← Κύπρος

Αλεξάνδρου ν. Ασφαλιστική Εταιρεία « Η Κεντρική» Λτδ, Αρ. Αγωγής: 5814/13, 23/12/2020

Αλεξάνδρου ν. Ασφαλιστική Εταιρεία « Η Κεντρική» Λτδ, Αρ. Αγωγής: 5814/13, 23/12/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2020:A626 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 5814/13 Μεταξύ: XXXXX Αλεξάνδρου Ενάγουσας και Ασφαλιστική Εταιρεία « Η Κεντρική» Λτδ Εναγομένης και XXXXX Αλεξάνδρου Τριτοδιαδίκου Ημερομηνία: 23 Δεκεμβρίου 2020 Εμφανίσεις: Για την Ενάγουσα: κα Τ. Κωνσταντίνου για Άντης Πολυδώρου ΔΕΠΕ. Για την Εναγόμενη : κ. Φ. X' Ιωάννου με κ. Α. X' Ιωάννου Για τον Τριτοδιάδικο: κα Τ. Κωνσταντίνου για κα Λ. Αντωνίου ---------------------------------------- ΑΠΟΦΑΣΗ Εισαγωγή Με την παρούσα αγωγή η Ενάγουσα αξιώνει ειδικές αποζημιώσεις για ζημίες που υπέστη το όχημά της, συνεπεία τροχαίου ατυχήματος που επεσυνέβη στις 26.8.2012. Ισχυρίζεται δε ότι την ευθύνη πρόκλησης του επίδικου τροχαίου ατυχήματος φέρει ο οδηγός του οχήματος XXXXX78. Η Ενάγουσα είναι η ιδιοκτήτρια του οχήματος XXXXX15 και ενάγει υπό αυτή την ιδιότητα. Οδηγός του οχήματος της Ενάγουσας ήταν ο υιός της, ο οποίος κλήθηκε από την Εναγόμενη ως Τριτοδιάδικος. Παραδεκτά γεγονότα Αποτελεί θεμελιακή αρχή ότι στην πολιτική δίκη, απόδειξη μπορεί να προκύψει μέσω παραδοχής γεγονότων. Σχετικές επί του προκειμένου είναι οι αποφάσεις Χρίστου ν. Khoreva

(2002)1(A) Α.Α.Δ. 45 και Παπαμιλτιάδους ν. Ιωάννου
(2007)1 Α.Α.Δ.
  1. Περαιτέρω, παραδοχή γεγονότων μπορεί να προκύψει δια παραδοχής μέσω των δικογράφων και μέσω δηλώσεων των συνηγόρων των διαδίκων. Σχετικά παραπέμπω στο σύγγραμμα των Ηλιάδη & Σάντη Tο Δίκαιο της Απόδειξης 1η έκδοση σελ.
  2. Στην υπό κρίση υπόθεση είναι παραδεκτό ότι επεσύνεβη το επίδικο ατύχημα, στις 26.8.2012, ότι η Ενάγουσα είναι ιδιοκτήτρια του οχήματος με αριθμούς εγγραφής XXXXX15 μάρκας Mercedes και ότι η Εναγόμενη είναι ασφαλιστική εταιρεία, η οποία παρείχε ασφαλιστική κάλυψη στο όχημα με αριθμούς εγγραφής XXXXX78, το οποίο οδηγείτο από τον XXXXX Συμεού. Επίσης, είναι παραδεκτό ότι το όχημα της Ενάγουσας οδηγείτο από τον XXXXX Αλεξάνδρου. Περαιτέρω, κατά την ακρόαση δηλώθηκε από τους συνηγόρους των διαδίκων ότι το όχημα XXXXX15 υπέστη ζημία στην αριστερή πλευρά και παραμορφώθηκε η αριστερή πισινή πόρτα, η οποία χρειάστηκε αντικατάσταση. Επίσης, δηλώθηκε ότι το όχημα XXXXX15 χρειάστηκε μπογιάτισμα στην αριστερή μπροστινή πόρτα, στην αριστερή πισινή πόρτα και στο αριστερό πισινό φτερό. Δηλώθηκε, τέλος, ότι η ζημία στο όχημα της Ενάγουσας ανήλθε στο ποσό των € 1.771,
  3. Μέσα από τα πιο πάνω προκύπτει ότι το μοναδικό επίδικο θέμα που παραμένει είναι το ζήτημα της ευθύνης. Δικογραφημένοι ισχυρισμοί Σε σχέση με το επίδικο θέμα της ευθύνης η Ενάγουσα στην Έκθεσή Απαίτησής της αποδίδει την αποκλειστική ευθύνη για την πρόκληση του επίδικου ατυχήματος στον οδηγό του οχήματος XXXXX78 και καταγράφει τις κατ' ισχυρισμόν λεπτομέρειες αμέλειας αυτού. Η Εναγόμενη αρνείται την ευθύνη για το επίδικο ατύχημα και τις αποδιδόμενες λεπτομέρειες αμέλειας και ισχυρίζεται ότι το επίδικο ατύχημα οφείλεται στην αποκλειστική και/ή συντρέχουσα αμέλεια του οδηγού του οχήματος XXXXX
  4. Επιπλέον, η Εναγόμενη κάλεσε ως Τριτοδιάδικο στη διαδικασία τον οδηγό του οχήματος XXXXX
  5. Στην Έκθεση Απαίτησής της εναντίον του Τριτοδιαδίκου επανέλαβε τους ισχυρισμούς της ως η Υπεράσπισή της και ισχυρίστηκε ότι η ευθύνη για το επίδικο ατύχημα βαρύνει τον Τριτοδιάδικο. Ο Τριτοδιάδικος στην Υπεράσπισή του αρνήθηκε της αξιώσεις της Εναγόμενης και ισχυρίστηκε ότι την ευθύνη για το επίδικο ατύχημα έχει ο οδηγός του οχήματος KRB
  6. Μαρτυρία Προς απόδειξη της υπόθεσης της Ενάγουσας κλήθηκε ο οδηγός του οχήματος XXXXX15, ως Μ.Ε.
  7. Το εν λόγω πρόσωπο τυγχάνει να είναι ο Τριτοδιάδικος στη διαδικασία. Ο Μ.Ε.1 υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασής του γραπτή δήλωση, η οποία σημειώθηκε ως έγγραφο Α. Κατά τη μαρτυρία του Μ.Ε.1 κατατέθηκε ως Τεκμήριο 1 φωτογραφίες της σκηνής του ατυχήματος και ως Τεκμήριο 2 φωτογραφίες του οχήματος XXXXX
  8. Κατά την κυρίως εξέτασή του ο Μ.Ε.1 υποστήριξε ότι κινείτο στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας της Λεωφόρου 28ης Οκτωβρίου στη Μακεδονίτισσα με κατεύθυνση τη Λεωφόρο Γρίβα Διγενή. Όταν πλησίασε στα φώτα τροχαίας στη συμβολή με τη Λεωφόρο Γρίβα Διγενή, ο φωτεινός σηματοδότης έδειχνε κόκκινο και σταμάτησε. Πρόθεσή του ήταν να στρίψει αριστερά και για αυτό κρατούσε την αριστερή λωρίδα. Το όχημά του ήταν το τέταρτο στη σειρά και το όχημα XXXXX78 ήταν δεύτερο. Όταν άναψε πράσινο, το όχημα XXXXX78 παρέμεινε σταματημένο. Τότε το προπορευόμενο όχημα του Μ.Ε.1 προσπέρασε το όχημα XXXXX
  9. Ο ίδιος, αφού περίμενε λίγο, έδειξε την πρόθεσή του να στρίψει δεξιά και ακολούθως προσπέρασε το XXXXX
  10. Σύμφωνα με τον ίδιο εισήλθε στην αριστερή λωρίδα νόμιμα και κανονικά με κλίση προς τα αριστερά. Τότε άναψε ξανά κόκκινο και ο Μ.Ε.1 ακινητοποίησε το όχημα που οδηγούσε. Καθώς βρισκόταν σε αναμονή το όχημα XXXXX78 κινήθηκε μπροστά και κτύπησε το όχημα που οδηγούσε ο Μ.Ε.
  11. Κατά την αντεξέτασή του προσδιόρισε ότι το ατύχημα επεσυνέβη πάνω στη διασταύρωση και ότι η φορά που κτυπήθηκε το όχημα που οδηγούσε ήταν από πίσω προς τα μπροστά. Δήλωσε, επίσης, ότι οι φωτογραφίες του Τεκμηρίου 1 δείχνουν τις τελικές θέσεις των δύο οχημάτων. Αρνήθηκε την υποβολή ότι εισερχόμενος διαγωνίως στην αριστερή λωρίδα κτύπησε το όχημα XXXXX
  12. Αντίθετα επέμεινε ότι πρώτα εισήλθε στην αριστερή λωρίδα και μετά κτυπήθηκε από το XXXXX
  13. Κατά την επανεξέτασή του υπέδειξε στο Τεκμήριο 2 την φωτογραφία που δείχνει τη ζημία στο όχημα που οδηγούσε. Μετά το πέρας της μαρτυρίας για την Ενάγουσα τη σκυτάλη της μαρτυρίας έλαβε η Εναγόμενη. Μοναδικός μάρτυρας για την Εναγόμενη ήταν ο XXXXX Συμεού οδηγός του οχήματος XXXXX78, ως Μ.Υ.
  14. Ο Μ.Υ.1, υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασής του γραπτή δήλωση, η οποία σημειώθηκε ως έγγραφο Β. Ο Μ.Υ.1 δήλωσε ότι την επίδικη ημερομηνία κινείτο στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας της Λεωφόρου 28ης Οκτωβρίου στη Μακεδονίτισσα με κατεύθυνση τη Λεωφόρο Γρίβα Διγενή. Ισχυρίστηκε, επίσης, ότι κινείτο αργά, επειδή προσέγγιζε τα φώτα τροχαίας. Ενώ ο τριτοδιάδικος κινείτο στην δεξιά λωρίδα παράλληλα με τον ίδιο, ξαφνικά άλλαξε λωρίδα κυκλοφορίας και μπήκε διαγώνια στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας με αποτέλεσμα να κτυπήσει αδικαιολόγητα στο μπροστινό δεξιό μέρος του οχήματος του. Ακολούθως ο Μ.Υ.1 αναφέρθηκε στο σημείο που επήλθε το ατύχημα και στις ζημίες που υπέστη το όχημα που οδηγούσε. Τέλος αναγνώρισε το όχημά του στο Τεκμήριο
  15. Κατά την αντεξέτασή του επέμεινε ότι η σύγκρουση επήλθε κοντά στα φώτα τροχαίας. Αναφέρθηκε στην κίνηση που υπήρχε στον δρόμο, δηλώνοντας ότι δεν γνώριζε πόσα οχήματα βρίσκονταν πίσω του. Αρνήθηκε, την υποβολή ότι όταν άναψε το πράσινο το όχημά του έμεινε σταματημένο, δηλώντας ότι κινήθηκε ελαφριά. Ακολούθως δήλωσε ότι σε εκείνο το στάδιο δημιουργήθηκε κάποιο μικρό περιθώριο και μπήκε στην λωρίδα του ο οδηγός του οχήματος XXXXX
  16. Σε υποβολή ότι το όχημα XXXXX15 τον προσπέρασε από δεξιά και επανήλθε στην αριστερή λωρίδα, απάντησε ότι δεν ξέρει από που ήρθε. Σε υποβολή ότι η σύγκρουση έγινε πάνω στα φώτα, απάντησε ότι πάνω στα φώτα σταμάτησε το XXXXX
  17. Υποστήριξε πως όταν τον κτύπησε το όχημα XXXXX15, το τελευταίο σταμάτησε πάνω στα φώτα λοξώς. Εισηγήσεις των διαδίκων Μετά το πέρας της ακροαματικής διαδικασίας οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων με εμπεριστατωμένες αγορεύσεις προώθησαν ο καθένας τη θέση του. Το Δικαστήριο έχει κατά νου τις εισηγήσεις των διαδίκων και θα αναφερθεί σε αυτές κατωτέρω, όπου κρίνει σκόπιμο. Αξιολόγηση Μαρτυρίας Τονίζεται ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας γίνεται κατά κύριο λόγο στη βάση της μαρτυρίας που σχετίζεται με τα επίδικα θέματα. Σχετικές είναι οι αποφάσεις Τσιαττές ν. Solomonides (Cartridges Industries) Ltd
(2009)1 A.A.Δ. 974 και Mirza Feiz Hasan v. Μιχάλη Ανδρέου, ECLI:CY:AD:2015:A803, Π.Ε 2/2011, ημερομηνίας 2.12.2015. Στη βάση των πιο πάνω, έχω παρακολουθήσει τους μάρτυρες στη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, έχοντας την ευκαιρία να παρακολουθήσω τις αντιδράσεις τους, φυσικές ή αφύσικες, τον τρόπο που απαντούν, τη νευρικότητα ή την επιφυλακτικότητά τους, ή την ιδιοσυγκρασία που εκδήλωναν, παράγοντες που, σύμφωνα με τη νομολογία, ενέχουν ιδιαίτερη σπουδαιότητα κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας. Σχετική είναι η απόφαση C & A Pelecanos Associates Ltd v. Ανδρέα Πελεκάνου
(1999)1 Α.Α.Δ. 1273. Δεν παραγνωρίζω βέβαια ότι τα πιο πάνω στοιχεία μπορούν να προσδώσουν θετικότητα στη μαρτυρία ενός μάρτυρα, αλλά δεν μπορούν να αποτελέσουν τον αποκλειστικό λόγο για την αποδοχή της μαρτυρίας του. Σχετικά παραπέμπω στην απόφαση Νικολάου Νίκος ν. Aντώνη Παπαϊωάνου
(2011)1 Α.Α.Δ. 1797. Προσεγγίζω, συνεπώς, το καθήκον αξιολόγησης της μαρτυρίας ενός μάρτυρα με γνώμονα το περιεχόμενο, την ποιότητα, την πειστικότητα, αλλά και τη σύγκρισή της με την υπόλοιπη μαρτυρία. Σχετική είναι η απόφαση Ομήρου v. Δημοκρατίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 506. Περαιτέρω, όπου είναι δυνατό, η μαρτυρία εκάστου μάρτυρα συσχετίζεται, αντιπαραβάλλεται και διερευνάται με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων. Σχετική είναι η απόφαση Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρα
(1992)1 Α.Α.Δ 1056 και η πρόσφατη απόφαση Κυριακίδης ν. Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ, ECLI:CY:AD:2018:A179, Π.Ε 185/2012, ημερομηνίας 19.4.2018. Έχω επίσης κατά νου την αρχή ότι μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός μερικώς ή ολικώς, ενώ δεν θεωρείται επιλήψιμη η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα. Σχετικές είναι οι αποφάσεις Kadis v. Nicolaou
(1986)1 C.L.R 212, 216 και Χρίστου ν. Khoreva (ανωτέρω). Επιπρόσθετα, στην υπόθεση Χριστοφίνης ν. Φραντζή ECLI:CY:AD:2017:A202, Πολ. Έφεση 328/11, ημερομηνίας 31.5.2017, υποδείχθηκε ότι το περιεχόμενο της μαρτυρίας εκάστου μάρτυρα υπόκειται στη βάσανο της λογικής και της ανθρώπινης πείρας. Παράλληλα τονίζεται ότι έκαστος μάρτυρας θα πρέπει να αντεξετάζεται επί όλων των αμφισβητούμενων γεγονότων. Σχετική, ως προς τις συνέπειες παράλειψης αντεξέτασης είναι η απόφαση Frederickou Schools Co Ltd κ.α. ν. Acuac Inc
(2002)1 Α.Α.Δ. 1527. Σχετική, επίσης, είναι η πρόσφατη απόφαση Πιριλίδη ν. Δήμου Λεμεσού, ECLI:CY:AD:2017:B454, Ποιν. Έφ. Αρ. 331/2015, ημερομηνίας 11.12.2017, όπου επαναλήφθηκε η αρχή πως η παράλειψη αντεξέτασης γενικά θεωρείται ως αποδοχή της εκδοχής που θέτει ο μάρτυρας. Διευκρινίζω, επίσης, ότι οι υποβολές των συνηγόρων από μόνες τους δεν έχουν καμιά αποδεικτική αξία και αν δεν προσαχθεί αργότερα αντίστοιχη μαρτυρία παραμένουν απλά μετέωροι ισχυρισμοί. Σχετική είναι η απόφαση Ησαΐας Ιωαννίδης ν. Αστυνομίας
(2012)2 Α.Α.Δ. 640. Τονίζεται, περαιτέρω, ότι η πραγματική μαρτυρία αποτελεί κατά κανόνα καλό οδηγό για τη διακρίβωση της αξιοπιστίας των μαρτύρων, βοηθά στην καλύτερη κατανόηση των συνθηκών του δυστυχήματος και στην εξαγωγή λογικών συμπερασμάτων. Σχετική είναι η απόφαση Νικήτα Ελένη ν. Κυπριακού Οργανισμού Αθλητισμού
(2003)1 ΑΑΔ 344. Όμως πραγματική μαρτυρία είναι αυτή που πηγάζει, όπως υποδηλώνει ο ίδιος ο όρος, από τα ίδια τα πράγματα και μόνο. Σχετική είναι η απόφαση Κυριακίδου ν. Νικολάου
(1993)1 Α.Α.Δ 45. Όπως υποδεικνύεται στο σύγγραμμα των Ηλιάδη & Σάντη Το Δίκαιο της Απόδειξης 1η έκδοση σελ. 337, οι φωτογραφίες μπορούν να κατατεθούν ως πραγματική μαρτυρία για την κατάδειξη ζημιών σε όχημα ή για τον σκοπό αντεξέτασης ως προς τις συνθήκες πρόκλησης του ατυχήματος. Με γνώμονα τα πιο πάνω προχωρώ με την αξιολόγηση της σχετικής μαρτυρίας. Αξιολόγηση μαρτυρίας Μ.Ε.1 Προτού προχωρήσω κρίνω σκόπιμο να υπομνήσω ότι η χορήγηση άδειας σε Τριτοδιάδικο να εμφανιστεί στην αγωγή δεν τον καθιστά διάδικο στην υφιστάμενη αγωγή μεταξύ Ενάγοντα και Εναγομένου. Σχετικά παραπέμπω στην απόφαση Nικήτα Aνδρέας ν. Medcon Construction Limited και Άλλου
(1997)1 Α.Α.Δ.
  1. Επιπλέον, όπως έχει επεξηγηθεί στην απόφαση Hermes Ltd v. Τασουρής κ.ά Πολιτική Έφεση 299/12013, ημερομηνίας 16.11.2020, η μαρτυρία που δόθηκε από τον Τριτοδιάδικο στα πλαίσια της διαδικασίας Τριτοδιαδίκου δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί προκειμένου ο Ενάγοντας να αποδείξει την αξίωσή του. Στην υπό κρίση υπόθεση η μαρτυρία του Τριτοδιαδίκου δεν δόθηκε στα πλαίσια της διαδικασίας Τριτοδιαδίκου και ως εκ τούτου κρίνω ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την εξαγωγή ευρημάτων ως προς το επίδικο ζήτημα της ευθύνης. Σε σχέση με τη μαρτυρία του Μ.Ε.1 διαπιστώνω ότι κάποιες από τις θέσεις του δεν έχουν αμφισβητηθεί, συνάδουν με το σύνολο της ενώπιόν μου μαρτυρίας και δεν αντικρούονται από αντίθετη μαρτυρία. Συγκεκριμένα η θέση του ότι ό ίδιος ακολουθούσε το όχημα XXXXX78 και σε κάποιο σημείο το προσπέρασε από δεξιά δεν έχει αμφισβητηθεί και ούτε αντικρούεται από αντίθετη μαρτυρία. Επιπρόσθετα, η θέση του ότι οι φωτογραφίες Τεκμήριο 1 δεικνύουν την τελική θέση των οχημάτων δεν έχει αμφισβητηθεί κατά την αντεξέταση. Περαιτέρω, η θέση του ότι κατά το στάδιο που εισήλθε στην αριστερή λωρίδα το όχημά του ήταν με κλίση προς τα αριστερά επιβεβαιώνεται από τον Μ.Υ.1, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι ο Μ.Ε.1 εισήλθε λοξώς στη λωρίδα του. Επιπλέον, η φωτογραφία 3 του Τεκμήριου 1 απεικονίζει το όχημα που οδηγούσε ο Μ.Ε.1 σε διαγώνια θέση. Συνακόλουθα, η μαρτυρία του για τα πιο πάνω μπορεί να γίνει δεκτή. Αντίθετα, σε σχέση με το ζήτημα της ευθύνης διαπιστώνω ότι οι πλείστες αναφορές του Μ.Ε.1 δεν συνάδουν με την εικόνα που δεικνύουν οι φωτογραφίες Τεκμήριο 1 και δεν συνάδουν με τη λογικά αναμενόμενη πορεία των πραγμάτων. Συγκεκριμένα αποτέλεσε βασική θέση του ότι το ατύχημα επήλθε πάνω στα φώτα τροχαίας και αφού το όχημα KRB 578 κινήθηκε κτυπώντας το δικό του. Μάλιστα υποστήριξε ότι οι φωτογραφίες Τεκμήριο 1 παρουσιάζουν τη τελική θέση των οχημάτων. Όμως προσεκτική εξέταση των φωτογραφιών που συγκροτούν το Τεκμήριο 1 αποκαλύπτει ότι ναι μεν το όχημα που οδηγούσε ο Μ.Ε.1 είναι σταματημένο μπροστά από την άσπρη συνεχομένη γραμμή που υπάρχει στο σημείο των φώτων τροχαίας, αλλά το όχημα XXXXX78 δεν είναι ακουμπημένο καθ' οιονδήποτε τρόπο πάνω σε αυτό. Ο Μ.Ε.1 υποστήριξε ότι σταμάτησε στα φώτα λοξώς και, ενώ ήταν σταματημένος, τον κτύπησε το όχημα που οδηγούσε Μ.Υ.
  2. Θα ανέμενε κανείς, εάν όντως έτσι ήταν τα πράγματα, το όχημα του Μ.Υ.1 να ήταν ακουμπημένο πάνω στο όχημα του Μ.Ε.1 , το οποίο σύμφωνα με τον μάρτυρα ήταν ήδη στην αριστερή λωρίδα και στην τελική του θέση. Επίσης, μέσα από τη φωτογραφία 3 του Τεκμηρίου 1, φαίνεται ότι δεν υπήρχε χώρος για να κτυπήσει το όχημα ΚRΒ 578 με κατεύθυνση από πίσω προς τα μπροστά, ιδίως λαμβανόμενης υπόψη της θέσης του Μ.Ε.1 ότι κατά το στάδιο που εισήλθε στην αριστερή λωρίδα το όχημα του ήταν με κλίση προς τα αριστερά. Επιπλέον η θέση του ότι σταμάτησε στο σημείο των φώτων τροχαίας και μετά τον κτύπησε το επερχόμενο όχημα δεν είναι πειστική, αφού σύμφωνα με την φωτογραφία 3 του Τεκμήριου 1, η οποία κατά τον μάρτυρα απεικονίζει την τελική θέση των οχημάτων, φαίνεται το όχημά του σταματημένο στο σημείο μετά τη άσπρη γραμμή που υφίσταται στο σημείο των φώτων τροχαίας. Το πιο πάνω καθιστά και μη λογική τη θέση του ανέμενε να ανάψει το πράσινο φως για να συνεχίσει την πορεία του, αφού ήταν ήδη μπροστά από τον φωτεινό σηματοδότη. Υπό το φως των πιο πάνω οι θέσεις του Μ.E.1, ως προς τις συνθήκες επέλευσης του ατυχήματος, στερούνται λογικής και πειστικότητας και δεν συνάδουν με την εικόνα που προκύπτει από τις κατατεθειμένες φωτογραφίες, Τεκμήριο
  3. Επομένως, κρίνω ότι μπορώ να βασισθώ μερικώς στη μαρτυρία του Μ.Ε 1 για την εξαγωγή ευρημάτων. Αξιολόγηση μαρτυρίας Μ.Υ.1 Στον αντίποδα, ο Μ.Υ.1 προκάλεσε θετική εντύπωση στο Δικαστήριο και η μαρτυρία του συνάδει με τη λογικά αναμενόμενη πορεία των πραγμάτων και τις φωτογραφίες που κατετέθηκαν. Συγκεκριμένα η θέση του ότι ο Μ.Ε.1 κινούμενος από τη δεξιά προς την αριστερή λωρίδα ακούμπησε στη δεξιά πλευρά του οχήματος του επιβεβαιώνεται από τη θέση των οχημάτων, όπως φαίνεται στο Τεκμήριο
  4. Επιπλέον η θέση του ότι, αφού ακούμπησε στο όχημά του το όχημα XXXXX15 αυτό μετακινήθηκε προς το πεζοδρόμιο, επιβεβαιώνεται από τις φωτογραφίες 1 και 3 του Τεκμηρίου
  5. Επίσης, η θέση του ότι το ατύχημα έγινε λίγο πριν τα φώτα επίσης επιβεβαιώνεται από τις εν λόγω φωτογραφίες που δείχνουν το όχημά του σταματημένο πριν τα φώτα τροχαίας. Περαιτέρω, η θέση του ως προς τις ζημίες του οχήματός του δεν έχει αμφισβητηθεί. Επομένως, κρίνω ότι μπορώ να βασισθώ στη μαρτυρία του Μ.Υ.1, για την εξαγωγή ευρημάτων. Ευρήματα Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω, πέραν των όσων έχουν διαπιστωθεί ως παραδεκτά γεγονότα, αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι στις 26.8.2012 τα δύο ενεχόμενα οχήματα κινούντο επί της Λεωφόρου 28ης Οκτωβρίου στη Μακεδονίτισσα με κατεύθυνση τη Λεωφόρο Γρίβα Διγενή. Η κατεύθυνση στην οποία κινούντο τα δύο ενεχόμενα οχήματα αποτελείτο από δύο λωρίδες κυκλοφορίας. Το όχημα XXXXX15 ακολουθούσε το όχημα XXXXX
  6. Σε κάποιο στάδιο ο οδηγός του οχήματος XXXXX15, επιχείρησε να προσπεράσει το όχημα XXXXX
  7. Ο οδηγός του οχήματος XXXXX15 εισήλθε προς τούτο στη δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας. Ακολούθως, στο σημείο λίγο πριν τα φώτα τροχαίας, επιχείρησε να εισέλθει από τη δεξιά στην αριστερή λωρίδα, για να στρίψει αριστερά στη διασταύρωση. Στο στάδιο που επιχειρούσε να εισέλθει στην αριστερή λωρίδα, έχοντας κλίση προς τα αριστερά, ακούμπησε στο δεξιό μπροστινό μέρος του οχήματος XXXXX78, το οποίο κινείτο αργά στην αριστερή λωρίδα. Το ατύχημα επεσυνέβη λίγο πριν τα φώτα τροχαίας και το όχημα XXXXX15 σταμάτησε διαγωνίως με κλίση προς τα αριστερά στο σημείο μετά την άσπρη συνεχόμενη γραμμή που βρίσκεται στο σημείο των φώτων τροχαίας. Ο οδηγός του οχήματος XXXXX78 δεν αντιλήφθηκε προηγουμένως το όχημα XXXXX
  8. Με γνώμονα τα πιο πάνω προχωρώ να εξετάσω τη νομική πτυχή της υπόθεσης. Νομική Πτυχή Η υπό κρίση αγωγή αφορά σε αγωγή για αμέλεια. Η έννοια της αμέλειας προσδιορίζεται από το άρθρο 51 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, το οποίο διαλαμβάνει τα ακόλουθα : «Αμέλεια συνίσταται: (α) στην τέλεση πράξης η οποία υπό τις περιστάσεις δεν θα τελούσε λογικό συνετό πρόσωπο ή στην παράλειψη τέλεσης πράξης την οποία υπό τις περιστάσεις τέτοιο πρόσωπο θα τελούσε ή (β) στην παράλειψη καταβολής τέτοιας δεξιότητας ή επιμέλειας για την άσκηση επαγγέλματος, επιτηδεύματος ή ασχολίας όπως ένα λογικό συνετό πρόσωπο, που έχει τα προσόντα για την άσκηση του επαγγέλματος αυτού, επιτηδεύματος αυτού ή ασχολίας θα κατέβαλλε υπό τις περιστάσεις, και στην πρόκληση ζημιάς εξαιτίας αυτής: Νοείται ότι για αυτή δύναται να τύχει αποζημίωσης μόνο το πρόσωπο έναντι του οποίου ο υπαίτιος της αμέλειας υπέχει υποχρέωση, υπό τις περιστάσεις, να μην επιδείξει αμέλεια.» Αναφορικά με το βάρος απόδειξης σε υποθέσεις αμέλειας διαφωτιστική είναι η απόφαση στην υπόθεση Σοφοκλέους ν. Καλογήρου
(1997)1 (Α) Α.Α.Δ. 369, όπου έχει κριθεί ότι το βάρος απόδειξης το φέρει ο Ενάγοντας. Περαιτέρω ο Ενάγοντας έχει υποχρέωση να αποδείξει και την αιτιώδη συνάφεια μεταξύ αμέλειας και ζημίας. Σχετική, επίσης, είναι η απόφαση Ράλλης Μακρίδης και Υιοί Λτδ ν. Λουκά,
(2003)1 (Α) Α.Α.Δ 447, όπου κρίθηκε ότι ο Ενάγοντας θα πρέπει θετικά να αποδείξει ότι η ζημιά ήταν αποτέλεσμα της αμέλειας του Εναγόμενου και δεν εναπόκειται στον Εναγόμενο να απαλλάξει τον εαυτό του αποδεικνύοντας ότι το δυστύχημα ήταν είτε αναπόφευκτο ή ότι δεν ήταν αποτέλεσμα της δικής του αμέλειας. Το Δικαστήριο σε υποθέσεις, όπου εγείρεται ισχυρισμός για συντρέχουσα αμέλεια, όπως στην παρούσα, αποφασίζει πρώτα αν έχει αποδειχθεί αμέλεια σε βάρος των Εναγoμένων. Εάν η απόφαση είναι καταφατική, τότε εξετάζει με βάση το Άρθρο 57 αν ο Ενάγων έχει συντρέχουσα αμέλεια. Σχετική είναι η απόφαση Μαυρίδης ν. Dharaghji
(1990)1 A.A.Δ.
  1. Συνεπώς, αυτό που πρέπει να αποφασισθεί πρώτα είναι το κατά πόσο έχει αποδειχθεί αμέλεια από πλευράς του οδηγού του οχήματος KRB 578 και ακολούθως εάν υφίσταται αμέλεια εκ μέρους του οδηγού LBB
  2. Στην υπό κρίση υπόθεση, το βάρος απόδειξης ως προς την ύπαρξη αμέλειας στο πρόσωπο του οδηγού του οχήματος KRB 578 φέρει η Ενάγουσα, η οποία οφείλει να αποδείξει τους ισχυρισμούς της στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Παράλληλα, σημειώνεται ότι το βάρος απόδειξης της ύπαρξης συντρέχουσας αμέλειας στο πρόσωπο της Ενάγουσας το φέρει η Εναγόμενη. Η έννοια του ισοζυγίου των πιθανοτήτων έχει ερμηνευθεί νομολογιακά σε πολλές υποθέσεις. Σχετική είναι η απόφαση Μαρσέλ ν. Λαϊκής
(2001)1 Α.Α.Δ. 1858, όπου με αναφορά στις σχετικές αυθεντίες επί του θέματος, κρίθηκε ότι το κριτήριο είναι κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης ικανοποίησε το Δικαστήριο, με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (is more probable than not). Ταυτόχρονα, όπως έχει νομολογηθεί στην υπόθεση Αθανασίου κ.ά ν. Κουνούνη
(1997)1 Α.Α.Δ. 614, μόνο αξιόπιστη μαρτυρία μπορεί να βαρύνει την πλάστιγγα των πιθανοτήτων. Παράλληλα, όπως έχει υποδειχθεί στην απόφαση Κύπρος Ξενοφώντος ν. Κ.Ν Zoo Bar Restaurant Ltd Πόλ. Έφεση 477/11, ημερομηνίας 15.12.2016, το Δικαστήριο δεν επιτρέπεται να πιθανολογεί σε επίπεδο εικασιών, ως προς τα γεγονότα της υπόθεσης. Συνεπώς το Δικαστήριο θα κρίνει το κατά πόσο εκάτερος των διαδίκων πέτυχε να αποσείσει το αποδεικτικό βάρος που τον βαρύνει, μόνο με βάση τη μαρτυρία που έχει δεχθεί ως αξιόπιστη. Στην πρόσφατη απόφαση Χαραλάμπους ν. MC Gill, ECLI:CY:AD:2019:A527, Πολιτική Έφεση 38/2015, ημερομηνίας 18.12.2019, συνοψίστηκαν οι αρχές που διέπουν τον ζήτημα της αμέλειας επί τροχαίων ατυχημάτων. Συγκεκριμένα λέχθηκαν τα ακόλουθα : «Η αμέλεια επί των τροχαίων ατυχημάτων είναι η ίδια και στο αστικό και στο ποινικό δίκαιο και ό,τι διαφέρει είναι ως προς το βάρος απόδειξης, (Σωκράτους ν. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 1 και Βασιλείου ν. Αστυνομίας
(1994)2 Α.Α.Δ. 202). Όπως τονίστηκε επανειλημμένα το καθήκον φροντίδας και μέριμνας οφείλεται και επιδεικνύεται σε κάθε πρόσωπο που κατά λογική πρόβλεψη δυνατό να επηρεαστεί από τις πράξεις ενός οδηγού. Το κριτήριο για την διαπίστωση αμέλειας είναι αντικειμενικό, με μέτρο το μέσο συνετό και προσεκτικό οδηγό και η πρόβλεψη για την δυνατότητα κινδύνου συναρτάται με τις κοινές εμπειρίες οδήγησης και το καθήκον της δέουσας παρατηρητικότητας.» Προκύπτει από το ανωτέρω απόσπασμα ότι για τη διαπίστωση αμελούς οδικής συμπεριφοράς θα πρέπει πρώτα να προσδιοριστεί το κατά πόσο υπό τις περιστάσεις της εκάστοτε υπόθεσης ο οδηγός υπείχε καθήκον επιμέλειας. Ακολούθως αξιολογείται το κατά πόσο οι ενέργειες του οδηγού υπολείπονται του επίπεδου επιμέλειας του μέσου συνετού οδηγού. Αποτελεί δε καλά θεμελιωμένη αρχή ότι το καθήκον επιμέλειας κάθε οδηγού συναρτάται με τη δυνατότητα πρόβλεψης κινδύνου. Όταν η πιθανότητα δημιουργίας κινδύνου στον δρόμο είναι ευλόγως εμφανής, τότε η παράλειψη λήψης μέτρου προφύλαξης συνιστά αμέλεια. Σχετικές είναι οι αποφάσεις Μιχαήλ Φοινικαρίδης κ.ά. ν. Γεωργίου Λάμπρου Γεωργίου κ.ά.
(1991)1 Α.Α.Δ. 475 και Ελπινίκη Παναγιώτου ν. Γεώργιος Κυρ. Μαύρου
(1970)1 C.L.R. 215. Ασφαλώς το καθήκον επιμέλειας περιορίζεται σε λογικά προβλεπτούς κινδύνους και δεν εκτείνεται με τρόπο, ώστε να επιβάλλεται υπέρμετρο βάρος για τον οδηγό, το οποίο θα ανέτρεπε το ισοζύγιο των λογικών προσδοκιών και προβλέψεων. Σχετική, επί του προκειμένου, είναι η απόφαση Ανδρέου κ.ά ν. Πηλέα
(2000)1 Α.Α.Δ. 459. Επιπλέον, το καθήκον για επιμελή οδήγηση δεν επεκτείνεται στη λήψη προληπτικών μέτρων έναντι της πιθανότητας εκδήλωσης αμέλειας εκ μέρους άλλων οδηγών. Σχετικές είναι οι αποφάσεις Χριστοφίνης ν. Φραντζή (ανωτέρω), Θρασυβούλου ν. Κουλέρμου κ.ά.
(1996)1 Α.Α.Δ. 293 και Μάριος Ουλουπή ν. Χρίστου κ.ά.
(1999)1 (Γ) Α.Α.Δ.
  1. Στην υπό κρίση υπόθεση ο Μ.Υ.1 κινείτο στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας. Σε κάποιο στάδιο ο οδηγός του οχήματος XXXXX15 επιχείρησε να τον προσπεράσει. Στην προσπάθειά του να προσπεράσει ο οδηγός του οχήματος XXXXX15, κτύπησε στο μπροστινό δεξιό μέρος του οχήματος XXXXX
  2. Ο οδηγός του οχήματος XXXXX15 επιχείρησε να προσπεράσει λίγο πριν τα φώτα τροχαίας εισερχόμενος στην πορεία του Μ.Υ.1 με κλίση προς τα αριστερά και με σκοπό να στρίψει αριστερά στα φώτα τροχαίας. Η επιλογή του οδηγού του οχήματος XXXXX15 να επιχειρήσει να προσπεράσει, υπό τις πιο πάνω περιστάσεις, κτυπώντας ταυτόχρονα στο όχημα που οδηγούσε ο Μ.Υ.1, αφίσταται του επιπέδου επιμέλειας που αναμένεται από τον μέσο συνετό οδηγού και συνιστά αμέλεια. Αναμένεται από τον μέσο συνετό οδηγό, όταν επιχειρεί προσπέρασμα ή όταν επιχειρεί αλλαγή λωρίδας, να βεβαιώνεται ότι υπάρχει χώρος να το πράξει. Εν πάση περιπτώσει, δεν αναμένεται από τον μέσο συνετό οδηγό να εισέρχεται από τη μια λωρίδα στην άλλη με την οποιαδήποτε κλίση και να κτυπά επί του επερχόμενου οχήματος. Υπό τις πιο πάνω περιστάσεις, ο οδηγός του οχήματος XXXXX78 δεν μπορεί να λεχθεί ότι είχε καθήκον επιμέλειας, αφού δεν αποτελεί λογικά προβλεπτό κίνδυνο ότι θα εισέλθει κάποιο όχημα με διαγώνια κλίση από τη μια λωρίδα στην άλλη κτυπώντας μάλιστα επί του οχήματος που ο ίδιος οδηγεί. Τυχόν απόδοση ευθύνης στον οδηγό του οχήματος XXXXX78 θα ανέτρεπε το ισοζύγιο των λογικών προσδοκιών και προβλέψεων. Επιπλέον, την όποια παρατηρητικότητα και αν εξασκούσε ο Μ.Υ.1 δεν θα μπορούσε να προβλέψει ότι θα εισερχόταν κάποιο όχημα διαγώνια στη λωρίδα του μη αφήνοντας χώρο για τον όποιο ελιγμό, κτυπώντας μάλιστα επί του οχήματός του. Συνακόλουθα, το επίδικο ατύχημα δεν μπορεί να αποδοθεί σε αμέλεια, οποιουδήποτε ποσοστού, του οδηγού του οχήματος XXXXX
  3. Επομένως, η αγωγή της Ενάγουσας εναντίον της Εναγομένης εταιρείας, η οποία παρείχε ασφαλιστική κάλυψη στον οδηγό του οχήματος XXXXX78, δεν μπορεί να έχει επιτυχή κατάληξη. Η απαίτηση εναντίον του Τριτοδιαδίκου Στην απόφαση Nικήτα Aνδρέας ν. Medcon Construction Limited (ανωτέρω), υποδείχθηκε ότι, μεταξύ άλλων, σκοπός της διαδικασίας τριτοδιαδίκου είναι η δυνατότητα απόφασης επί του θέματος που σχετίζεται με τη διαδικασία τριτοδιάδικου αμέσως μετά την απόφαση στην αγωγή. Στην υπό κρίση υπόθεση με την Έκθεση Απαίτησης εναντίον του Τριτοδιαδίκου, η Εναγόμενη εταιρεία αξίωνε συνεισφορά σε περίπτωση που κρινόταν υπεύθυνη για το ατύχημα. Στην απόφαση του Δικαστηρίου κρίθηκε ότι η Εναγόμενη δεν υπέχει οποιαδήποτε υποχρέωση να αποζημιώσει την Ενάγουσα. Αφ' ης στιγμής η Εναγόμενη δεν κρίθηκε υπεύθυνη για το επίδικο ατύχημα δεν μπορεί να επιτύχει ούτε η αξίωση της εναντίον του Τριτοδιαδίκου. Σε σχέση με τα έξοδα της διαδικασίας Τριτοδιαδίκου ο ευπαίδευτος συνήγορος της Εναγόμενης εισηγήθηκε ότι δεν πρέπει να εκδοθεί οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα, παραπέμποντας στην απόφαση Loukason Ltd και Άλλοι ν. Παναγιώτης Μακεδόνας & Υιοί Λτδ και Άλλων
(2005)1 ΑΑΔ 345. Στην πιο πάνω υπόθεση επιδοκιμάστηκε η κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου να μην επιδικάσει έξοδα για την απόρριψη της απαίτησης εναντίον των τριτοδιαδίκων από τους εναγόμενους, επειδή οι εναγόμενοι δικαιολογημένα ενέπλεξαν τους τριτοδιάδικους στη διαδικασία της αγωγής. Αντίστοιχα στην υπό κρίση υπόθεση, όπως προκύπτει από τα ευρήματα του Δικαστηρίου, η Εναγόμενη δικαιολογημένα ενέπλεξε τον Τριτοδιάδικο στην αγωγή. Συνεπώς, κρίνω ορθότερο όπως μην επιδικαστούν έξοδα στη διαδικασία Τριτοδιαδίκου. Κατάληξη Συνεπακόλουθα της πιο πάνω κατάληξής μου, η αγωγή απορρίπτεται με έξοδα εναντίον της Ενάγουσας και υπέρ της Εναγόμενης ως αυτά υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ) ........................................... Μ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.