Ματθαίου ν. Πιτσιακκος, Αρ. Αγωγής: 7638/12, 31/3/2020

(2011)1(Γ) ΑΑΔ 1797, 1806, Χρίστου ν. Ηροδότου κ.α.

(2008)1(Α) ΑΑΔ 676, 685 και Χριστοφή ν. Ζαχαριάδη

(2002)1(Α) ΑΑΔ 401, 406). Ενάγοντας, Εναγόμενος και Μ.Υ 2 Οι δύο πρώτοι στον μόλις πιο πάνω υπότιτλο, ως διάδικοι της παρούσας αγωγής, και δη ως πρόσωπα που επιδιώκουν την έκδοση απόφασης, ο ένας εναντίον του άλλου, αποτελούν πρόσωπα με κίνητρο να ψευσθούν ώστε να επιτύχουν τον σκοπό τους. Παρόμοιο κίνητρο, έχει και ο Μ.Υ.2, ο οποίος είναι στενό συγγενικό πρόσωπο του Εναγομένου. Είμαι της γνώμης, στη βάση και των όσων κατωτέρω θα υποδείξω, ότι και οι τρεις αυτοί μάρτυρες δεν ανέφεραν στο Δικαστήριο την αλήθεια ως προς τα πραγματικά γεγονότα που περιέβαλλαν το επίδικο επεισόδιο. Κάθε ένας εξ αυτών, για τους δικούς του λόγους, προσπάθησε να παρουσιάσει μια υπεραπλουστευμένη εκδοχή, με θύμα τον έναν εκ των διαδίκων και θύτη τον άλλο, εις τρόπο που στην ουσία, να παρουσιάζεται μόνο ένα πρόσωπο ως υπεύθυνο για το όλο επεισόδιο. Η δε μαρτυρία τους, παρουσιάζει αντιφάσεις, αλλά και έκδηλη προσπάθεια υπεκφυγής. Σε κάποια δε σημεία της, παρουσιάζει και θέσεις οι οποίες συγκρούονται με την κοινή λογική. Για σκοπούς πληρότητας και αιτιολογίας της μόλις εκφρασθείσας κρίσης μου ως προς την ποιότητα της μαρτυρίας των τριών αυτών προσώπων, σημειώνω τα ακόλουθα. Και ο Ενάγοντας, αλλά και ο Εναγόμενος, κατά τη δια ζώσης μαρτυρία τους, σε σχέση με την επιθετική ή μη συμπεριφορά του άλλου, προώθησαν εντελώς συγκρουόμενους μεταξύ τους ισχυρισμούς. Και δεν εννοώ ότι ο ένας διάδικος προώθησε συγκρουόμενους ισχυρισμούς απ' ό, τι ο άλλος, αλλά ότι, έκαστος εξ' αυτών προώθησε συγκρουόμενους, μεταξύ τους, δικούς του ισχυρισμούς. Υπενθυμίζω στο σημείο αυτό ότι, κατά την εκδοχή του Ενάγοντα, ο Εναγόμενος αρχικά τον κλώτσησε στο πόδι. Ερωτηθείς να ορίσει το πόδι στο οποίο τραυματίστηκε, ανέφερε ότι ήταν το δεξί του πόδι. Σε ερώτηση που ακολούθησε με σκοπό να διαφανεί αν όντως επέμεινε στον ισχυρισμό του περί τραυματισμού του δεξιού του ποδιού, απάντησε καταφατικά, αναφέροντας, ακόμα, ότι, η κλωτσιά του προκάλεσε μεγάλο πόνο και του άφησε και ένα μικρό σημάδι το οποίο με τα χρόνια υποχώρησε. Όταν ακολούθως του υπεδείχθη ότι στην κατάθεση που του λήφθηκε από την Μ.Υ.3 (Τεκμήριο 3), αναφέρει ότι το πόδι στο οποίο τον κλώτσησε ο Εναγόμενος είναι το αριστερό, ισχυρίστηκε ότι δεν ήταν σε θέση να προσδιορίσει επ' ακριβώς ποιο από τα δύο πόδια του τραυματίστηκε λόγω της παρόδου μεγάλου χρόνου από όταν και έλαβε χώρα το επεισόδιο. Όταν μετά του υπεδείχθη ότι, ακριβώς προηγουμένως, με σαφήνεια και με απόλυτο τρόπο υπέδειξε ως τέτοιο το δεξί του πόδι, εντελώς μη πειστικά ισχυρίστηκε ότι η προηγούμενη απάντηση του δόθηκε λόγω μη κατανόησης την ερώτηση που του υποβλήθηκε, προσθέτοντας ότι νόμιζε ότι είχε ερωτηθεί με ποιο πόδι ο Εναγόμενος τον κλώτσησε και όχι πιο πόδι του τραυματίστηκε. Ακολούθως, ρωτήθηκε εάν τον καιρό που έδιδε την κατάθεσή του, η οποία δόθηκε πέντε μέρες μετά το επεισόδιο, ήταν σε καλύτερη θέση να ενθυμείται τα γεγονότα του επεισοδίου παρά μετά πάροδο έξι ετών, όταν και κατέθετε ενώπιον του Δικαστηρίου. Η απάντησή του ήταν καταφατική. Τότε, του υπεδείχθη ότι στην κατάθεσή του δήλωσε, ρητά, ότι δεν ήταν σε θέση να προσδιορίσει με ποιο πόδι τον κλώτσησε ο Εναγόμενος, με τον συνήγορο του εναγομένου να θέτει το λογικό ερώτημα (ερώτημα το οποίο θέτω και εγώ υπό μορφή επιχειρηματολογίας), πώς έξι χρόνια μετά τη λήψη της κατάθεσής του ο Ενάγοντας ήταν σε θέση να προσδιορίσει, με τόση σιγουριά, το πόδι με το οποίο τον κλώτσησε ο Εναγόμενο; Όταν ακολούθως του υποδείχθηκε ότι στο περιεχόμενο της κατάθεσής του, δεν αναφέρει και άλλα πράγματα στα οποία αναφέρθηκε κατά τη δια ζώσης μαρτυρία του ενώπιον του Δικαστηρίου, ισχυρίστηκε ότι τούτο μπορεί να συνέβη λόγω του ότι ήταν «ζαλισμένος», υπονοώντας ότι ήταν ζαλισμένος συνεπεία του επίδικου τραυματισμού του. Ξέχασε, προφανώς, ότι, η κατάθεση του λήφθηκε πέντε μέρες μετά το επεισόδιο και ότι, κατά τον ίδιο, στη βάση άλλης εκδοχής του, 10 λεπτά μετά τον τραυματισμό του, είχε συνέλθει από τη όποια ζάλη του προκάλεσε το όλο επεισόδιο. Σε άλλο σημείο της μαρτυρίας του, αναφερόμενος στην πτώση του Εναγομένου, ο Ενάγοντας απέδωσε τούτη σε απροσεξία του πρώτου. Ισχυρίστηκε, συναφώς, ότι, σε κάποια στιγμή ο Εναγόμενος «έτρεξε από πίσω μου εκείνην την ώρα, έπεσε όταν έτρεξε από πίσω μου, έπεσε πάνω στις πίσσες». Η θέση του αυτή, έρχεται σε πλήρη σύγκρουση με την προγενέστερη σχετική αναφορά του, στην κατάθεσή του, Τεκμήριο 3, που θέλει την πτώση του Εναγομένου να οφείλεται σε σπρώξιμο του ιδίου (του Ενάγοντα) μετά που τον κλώτσησε στο πόδι. Όταν του υπεδείχθη ότι παρατηρείται αυτή η σύγκρουση, καθώς επίσης και ότι, τον ισχυρισμό περί απρόσεκτης πτώσης του Εναγομένου δεν τον προέβαλε σε καμία προγενέστερη περίπτωση παρά μόνο στο στάδιο της αντεξέτασης, αρνήθηκε τούτο, ισχυριζόμενος, ψευδώς, ότι προέβαλε τούτο και στο στάδιο της κυρίως εξέτασής του. Κρίνω, συναφώς, αναγκαίο να σημειώσω ότι, κατά την εκδοχή του Ενάγοντα στην κυρίως εξέτασή του, ουδέποτε ο Εναγόμενος είχε οποιανδήποτε πτώση. Κατά την εκδοχή του, στην κατάθεσή του, Τεκμήριο 3, ο Εναγόμενος είχε πτώση η οποία προήλθε από σπρώξιμο του ιδίου του Ενάγοντα. Τέλος, στο στάδιο της αντεξέτασής του, η σχετική αναφορά του Ενάγοντα θέλει την πτώση του Εναγομένου να οφείλεται σε απροσεξία του κατά τη στιγμή που έτρεχε προς το μέρος του. Ακολούθως, ο συνήγορος του εναγομένου του υπέδειξε ότι στην κατάθεσή του, Τεκμήριο 3, όχι απλά παραδέχεται ότι έσπρωξε τον Εναγόμενο με αποτέλεσμα τούτος να πέσει κάτω, αλλά και ότι τούτο συνέβη δύο φορές. Η σχετική, μη πειστική, απάντηση του Ενάγοντα ήταν ότι, λόγω της παρόδου χρόνου από όταν και συνέβησαν τα γεγονότα, ίσως ξέχασε τούτα και για αυτό δεν έκανε οποιανδήποτε προγενέστερη αναφορά. Σε άλλο σημείο της αντεξέτασής του, του υπεδείχθη ότι με βάση το περιεχόμενο της κατάθεσής του, Τεκμήριο 3, δεν είχε αντίληψη ως προς το πρόσωπο που, κατ' ισχυρισμό του, του έριξε τις λαμιντζάνες. Του υπεδείχθη, συναφώς, ότι, στην κατάθεσή του ισχυρίστηκε ότι καθ' ον χρόνο εξερχόταν της φρουταρίας ένιωσε κάτι πολύ βαρύ στο κεφάλι του και ότι συνεπεία τούτου ζαλίστηκε και έπεσε στο έδαφος, καθώς επίσης και ότι, μετά από ένα περίπου λεπτό, και ενώ ακόμα βρισκόταν στο έδαφος, γύρισε την προσοχή του προς την άλλη πλευρά για να δει τι ήταν αυτό που τον χτύπησε και τότε είναι που είδε δύο λαμιντζάνες οι οποίες ήταν σπασμένες κάτω στο δάπεδο. Του υπεδείχθην, ακριβώς, στη βάση αυτών των αναφορών του, ότι δεν είχε δει το πρόσωπο, που, κατ' ισχυρισμό του, του έριξε τις δύο λαμιντζάνες και κατά συνέπεια του υπεβλήθη ότι οι προγενέστερες αναφορές του που θέλουν τον Εναγόμενο να ρίχνει τις λαμιντζάνες είναι αναληθείς. Αρχικά, επέμεινε στην ορθότητα του ισχυρισμού του περί του ότι είδε τον Εναγόμενο να ρίχνει τις λαμιντζάνες. Ακολούθως, προέβαλε εντελώς ασυνάρτητους ισχυρισμούς σε μια προσπάθεια να δικαιολογήσει την ομολογουμένως ουσιαστική αντίφαση που παρατηρείται στις σχετικές τοποθετήσεις του. Σε μεταγενέστερο σημείο, προέβαλε ισχυρισμό ότι, στην πραγματικότητα, είναι εκ συμπεράσματος που θεωρεί ότι είναι ο Εναγόμενος που του έριξε τις λαμιντζάνες. Μετέπειτα ισχυρίστηκε, εκ νέου, ότι είδε, αμυδρά, τον Εναγόμενο να ρίχνει τούτες. Ακολούθησε ερώτηση του συνηγόρου του εναγομένου ως προς το γιατί ένα τόσο σημαντικό γεγονός για το επίδικο συμβάν που άπτεται του ζητήματος κατά πόσο είδε ο ίδιος το πρόσωπο που του προκάλεσε τον τραυματισμό του δεν το ανέφερε στην κατάθεσή του. Η απάντηση του Ενάγοντα ήταν ότι είδε τον Εναγόμενο να ρίχνει τις λαμιντζάνες και ότι ο λόγος που δεν αναφέρεται στην κατάθεσή του είναι γιατί ενδεχομένως η Αστυνομία να μην του υπέβαλε σχετική ερώτηση. Πέραν από μη πειστική, η απάντηση αυτή συγκρούεται και με την κοινή λογική. Είναι αδιανόητο, πρόσωπο να υποβάλλει παράπονο για σοβαρότατο τραυματισμό του συνεπεία ρίψης συγκεκριμένου αντικειμένου από πρόσωπο το οποίο είδε τη στιγμή που του το έριχνε, και κατά τη σχετική καταγγελία στην Αστυνομία να αναμένει ερωτήσεις του Αστυνομικού που λαμβάνει την κατάθεση για να προβάλει τον σχετικό ισχυρισμό του. Δεν έχω καμία απολύτως αμφιβολία ότι ο πιο πάνω τελευταίος ισχυρισμός του Ενάγοντα αποτελεί ψευδή ισχυρισμό ο οποίος προωθήθηκε στα πλαίσια της έκδηλης προσπάθειά του να παρουσιαστεί ως το μόνο θύμα του όλου επεισοδίου. Εν πάση περιπτώσει, ο ισχυρισμό του Ενάγοντα περί μη υποβολής σχετικής ερώτησης από πλευράς της αστυνομικού που έλαβε την κατάθεσή του, έρχεται σε πλήρη σύγκρουση, με τα όσα, συναφή, ανέφερε η Μ.Υ.3, η αξιολόγηση της μαρτυρίας της οποίας θα ακολουθήσει (σημειώνεται ότι ο σχετικός ισχυρισμός της δεν αμφισβητήθηκε από πλευράς του συνηγόρου του ενάγοντα), που θέλουν την κατάθεση του Ενάγοντα να λαμβάνεται δια καταγραφής των λεγομένων του υπό τύπο απαγγελίας και όχι δια υποβολής ερωτήσεων. Αξίζει, ακόμα, συναφώς πάντα, να σημειωθεί, ότι, σε άλλο σημείο της μαρτυρίας του, ισχυρίστηκε ότι ανέφερε ότι είδε τον Εναγόμενο να του ρίχνει τις λαμιντζάνες και δεν γνωρίζει ποιος είναι ο λόγος που τούτο δεν κατεγράφη. Αντιφάσεις μεταξύ της δια ζώσης εκδοχής του Ενάγοντα και των όσων σχετικών αναφέρει στην κατάθεση του, υπάρχουν και άλλες. Δεν θεωρώ, ωστόσο, αναγκαίο να παραθέσω με λεπτομέρεια τούτες. Αξίζει απλά να σημειωθεί ότι, σύγκριση των δύο αυτών εκδοχών οδηγεί αβίαστα στο συμπέρασμα ότι τα όσα ο Ενάγοντας ισχυρίστηκε δια ζώσης σε σχέση με το επίδικο επεισόδιο, απέχουν κατά πολύ από τα όσα σχετικά ανέφερε στην κατάθεσή του. Αυτήν τη διάσταση στις δύο εκδοχές του, φαίνεται να την αντιλήφθηκε και ο ίδιος, αφού σε κάποιο στάδιο, και ενώ για ώρα αντεξεταζόταν επί του περιεχομένου της κατάθεσής του, αντίγραφο της οποίας και κατείχε, αποφάσισε να ισχυριστεί ότι δεν είναι σίγουρος για την αυθεντικότητα της, καθότι δεν βλέπει επ' αυτής την υπογραφή του, αλλά και γιατί, η εκεί αποδιδόμενη στον ίδιο αναφορά περί πρόθεσής του να εξοφλήσει τον Εναγόμενο, δεν αποτελεί δική του θέση που προέβαλε κατά την κατάθεσή του. Όταν δε του υπεβλήθην ότι η συγκεκριμένη κατάθεση του, του υπεδείχθη, τόσο στην παρούσα αγωγή, όσο και σε δύο ποινικές υποθέσεις που αφορούσαν το επίδικο επεισόδιο, και ότι, ουδέποτε αμφισβήτησε τη γνησιότητα της φερόμενης επ' αυτής υπογραφής του, περιορίστηκε απλά να ισχυριστεί ότι αποφάσισε τώρα να αμφισβητήσει την υπογραφή του επ' αυτής. Η τελευταία δε θέση του Ενάγοντα που θέλει το Τεκμήριο 3 να μην αποτελεί αντίγραφο της αυθεντικής κατάθεσής του, συγκρούεται, τόσο με τη σχετική μαρτυρία της Μ.Υ.3, την οποία θα αξιολογήσω ακολούθως, όσο και με σχετικές θέσεις που προέβαλε ο συνήγορός του, τόσο κατά το στάδιο της επανεξέτασης του Ενάγοντα, όσο και κατά την αντεξέταση της Μ.Υ.3, με τις οποίες ο συνήγορος του, έθετε ως δεδομένο ότι το Τεκμήριο 3 αποτελεί αντίγραφο κατάθεσης του Ενάγοντα. Ίδιας φύσεως αδυναμίες, ως, εξάλλου, σημείωσα και ανωτέρω, παρατηρούνται και στη μαρτυρία του Εναγομένου. Και εξηγώ: Ενώ από τη μια ισχυρίζεται (βλέπε παράγραφος 8 της γραπτής του δήλωσης) ότι ουδέποτε έσπρωξε ή χτύπησε τον Ενάγοντα, στην Υπεράσπιση του [δεύτερη παράγραφος της παραγράφου 6(ζ)], προβάλλει τον ισχυρισμό ότι σε κάποια στιγμή πρόταξε τα χέρια του προς τον Ενάγοντα, ενέργεια που είχε ως αποτέλεσμα ο τελευταίος να παραπατήσει και να πέσει επί αντικειμένων που βρίσκονταν στη σκηνή με αποτέλεσμα τούτα να σπάσουν. Επίσης, ενώ στην πραγματικότητα η τύχη της παρούσας αγωγής, περιλαμβανομένης και της Ανταπαίτησης, ίσταται ή πίπτει επί της επιθετικής ή μη συμπεριφοράς των διαδίκων, και ειδικότερα του τρόπου δράσης εκάστου κατά το επίδικο επεισόδιο, οι σχετικοί ισχυρισμοί του Εναγομένου παρουσιάζουν ουσιώδεις αντιφάσεις. Σύμφωνα με τις δικογραφημένες θέσεις του, αλλά και τα όσα ανέφερε κατά την κυρίως εξέτασή του, ο Ενάγοντας κατάφερε σε αυτόν χτυπήματα με τα χέρια του. Ειδικότερα ότι ο Ενάγοντας, κατάφερε με τα χέρια του να τον σπρώξει και να τον γρονθοκοπήσει. Ωστόσο, κατά το στάδιο της αντεξέτασης του, και χωρίς προηγουμένως να αναφέρει οτιδήποτε σχετικό, προέβαλε τον ισχυρισμό ότι ο Ενάγοντας, ως μέρος της επιθετικής συμπεριφοράς του, τον κλωτσούσε επανειλημμένα, ισχυρισμός, που αν ήταν όντως αληθής, η λογική και μόνο θέλει να προβαλλόταν εξ' αρχής και όχι μόνο στο στάδιο της αντεξέτασης. Σε μεταγενέστερο στάδιο, αντιλαμβανόμενος, προφανώς, τη σημαντικότητα της διάστασης που παρατηρείται στους σχετικούς ισχυρισμούς του, ισχυρίστηκε ότι, λόγω του πόνου που του προκάλεσε ο τραυματισμός του από την επίθεση του Εναγομένου δεν μπορούσε να θυμηθεί τα ακριβή γεγονότα. Ωστόσο, ακολούθως, επέμεινε, εκ νέου, στον νέο προβαλλόμενο ισχυρισμό του περί κλωτσιών του Ενάγοντα. Τόσο ο Ενάγοντας όσο και ο Εναγόμενος, μέσα από τη μαρτυρία τους, εκεί που οι ερωτήσεις που τους υποβάλλονταν αναζητούσαν τοποθετήσεις τους ως προς τη δική τους ανάμιξη στο επίδικο επεισόδιο, προέβαλαν μονολεκτικές απαντήσεις και/ή κατέφευγαν στη χρήση της απώλειας μνήμης, με σκοπό να υπεκφύγουν να τοποθετηθούν επί τούτου. Ήταν έκδηλη, πραγματικά, καθ' όλη τη διάρκεια της δια ζώσης μαρτυρίας τους, η προσπάθεια τους να μην προωθήσουν ισχυρισμό, ο οποίος θα επώμιζε σε αυτούς οποιανδήποτε ευθύνη για το επίδικο επεισόδιο. Σε τέτοιο βαθμό, που έκαστος ισχυρίστηκε ότι, κατά το τέλος του επεισοδίου, τραύματα έφερε μόνο ο ίδιος. Ωστόσο, ως τα Τεκμήρια 1(α) και 4(α) καταμαρτυρούν, αμφότεροι, λίγο, μόνο, χρόνο μετά το επεισόδιο, έφεραν εμφανείς κακώσεις, εμφανώς αιμορραγούσες, και τέτοιου εύρους και σε τέτοια σημεία, που η πιθανότητα να τις προκάλεσαν οι ίδιοι στον εαυτό τους, είναι τουλάχιστον απομακρυσμένη. Αδυναμία παρουσιάζει και η μαρτυρία του Μ.Υ.2, ο οποίος, δεν έχω καμία αμφιβολία, ότι, στο Δικαστήριο ήρθε με σκοπό να βοηθήσει την υπόθεση του αδελφού του, Εναγομένου. Και αυτού η μαρτυρία συγκρούεται με το δεδομένο ότι αμφότεροι οι διάδικοι, σε λίγο χρόνο μετά το επεισόδιο έφεραν σοβαρότατα και αιμορραγούντα τραύματα στο κεφάλι και πρόσωπο τους και δη σε σημείο που ήταν ορατά από τον οποιοδήποτε, πόσο μάλλον τον ίδιο, που, κατά μια εκδοχή του, για αρκετή ώρα, βρισκόταν από πάνω από τους διάδικους. Επίσης, δεν θεωρώ τυχαία τη θέση του ότι, κατά την κοινή πτώση των διαδίκων στο έδαφος (λόγω της επιθετικής συμπεριφοράς του Ενάγοντα) διάφορα εμπορεύματα που ήταν στα ράφια έπεσαν κάτω. Τέτοια θέση δεν βρίσκει έρεισμα στο δικόγραφο του Εναγόμενου, παρά τον πολύ λεπτομερή τρόπο με τον οποίο περιγράφει εκεί τα πράγματα. Τουναντίον, στη βάση του εν λόγω δικογράφου, μόνο ο Εναγόμενος, δια επιθέσεως, έπεσε στο δάπεδο, ενώ η αιτία ενδεχόμενης πτώση ή σπασίματος αντικειμένων στη σκηνή, ήταν η απρόσεκτη πτώση του Ενάγοντα και όχι η όποια κοινή πτώση των διαδίκων συνεπεία της επιθετικής συμπεριφοράς του τελευταίου. Ήταν ξεκάθαρη η προσπάθεια του Μ.Υ.2 να δικαιολογήσει με τον τρόπο αυτό τον οποιοδήποτε τραυματισμό του Ενάγοντα. Επίσης, ο ισχυρισμός του αυτός περί κοινής πτώσης των διαδίκων, συγκρούεται με τον προγενέστερο σχετικό ισχυρισμό του, που ήθελε τον Εναγόμενο να βρίσκεται ήδη στο έδαφος κατόπιν επιθετικής ενέργειας του Ενάγοντα και τον τελευταίο, ακολούθως, και σε χρόνο μετά την πτώση του Εναγομένου, να πέφτει από πάνω του και να αρχίζει να τον κτυπά. Ακόμα, ο ανωτέρω ισχυρισμός του Μ.Υ.2 περί πτώσης εμπορευμάτων από τα ράφια, δεν συμβαδίζει με καμία εκ των εκδοχών που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου. Να υπενθυμίσω ότι, (α) κατά τον Ενάγοντα, ο Εναγόμενος χτύπησε σε ράφι με προϊόντα κατά τη προσπάθεια του να κατευθυνθεί προς αυτό, (β) κατά τον Εναγόμενο, ο Ενάγοντας έπεσε, λόγω απροσεξίας σε σημείο που βρίσκονταν ήδη αντικείμενα με αποτέλεσμα τούτα να σπάσουν, και (γ) κατά τον Μ.Υ.2, αμφότεροι οι διάδικοι, με κοινή τους πτώση τους προκάλεσαν την πτώση εμπορευμάτων από τα ράφια της φρουταρίας χωρίς να γίνει καν αναφορά περί σπασίματος ή μη. Και αυτός ο μάρτυρας κατέφυγε σε υπεκφυγές. Παραδείγματος χάριν, όταν σε κάποιο στάδιο βρέθηκε αντιμέτωπος με τη θέση ότι τα τραύματα του Ενάγοντα ήταν εμφανή, στην προσπάθεια του να υποστηρίξει ότι οι διάδικοι δεν τραυματίστηκαν, ισχυρίστηκε ότι και οι δύο διάδικοι, ενώ ήταν κάτω, σε κάποια στιγμή σηκώστηκαν, προβάλλοντας, συνάμα, τη θέση ότι, αν ήταν χτυπημένοι, δεν θα μπορούσαν να σηκωστούν. Ο ρηθείς ισχυρισμός του, πέραν από μη πειστικός, συγκρούεται και με προγενέστερη τοποθέτησή του που θέλει τα τραύματα του αδελφού του να προκαλούνται στο αρχικό στάδιο του επεισοδίου από χτυπήματα του Ενάγοντα, προτού καν οιοσδήποτε εκ των διαδίκων πέσει στο δάπεδο. Στη βάση της πιο πάνω αξιολόγησης της ενώπιον μου μαρτυρίας, κρίνω ότι η μαρτυρία του Ενάγοντα, του Εναγομένου και του Μ.Υ.2, αποτελούν ακροσφαλές υπόβαθρο για την εξαγωγή ασφαλών ευρημάτων ως προς τις συνθήκες υπό τις οποίες έλαβε χώρα το επίδικο επεισόδιο. Παρά το γεγονός ότι η μόλις κρίση μου ως προς την ποιότητα της μαρτυρίας των τριών αυτών μαρτύρων, σφραγίζει στην ουσία και την τύχη, τόσο της αγωγής, όσο και της ανταπαίτησης, μιας και είναι αδύνατη η κατάληξη σε ευρήματα ως προς τις ενέργειες των διαδίκων κατά το επεισόδιο, εν τούτοις, για σκοπούς πληρότητας και αιτιολογίας, σημειώνω ότι, η Μ.Υ.3 μου έκανε άριστη εντύπωση ως μάρτυρας και δεν έχω καμία απολύτως αμφιβολία ότι στο Δικαστήριο είπε την αλήθεια. Εν πάση περιπτώσει, τη μαρτυρία της δεν αμφισβήτησε ούτε ο συνήγορος του Ενάγοντα, ο οποίος περιορίστηκε στο να αντεξετάσει τούτη, όχι ως προς το κατά πόσο το Τεκμήριο 3 αποτελεί αντίγραφο της αυθεντικής κατάθεσης του πελάτη του, αλλά για να διευκρινιστούν κάποια ζητήματα και να τοποθετηθεί και η θέση του Ενάγοντα ότι κατά την λήψη της κατάθεσής του ήταν τραυματισμένος. Κατά συνέπεια τη μαρτυρία της την αποδέχομαι στην ολότητά της. Κατάληξη Στη βάση των πιο πάνω δεδομένων, κανένας εκ των διαδίκων δεν κατάφερε να αποδείξει την υπόθεση του έναντι του άλλου και κατά συνέπεια, τόσο η Αγωγή, όσο και η Ανταπαίτηση είναι έκθετες σε απόρριψη. Κατά ακολουθία, τόσο η Αγωγή, όσο και η Ανταπαίτηση απορρίπτονται. Ως προς τα έξοδα των διαδικασιών, δεδομένης της κοινής εκδίκασής τους, καθώς επίσης και της απόρριψης αμφοτέρων, κρίνω ότι δικαιότερο είναι η κάθε πλευρά να επωμιστεί τα έξοδά της. (Υπ.) .............................. Δ. Θεοδώρου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο