφανειακά την μαρτυρία. Η εκτίμηση συντάχθηκε στις 26/08/2019 ενώ η αγωγή καταχωρήθηκε στις 21/12/2018. Συνεπώς εφόσον ήδη είχε καταχωρήσει ο Ενάγοντας την αγωγή του και εφόσον το ακίνητο με αριθμό 426 είναι προς πώληση από το 2008 πως δικαιολογεί την περίοδο αυτή που άφησε ανεκμετάλλευτη πριν να λάβει αυτό το μέτρο, δηλαδή της Αίτησης; Ο Ενάγων αναφέρεται σε γεγονότα που άρχισαν το 1975 και η τελευταία του αναφορά σε χρονικό πλαίσιο, έστω γενικό, αφορούν σε γεγονότα του 1999 επομένως ο Ενάγων πρέπει να δικαιολογήσει γιατί εδώ και 45 χρόνια δεν προέβη σε οποιοδήποτε διάβημα γεγονός το οποίο δεν έπραξε. Ο Ενάγων άφησε να διαρρεύσει τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς να λάβει οποιοδήποτε μέτρο (1976-1992 και 1992-2018) και τόσο διάστημα από την καταχώρηση της αγωγής μέχρι την καταχώρηση της υπό εξέταση Αίτησης, το οποίο απέτυχε να δικαιολογήσει, γεγονός το οποίο καθιστά καταχρηστική την αίτησή του και κλίνει το ισοζύγιο της ευχέρειας υπέρ των Εναγόμενων και μετά την πάροδο τόσων μεγάλων διαστημάτων δεν θα ήταν ούτε ορθό ούτε δίκαιο ο Ενάγων, όχι μόνο να επιτύχει στην παρούσα Αίτηση αλλά και στην απαίτησή του. Η οποιαδήποτε αξίωση του Ενάγοντα έχει παραγραφεί. Η υποθήκη επί του ακινήτου που αναφέρει ο Ενάγων έχει εξαλειφθεί μετά την αγωγή XXXXX/77 κατά συνέπεια ακόμη και να γινόταν αποδεκτός ο ισχυρισμός για το εμπίστευμα, το αντικείμενο του εμπιστεύματος έπαψε να υπάρχει συμπαρασύροντας οποιοδήποτε αγώγιμο δικαίωμα είχε, αν είχε, ο Ενάγων. Με την πάροδο 45 χρόνων από την αρχική συμφωνία μεταξύ Εναγόμενου 1 και του κ. Προκοπίου, ο Ενάγων απεμπόλησε οποιαδήποτε δικαιώματα είχε, αν είχε, επί των ακινήτων. Ουδέποτε ήταν μέρος της συμφωνίας αυτής. Η μεταβίβαση προς την Εναγόμενη 2 έγινε μετά την συμφωνία και πριν αποκτήσει ο Εναγόμενος 1 την Εναγόμενη 2. Ο Ενάγων είχε πολλές ευκαιρίες να αντιδράσει, το 1976, το 1992, το 2012 και ουδέποτε το έπραξε ενώ ήταν εις γνώση του όλα τα γεγονότα. Περαιτέρω, ο Ενάγων δεν έχει αποδείξει ότι έχει υποστεί οποιαδήποτε ζημία ή ότι θα υποστεί ζημιά αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Ούτε έχει αποδείξει ότι, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο στο μέλλον να αποδοθεί δικαιοσύνη καθώς και ότι η επιδίκαση αποζημιώσεων δεν είναι επαρκής θεραπεία. Θυμήθηκε, φαίνεται, ο Ενάγων το 2018 ότι καταπατήθηκαν τα δικαιώματα του το 1975; Και προχωρεί με Αίτηση το 2020 ενώ το ένα ακίνητο είναι προς πώληση από το 2008; Μόνο το ένα ακίνητο είναι προς πώληση, το 426 και σε περίπτωση που πουληθεί (αν και αυτό δεν έγινε κατορθωτό εδώ και 12 χρόνια) δεν σημαίνει ότι θα εμποδιστεί ο Ενάγων να ικανοποιήσει απόφαση που τυχόν εκδοθεί από το Δικαστήριο. Τόσο ο Εναγόμενος 1 όσο και η Εναγόμενη 2 είναι φερέγγυοι και θα είναι σε θέση ο Ενάγων να ικανοποιηθεί σε περίπτωση επιτυχίας του στην αγωγή. Άλλωστε δεν έχει προβάλει οποιοδήποτε ισχυρισμό περί του αντιθέτου. Επιπρόσθετα, σε περίπτωση που το Δικαστήριο επιτρέψει την Αίτηση, τότε αφού ο ισχυρισμός του Ενάγοντα, όπως περιέχεται στην παράγραφο 17 της ένορκης δήλωσης του που συνοδεύει την Αίτηση, κατόπιν ετοιμασίας εκτίμησης αλλά και της παραγράφου 21 στην οποία ο Ενάγων διαφοροποιεί κατά 50% προς τα πάνω την τιμή του τεμαχίου 426, συμπεραίνεται ότι, η αξία του τεμαχίου 426 κυμαίνεται, καθ' ισχυρισμό του Ενάγοντα από €8.750.000,00 μέχρι €12.000.000,00 και επομένως το 1/6 μερίδιο που ισχυρίζεται ο Ενάγων ότι του ανήκει, εάν και εφόσον αποδείξει τους ισχυρισμούς του έχει αξία μεταξύ €1.500.000,00 με €2.000.000,00, το Δικαστήριο θα πρέπει να διατάξει τον Ενάγοντα να καταθέσει εγγύηση κατά την έκδοση του διατάγματος με βάση την αξία αυτή. Ως εκ του επαγγέλματος του και της πολύχρονης πείρας του στον τομέα αυτό, ο Εναγόμενος 1, από την περίοδο 2013 μέχρι και 2020 αλλά και μέσα στην περίοδο της πανδημίας του COVID-19 αλλά και μετά η πραγματικότητα είναι ότι οι αξίες της γης από μήνα σε μήνα μειώνονται και το ενδεχόμενο έκδοσης του διατάγματος χωρίς την ανάλογη εγγύηση, θα προκαλέσει στους Εναγόμενους 1 και 2 ανεπανόρθωτη ζημιά. Περαιτέρω, επικαλείται ο Ενάγων πληρωμές προς τον Προκοπίου. Αρκετές από αυτές δεν έγιναν ποτέ, αφού οι επιταγές στις οποίες αναφέρεται ο Ενάγων βρίσκονται στην κατοχή του Εναγόμενου 1. Δηλαδή ουδέποτε κατατέθηκαν. Χαρακτηριστικά επισυνάπτει ως Τεκμήριο αντίγραφο της υπ' αριθμό 131040 επιταγή της Τράπεζας Κύπρου ημερομηνίας 30/08/1980, η οποία αναφέρεται στη 2η σελίδα του Τεκμηρίου 10 της ένορκης δήλωσης του Ενάγοντα. Η αυθεντική επιταγή βρίσκεται φυλαγμένη στο γραφείο του Εναγόμενου 1 αφού ουδέποτε κατατέθηκε. Επίσης, στο πιο πάνω Τεκμήριο, ο Ενάγων επισυνάπτει αντίγραφο επιταγής της Τράπεζας Κύπρου προς τον δικηγόρο Ιωαννίδη ημερομηνίας 30/06/1978 για ποσό £530,00 (Πεντακόσιες Τριάντα Λίρες Κύπρου) από τον λογαριασμό της εταιρείας ΦΑΠΑΚΑ ΛΤΔ, ότι δήθεν είχε πληρώσει και ο ίδιος το ίδιο ποσό με μετρητά με σαφή αποδεικτικά στοιχεία. Ο Ενάγων δεν είχε και δεν έχει καμία σχέση με την εταιρεία ΦΑΠΑΚΑ, η οποία συστάθηκε το 1973 και της οποίας διευθυντής είναι ο Εναγόμενος 1 από τότε μαζί με άλλο πρόσωπο. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι προώθησαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους με εμπεριστατωμένες αγορεύσεις. Τις έχω μελετήσει με προσοχή και ειδική αναφορά θα γίνει αν και εφόσον χρειασθεί. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η ακρόαση της Αίτησης έγινε με βάση το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων. Στην απόφαση Iacovou Brothers (Constr.) Ltd ν Fashionwise Ltd

(2000)1 Α.Α.Δ. σελ. 1377, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Είναι ορθό ότι σε περιπτώσεις αιτήσεων που οι ισχυρισμοί του αιτητή αμφισβητούνται ο αιτητής θα πρέπει να προσκομίσει προφορική μαρτυρία για να αποσείσει το σχετικό βάρος που έχει για την απόδειξη των ισχυρισμών του (Ίδε Krashias Shoe Factory Ltd ν. Adidas Sportschuhfabriken Adi Dossier K.G.

(1989)1(E) Α.Α.Δ. 750 και Louis Vuitton ν. Dermosak Ltd and Orphanidou

(1992)1 Α.Α.Δ. 1453). Ο αιτητής μπορεί να αποσείσει το σχετικό βάρος της απόδειξης είτε με την παράθεση της δικής του μαρτυρίας είτε με την αποκάλυψη στοιχείων που προκύπτουν από την αντεξέταση στην οποία υποβάλλει τα πρόσωπα τα οποία έχουν προβεί σε ένορκες δηλώσεις εκ μέρους του καθ' ου η αίτηση. Επισημαίνουμε ότι με την πρόσφατη τροποποίηση του Κανονισμού 4 της Διαταγής 48 (Ίδε ο περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικός) (Αρ. 3) Διαδικαστικός Κανονισμός του 1999) η ακρόαση της αίτησης διεξάγεται με βάση τα γεγονότα που περιέχονται στις ένορκες δηλώσεις με δυνατότητα αντεξέτασης». Συνεπώς το Δικαστήριο θα βασιστεί στα γεγονότα όπως αυτά περιέχονται στις ένορκες δηλώσεις, λαμβανομένου υπόψη του βάρους απόδειξης των ισχυρισμών εκάστου των δύο Μερών. Να σημειωθεί ότι παρόλο που η Αίτηση χαρακτηρίζεται ως μονομερής, έχει επιδοθεί στους Εναγόμενους-Καθ' ων η Αίτηση και δεν έχει εκδοθεί οποιοδήποτε διάταγμα μονομερώς. Άρα η Αίτηση έχει λάβει το χαρακτήρα της Αίτησης διά Κλήσεως. Ένας από τους λόγους ένστασης είναι ότι ο Ενάγοντας επέδειξε υπέρμετρη καθυστέρηση στην καταχώρηση της παρούσας αγωγής. Στην υπόθεση Φράγκου ν. Στυλιανίδη

(2007)1 Α.Α.Δ. 73, όπου ηγέρθη παρόμοιο θέμα, το Ανώτατο αποφάσισε τα εξής: «Κρίνουμε πως η πρωτόδικη απόφαση είναι ορθή, όχι μόνο για το λόγο που αναφέρεται σ΄ αυτή, και που παραθέσαμε πιο πάνω, αλλά και λόγω της καθυστέρησης που επέδειξαν οι εφεσείοντες στην αξίωση δικαιωμάτων τους, ενώπιον του Δικαστηρίου που προέκυπταν από τη σύμβαση. Η καθυστέρηση είχε ως αποτέλεσμα ο εφεσίβλητος, διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντος Νικόλα Βασίλης, να βρίσκεται σε πλήρη αδυναμία να αντιμετωπίσει την υπόθεση των εφεσειόντων, εφόσον αγνοούσε πλήρως τα γεγονότα στα οποία αυτή στηριζόταν. Το διάστημα δε που μεσολάβησε λειτούργησε ώστε και οποιαδήποτε έγγραφα, δυνατό να υπήρχαν, δεν μπορούσαν, υπό τις περιστάσεις, να ανευρεθούν για να παρουσιαστούν στο Δικαστήριο. Είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε τις επιπτώσεις παρόμοιας καθυστέρησης στην Χαράλαμπος Ιερείδης υπό την ιδιότητά του ως διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντος Μιχαήλ Καλακουτά και Άλλη ν. Γεωργίας Παναγιώτου

(2006)1 Α.Α.Δ. 498, όπου η πλειοψηφία του εφετείου (Αρτεμίδης, Π. και Χατζηχαμπής) είπε τα πιο κάτω, στην απόφαση που εξέδωσε ο δικαστής Χατζηχαμπής. (Ο Νικολάου, Δ. διαφώνησε με το αποτέλεσμα της έφεσης, η οποία, σύμφωνα με την απόφαση της πλειοψηφίας, είχε επιτύχει). «Η αγωγή όμως ήταν απορριπτέα και για ένα άλλο ανεξάρτητο λόγο. Η πρωτοφανής και αναιτιολόγητη καθυστέρηση στην έγερση της αγωγής από τη γένεση του αγώγιμου δικαιώματος θα έπρεπε να οδηγήσει το πρωτόδικο Δικαστήριο στην άρνηση να της επιληφθεί. Ξεκινώντας από τη μαρτυρία της ίδιας της Εφεσίβλητης, και από την πιο ευνοϊκή γι' αυτή ημερομηνία, παρατηρούμε πως η ίδια είπε ότι οι γονείς της τη διαβεβαίωναν πως θα της μεταβίβαζαν το σπίτι με το γάμο της. Ο γάμος έγινε το 1971, ενώ η αγωγή καταχωρίστηκε στις 17.1.1996, 25 χρόνια δηλαδή μετά. Η καθυστέρηση δεν ηγέρθη ως λόγος απόρριψης της αγωγής στην υπεράσπιση. Διατυπώθηκε όμως ως λόγος έφεσης. Έχουμε τη γνώμη πως το πιο πάνω χρονικό διάστημα που διέρρευσε, για τη διεκδίκηση του ισχυριζόμενου δικαιώματος, πλήττει άμεσα το δημόσιο συμφέρον σε ό,τι αφορά την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Με την πάροδο αναιτιολόγητου, και αντικειμενικά μεγάλου χρονικού διαστήματος, στη δικαστική διεκδίκηση δικαιώματος ενδέχεται να παρεμβληθούν μεταβολές πραγματικών καταστάσεων, ακόμη και η βιολογική ύπαρξη ενδιαφερομένων μερών, εδώ του πατέρα της εφεσίβλητης, που καθιστούν δύσκολη και εν πολλοίς αδύνατη, τη δίκαιη δίκη» Στην παρούσα υπόθεση ο Εναγόμενος δεν ισχυρίζεται ότι βρίσκεται σε αδυναμία να αντιμετωπίσει την υπόθεση του Ενάγοντα συνεπεία της καθυστέρησης. Το εάν θυμάται ή όχι τα γεγονότα ένεκα του διαρρεύσαντος χρονικού διαστήματος, εάν υπήρξε αδυναμία στην εξεύρεση εγγράφων που αφορούν την υπόθεση ή εάν το χρονικό διάστημα που διέρρευσε φαίνεται να πλήττει άμεσα το δημόσιο συμφέρον σε ότι αφορά την ορθή απονομή της δικαιοσύνης ή επήλθαν μεταβολές πραγματικών καταστάσεων, όπως η βιολογική ύπαρξη ενδιαφερομένων μερών ή μαρτύρων, ούτως ώστε να καθιστούσαν δύσκολη ή αδύνατη τη δίκαιη δίκη είναι θέματα τα οποία οι Εναγόμενοι θα εγείρουν και αποδείξουν κατά την εκδίκαση της υπόθεσης. Η νομολογία επί των προσωρινών διαταγμάτων είναι πασίγνωστη και το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, έχει αναλυθεί με σαφήνεια στην υπόθεση Οδυσσέως ν. Pieris Estates Ltd

(1982)1 Α.Α.Δ. 557, η ικανοποίηση δε των τριών κριτηρίων που τίθενται ως προϋποθέσεις αποτελεί το πρωταρχικό μέλημα του Δικαστηρίου πριν δυνηθεί να περάσει στην εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας, με τη συνεκτίμηση όλων των σχετικών παραγόντων. Το άρθρο 32

(1)του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, προβλέπει την εξουσία του Δικαστηρίου να εκδίδει απαγορευτικό διάταγμα όταν κρίνει τούτο δίκαιο ή πρόσφορο με βάση τις περιστάσεις της υπόθεσης που είναι ενώπιον του. Προκειμένου δε για παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα θα πρέπει σύμφωνα με την επιφύλαξη στο ίδιο άρθρο να ικανοποιηθεί επιπρόσθετα ότι συντρέχουν και οι ακόλουθες προϋποθέσεις: α) Ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά την κυρίως δίκη. β) Ότι υπάρχει πιθανότητα ο Ενάγοντας να δικαιούται σε θεραπεία και γ) Ότι εκτός εάν εκδοθεί το παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος ικανοποιείται με αναφορά στα καταχωρημένα δικόγραφα για την αποκάλυψη μιας συζητούμενης υπόθεσης, ενώ το δεύτερο κριτήριο ικανοποιείται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης και σχετίζεται με την ένδειξη ή παρουσίαση μίας ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Τα δύο αυτά κριτήρια είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετα και θα μπορούσε να λεχθεί ότι ενώ το πρώτο κριτήριο εξετάζεται σε συσχετισμό με τη νομική θεμελίωση της αξίωσης, το δεύτερο προχωρεί ένα ακόμη βήμα συσχετίζοντας τη νομική αυτή θεμελίωση με την προσφερόμενη μαρτυρία για την πραγματική θεμελίωση της αγωγής επί των γεγονότων. Αν ο Αιτητής είναι σε θέση να δείξει κάτι πέρα από την απλή πιθανολόγηση αλλά λιγότερο από το βαθμό του ισοζυγίου των πιθανοτήτων θεωρείται ότι ικανοποιεί το δεύτερο αυτό κριτήριο. Το τρίτο κριτήριο ικανοποιείται όπου οι αποζημιώσεις θεωρούνται ότι δεν αποτελούν ικανοποιητική θεραπεία. Με δεδομένο ότι η θεραπεία του προσωρινού διατάγματος ανάγεται κατ' εξοχή στο δίκαιο της επιείκειας, αν η αποτίμηση σε χρήμα μπορεί να γίνει εύλογα, τότε η έκδοση του ή η διατήρησή του σε ισχύ, αποκλείεται. Ακόμη και ασυνήθης δυσκολία στην εκτίμηση των ζημιών δεν δικαιολογεί κατ' ανάγκην την έκδοση διατάγματος όπως έχει υποδείξει η υπόθεση ΚΟΤ ν. Θεωρή

(1989)1(E) Α.Α.Δ. 255. Η διαδικασία ακρόασης ενός προσωρινού διατάγματος γίνεται μέσα στην περιορισμένη σφαίρα της εξέτασης του ερωτήματος κατά πόσο νομότυπα από πλευράς διαδικασίας προωθήθηκε το αίτημα, καθώς και σε σχέση με το υπόβαθρο των γεγονότων που περιβάλλουν την Αίτηση, με γνώμονα τη συσχέτιση τους με τα τρία κριτήρια και το ισοζύγιο της ευχέρειας, αλλά το Δικαστήριο δεν προχωρεί στην κατάληξη συμπερασμάτων αναφορικά με την πλήρη εξέταση είτε του πραγματικού είτε του νομικού καθεστώτος της υπόθεσης, δεδομένου ότι, όπως υποδείχθηκε στην υπόθεση Jonitexo v. Adidas

(1984)1 Α.Α.Δ. 263, αυτό εμπίπτει στη σφαίρα εξέτασης του Δικαστηρίου που εκδικάζει την ουσία της ιδίας της αγωγής. Τα ίδια λέχθηκαν και στην υπόθεση Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου

(1995)1 Α.Α.Δ. 248, 269-70. Επιστρέφοντας στην πρώτη προϋπόθεση που θέτει το άρθρο 32 του Ν.14/60 και λαμβάνοντας υπόψη τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης όπως διαφαίνονται από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση, υπενθυμίζοντας ότι η πρώτη προϋπόθεση αφορά τη νομική θεμελίωση της αξίωσης του Αιτητή, βρίσκω ότι η διαφορά των διαδίκων, η αξίωση του Ενάγοντα εδράζεται σε συμφωνία αγοράς του επίδικου ακινήτου από κοινού και ότι εξοφλήθηκε το τίμημα με χρήματα που κατέβαλε πέραν του ήμισυ (1/2) ο Ενάγοντας, υποθηκεύοντας μάλιστα περιουσία εταιρείας του προς εξασφάλιση πληρωμής του τιμήματος στον πωλητή. Υπάρχει, όπως φαίνεται από τα γεγονότα αυτά σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Η επόμενη προϋπόθεση αφορά στο κατά πόσο υπάρχει πιθανότητα ο Αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία. Είναι φανερό ότι για την προϋπόθεση αυτή απαιτείται κάτι διαφορετικό αλλά και κάτι περισσότερο υπό μορφή απόδειξης από προηγουμένως. Θα πρέπει το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί ότι η υπόθεση του Αιτητή έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας (βλ. Οδυσσέως ν. Pieris Estates

(1982)1 C.L.R. 557). Ανατρέχει για το σκοπό αυτό στη μαρτυρία η οποία έχει προσαχθεί με τη μορφή εγγράφων ενόρκων δηλώσεων, όχι βέβαια για να προβεί σε ευρήματα γεγονότων αλλά για να διαπιστώσει τη δυναμική της ήτοι κατά πόσο υπάρχει ορατή πιθανότητα η μαρτυρία στο σύνολό της να μπορεί να αποδώσει στο τέλος της ημέρας τη θεραπεία την οποία επιδιώκει ο Αιτητής με την αγωγή του. Ο Ενάγοντας με την Έκθεση Απαίτησής του ζητά τη διαγραφή και/ή ακύρωση της εγγραφής των αντίστοιχων μεριδίων που του αναλογούν ως δικαιούχος στα δύο επίδικα ακίνητα (όπως αυτά διαμορφώθηκαν μετά το διαχωρισμό και απαλλοτρίωση) που είναι εγγεγραμμένα επ' ονόματι της Εναγομένης 2 και την εγγραφή αυτών στο όνομά του. Διαζευκτικά ζητά €1.200.000 αποζημιώσεις σε περίπτωση μη ικανοποίησης της ανωτέρω αξίωσής του για μεταβίβαση στο όνομά του στη βάση παράβασης συμφωνίας και/ή παράβασης εμπιστεύματος και/ή άλλως πως. Οι Εναγόμενοι αμφισβητούν τις αξιώσεις του Ενάγοντα για τους λόγους που προβάλλουν στην Υπεράσπισή τους, αυτά όμως είναι θέματα τα οποία θα αποφασίσει το Δικαστήριο στα πλαίσια της αγωγής. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η ακρόαση της Αίτησης έγινε με βάση τα γεγονότα όπως αυτά προκύπτουν μέσα από τις ένορκες δηλώσεις που επισυνάπτονται στην Αίτηση και την ένσταση. Σε σχέση με τις δύο πρώτες προϋποθέσεις που είναι αναγκαίες για την έκδοση προσωρινού διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του Ν.14/60 έχω ικανοποιηθεί ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και επίσης ότι υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ο Αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία. Στην απόφαση, στην υπόθεση C. PHASARIAS (AUTOMOTIVE CENTRE) LIMITED v. Σκυροποιία «Λεωνίκ» Λίμιτεδ

(2001)1 Α.Α.Δ. σελ. 785, το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι η απαίτηση του άρθρου 5 να υπάρχει πιθανότητα «να εμποδιστεί ο Ενάγων στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ του» αν δεν εκδοθεί το παρεμπίπτον διάταγμα, ουσιαστικά αντιστοιχεί προς την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, όπως αυτή ερμηνεύθηκε σε σχέση με παρεμπίπτοντα διατάγματα αυτής της φύσης. Δηλαδή τη δυσκολία ή αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Και συνεχίζει το Δικαστήριο στην ίδια απόφαση και λέγει τα εξής: «Δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε πως αναδύεται ως ανάγκη η προσαγωγή μαρτυρίας για πράγματι πρόθεση του εναγόμενου για αποξένωση ή επιβάρυνση. Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, εφόσον γίνουν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί. Ο κίνδυνος, δηλαδή, να μην ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία. (Βλ. Lakatamitis (ανωτέρω) στη σελ. 525). Έχουμε υπόψη την Κυριάκος Παναγιώτου ν. Σταυρινή Κολλάτου, Πολ. Εφ. 10274, ημερομηνίας 10.9.99. Εκεί έγινε αναφορά σε πρόθεση αποξένωσης αλλά αυτή ήταν η μαρτυρία που υπήρχε και δεν απασχόλησε τέτοιο θέμα. Όπως δε εξηγήθηκε στην απόφαση του Λοϊζου Π. Στην Ζεμενίδης (ανωτέρω) εκδίδεται το διάταγμα «ώστε να αποφευχθεί τέτοια αποξένωση ως αποτέλεσμα της οποίας να μη μπορεί να ικανοποιηθεί ο ενάγων». Τα ίδια και στην Τσιολάκκη και άλλη (ανωτέρω). Όπως αναφέρεται στην απόφαση του Πική Δ., όπως ήταν τότε, στη σελίδα 785, εκείνο που απαιτείται είναι «η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου (hindered) στην ικανοποίηση απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ του ενάγοντος». Απονομή πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι μόνο η επιτυχία έκδοσης απόφασης ως η έκθεση απαίτησης. Απονέμεται πλήρης δικαιοσύνη όταν, ο Ενάγοντας ή ο Αιτητής στην παρούσα υπόθεση, κατορθώσουν να απολαύσουν τους καρπούς της επιτυχίας σε μια δικαστική απόφαση. Τέτοιος κίνδυνος, δηλαδή να μην απολαύσουν τους καρπούς της επιτυχίας τους σε περίπτωση έκδοσης υπέρ τους απόφασης θα υπάρχει σε περίπτωση που το Δικαστήριο αρνηθεί την έκδοση διατάγματος. Στην απόφαση Καλογήρου ν. C.C.F. Credit Capital Finance Ltd

(2005)1 Α.Α.Δ. σελίδα 1237, στη σελίδα 1245, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Είναι γεγονός ότι δεν εξειδικεύονται λεπτομέρειες σε σχέση με τον τρόπο της απειλής. Ο ισχυρισμός, όμως, περί απειλής δε θα πρέπει να εκτιμηθεί κατά απομόνωση αλλά σε συσχετισμό με την αλλαγή των σχέσεων των μερών, η οποία επήλθε με τον τερματισμό της σύμβασης. Ο κίνδυνος αποξένωσης, με τον τερματισμό της σύμβασης, κατέστη υπαρκτός και η ανάγκη παρεμπόδισης πιθανής επίδρασης στην ικανοποίηση τυχόν απόφασης από την αποξένωση δικαιολογημένη. Ορθά νομίζουμε το Δικαστήριο, μέσα στο σύνολό των πιο πάνω, άσκησε τη διακριτική του εξουσία και εξέδωσε το διάταγμα.». Με την πώληση ή επιβάρυνση ή την αποξένωση του συγκεκριμένου ακινήτου είναι πιθανόν να εμποδιστεί ο Αιτητής στην ικανοποίηση της απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ του. Θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Απονομή πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι μόνο η επιτυχία έκδοσης απόφασης στην Αγωγή. Απονέμεται πλήρης δικαιοσύνη όταν ο Ενάγων, κατορθώσει να απολαύσει τους καρπούς της επιτυχίας σε μια δικαστική απόφαση. Αναμφίβολα έχοντας υπόψη το σύνολο των στοιχείων που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, ανακύπτει η ανάγκη παροχής κάποιας εξασφάλισης στον Αιτητή με την οποία να αποτρέπεται η πιθανότητα να καταστεί δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί, στην περίπτωσή του, πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Μπορούν οι Καθ' ων η Αίτηση, σε περίπτωση που δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, χωρίς να δώσουν λογαριασμό σε κανένα να αποξενώσουν το συγκεκριμένο ακίνητο και να μην μπορεί να ικανοποιηθεί η απόφαση που ήθελε εκδοθεί στο τέλος εναντίον τους. Στην απόφαση 1. ΡΕΝΑ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ ΛΤΔ κ.ά. ν. BENFLEET ENTERPRISES LTD

(2006)1 Α.Α.Δ. 280, στη σελίδα 286, λέχθηκαν τα εξής: «Το άρθρο 5

(1)προνοεί για δέσμευση τόσης περιουσίας, όσο θα επαρκεί για ικανοποίηση της απαίτησης, μαζί με τα έξοδα. Και αυτή την προϋπόθεση ικανοποίησαν οι εφεσίβλητοι. Αν οι εφεσείοντες είχαν προτείνει εναλλακτική προσέγγιση, το επιχείρημα τους θα είχε κάποιο νόημα, αφού το δικαστήριο θα έπρεπε, ίσως, να επιλέξει τη λιγότερο επαχθή για τους εφεσείοντες επιλογή, νοουμένου ότι αυτή θα ήταν εξ ίσου αποτελεσματική. Οι εφεσείοντες περιορίστηκαν να αναφέρουν ότι διαθέτουν και άλλη ακίνητη περιουσία. Αυτό, όμως, δεν είναι αρκετό για να μην εκδοθεί ένα τέτοιο διάταγμα. Θα πρέπει να δεσμευτεί ακίνητη περιουσία αρκετή ώστε ο ενάγων να διασφαλίζεται ότι τυχόν δικαστική απόφαση υπέρ του θα ικανοποιηθεί.». Με την παρούσα Αίτηση διεκδικείται η έκδοση προσωρινού απαγορευτικού διατάγματος δέσμευσης των δύο τεμαχίων με αριθμό 426 και

1. Η αξίωση του Ενάγοντα στην αγωγή αφορά τα 3/18 μερίδια επί των αντίστοιχων τεμαχίων 426 και
2. Με βάση τις πιο πάνω αρχές της Νομολογίας κρίνω ότι και η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 ικανοποιείται και έτσι δικαιολογείται η έκδοση διατάγματος με το οποίο να δεσμεύονται τα 3/18 μερίδια επί ενός εκάστου των ακινήτων ούτως ώστε να διασφαλιστεί ότι τυχόν εκδοθείσα δικαστική απόφαση υπέρ του Ενάγοντα θα ικανοποιηθεί. Το άρθρο 32 αναφέρει ρητά ότι θα πρέπει να ικανοποιούνται και οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει χωρίς οποιαδήποτε εξαίρεση (βλ. Παναγίδου ν. Παναγίδου κ.ά.

(2001)1 Α.Α.Δ. 396, 402). Όσον αφορά την ικανοποίηση του ισοζυγίου της ευχέρειας, ενόψει των όσων έχουν λεχθεί, είναι σαφές ότι το ισοζύγιο κλίνει υπέρ του Αιτητή στα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης. Η αξίωση του Αιτητή παρουσιάζεται ως ικανοποιούσα τα σχετικά κριτήρια της νομολογίας και του Νόμου και έτσι είναι επάναγκες να εκδοθεί σχετικό διάταγμα ούτως ώστε σε περίπτωση που εκδοθεί υπέρ του απόφαση, να παρέχεται κάποια εξασφάλιση. Η μη έκδοση του διατάγματος θα προκαλέσει μεγαλύτερη ζημιά στον Ενάγοντα παρά η έκδοσή του, εναντίον της Εναγομένης 2, στην Εναγομένη 2. Ενόψει όλων των πιο πάνω εκδίδεται διάταγμα με το οποίο εμποδίζονται και/ή απαγορεύεται στους Εναγόμενους 2 και/ή στους διευθυντές και/ή αντιπροσώπους και/ή υπαλλήλους τους όπως προβούν σε πώληση και/ή μεταβίβαση και/ή διάθεση με οποιοδήποτε τρόπο και/ή σε επιβάρυνση και/ή αποξένωση και/ή εκμετάλλευση των 3/18 μεριδίων επί των τεμαχίων 426 και 427 με στοιχεία όπως περιγράφονται στο Αιτητικό Α(i) και (ii) της Αίτησης, μέχρι τελικής εκδίκασης και/ή αποπεράτωσης της παρούσας αγωγής και/ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Επιδικάζονται €1.500 έξοδα υπέρ του Αιτητή-Ενάγοντα και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση-Εναγομένων 2, τα οποία να πληρωθούν στο τέλος της υπόθεσης. (Υπ.) ........... Γ. Στυλιανίδης, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΗ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο