← Κύπρος

HELLENIC BANK PUBLIC COMPANY LTD ν. ΑΝΤΩΝΙΟΥ κ.α., Αρ. Αίτησης/ Έφεσης: 145/2017, 29/1/2020

HELLENIC BANK PUBLIC COMPANY LTD ν. ΑΝΤΩΝΙΟΥ κ.α., Αρ. Αίτησης/ Έφεσης: 145/2017, 29/1/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2020:A39 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Γ. Φιλίππου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αίτησης/ Έφεσης: 145/2017 Αναφορικά με τον περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμο, Κεφ.224 και των Τροποποιητικών αυτού Νόμων 3/60 μέχρι 67(Ι)/2016 και των Κανονισμών επί του άρθρου 80, του

  1. Μεταξύ: HELLENIC BANK PUBLIC COMPANY LTD Εφεσείοντος/Αιτητή και
  2. ΧΧΧ ΑΝΤΩΝΙΟΥ
  3. VASSOS AYIΟMAMITIS DEVELOPMENTS LIMITED Εφεσίβλητων/Καθ' ων η Αίτηση Ημερομηνία: 29 Ιανουαρίου, 2020 Εμφανίσεις: Για τον αιτητή/εφεσίβλητο 1: Η κα Α. Π. Ευσταθίου για Ευσταθίου & Ευσταθίου Δ.Ε.Π.Ε. Για τους καθ' ων η αίτηση/ εφεσείοντες: Η κα Χ. Χ" Γιώρκη για Ηλίας Νεοκλέους & Σία ΔΕΠΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (αίτηση για διαγραφή της αίτησης /έφεσης και της αίτησης για έκδοση προσωρινού διατάγματος με ημερ. 10.05.2017 και του προσωρινά εκδοθέντος δυνάμει αυτής διατάγματος της 11.05.2017) Ο αιτητής/ εφεσίβλητος 1 (στη συνέχεια «ο αιτητής»), αιτείται διάφορα διατάγματα εναντίον των καθ' ων η αίτηση/ εφεσειόντων (στη συνέχεια «οι καθ' ων η αίτηση»), με τα οποία επιδιώκει κατ' ουσία τη διαγραφή (strike out) και/ή την απόρριψη και/ή τον παραμερισμό και/ή ακύρωση (set aside) της αίτησης/έφεσης και της μονομερούς αίτησης που καταχωρήθηκε στα πλαίσια αυτής για την έκδοση προσωρινού διατάγματος με ημερομηνία 10.05.2017 όπως και του προσωρινού διατάγματος που εκδόθηκε διά αυτής στις 11.05.
  4. Προβάλλει ότι οι ως άνω αιτήσεις είναι καταχρηστικές και/ή άκυρες ipso facto και/ή θνησιγενείς και/ή ανεπίτρεπτες και/ή ενοχλητικές και/ή ότι αποτελούν κατάχρηση της διαδικασίας (abuse of the process of the Court) για τους ακόλουθους λόγους: (α) Οι καθ' ων η αίτηση παρέλειψαν να συνενώσουν στην παρούσα αίτηση τους όλους τους αναγκαίους διαδίκους και/ή λόγω του ότι δεν ευρίσκονται ενώπιον του δικαστηρίου όλοι οι αναγκαίοι διάδικοι, (β) κατά παράβαση της νομοθεσίας και της νομολογίας καταχωρήθηκε και προωθείται η παρούσα αίτηση χωρίς προηγουμένως να ληφθεί σχετική άδεια από το δικαστήριο κατά παράβαση του άρθρου 220 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113 και να συμπεριληφθεί στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτηση/έφεση ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης των επίδικων ακινήτων που είναι υπό εκκαθάριση εταιρεία, (γ) ελαττωματικότητας και/ή αντικανονικότητας του τίτλου αυτών και/ή λόγω λανθασμένης περιγραφής του ονόματος του καθ' ου η αίτηση 2 και/ή άλλως, (δ) η καταχώρηση και προώθηση της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτησης/έφεσης ημερομηνίας 10.05.2017 εναντίον του αιτητή είναι καταχρηστική (abuse of process) και/ή ενοχλητική και/ή καταπιεστική και/ή κακόβουλη και/ή κακόπιστη (mala fides) και/ή αποτελεί ενοχλητικό δικονομικό μέτρο και/ή άλλως και χρησιμοποιούνται υπό των καθ' ων η αίτηση μηχανισμοί δικαίου δι' αλλότριους σκοπούς, (ε) στην παρούσα αίτηση/έφεση και στην ένορκη δήλωση επί της οποίας στηρίζεται, η οποία αφορά ακίνητη περιουσία δεν αναφέρεται η αξία των επίδικων ακινήτων, πράγμα το οποίο είναι καθοριστικής σημασίας για την υπόθεση που εκτός των άλλων από τον παράγοντα αυτό καθορίζεται και η δικαιοδοσία του δικαστηρίου, (στ) είναι ανυπόστατη και/ή ανύπαρκτη και/ή ανεπίτρεπτη και/ή αντινομική και/ή ως αντίθετη με τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, της πρακτικής του δικαστηρίου και της νομολογίας των δικαστηρίων της Κύπρου καθ΄ ότι δεν καταχωρήθηκε και/ή δεν εδόθη από τους καθ' ων η αίτηση η προβλεπόμενη κλήση για οδηγίες κατά παράβαση των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και μάλιστα της Διαταγής
  5. Ο αιτητής επιδίωξε ακόμα διάταγμα με το οποίο να αναστέλλονται οποιεσδήποτε εκκρεμούσες ενώπιον του δικαστηρίου διαδικασίες (stay of proceedings), σε σχέση και/ή αναφορικά με την αίτηση/έφεση και την αίτηση για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων ημερομηνίας 10.05.2017 εναντίον του αιτητή μέχρι την εκδίκαση της παρούσας αίτησης. Η νομική βάση της αίτησης όπως και της ένστασης είναι ταυτόσημη και στηρίζονται στους Θεσμούς περί Πολιτικής Δικονομίας Δ.9 Θ.Θ. 1 - 5, Δ.19 Θ.Θ. 2, 4 & 5, 13 και 26, Δ.27 Θ.Θ. 1 - 3, Δ.30 Θ.Θ.1(α), (β), (γ) και (ε), Δ.39, Δ.48, Θ.Θ. 1 - 4 και 7 - 12, Δ.63 Θ.Θ. 1 - 12, Δ.64 Θ.Θ. 1 και 2, στον περί Εταιρειών Νόμο Κεφ. 113 άρθρα 203, 209, 213, 218, 220, 221, 231, 233

(1), (1Α) και
(2), 261, 264, 268, 277, 278, 279, 286, 298 και 300, στους περί Εκκαθάρισης Εταιρειών Κανονισμούς, επί του Νόμου 14/60 άρθρα 29
(1), 30, 31 και 43, επί του Κανονισμού 5
(1)και
(2)του περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμός του 1956, επί του άρθρου 61, 80, 81 και 85 του Κεφ. 224, επί των άρθρων 44ΙΗ - 44ΚΖ, 44ΚΣΤ και 51 του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Νόμου του 1965 ως και μεταγενέστερων τροποποιήσεων του, επί των άρθρων 23, 28
(1)και 30
(2)
(3)του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων άρθρα 6 και 10, επί της αρχής της φυσικής δικαιοσύνης, επί των συμφυών εξουσιών, της πρακτικής και επί της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Οι καθ' ων η αίτηση στην Ειδοποίηση περί της πρόθεσης τους να ενστούν προβάλλουν τους ακόλουθους λόγους ένστασης τους οποίους παραθέτω αυτούσιους καθώς στη συνέχεια, κατά την ανάλυση που θα ακολουθήσει, θα γίνεται ευθέως παραπομπή σε αυτούς με την ίδια αρίθμηση, χωρίς να παρίσταται ανάγκη επανάληψης τους: «
  1. Η Αίτηση είναι νόμω και/ή ουσία αβάσιμη και/ή αστήριχτη και/ή είναι παράτυπη και/ή λανθασμένη και/ή άκυρη και/ή αυτή αντίκειται του Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας.
  2. Στην παρούσα υπόθεση δεν εφαρμόζονται οι πρόνοιες της Διαταγής
  4. Οι λόγοι και τα γεγονότα που επικαλείται ο Ενόρκως Δηλών προς υποστήριξη της Αίτησης του Καθ' ου η Αίτηση 1-Εφεσίβλητου 1/νυν Αιτητή δεν κρίνονται ικανοποιητικοί και/ή δεν δικαιολογούν υπό τις περιστάσεις την έγκριση της υπό κρίσης Αίτησης του Καθ' ου η Αίτηση 1-Εφεσίβλητου /νυν Αιτητή.
  5. Οι λόγοι και τα γεγονότα που επικαλείται o Ενόρκως Δηλών προς υποστήριξη της Αίτησης του Καθ' ου η Αίτηση 1-Εφεσίβλητου/ νυν Αιτητή είναι τέτοιοι που επιτρέπουν στο Δικαστήριο να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια για παράταση του χρόνου καταχώρησης της Κλήσης για οδηγίες.
  6. Η Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την υπό κρίση Αίτηση του Καθ' ού η Αίτηση 1-Εφεσίβλητου/νυν Αιτητή είναι ελαττωματική και/ή αστήριχτη και/ή σ' αυτή περιέχονται αντιφατικοί και/ή ασαφείς και/ή αόριστοι παραπλανητικοί και/ή ψευδείς χαρακτηρισμοί.
  7. Ο Καθ' ου η Αίτηση 1-Εφεσίβλητος/νυν Αιτητής παραπλανεί το Δικαστήριο με ψευδή γεγονότα, αναλήθειες και/ή προβαίνει δια της παρούσας υπό κρίση αίτησης του σε απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων τα οποία γνωρίζει και/ή που με εύλογη επιμέλεια θα μπορούσε να γνωρίζει, και που η γνώση του επηρεάζει την κρίση του Δικαστηρίου στην υπό εξέταση υπόθεση.
  8. Ο Καθ' ου η Αίτηση 1-Eφεσίβλητος/νυν Αιτητής έρχεται στο Δικαστήριο με μη καθαρά χέρια, παραλείποντας εσκεμμένα ν' αναφερθεί στα πραγματικά γεγονότα, και/ή παραπλανώντας το Δικαστήριο σε ότι αφορά τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης και/ή αποκρύπτουν γεγονότα ουσιώδη σε σχέση με την υπόθεση τα οποία επιφέρουν αναγκαία απόρριψη της Αίτησης ως νόμω και/ή ουσία αβάσιμης.
  9. Δεν είναι δίκαιο και/ή εύλογο να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα.
  10. Οι Αιτητές -Εφεσείοντες/νυν Καθ' ων η αίτηση έχουν ενεργήσει σε όλη τη διαδικασία σύμφωνα με τις οδηγίες του Δικαστηρίου.
  11. Ο Καθ' ου η Αίτηση 1-Εφεσίβλητος/νυν Αιτητής δεν προέβηκε ούτε ο ίδιος στη λήψη των απαραίτητων δικονομικών μέτρων σύμφωνα με τη Διαταγή 30 που επικαλείται.
  12. Δεν υπήρξε καμία καθυστέρηση στην προώθηση της υπόθεσης από μέρους των Αιτητών-Εφεσειόντων/ νυν Καθ' ων η αίτηση σε αντίθεση από τον Καθ' ου η αίτηση/ νυν Αιτητή.
  13. Σκοπός της καινούριας Διαταγής 30 είναι η προετοιμασία και η γρήγορη εκδίκαση των υποθέσεων και όχι η καθυστέρηση τους με αχρείαστες διαδικασίες όπως η παρούσα αίτηση του Καθ' ου η Αίτηση 1-Εφεσιβλήτου/νυν Αιτητή.
  14. Η Διαταγή 30 προνοεί ότι οι σχετικές προθεσμίες μπορεί να παραταθούν από το Δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια και η υπόθεση αυτή ενδείκνυται για τούτο.
  15. Ο Καθ' ου η Αίτηση 1-Εφεσίβλητος/νυν Αιτητής προωθεί την παρούσα Αίτηση καταχρηστικά ενώ γνωρίζει ότι πρόκειται περί περιττής και αχρείαστης διαδικασίας και μοναδικό σκοπό έχει να καθυστερήσει τη διαδικασία αφού γνωρίζει ότι το Δικαστήριο έχει τη διακριτική ευχέρεια να παρατείνει τις προθεσμίες.
  16. Η Αίτηση είναι ενοχλητική, εκδικητική, καταπιεστική και κακόπιστη και αποσκοπεί στο να εξυπηρετήσει αλλότριους ή αντικανονικούς σκοπούς (EXTRANEOUS OR IMPROPER PURPOSES), και/ή επιχειρείται καθ' όλα άδικα και εκδικητικά εναντίον των Αιτητών-Εφεσειόντων/ νυν Καθ' ων η αίτηση.
  17. Στην παρούσα υπόθεση ισχύει και εφαρμόζεται έναντι του Καθ' ού η Αίτηση-Εφεσιβλήτου/ νυν Αιτητή το δόγμα του εμποδισμού (estoppel) δυνάμει του οποίου ο Καθ' ου η αίτηση-Εφεσίβλητος/νυν Αιτητής εμποδίζεται δια διαγωγής του να προωθεί τη παρούσα διαδικασία έναντι των Αιτητών-Εφεσειόντων /νυν Καθ' ων η αίτηση.
  18. Η παρούσα αίτηση προωθείται ανεπίτρεπτα πολύ καθυστερημένα με βάση τα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης». Η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του αιτητή κ. ΧΧΧ Αντωνίου, ενώ η ένσταση από τον κ. ΧΧΧ Σεργίου ο οποίος εργάζεται στους καθ' ων η αίτηση από τους οποίους και εξουσιοδοτήθηκε να προβεί εκ μέρους τους στην ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της ένστασης τους. Δηλώνει ότι ως εκ της θέσεως την οποία κατέχει στους καθ' ων η αίτηση γνωρίζει τα γεγονότα της υπόθεσης. Αναφορά σε ισχυρισμούς των ενόρκων δηλώσεων θα γίνει όπου κριθεί αναγκαίο κατά την ανάλυση που θα ακολουθήσει. ΟΙ ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ: Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των δύο πλευρών προχώρησαν με τις αγορεύσεις τους και έτσι η ακροαματική διαδικασία της αίτησης έχει ως βάση τους εκατέρωθεν ισχυρισμούς που προβλήθηκαν στις ένορκες δηλώσεις και στα επισυναπτόμενα σε αυτές τεκμήρια. Τις έχω μελετήσει με προσοχή όπως και τη νομολογία και αυθεντίες στις οποίες με έχουν παραπέμψει από τις οποίες αναδύονται οι αρχές που εφαρμόζονται όταν το δικαστήριο καλείται να αποφανθεί επί των αιτημάτων αυτής της φύσης και τις λαμβάνω υπόψη, όπου κριθεί αναγκαίο στη συνέχεια θα γίνει ειδική αναφορά σε αυτές. ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ: Πριν προχωρήσω με την εξέταση των νομικών ζητημάτων που απασχολούν την παρούσα υπόθεση, κρίνω σκόπιμο να καταγράψω εν συντομία το ιστορικό της υπόθεσης όπως αυτό προκύπτει από τον φάκελο της υπόθεσης και είναι αδιαμφισβήτητο καθότι θα βοηθήσει τον αναγνώστη της παρούσας στην κατανόηση όλων των πτυχών που διέπουν την υπόθεση όπως και του σκεπτικού του δικαστηρίου. Οι καθ΄ ων η αίτηση καταχώρησαν αίτηση/έφεση στις 10.05.2017εναντίον του αιτητή και της εταιρείας VASSOS AYIOMAMITIS DEVELOPMENTS LIMITED. Την ίδια ημέρα οι καθ' ων η αίτηση καταχώρησαν μονομερή (ex - parte) αίτηση για έκδοση προσωρινού διατάγματος και την επόμενη ημέρα που είχε ορίστηκε και εξετάστηκε η αίτηση αυτή εξασφάλισαν πράγματι την έκδοση προσωρινού διατάγματος το οποίο έκτοτε παραμένει σε ισχύ. Το διάταγμα κηρύσσεται άκυρη και/ή παράνομη και/ή αντισυνταγματική και/ή στερημένη οιουδήποτε αποτελέσματος η διαταγή και/ή γνωστοποίηση και/ή απόφαση του Διευθυντή του Κτηματολογικού Γραφείου Λεμεσού ημερ.30.03.2017 υπ' αριθμό Φακ. ΑΕΑ 39/17, με την οποία ο Διευθυντής γνωστοποίησε την απόφαση του να προβεί στη μεταβίβαση στον αιτητή έξι ακινήτων σε δύο χωριά της Επαρχίας Λεμεσού των οποίων παρέχεται η πλήρης περιγραφή. Με την αίτηση/έφεση τους οι καθ' ων η αίτηση ζητούν διάταγμα και/ή απόφαση του δικαστηρίου με το οποίο να κηρύσσεται άκυρη και/ή παράνομη και/ή αντισυνταγματική και/ή στερημένη οιουδήποτε αποτελέσματος, η απόφαση του Διευθυντή του Κτηματολογικού Γραφείου Λεμεσού ημερ.30.03.2017 υπ' αριθμό Φακ. ΑΕΑ 39/17, με την οποία ο Διευθυντής γνωστοποίησε την απόφαση του να προβεί στη μεταβίβαση στον αιτητή έξι ακινήτων σε δύο χωριά της Επαρχίας Λεμεσού των οποίων και γίνεται πλήρης περιγραφή. Ακολούθησαν οι επιδόσεις που στον αιτητή έγινε την 1.11.2017, στην ως άνω εταιρεία την 18.05.2017 και στο Ενδιαφερόμενο Μέρος την 18.05.
  19. Ο εφεσίβλητος 1/καθ΄ ου η Αίτηση 1 καταχώρησε την ειδοποίηση περί προθέσεως ενστάσεως του στην κυρίως αίτηση/έφεση στις 14.01.
  20. Η Εφεσίβλητη/Καθ΄ ης η αίτηση 2 καταχώρησε ειδοποίηση περί προθέσεως ενστάσεως της στις 21.02.
  21. Στις 26.02.2019 η αίτηση/έφεση ως και η αίτηση ημερομηνίας 10.05.2017, αποσύρθηκαν εναντίον της εφεσίβλητης /καθ' ης η αίτηση 2 από τους καθ' ων η αίτηση ανεπιφύλακτα και έτσι απορρίφθηκαν από το δικαστήριο με έξοδα σε βάρος τους. Το Ενδιαφερόμενο Μέρος εν προκειμένω ο Διευθυντής του Επαρχιακού Κτηματολογίου & Χωρομετρίας Λεμεσού καταχώρησε ειδοποίηση περί προθέσεως ενστάσεως του εις την κυρίως αίτηση την 19.12.
  22. Ακολούθησε η καταχώρηση της παρούσας αίτησης στις 5.07.2019 και της Ειδοποίησης περί προθέσεως ενστάσεως εκ μέρους των καθ' ων η αίτηση την 1.11.2019 η εκδίκαση των οποίων προκρίθηκε από τις δύο πλευρές προς επίλυση όλων των ζητημάτων που απασχολούν στην παρούσα υπόθεση. Σημειώνεται ότι η εφεσίβλητη 2/καθ΄ ης η αίτηση 2 εταιρεία VASSOS AYIOMAMITIS DEVELOPMENTS LIMITED εξακολουθεί να είναι μέχρι σήμερα η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια των ακινήτων που περιγράφονται λεπτομερώς εις το πιστοποιητικό έρευνας ακίνητης περιουσίας, ημερομηνίας 22.11.2018 (Τεκμ.2) στην αίτηση. Η εταιρεία αυτή τελεί υπό εκκαθάριση και από την 31.08.2012 έχει διορισθεί εκκαθαριστής αυτής ο κ. XXXXX (XXXXX) Ιακωβίδης. Οι καθ' ων η αίτηση γνώριζαν γιά τη νομική κατάσταση της εταιρείας καθ' ότι οι ίδιοι επέδωσαν την αίτηση/έφεση υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο στον κ. XXXXX (XXXXX) Ιακωβίδη, εκκαθαριστή της εταιρείας, ως επίσης επέδωσαν σ' αυτόν την μονομερή αίτηση ημερομηνίας 10.05.2017 και το εκδοθέν προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 11.05.2017, το οποίο τελικά έγινε απόλυτο την 22.05.
  23. Σχετικές επιδόσεις στον κ. XXXXX (XXXXX) Ιακωβίδη ευρίσκονται στον φάκελο του Δικαστηρίου. Η αίτηση/έφεση με τον υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο καταχωρήθηκε και προωθήθηκε μεταξύ άλλων και εναντίον εταιρείας, της εφεσίβλητης 2/καθ' ης η αίτηση 2, η οποία κατά την ημέρα καταχώρησης της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτησης/έφεσης τελούσε υπό καθεστώς εκκαθάρισης χωρίς προηγουμένως να εξασφαλισθεί η απαιτούμενη άδεια του δικαστηρίου διά την έναρξη και συνέχιση της διαδικασίας εναντίον της κατά παράβαση του άρθρου 220 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ.
  24. Μέχρι σήμερα δεν έχει καταχωρηθεί κλήση για οδηγίες σύμφωνα με τη Δ.30 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. ΤΑ ΝΟΜΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ Η ΝΟΜΙΚΗ ΤΟΥΣ ΠΤΥΧΗ: Ως πρώτος λόγος ένστασης προβλήθηκε ότι η αίτηση είναι νόμω και/ή ουσία αβάσιμη και/ ή αστήριχτη και/ή είναι παράτυπη και/ή λανθασμένη και/ή άκυρη και/ή αυτή αντίκειται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας. Κρίνω σκόπιμο να με απασχολήσει εν πρώτοις αυτός ο λόγος ένστασης. Εξετάζοντας τη νομική βάση στην οποία στηρίζεται η αίτηση βρίσκω ότι πράγματι αυτή δίδει εξουσία στο δικαστήριο για διαγραφή της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτησης/έφεσης καθ' ότι στηρίζεται: α) Στην Διαταγή 27 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, β) Στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου, γ) Στους κανόνες φυσικής δικαιοσύνης, στους κανόνες της επιείκειας και στην δικαιοδοσία του Δικαστηρίου, δ) Στην νέα Διαταγή 30 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η Δ.27 Θ.3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προνοεί τα ακόλουθα:- «The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to be entered accordingly as may be just». Στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην ARTESA TRADING CO. LIMITED κ.α. ν. CREDIT BANK OF MOSCOW, Πολ. Έφεση αρ.147/2012, ημερ.03.04.2018 λέχθηκαν τα εξής: «Η Δ.27, όπως είναι γνωστό, ενεργοποιείται για απόρριψη δικογράφων ή και κλητηρίου εντάλματος όταν δεν στοιχειοθετείται εκ προοιμίου αγώγιμο δικαίωμα. Αναγνωρίζεται από τη νομολογία ότι η in limine διαγραφή αγωγής είναι δραστικότατο μέτρο, αναγκαίο όμως όταν, εκ των πραγμάτων, μια αγωγή δεν έχει νομικό έρεισμα να προχωρήσει σε πλήρη εκδίκαση. Γι' αυτό και ζητήματα απόρριψης αγωγής εξετάζονται κατά κανόνα από την αρχή της διαδικασίας με σχετική αίτηση που εισάγεται από τον αντίδικο ώστε να περισωθεί δικαστικός χρόνος και να μην δημιουργούνται αχρείαστα έξοδα (Daimler & Co. V. Continental Tyre Co Ltd
(1916)2 A.C. 307)». Ανεξάρτητα δε της Δ.27 Θ.3 το δικαστήριο κέκτηται σύμφυτης εξουσίας να αναστείλει ή να απορρίψει αγωγή και να διαγράψει δικόγραφα όταν αυτά είναι καταπιεστικά, ενοχλητικά ή αποτελούν κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου (βλ. Annual Practice του 1958, σελ. 574, υπό τον τίτλο «Stricking Out»). Η ταυτόχρονη επίκληση της Δ.27 Θ.3 και της συμφυούς εξουσίας του Δικαστηρίου είναι, σύμφωνα με το ίδιο σύγγραμμα, επιτρεπτή. Αδιαμφισβήτητη είναι η σύμφυτη δικαιοδοσία και εξουσία του δικαστηρίου να ανακόψει και να καταστείλει, τη δεδομένη στιγμή, διαδικασίες οι οποίες καταχρηστικά προωθούνται ενώπιον του (βλ. Διευθυντής των Φυλακών ν. Τζεννάρο Περέλλα,
(1995)1 Α.Α.Δ. 217). Το δικαστήριο έχει λοιπόν σύμφυτη εξουσία να διαγράψει ή να παραμερίσει ένα δικόγραφο εξ ολοκλήρου ή να αναστείλει μια διαδικασία, εφόσον κρίνει ότι η έναρξη ή/και συνέχιση της είναι καταχρηστική. Σχετικές επί τούτου αποφάσεις είναι οι ακόλουθες: (α) Στην υπόθεση Γίγας ν. Ουστά
(1994)1 Α.Α.Δ. 1109 αποφασίστηκε ότι: «σύμφυτη είναι η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου η οποία ενυπάρχει λόγω της ταύτισης της με το Δικαστήριο και της αναγκαιότητας ύπαρξης της για τη λειτουργία του Δικαστηρίου ως Δικαστηρίου δικαίου». (β) Στην υπόθεση In Re Pelmako Development Ltd
(1991)1 Α.Α.Δ 246, λέχθηκαν τα εξής: «Σημειώνεται επίσης η επίκληση της συμφυούς δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου για τη διαγραφή δικογράφου, ασκείται με εξαιρετική φειδώ και μόνο εφόσον διαπιστώνεται ότι το δικόγραφο συνιστά κατάχρηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, δηλαδή χρήση των μέσων του δικαίου για αλλότριους σκοπούς». (γ) Σχετική επί του θέματος είναι η Αγγλική υπόθεση Re Martin Coulter Enterprises Ltd
(1988)BCLC 12, 19 όπου αποφασίσθηκε ότι: «The power to strike out proceedings on the ground that it is in abuse of the process of the Court is founded on the principle that parties are not to be harassed by frivolous, vexatious or hopeless litigation». (δ) Στην υπόθεση Re A Company
(1894)2 Ch. 349, 350 λέχθηκε ότι: «But the Court has an inherent jurisdiction to stay proceedings where they amount to an abuse of its process». (ε) Στην υπόθεση Alecos Constantinides v. 1. Ekdotiti Eteria Vima Ltd, κ.ά
(1983)1A C.L.R. 348, 349, το Ανώτατο έκρινε τα εξής: «This Court [.] has inherent power not only to restrain abuse of process, but also to secure obedience to the law; that associated with the power to restrain abuse is the undoubted power of the Court to control proceedings before it; that not only conduct diminishing the authority and constitutional role of the Courts may be stopped in the exercise of the inherent powers of the Court, but the exercise of rights given by law as well, whenever fraught with an ulterior motive; that the jurisdiction to restrain abuse of process is the only power available to the court to stop a party from subverting the course of justice». (στ) Τέλος, στην υπόθεση Διευθυντής των Φυλακών ν. Τζεννάρο Περρέλα
(1995)1 Α.Α.Δ. 217, 222, το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε τα εξής: «Η δικαιοδοσία για την παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας που συνιστά κατάχρηση των διαδικασιών του Δικαστηρίου, εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως λόγο το δίκαιο και μέσο τους μηχανισμούς που προάγουν την κατίσχυσή του. Γι' αυτό η δικαιοδοσία για τη χρήση πρόσφορων μέσων για την παρεμπόδιση κατάχρησης των δικαιοδοσιών είναι σύμφυτη, ενυπάρχει σε κάθε Δικαστήριο, απόρροια της κυριαρχίας των Δικαστηρίων στους μηχανισμούς για την απονομή της δικαιοσύνης. Τα μέσα για την αποτροπή της κατάχρησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου δεν συναρτούνται με οποιοδήποτε συγκεκριμένο διάταγμα ή διατάγματα, μπορεί να προσλάβουν οποιαδήποτε μορφή που επιβάλλει η ανάγκη στη συγκεκριμένη περίπτωση για την περιφρούρηση του σκοπού για τον οποίο παρέχονται οι δικαιοδοσίες του Δικαστηρίου». Στην υπόθεση Loukos Trading Co Ltd κ.α. v. Ρέινμπ. Πλ. Και Ντάιγκ Κο, Λτδ
(2000)1(Β) Α.Α.Δ. 1014, υποδείχθηκε από τον κ. Καλλή, Δ. ότι η κατάχρηση της διαδικασίας μπορεί να προσλάβει πολλές μορφές και ανάλογα ευρεία είναι η δικαιοδοσία του δικαστηρίου για την παρεμπόδιση της. Ομοίως, ο λόρδος Diplock, στην υπόθεση Hunter v. Chief Constable of West Midlands & Another
(1981)3 All E.R. 727, σε σχέση με τις διάφορες μορφές που μπορεί να λάβει η κατάχρηση της διαδικασίας και τη συνακόλουθη εξουσία του δικαστηρίου ανάλογα να επεμβαίνει, υπέδειξε στη σελ. 729 του τόμου που αυτή βρίσκεται δημοσιευμένη, ότι: «It would, in my view, be most unwise if this House were to use this occasion to say anything that might be taken as limiting to fixed categories the kinds of circumstances in which the Court has a duty (I disavow the word discretion) to exercise this salutary power». Επιπρόσθετα οι καθ' ων η αίτηση δεν συνένωσαν στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτηση/έφεση τους όλους τους αναγκαίους διαδίκους με αποτέλεσμα όπως κρίνω να πλήττονται ανεπανόρθωτα και θεμελιωδώς οι κανόνες της φυσικής δικαιοσύνης Όπως λέχθηκε και στην υπόθεση Τσιτσινίδης ν. Ρεσιάτ,
(1993)1 ΑΑΔ 429 που αφορούσε υπόθεση εχθρικής κατοχής: «Οι κανόνες της φυσικής δικαιοσύνης επιβάλλουν την παροχή ευκαιρίας ν' ακουστεί κάθε πρόσωπο του οποίου τα δικαιώματα προσβάλλονται ή είναι ενδεχόμενο να επηρεαστούν από δικαστική απόφαση». Στην Kunstler v. Kunstler [1969] 3 All ER 673 γίνεται αναφορά στην ανάγκη να δοθεί η ευκαιρία σε πρόσωπο που έχει ζωτικό ενδιαφέρον στη διαδικασία («vitally interested party»[1]) να ακουστεί ως θεμελιώδες θέμα φυσικής δικαιοσύνης. Ακριβώς, επειδή η ανάγκη αυτή συναρτάται με την προσβολή των δικαιωμάτων του ή το ενδεχόμενο να επηρεαστούν από δικαστική απόφαση ώστε να καθίσταται προϋπόθεση για την έγκυρη απονομή της δικαιοσύνης. Καταλήγω ότι ο αιτητής καταχώρισε νομίμως και δικαιωματικά αίτηση βάση των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας Δ.27 και Δ.30, της φυσικής δικαιοσύνης και συμφυών εξουσιών του δικαστηρίου διά της οποίας αποβλέπει σε ένα αποτέλεσμα. Επομένως δεν βλέπω τον λόγο γιατί να χαρακτηρίζεται η αίτηση νόμω και/ή ουσία αβάσιμη και/ή παράτυπη και/ή άκυρη κ.τ.λ., πολύ δε περισσότερο χωρίς να υφίσταται κάτι χειροπιαστό στο οποίο να δίνει βάση στις ανωτέρω αιτιάσεις. Επομένως αυτός ο λόγος ένστασης παραμένει χωρίς έρεισμα και απορρίπτεται. Η αίτηση είναι τουναντίον νομότυπη, κανονική, έγκυρη και καθ΄ όλα επαρκής. Οι λόγοι που επικαλείται ο αιτητής μπορούν να κατηγοριοποιηθούν και συνοψιστούν στα ακόλουθα νομικά ζητήματα: (Α) Απουσία αναγκαίου διαδίκου (Αιτητικό Α), (Β) καταχώρηση της κυρίως αίτησης εναντίον της υπό εκκαθάρισης εταιρείας άνευ αδείας του δικαστηρίου (Αιτητικά Β και Γ), (Γ) μη καταχώρηση Κλήσης για Οδηγίες (Αιτητικό ΣΤ), (Δ) η παρούσα διαδικασία αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας από τους καθ' ων η αίτηση (Αιτητικά Δ και Ε). Θα εξετάσω στη συνέχεια τα ως άνω θέματα ως έχουν αριθμηθεί πιο πάνω και στο τέλος θα συνεχίσω με τους υπόλοιπους λόγους ένστασης: Η Απουσία Αναγκαίου Διαδίκου Ενώπιον του Δικαστηρίου (Αιτητικό Α): Ο αιτητής ισχυρίζεται ότι οι καθ' ων η αίτηση παρέλειψαν να συνενώσουν στην παρούσα διαδικασία που έχει ως αντικείμενο ακίνητη περιουσία, τον κ. XXXXX Ιακωβίδη, ο οποίος είναι εκκαθαριστής της περιουσίας της εταιρείας VASSOS AYIOMAMITIS DEVELOPMENTS LIMITED, ιδιοκτήτριας των ακινήτων, τα οποία οι καθ' ων η αίτηση ζητούν να μην μεταβιβασθούν επ' ονόματι του αιτητή όπως είναι η απόφαση του Διευθυντή του Κτηματολογίου ημερ. 30.03.2017 υπ' αριθμό Φακ. ΑΕΑ 39/17 του Κτηματολογικού Γραφείου Λεμεσού. Για τον λόγο αυτό υποστηρίζει ότι η αίτηση/έφεση καθίσταται άκυρη και θνησιγενής Η απουσία ως διαδίκου της εταιρείας η οποία εξακολουθεί μέχρι σήμερα να είναι η ιδιοκτήτρια των ακινήτων που αφορά η αίτηση/έφεση προκαλεί πρόσθετα ζήτημα παροχής δικαιοδοσίας στο δικαστήριο να επιληφθεί και να εκδικάσει την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτηση/έφεση. Το θέμα της απουσίας των αναγκαίων διαδίκων είναι θέμα καθαρά νομικό αναγόμενο στην ίδια τη δικαιοδοσία του δικαστηρίου, και ως τέτοιο παρέχεται στο δικαστήριο η εξουσία σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας να του επιληφθεί. Στην υπόθεση Sevegep v. United Sea Transport κ.α.
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 729, υποδείχθηκε ότι θέματα που άπτονται της αρμοδιότητας του δικαστηρίου να επιληφθεί μιας αγωγής, πέραν και ανεξάρτητα από οποιανδήποτε αμφισβήτηση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου που μπορεί να προβληθεί από ένα διάδικο, μπορούν να απασχολήσουν ένα δικαστήριο και αυτεπάγγελτα, σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας. Με βάση τον κανονισμό 5
(2)των περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμούς του 1956 όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη πρέπει να συνενώνονται ως διάδικοι στην έφεση. Ο κανονισμός 5
(1)και
(2)των ρηθέντων Κανονισμών του 1956 προνοεί τα ακόλουθα: «
(1)Except as hereinbefore in these Rules or by the Law otherwise expressed, all appeals and applications to the Court under the Law shall be made by summons in Form 2, with such variations as circumstances may require, and shall be supported by affidavit or affidavits of the facts relied upon, and filed with the Registrar together with a copy of the Director's order, notice or decision appealed against.
(2)All interested parties shall be joined as parties to the proceedings: Provided that, unless otherwise directed by the Court, the Director shall not be joined as a party except in proceedings under sections 41, 43, 58, 59, 68, 69 and 69A of the Law». Οι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες και πωλητές των επίδικων ακινήτων, οι οποίοι είναι επηρεαζόμενα πρόσωπα από την απόφαση του Διευθυντού του Τμήματος του Κτηματολογίου και Χωρομετρίας Λεμεσού ημερομηνίας 30.03.2017, είναι αδιαμφησβήτητα αναγκαίοι διάδικοι για την παρούσα διαδικασία η οποία έχει αντικείμενο ακίνητη περιουσία και τα δικαιώματα των οποίων προσβάλλονται ή ενδεχόμενα θα επηρεασθούν από τη δικαστική απόφαση που θα εκδοθεί στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτηση/έφεση. Η Εφεσίβλητη 2/Καθ΄ ης η Αίτηση 2 ήταν κατά τον κρίσιμο χρόνο της πώλησης των επίδικων ακινήτων στον αιτητή, κατά την έκδοση της απόφασης του Διευθυντού του Τμήματος του Κτηματολογίου και Χωρομετρίας Λεμεσού ημερομηνίας 30.03.2017, ως και κατά την καταχώρηση της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτησης/έφεσης και εξακολουθεί να είναι μέχρι σήμερα η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια των επίδικων ακινήτων. Σχετικό είναι το Τεκμ. 2 που είναι φωτοαντίγραφο πιστοποιητικών έρευνας ακίνητης περιουσίας, ημερομηνίας 22.11.2018, εν σχέση με την ακίνητη περιουσία της Εφεσίβλητης 2/Καθ' ης η αίτηση
  1. Στην παρούσα υπόθεση οι καθ' ων η αίτηση απέτυχαν με την καταχώρηση της αίτησης/έφεσης να συνενώσουν όλους τους αναγκαίους διάδικους εξ υπαρχής καθ' ότι δεν συμπεριέλαβαν στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτηση τον κ. XXXXX (XXXXX) Ιακωβίδη ως εκκαθαριστή της εταιρείας VASSOS AYIOMAMITIS DEVELOPMENTS LIMITED, ο οποίος εκπροσωπεί και έχει τον έλεγχο της περιουσίας της εταιρείας η οποία είναι εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια μέχρι σήμερα των επίδικων ακινήτων. Οι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες και πωλητές των επίδικων ακινήτων έχουν μέχρι σήμερα συμφέρον, υποχρεώσεις και δικαιώματα επί της εν λόγω ακίνητης περιουσίας και επηρεάζονται τα συμφέροντα τους από την υλοποίηση ή όχι της επίδικης απόφασης του Διευθυντού του Τμήματος του Κτηματολογίου και Χωρομετρίας Λεμεσού ημερομηνίας 30.03.2017, που ήταν κατά τον κρίσιμο χρόνο και είναι μέχρι σήμερα η υπό εκκαθάριση εταιρεία VASSOS AYIOMAMITIS DEVELOPMENTS LIMITED. Η υπό εκκαθάριση εταιρεία είναι επηρεαζόμενο μέρος καθ' ότι είναι ο ιδιοκτήτης των ακινήτων και έχει συνταγματικό δικαίωμα να ακουσθεί σε μια διαδικασία που επηρεάζονται ουσιωδώς τα δικαιώματα της και δη το συνταγματικό δικαίωμα της ιδιοκτησίας, με βάση το Άρθρο 23 του Συντάγματος, το οποίο δεν μπορεί να επηρεαστεί παρά μόνο όπου ο νόμος ορίζει. Η απόφαση του Διευθυντή να μεταβιβαστούν στον αιτητή τα επίδικα ακίνητα έχει άμεσο αντίκτυπο στην εταιρεία και επηρεάζει ιδιοκτησία της αφού τα επίδικα ακίνητα αποτελούν περιουσιακό στοιχείο της Εφεσίβλητης 2/Καθ' ης η αίτηση 2 και τα οποία, ως αποτέλεσμα της απόφασης του Διευθυντή, θα μεταβιβάζονταν στον αιτητή. Κατά την 26.02.2019 οι καθ' ων η αίτηση προχώρησαν και απέσυραν ανεπιφύλακτα την αίτηση/έφεση, ως και ταυτόχρονα την αίτηση ημερομηνίας 10.05.2017 εναντίον της εφεσίβλητης 2/καθ' ης η αίτηση 2 (ιδιοκτήτριας των επίδικων ακινήτων), οι οποίες απορρίφθηκαν υπό του Δικαστηρίου με έξοδα υπέρ της εφεσίβλητης 2/καθ΄ ης η αίτηση
  2. Συνεπώς οι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες των επίδικων ακινήτων που είναι η εταιρεία VASSOS AYIOMAMITIS DEVELOPMENTS LIMITED που αρχικά υπήρχαν έστω και με λανθασμένο όνομα και ως λανθασμένος διάδικος και χωρίς να λάβουν την απαραίτητη άδεια για την έγερση της κυρίως αίτησης/έφεσης εναντίον τους και/ή δια συνέχιση της διαδικασίας, από την 26.02.2019 και μετά απουσιάζουν πλήρως και δεν ευρίσκονται ενώπιον του δικαστηρίου. Και εφόσον στις 26.02.2019 οι καθ' ων η αίτηση απέσυραν την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτηση/έφεση ανεπιφύλακτα εναντίον της εταιρείας VASSOS AYIOMAMITIS DEVELOPMENTS LIMITED - εγγεγραμμένους ιδιοκτήτες των επίδικων ακινήτων, οι εφεσείοντες/αιτητές δεν μπορούν να επανέλθουν ξανά για τα ίδια θέματα εναντίον τους. Κρίνω επομένως ότι η αίτηση/έφεση δεν μπορεί να προχωρήσει ως έχει, είναι εξ υπαρχής θνησιγενής και μη θεραπεύσιμη και ως εκ τούτου απορριπτέα. Υπάρχει απουσία αναγκαίου διάδικου, εφόσον η σχετική πρόνοια του ρηθέντος κανονισμού 5
(2)των περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμός του 1956 για συνένωση στην αίτηση όλων των ενδιαφερόμενων μερών είναι επιτακτική. Στην υπόθεση 1. Δημήτρης Κωνσταντίνου, 2. Ιωάννης Κωνσταντίνου κ.ά. v. Διευθυντής Τμήματος Κτηματολογίου & Χωρομετρίας
(2012)1 Α.Α.Δ. 1990, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Οι εφεσείοντες, όπως έχουμε σημειώσει, ισχυρίζονται ότι η επιλογή του δικαστηρίου να στηριχθεί σε νομολογία και να οδηγηθεί στο συμπέρασμα ότι έπρεπε να είχαν συμπεριληφθεί και άλλα άτομα ως διάδικοι, ήταν λανθασμένη. Επέκτειναν την εισήγηση τους επί του προκειμένου, αναφέροντας ότι στην εξεταζόμενη περίπτωση κανένα έννομο αποτέλεσμα δεν μπορούσε να έχει η απόφαση του Διευθυντή, αφού λήφθηκε παράνομα, αυθαίρετα και αντισυνταγματικά, όπως αναφέρεται στην αιτιολογία του 5ου λόγου έφεσης. Οι υποθέσεις στις οποίες γίνεται αναφορά, πρόσθεσαν, είχαν ως υπόβαθρο την ορθή άσκηση των αρμοδιοτήτων του διευθυντή. Το πρωτόδικο δικαστήριο βασίστηκε ουσιαστικώς στην υπόθεση Γεωργιάδου ν. Γεωργιάδου
(1999)1 Α.Α.Δ. 1210, με την οποία επιβεβαιώνεται η προγενέστερη νομολογία επί του θέματος δυνάμει της οποίας από τη στιγμή που επηρεάζονται δικαιώματα τρίτων προσώπων αναφορικά με ακίνητη ιδιοκτησία, αυτοί πρέπει να συνενώνονται ως διάδικοι, διαφορετικά η όλη διαδικασία είναι θνησιγενής και άκυρη. Η εισήγηση των εφεσειόντων δεν μας βρίσκει σύμφωνους. Η νομική αρχή που πηγάζει από την πιο πάνω νομολογία από την οποία ορθά καθοδηγήθηκε το πρωτόδικο δικαστήριο, έχει ως υπόβαθρο το συνταγματικό δικαίωμα της ιδιοκτησίας, Άρθρο 23 του Συντάγματος, το οποίο δεν μπορεί να επηρεαστεί παρά μόνο όπου ο νόμος ορίζει. Η διαδικασία διόρθωσης λάθους στα κτηματολογικά αρχεία είναι εξουσία που εναποτίθεται, με βάση το Άρθρο 61 του Κεφ.224, στο Διευθυντή. Ο τελευταίος ενήργησε με τον τρόπο που περιγράφεται στην εκκαλούμενη απόφαση. Πριν, όμως, εξεταστεί η ορθότητα της ασκηθείσας εξουσίας, αναφύεται προς συζήτηση το θέμα του κατά πόσον όλοι οι επηρεαζόμενοι βρίσκοντο ενώπιον του δικαστηρίου, με βάση το δικονομικό μέσο, που οι αιτητές επέλεξαν, την αίτηση/έφεση. Από τα γεγονότα που δεν αμφισβητούνται, τα κτήματα που επηρεάζονται από την έκβαση της αίτησης/έφεσης, είναι εγγεγραμμένα και στους κληρονόμους του Χαρή Χ" Ττοφή, τα δικαιώματα των οποίων πρέπει να προστατευθούν. Η αναγκαιότητα γνωστοποίησης της όποιας διαδικασίας, επιτυγχάνεται με τη συμπερίληψη τους ως διαδίκους. Κάτι τέτοιο δεν έγινε. Συναφώς, θεωρούμε το λόγο αυτό έφεσης ως αβάσιμο και την προσέγγιση του δικαστηρίου επί του προκειμένου ορθή. Η αποτυχία του λόγου αυτού σφραγίζει και την τύχη της έφεσης, χωρίς να παρίσταται ανάγκη ενασχόλησης και με τους υπόλοιπους λόγους». Στην υπόθεση Ανθή Χαράλαμπου Γεωργιάδου, Εφεσείουσα v. Κωνσταντία Χαρ. Γεωργιάδη, Εφεσίβλητη
(1999)1 Α.Α.Δ. 1210, το Ανώτατο Δικαστήριο υπογράμμισε τα εξής τα οποία είναι απόλυτα σχετικά με την παρούσα υπόθεση: «Από το εδάφιο 2 του Καν. 5 προκύπτει ότι η πρόνοια αυτή, ήτοι της συνένωσης στην αίτηση όλων των ενδιαφερομένων μερών, είναι επιτακτική. Αυτό εξάγεται από τη χρησιμοποίηση της λέξης "shall" όπως έχει ερμηνευθεί από τη νομολογία. Είναι νομολογιακά καθιερωμένο ότι σε αγωγές που έχουν ως αντικείμενο ακίνητη ιδιοκτησία πρέπει να συνενώνονται ως διάδικοι όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη, άλλως η όλη διαδικασία θα είναι θνησιγενής και άκυρη (βλ. Τιτσινίδης ν. Ρεσιάτ
(1993)1 Α.Α.Δ. 429, Hadjipetrou v. Petsoloucas
(1985)1 C.L.R. 83 και Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου
(1998)1 A.A.Δ. 579)». Στην υπόθεση HjiSavva and Others v. Loizou
(1982)1 C.L.R. 218 το Ανώτατο Δικαστήριο ακύρωσε την απόφαση του Διευθυντή του Κτηματολογίου, ανατρέποντας την πρωτόδικη απόφαση, που παραχώρησε δικαίωμα διαβάσεως σε αιτητή που ήταν ιδιοκτήτης μεριδίου του δεσπόζοντος κτήματος χωρίς να συνενώσει στην αίτησή του τον άλλο συνιδιοκτήτη του. Στην υπόθεση Επί της αφορώσι την αίτηση της ALPHA BANK CYPRUS LTD v.
  1. Διευθυντής Τμήματος Κτηματολογίου & Χωρομετρίας Λευκωσίας,
  2. CYPROPERTIES CONSTRUCTIONS LIMITED,
  3. Κωνσταντία Δημητρίου Μεσαορίας, αρ. αίτησης/έφεσης 446/16 ΕΔ Λευκωσίας, ενώπιον της κας Ε. Ευθυμίου-Ανδρέου, Ε.Δ. ημερομηνίας 7.08.2018, λέχθηκαν τα εξής σημαντικά: «Οι πρόνοιες της Νομολογίας και του Νόμου σε συνδυασμό με τις πρόνοιες του Άρθρου 51 του Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Νόμου 9/1965, είναι πασιφανές ότι το κριτήριο το οποίο επιβάλλουν οι Κανονισμοί 5
(1)και
(2)των περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας δια Κατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση Κανονισμοί 1956 δεν πληρείται και δεν υπάρχουν ενώπιον του δικαστηρίου, οι απαραίτητοι διάδικοι. Είναι φανερό από το Τεκμήριο 4 που έχει επισυναφθεί στην Ένσταση της Καθ' ης η αίτηση 3, καταδεικνύει ότι η Καθ' ης η αίτηση 2, έχει τεθεί υπό εκκαθάριση από τις 22/1/2016 στα πλαίσια της Αίτησης 862/2014 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας και εκκαθαριστής της έχει διοριστεί ο Επίσημος Παραλήπτης. . Θεωρώ ότι η μη συνένωση όλων των ενδιαφερόμενων μερών στην παρούσα Αίτηση, και ως τέτοια είναι σίγουρα ο επίσημος παραλήπτης ως εκκαθαριστής της Καθ' ης η αίτηση 2 αποβαίνει μοιραία για σκοπούς της παρούσας Αίτησης η οποία βασίζεται μεταξύ άλλων και στον Κανονισμό 5 των Κανονισμών του 1956. Ο Επίσημος Παραλήπτης ως εκκαθαριστής της Καθ' ης η αίτηση 2 είναι αδιαμφισβήτητα αναγκαίος διάδικος στην υπό εξέταση υπόθεση. Η απόφαση του Διευθυντή να μεταβιβασθεί στην Καθ' ης η Αίτηση 3 το επίδικο ακίνητο έχει άμεσο αντίκτυπο στην εταιρεία και επηρεάζει ιδιοκτησία της αφού το επίδικο διαμέρισμα αποτελεί περιουσιακό στοιχείο της Καθ' ης η αίτηση 2 και το οποίο, ως αποτέλεσμα της απόφασης του Διευθυντή, θα μεταβιβασθεί σε άλλο πρόσωπο ως εκ τούτου ο Επίσημος Παραλήπτης ως εκκαθαριστής της Καθ' ης η αίτηση 2 και άτομο στο οποίο έχει περιέλθει από την έκδοση του Διατάγματος Εκκαθάρισης ο έλεγχος της περιουσίας της Καθ' ης η αίτηση 2 έπρεπε να έχει συμπεριληφθεί στην υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό Αίτηση- Έφεση. . Στην κρινόμενη περίπτωση πρόκειται για μη συμμόρφωση με τον Καν.5
(2)των περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, εγγραφή και εκτίμηση) Κανονισμών του 1956 η οποία πλήττει το θεμέλιο της διαδικασίας, όπως ο ίδιος ο νομοθέτης το κατέγραψε. Ακολουθεί πως η σημειωθείσα παράλειψη ισοδυναμεί με παρατυπία η οποία δεν είναι θεραπεύσιμη και η Αίτηση/Έφεση θα πρέπει να απορριφθεί». (ε) Στην Αίτηση/Έφεση Αρ. 114/08 Ε.Δ. Λεμεσού μεταξύ Θεογνωσίας Παναγιώτη Φούτρου ν. Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω του Υπουργείου Εσωτερικών διά του Γενικού Εισαγγελέα της Κυπριακής Δημοκρατίας ενώπιον της κας Μ. Παπαδήμα, Ε.Δ., απόφαση ημερ.19.02.2014, προβλήθηκε ως λόγος ένστασης ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί καθ' ότι δεν έχει συμπεριληφθεί από την Αιτήτρια ως αναγκαίος διάδικος στη διαδικασία, η δεύτερη εγγεγραμμένη συνιδιοκτήτρια του ακινήτου. Το δικαστήριο αποδεχόμενο ότι ο λόγος αυτός είναι ουσιαστικής σημασίας, αποφάσισε ότι θα πρέπει πρώτιστα να εξετασθεί από το δικαστήριο αφού η αποδοχή του είναι καταλυτικής σημασίας για την υπόθεση και σε περίπτωση επιτυχίας του, η τύχη της αίτησης είναι προδιαγεγραμμένη. Τα ακόλουθα είναι σημαντικά από την πιο πάνω απόφαση του Δικαστηρίου:- «Όπως προκύπτει από τα πιο πάνω γεγονότα και οι δύο συνιδιοκτήτριες καταθέσαν στο κτηματολόγιο αίτηση για επίλυση της συνοριακής διαφοράς που διαφάνηκε να υπάρχει μεταξύ του κτήματος τους και του δημόσιου δρόμου. Μόνο όμως η μία από αυτές, είναι διάδικος στην παρούσα διαδικασία. Από τη στιγμή λοιπόν αυτή που υπάρχει δηλαδή συνιδιοκτησία του ακινήτου κρίνεται ότι η αιτήτρια θα έπρεπε να είχε συμπεριλάβει ως διάδικο και τη συνιδιοκτήτρια της αφού και της τελευταίας ως εξ' αδιαιρέτου ιδιοκτήτριας επηρεάζονται και τα δικά της συμφέροντα από την οποιαδήποτε απόφαση. Από τη στιγμή που η αίτηση έχει ως αντικείμενο εξ' αδιαιρέτου ακίνητη ιδιοκτησία θα έπρεπε να συνενωθεί ως διάδικος και η συνιδιοκτήτρια. Η παράλειψη αυτή καθιστά την όλη διαδικασία θνησιγενή και άκυρη. Ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου δεν βρίσκονται όλοι οι αναγκαίοι διάδικοι-ενδιαφερόμενα μέρη, αφού η συνιδιοκτήτρια του ακινήτου για το οποίο ο Διευθυντής εξέδωσε την απόφαση του σε συνοριακή διαφορά, αποτελεί ενδιαφερόμενο μέρος και ως τέτοιο έπρεπε να συνενωθεί ως διάδικος (βλ Γεωργιάδου v. Γεωργιάδη
(1999)1 ΑΑΔ 1210). Έτσι και στην παρούσα υπόθεση δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί ότι τα δικαιώματα της συνιδιοκτήτριας επηρεάζονται ή κατά το ελάχιστο είναι ενδεχόμενο να επηρεαστούν από τη δικαστική απόφαση που θα εκδοθεί. Για όλους τους λόγους που εκτίθενται πιο πάνω η τύχη της αίτησης έχει κριθεί.». Στην υπόθεση London Passenger Transport Board v. Moscrop [1942] 1 All ER 97, διατυπώνεται η γενική αρχή ότι εκτός εάν συντρέχουν πολύ εξαιρετικές περιστάσεις, πρέπει να συνενώνονται ως διάδικοι όλα τα πρόσωπα που έχουν πραγματικό ενδιαφέρον προτού εκδοθεί δηλωτική απόφαση η οποία επηρεάζει τα δικαιώματά τους. Προκύπτει από την απόφαση ότι ενδιαφερόμενα θεωρούνται τα πρόσωπα που επηρεάζονται ή μπορεί εμμέσως να επηρεαστούν δυσμενώς (prejudiced) από δηλωτική απόφαση η οποία εκδίδεται στην απουσία τους. Καθίσταται επομένως κριτήριο, για να θεωρηθεί κάποιος ως ενδιαφερόμενος, η πρόκληση επηρεασμού ως πραγματικό γεγονός ή ενδεχόμενο από την έκδοση της δηλωτικής απόφασης. Στη βάση των πιο πάνω κρίνω ότι οι καθ' ων η αίτηση όφειλαν να προσθέσουν εξ' αρχής στην κυρίως αίτηση/έφεση ως διάδικο τον κ. XXXXX (XXXXX) Ιακωβίδη ως εκκαθαριστή της εταιρείας VASSOS AYIOMAMITIS DEVELOPMENTS LIMITED καθ' ότι η έκδοση οποιουδήποτε διατάγματος θα έχει άμεση και σοβαρή επίδραση επί των δικαιωμάτων της υπό εκκαθάριση εταιρείας. Η μη συνένωση στην παρούσα διαδικασία του κ. XXXXX (XXXXX) Ιακωβίδη ως εκκαθαριστή της εταιρείας VASSOS AYIOMAMITIS DEVELOPMENTS LIMITED, παραβιάζει ουσιωδώς τα δικαιώματα της υπό εκκαθάριση εταιρείας, θα επηρεάζονται άμεσα από την τυχόν έκδοση του αιτούμενου διατάγματος και αποτελεί εκτός των άλλων παράβαση των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης και των συνταγματικών της δικαιωμάτων. Η παράλειψη αυτή των καθ' ων η αίτηση να προσθέσουν όλους τους αναγκαίους διάδικους και να τους δοθεί η ευκαιρία να προασπιστούν τα δικαιώματα τους, συνιστά από μόνη της λόγο απόρριψης της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτησης τους. Εν' όψει της πιο πάνω κατάληξης μου σε σχέση με το ζήτημα της παράλειψης των καθ' ων η αίτηση να προσθέσουν ως αναγκαίο διάδικο τον κ. XXXXX (XXXXX) Ιακωβίδη ως εκκαθαριστή της εταιρείας VASSOS AYIOMAMITIS DEVELOPMENTS LIMITED αλλά και της απόσυρσης της αίτησης/έφεσης εναντίον της καθ' ης η αίτηση 2, όπως αυτή είχε καταχωριστεί, κάθε περαιτέρω συζήτηση αναφορικά πλέον με τον τίτλο της αίτησης/ έφεσης είναι πλέον ακαδημαϊκού ενδιαφέροντος και δεν θα με απασχολήσουν οι συνέπειες της προώθησης αίτησης με λανθασμένο διάδικο ως είχε καταχωριστεί, χωρίς όμως η διαδικασία να εγείρεται εναντίον του εκκαθαριστή της καθ΄ ης η αίτηση/εφεσίβλητης 2 εταιρείας και κατά πόσο συνιστούσε ουσιώδη παρατυπία η οποία δεν είναι θεραπεύσιμη. Αρκεί να επισημάνω ότι στην κρινόμενη περίπτωση πρόκειται για μη συμμόρφωση με τον Καν. 5
(2)των περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, εγγραφή και εκτίμηση) Κανονισμών του 1956 η οποία πλήττει το θεμέλιο της διαδικασίας, όπως ο ίδιος ο νομοθέτης το κατέγραψε. Ακολουθεί πως η σημειωθείσα παράλειψη ισοδυναμεί με παρατυπία η οποία δεν είναι θεραπεύσιμη και η Αίτηση/Έφεση θα πρέπει να απορριφθεί. Ακόμα όμως και να θεωρηθεί ότι η παρατυπία αυτή θα μπορούσε να θεραπευθεί δυνάμει της Δ.64 θα υπήρχε και πάλι κώλυμα στην προσεπίκληση της Δ.64 τόσο διότι αφενός η Δ.64 δεν συμπεριλαμβάνεται στην νομική βάση της Αίτησης και αφετέρου η καθ' ης η αίτηση επέλεξε ακόμα και μετά την καταχώρηση των ενστάσεων να μην λάβει οποιοδήποτε δικονομικό διάβημα. Επομένως η αίτηση/έφεση κρίνω ότι είναι παράτυπη, αντικανονική, θνησιγενής και καταχωρήθηκε κατά παράβαση της νομοθεσίας και νομολογίας, χωρίς να ληφθεί προηγουμένως σχετική άδεια από το δικαστήριο πριν την καταχώρηση της, κατά παράβαση του άρθρου 220 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ.
  1. Καταλήγω σε σχέση με αυτό το νομικό ζήτημα, ότι η αίτηση/έφεση, ως και η αίτηση ημερομηνίας 10.05.2017 για έκδοση προσωρινού διατάγματος, όπως εκδοθεί διάταγμα διαγραφής τους και απορριφθούν και/ή παραμερισθούν καθ' ότι η διαδικασία που ακολουθήθηκε για την προώθηση τους ήταν εξ υπαρχής θνησιγενείς και άκυρη λόγω της μη συνένωσης σε αυτή όλων των ενδιαφερόμενων προσώπων ως διαδίκων σε διαδικασία που έχει ως αντικείμενο ακίνητη περιουσία, ως η παρούσα περίπτωση. Η ΜΗ ΚΑΤΑΧΩΡΗΣΗ ΚΛΗΣΗΣ ΓΙΑ ΟΔΗΓΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΙΤΗΤΕΣ: Παρόλη την πιο πάνω κατάληξη μου κρίνω σκόπιμο, για σκοπούς πληρότητας, να με απασχολήσει και το ζήτημα της μη καταχώρησης κλήσης για οδηγίες από τους αιτητές στα πλαίσια της παρούσας αίτησης. Η ανάλυση στην οποία προέβη η πλευρά του αιτητή για το ζήτημα αυτό όπως καταγράφηκε στην αγόρευση της ευπαίδευτης συνηγόρου του καλύπτει το ζήτημα και με βρίσκει σύμφωνο. Σύμφωνα με την νέα Διαταγή 30 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ήτοι της Δ.30 ως αυτή έχει τροποποιηθεί στις 27.4.2018 αποτελούν κανονιστική υποχρέωση τα εξής: «
  2. (α) Ο ενάγων σε κάθε αγωγή υποχρεούται εντός ενενήντα ημερών από το χρόνο κατά τον οποίο τα δικόγραφα θεωρούνται συμπληρωμένα και προτού λάβει οποιοδήποτε νέο μέτρο στην αγωγή, εκτός από αίτηση για παρεμπίπτον διάταγμα, να εκδώσει κλήση για οδηγίες, οριζόμενη ενώπιον του Δικαστηρίου σε χρονικό διάστημα όχι μικρότερο των εξήντα ημερών. (β) Η κλήση για οδηγίες εκδίδεται σύμφωνα με τον συνημμένο Τύπο 25, ο οποίος συμπληρώνεται με τις αναγκαίες λεπτομέρειες χρησιμοποιώντας προς τούτο και πρόσθετα φύλλα. (γ) Σε περίπτωση που ο ενάγων αμελήσει ή παραλείψει να εκδώσει την προνοούμενη στην παράγραφο (α) πιο πάνω κλήση για οδηγίες, ο εναγόμενος δύναται, εντός περαιτέρω 15 ημερών, να αιτηθεί την απόρριψη της αγωγής και το Δικαστήριο δύναται, επιλαμβανόμενο τέτοιας αίτησης, είτε να απορρίψει την αγωγή με τέτοιους όρους όπως ήθελε κρίνει δίκαιο, είτε να θεωρήσει την αίτηση ως κλήση για οδηγίες δυνάμει της παρούσας διαταγής: Νοείται ότι, σε περίπτωση που παρέλθουν άπρακτες οι παραπάνω προθεσμίες, η αγωγή θα θεωρείται ως εγκαταλειφθείσα και το Πρωτοκολλητείο θα θέτει το φάκελο της υπόθεσης ενώπιον του Δικαστηρίου το συντομότερο δυνατό προς απόρριψή της, με έξοδα εναντίον του ενάγοντα. Νοείται ότι, η έννοια του ενάγοντα και της αγωγής, καλύπτει και τον ανταπαιτούντα διάδικο, και, αναλόγως, την ανταπαίτηση. 10
(5)Όπου στα Δικαστήρια ειδικών δικαιοδοσιών δεν υπάρχει υποχρέωση αναγραφής κλίμακος ή ποσού επίδικης διαφοράς, το Δικαστήριο δύναται, ανεξαρτήτως των διατάξεων της Δ.30, να χειριστεί την ενώπιον του υπόθεση κατά τον τρόπο που θα εξυπηρετηθεί η ταχύτερη απονομή της δικαιοσύνης. Προς τούτο δύναται να ακολουθήσει τις ειδικές ρυθμίσεις που γίνονται στους οικείους διαδικαστικούς κανονισμούς είτε αυτούσιες, είτε σε συνδυασμό με τις πρόνοιες της Δ.30». Περαιτέρω σύμφωνα με τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας προβλέπεται ότι διαδικασία ενώπιον δικαστηρίου εισάγεται με αγωγή, petition, motion, ή εναρκτήρια κλήση. Η Δ.1 Θ.2 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών προνοεί τα εξής: «"action" means a civil proceeding commenced by writ or in such other manner as may be prescribed by any law or Rules of court. "originating summons" means any summons other than a, summons in a pending cause or matter. "plaintiff" includes every person asking any relief (other than a defendant asking relief by way of counter-claim) against any other person by any form of proceeding, whether the proceeding is by action, petition, motion, summons or otherwise». Το άρθρο 2 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60, προνοεί τα ακόλουθα: «"αγωγή" σημαίvει πoλιτικήv διαδικασίαv αρχoμέvηv διά κλητηρίoυ εvτάλματoς ή κατά τoιoύτov άλλov τρόπov ως καθoρίζεται υπό διαδικαστικoύ καvovισμoύ». H υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτηση αποτελεί εναρκτήρια αίτηση (originating summons) η οποία ισοδυναμεί με πρωτογενή διαδικασία, με την οποία αξιώνονται ουσιαστικές και τελικές θεραπείες, και συνεπώς εμπίπτει στον όρο «αγωγή» ως αυτός απαντάται εις το άρθρο 2 του Ν.14/
  1. Όπως και με τα Δικαστήρια ειδικών δικαιοδοσιών, τα οποία έχουν και ακολουθούν τους δικούς τους οικείους διαδικαστικούς κανονισμούς και παρά ταύτα οφείλουν να εφαρμόσουν την νέα Δ.30, το ίδιο ισχύει και με τις πρωτογενείς αιτήσεις που καταχωρούνται ενώπιον των Επαρχιακών Δικαστηρίων όπου δεν μπορεί να υπάρξει απόκλιση από τη νέα Διαταγή 30 την οποία οι διάδικοι οφείλουν να εφαρμόζουν. Η νέα Δ.30 δεν προνοεί ότι στις πρωτογενείς αιτήσεις ή εναρκτήριες αιτήσεις ο Αιτητής δεν οφείλει να εκδίδει την κλήση για οδηγίες. Εάν ο νομοθέτης επιθυμούσε να εξαιρέσει τις πρωτογενείς αιτήσεις τότε πολύ απλά θα το διατύπωνε ρητά στην Δ.
  2. Εφόσον σύμφωνα με την νέα Διαταγή 30 στις αγωγές ο Ενάγων οφείλει να καταχωρήσει κλήση για οδηγίες εντός 90 ημερών από την συμπλήρωση των δικογράφων, έτσι και στις πρωτογενείς αιτήσεις ο Αιτητής έχει την ίδια υποχρέωση και θα πρέπει να εφαρμόσει τα όσα προβλέπονται εις την νέα Διαταγή
  3. Οι πιο πάνω θεσμοί σκοπό έχουν να καταστήσουν τους διάδικους συλλειτουργούς στο έργο για ταχεία απονομή της δικαιοσύνης. Προς τούτο θεσμοθετούνται συγκεκριμένες συνέπειες σε περίπτωση που οι διάδικοι παραλείψουν να ενεργήσουν κατά τα οριζόμενα από τους θεσμούς. Με βάση την πιο πάνω διάταξη, το χρονικό ορόσημο κατά το οποίο κρίνεται από το δικαστήριο η συμμόρφωση των διαδίκων με τις πιο πάνω αναφερόμενες δικονομικές υποχρεώσεις τους είναι η ημερομηνία κατά την οποία λήγουν οι 90 μέρες. Η αφετηρία για σκοπούς υπολογισμού της προθεσμίας των 90 ημερών δεν αναφέρεται ρητά. Μία λογική ερμηνεία είναι η προθεσμία αυτή να λογίζεται ότι συμπληρώνεται στη λήξη των 90 ημερών από την ημερομηνία συμπλήρωσης των δικογράφων. Διαφορετικά δεν θα είχε καμία ουσιαστική αξία η επιτακτική ανάγκη για άμεση δράση τόσο του Ενάγοντα όσο και του Εναγόμενου. Άρα σύμφωνα με τα ανωτέρω ο Ενάγων ή Αιτητής (ανάλογα με την περίπτωση), έχει υποχρέωση να καταχωρήσει εντός ενενήντα
(90)ημερών κλήση για οδηγίες από την συμπλήρωση των δικογράφων. Σε εναντία περίπτωση η αγωγή θα θεωρείται ως εγκαταλειφθείσα και θα απορρίπτεται από το Δικαστήριο στη λήξη της περιόδου των 90 ημερών. Κατέγραψα πιο πάνω το ιστορικό της αίτησης το οποίο υιοθετείται και για τους σκοπούς του παρόντος μέρους της ανάλυσης. Ως είναι νομολογημένο οι ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την κυρίως αίτηση και την ένσταση αποτελούν τις έγγραφες προτάσεις στην υπόθεση[2]. Στην προκείμενη περίπτωση όπου οι έγγραφες προτάσεις έχουν συμπληρωθεί στις 21.02.2019 με την καταχώρηση της ειδοποιήσεως ενστάσεως από της Καθ' ης η αίτηση 2/Εφεσίβλητης 2, η προθεσμία των 90 ημερών για σκοπούς των συνεπειών που προβλέπονται στην πρώτη υποπαράγραφο της Δ.30, Θ
(1)(γ) είναι ορθό να θεωρηθεί ότι συμπληρώθηκε στις 21.05.
  1. Παρότι λοιπόν τα δικόγραφα έχουν συμπληρωθεί εις την ως άνω αίτηση/έφεση από την 21.02.2019, οι καθ' ων η αίτηση παρέλειψαν να καταχωρήσουν την απαιτούμενη από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας κλήση για οδηγίες σύμφωνα με τις πρόνοιες της Διαταγής 30 και παρήλθε άπρακτη η προθεσμία των 90 ημερών για έκδοση από τους Αιτητές της προβλεπόμενης στη Δ.30 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, κλήσης για οδηγίες, από την συμπλήρωση των δικογράφων. H πιο πάνω υποχρέωση των καθ' ων η αίτηση να καταχωρήσουν την προνοούμενη από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας κλήση για οδηγίες, είναι επιτακτική για την προώθηση της ρηθείσας αίτησης/έφεσης. Εφόσον η σχετική πρόνοια και προθεσμία είναι επιτακτική, η αίτηση/έφεση θα πρέπει να απορριφθεί. H εν λόγω παράλειψη των καθ' ων η αίτηση συνιστά σοβαρή ουσιώδη παρατυπία, σοβαρό ουσιώδες λάθος το οποίο δεν είναι θεραπεύσιμο. Καταλήγω ότι το δικαστήριο στερείται εξουσίας να επιληφθεί της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο κυρίως αίτησης/έφεσης αφού αυτή έχει καταστεί νομικά αβάσιμη και αντικανονική και το δικαστήριο έχει δέσμια αρμοδιότητα να απορρίψει την κυρίως αίτηση ως εγκαταλειφθείσα. Στην υπόθεση Στέλιου Χαραλάμπους ν. Έλενα Γεωργίου, Αρ. ECLI:CY:AD:2018:A173, Πολ. ΄Εφεσης 185/17 ημερ. 18.4.2018 το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε τα εξής: «Κατ' αρχάς θα πρέπει να λεχθεί ότι η Δ.30, κ.1(γ) δεν παρείχε περιθώρια για διάσωση της αγωγής εάν δεν ετηρούντο οι προβλεπόμενες ως άνω προθεσμίες («η αγωγή θα θεωρείται ως εγκαταληφθείσα και θα απορρίπτεται από το Δικαστήριο»). Εάν όντως είχαν παρέλθει οι προβλεπόμενες προθεσμίες, το Δικαστήριο δεν είχε άλλη επιλογή. Συνεπώς, το επόμενο ερώτημα αφορά το χρόνο έναρξης των προθεσμιών. Είναι η εισήγηση του εφεσείοντα, με την οποία συμφώνησαν και οι υπόλοιποι διάδικοι, ότι η προθεσμία που είχε δυνάμει την παρ. (α) του κ.1 δεν άρχισε με τη συμπλήρωση των δικογράφων μεταξύ ενάγοντα-εναγομένου, αλλά αργότερα με τη συμπλήρωση και των δικογράφων μεταξύ εναγομένου και τριτοδιαδίκου. Ο χρόνος κατά τον οποίο τα δικόγραφα θεωρούνται συμπληρωμένα ήταν το ορόσημο και στην αρχική Διαταγή 30 («Such summons shall be taken out within 10 days from the time when the pleadings shall be deemed to be closed.»). Η έννοια δε του όρου «συμπλήρωση των δικογράφων» στη Δ.30 οριζόταν πάντοτε από τα προβλεπόμενα στη Δ.26, κ.11, με αναφορά στους αρχικούς διαδίκους: «Where a pleading subsequent to reply is not ordered, then, at the expiration of seven days from the delivery of defence or reply (if any)». Στην Μαρκίδης ν. Χρυσαφής, Αγωγή Αρ. 938/18 ΕΔ Λευκωσίας στην ενδιάμεση απόφαση του με ημερ.10.06.2019 ο κ. Γ. Στυλιανίδης, ΑΕΔ η οποία αφορούσε αίτηση από τον Εναγόμενο για απόρριψη της αγωγής, το Δικαστήριο απέρριψε τόσο την αίτηση όσο και την αγωγή για τον λόγο ότι στην εν λόγω υπόθεση ο Ενάγοντας καταχώρησε Ειδικώς Οπισθογραφημένο Κλητήριον την 10.04.
  2. Ο Εναγόμενος καταχώρησε Σημείωμα Εμφάνισης την 18.04.2018 και την 25.05.2018 προχώρησε σε αλλαγή δικηγόρου. Ο Εναγόμενος καταχώρησε Υπεράσπιση την 04.06.
  3. Ο Ενάγοντας καταχώρησε Απάντηση στην Υπεράσπιση την 06.07.
  4. Ο Ενάγοντας καταχώρησε Κλήση για Οδηγίες την 11.10.
  5. Ο Ενάγοντας καταχώρησε εκπρόθεσμα τόσο το δικόγραφο της Απάντησης στην Υπεράσπιση όσο και το δικόγραφο της Κλήσης για Οδηγίες. Το χρονικό περιθώριο για καταχώρηση Κλήσης για Οδηγίες από τον Ενάγοντα έληγε την 11.09.
  6. Εντούτοις, ο Ενάγοντας και πάλι εκπρόθεσμα καταχώρησε την Κλήση για Οδηγίες την 11.10.
  7. Η τήρηση των χρονικών προθεσμιών είναι αυστηρής μορφής και παρέκκλιση των προθεσμιών αυτών και ειδικότερα της καταχώρησης Κλήσης για οδηγίες δύναται να οδηγήσει την αγωγή σε απόρριψη. Το Δικαστήριο έκρινε ότι δεν υπήρχε ενώπιον του έγκαιρα αίτημα θεραπείας της παρατυπίας. Η έκδοση κλήσης για οδηγίες καταχωρήθηκε ή υποβλήθηκε εκτός των χρονικών πλαισίων που προβλέπονται στη Διαταγή 30 1(α) και (γ) με αποτέλεσμα η Αγωγή να θεωρείται εγκαταλειφθείσα και να είναι έκθετη σε απόρριψη. Στην πολιτική αίτηση αρ.196/2019 Αναφορικά με την αίτηση Χρυσοστόμου για άδεια για καταχώρηση αίτησης για έκδοση εντάλματος Certiorari ημερ.20.11.2019, το Δικαστήριο ανέφερε τα εξής: «Όσον αφορά την απόρριψη της αγωγής, δεδομένης της πρόνοιας στην επιφύλαξη του Κ. 1(γ) της Δ.30, όπως ετέθη στην υπόθεση xxx Χαραλάμπους ν. xxx Γεωργίου κ.ά., ECLI:CY:AD:2018:A173, Πολιτική Έφεση Αρ. 185/2017, 18.4.2018: «Εάν όντως είχαν παρέλθει οι προβλεπόμενες προθεσμίες, το Δικαστήριο δεν είχε άλλη επιλογή. Έπρεπε να απορρίψει την αγωγή. Ως εκ των ανωτέρω, ο αιτητής απέτυχε να καταδείξει την ύπαρξη συζητήσιμης υπόθεσης». Στην απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας στην αγωγή 3668/2015 μεταξύ Παναγιώτη Παναγιώτου ν. 1) Ανδρέας Ηροδότου κ.α., ημερ.14/4/2016, ενώπιον της Έντιμης Δικαστού Α. Πανταζή - Λάμπρου, τα γεγονότα έχουν ως εξής: « · Το κλητήριο επιδόθηκε σε αμφότερους τους Εναγόμενους στις 24/07/2015 και οι οποίοι καταχώρησαν εμφάνιση στις 5/8/2015 · Οι Εναγόμενοι καταχώρησαν έκθεση υπεράσπισης στις 14/9/2015 και παραδόθηκε την ίδια ημέρα αντίγραφο στον δικηγόρο του Ενάγοντος · Ο Ενάγων καταχώρησε απάντηση στις 05/10/2015 και αντίγραφο παρεδόθη αυθημερόν στους δικηγόρους των Εναγομένων · Ο Ενάγοντας έκδωσε κλήση για οδηγίες την 29/12/2015 συνοδευόμενη από το Παράρτημα στον τύπο 25 · Βάση αυτής της κλήσης η υπόθεση ορίσθηκε για οδηγίες ενώπιον του Δικαστηρίου την 15/03/2016 · Ακολούθησε στις 15/01/2016 η έκδοση αντίστοιχης «ειδοποίησης» από τον Εναγόμενο, συνοδευόμενης από Παράρτημα στον τύπο 25». Είναι δε σημαντικά τα ακόλουθα από την απόφαση αυτή: « .Στην καλύτερη των περιπτώσεων, εάν ήθελε θεωρηθεί ως εμπρόθεσμη η καταχώρηση της Απάντησης, που δεν ήταν, τα δικόγραφα θα έπρεπε να θεωρηθεί ότι έκλεισαν κατά τη μέρα της καταχώρησης της Απάντησης, ήτοι στις 5.10.
  8. Εν τοιαύτη περιπτώσει, η προθεσμία των 30 ημερών για την έκδοση κλήσης από τον Ενάγοντα δυνάμει της ως άνω Δ.30, θ.1(α) θα έπρεπε να θεωρηθεί ως παρελθούσα άπρακτη στις 5.11.2015». Οι πιο πάνω θεσμοί σκοπό έχουν να καταστήσουν τους ίδιους τους διάδικους συλλειτουργούς στο έργο της απονομής της δικαιοσύνης το ταχύτερο δυνατό. Προς τούτο, θεσμοθετούνται συγκεκριμένες συνέπειες σε περίπτωση που παραλείψουν να ενεργήσουν κατά τα οριζόμενα στους πιο πάνω θεσμούς. Συγκεκριμένα, στην πρώτη υποπαράγραφο του θ. 1(γ) της Δ.30 προβλέπεται ότι꞉ «Σε περίπτωση μη συμμόρφωσης σε οποιαδήποτε από τις πιο πάνω πρόνοιες η αγωγή ή ανταπαίτηση θα θεωρείται ως εγκαταλειφθείσα και θα απορρίπτεται από το Δικαστήριο στη λήξη της περιόδου των 60 ημερών, με έξοδα εναντίον του ενάγοντα ως θα είναι η περίπτωση. Κατά την πρώτη κιόλας δικάσιμο που ο φάκελος της αγωγής τέθηκε ενώπιον μου για οδηγίες, ως είχε οριστεί η κλήση του Ενάγοντος από το Πρωτοκολλητείο, ήτοι στις 15.3.2016, έθεσα ευθέως το ζήτημα στους συνηγόρους των διαδίκων ότι με βάση τη διατύπωση της Δ.30, θ.1(γ) πρώτη υποπαράγραφο, το δικαστήριο έχει δέσμια αρμοδιότητα να απορρίψει την αγωγή ως εγκαταληφθείσα. Δεν βλέπω να αφήνεται κανένα περιθώριο για διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να διατηρήσει την αγωγή σε ζωή, εφόσον παρήλθε άπρακτη η προθεσμία των 60 ημερών από αμφότερους τους διαδίκους και εφόσον ουδέν αίτημα παράτασης του χρόνου είχε υποβληθεί ενώπιον μου (είτε κατ' επίκληση αντικειμενικής αδυναμίας συμμόρφωσης είτε άλλος καλός λόγος βάσει της Δ.2(β)) πριν την καταχώρηση της κλήσης για οδηγίες και των συναφών Παραρτημάτων. Επίκληση της Δ.57 έγινε από το συνήγορο του Ενάγοντος μόνο εκ των υστέρων, αγορεύοντας προς το Δικαστήριο γιατί να μην απορριφθεί η αγωγή. Παραγνωρίζει όμως η προσέγγιση αυτή δύο πράγματα꞉ πρώτον, ότι η Δ.57 δεν δύναται να διαβάζεται κατά τρόπο που να αναιρεί την εμβέλεια των προθεσμιών της Δ.30
(1)(α)(γ) (βλ. συναφώς τον περιορισμό που θέτει η Δ.30
(2)(β), όπως η Δ.57 διαβάζεται υπό το πρίσμα της Δ.30) και, δεύτερον, ότι δεν χωρεί κανονικά οποιαδήποτε διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για την απόρριψη ή μη της αγωγής και ως εκ τούτου δεν υφίσταται ούτε ευχέρεια του Δικαστηρίου να ακούσει αγορεύσεις για να σταθμίσει θέσεις ή συμφέροντα των διαδίκων που βρίσκονται έξω από το πλαίσιο των θεσμών. Αν δόθηκε τέτοια ευχέρεια προς τους συνηγόρους από το παρόν Δικαστήριο είναι λόγω του νεοφανούς της συγκεκριμένης Διαταγής 30 και των επιμέρους θεσμών αυτής, ελλείψει κατευθυντήριων γραμμών πρακτικής (Practice Directions) μέχρι στιγμής. Είναι όμως καλά γνωστό, όπως αναγνωρίζει ο συνήγορος του Ενάγοντος στην αγόρευσή του, ότι το Ανώτατο Δικαστήριο έχει δημοσιοποιήσει πρόσφατα, δια μέσω ομιλίας του Έντιμου Στ. Ναθαναήλ, Δ., την προτροπή του προς τα πρωτόδικα δικαστήρια όπως εξασφαλίζουν τη δικονομική πειθαρχία, ώστε να μην καταστρατηγηθεί η νέα Δ.30, διαφορετικά θ' αρχίσουν οι πρώτες ρωγμές που θα ανατρέψουν συνθέμελα το οικοδόμημά της. Ο κίνδυνος είναι να οδηγηθεί σε αχρησία η εν λόγω νέα διαταγή, κατάσταση στην οποία είχε περιπέσει και η παλαιά διαταγή, μη εξυπηρετώντας τη στόχευση (overriding principle) της διαχείρισης των υποθέσεων σύντομα, αποτελεσματικά με το μικρότερο δυνατό κόστος (cost effectiveness)». Για όλους τους ανωτέρω λόγους το δικαστήριο απέρριψε την αγωγή βάσει της Δ.30, θ.1(γ) πρώτη υποπαράγραφος, με έξοδα εναντίον του ενάγοντος. Στην αίτηση Ε141/2015 μεταξύ Στέλιος Κουρουκλίδης ν. PMA AUDIT SOLUTIONS LTD, Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λεμεσού - Πάφου, Τμήμα Λεμεσού, ημερ.23.08.2016, οι Καθ' ων η αίτηση καταχώρησαν την 14.12.2015 την Απάντηση τους και παρήλθε άπρακτη η προθεσμία των 30 ημερών για έκδοση από τον Αιτητή της προβλεπόμενης στη Δ.30 των Θ.Π.Δ. κλήσης για οδηγίες. Στην τελευταία το Δικαστήριο αφού τόνισε ότι η προθεσμία αυτή που παρέχεται από τη Δ.30 είναι επιτακτική, απέρριψε την κυρίως αίτηση. Υπογραμμίζουμε τα εξής από την απόφαση του Δικαστηρίου: «Το ζήτημα που προκύπτει στην παρούσα περίπτωση, (όπου είναι παραδεκτό ότι οι Αιτητές (στην κυρίως Καθ' ων η αίτηση) δεν απέστειλαν ειδοποίηση στον Καθ' ου η αίτηση (στην κυρίως Αιτητής) και ότι ο Καθ' ου η αίτηση (στην κυρίως Αιτητής) δεν έχει μέχρι σήμερα εκδώσει κλήση για οδηγίες, είναι το κατά πόσο η παράλειψη αυτή των Αιτητών (στην κυρίως Καθ' ων η αίτηση) παρατείνει με οποιοδήποτε τρόπο τις επιτακτικές προθεσμίες της Δ.
  1. Η απάντηση είναι πως όχι. Η παράλειψη των Αιτητών (στην κυρίως αίτηση Καθ' ων η αίτηση) να επιδώσουν στον Ενάγοντα την ειδοποίηση που προνοεί η Δ.30 θ.1 (γ), δεν απαλλάσσει τον Ενάγοντα από το καθήκον του να ενεργήσει εντός της καθορισμένης προθεσμίας, αλλά ούτε και προκαλεί αυτοδίκαια παράταση των προθεσμιών. Το καθήκον βρίσκεται πάντοτε στους ώμους του Ενάγοντα και η "αμέλεια" του Εναγόμενου δεν μπορεί να λειτουργήσει υπέρ του Ενάγοντα και σε βάρος της δικονομικής πειθαρχίας... Προτού εξετάσω το δεύτερο αίτημα (για παραμερισμό της τροποποιημένης Αίτησης) θα πρέπει να ερευνηθεί αυτεπάγγελτα πλέον από το Δικαστήριο το ζήτημα της συνέπειας της παράλειψης του Ενάγοντα να εκδώσει την, προβλεπόμενη από τους Θεσμούς, κλήση για οδηγίες, εφόσον σήμερα που εξετάζεται το ζήτημα έχει παρέλθει πια η προθεσμία των 60 ημερών και είναι φανερό από το περιεχόμενο του φακέλου του Δικαστηρίου ότι δεν έχουν τηρηθεί οι πρόνοιες της Δ.30 θ.
  2. Στη βάση των όσων αναφέρονται στην Δ.30 στο στάδιο αυτό, η κυρίως Αίτηση θεωρείται πλέον εγκαταλειφθείσα και το Δικαστήριο δεν έχει άλλη επιλογή, παρά να διατάξει την απόρριψη της». Επομένως στη βάσει της πιο πάνω νομολογίας αλλά και καθοδηγητικών αποφάσεων πρωτόδικων δικαστηρίων στις οποίες με παρέπεμψε η ευπαίδευτος συνήγορος του αιτητή, όπως είναι και η δική μου αντίληψη για το ζήτημα, κρίνω ότι η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτηση/έφεση θα μπορούσε να απορριφθεί και από μόνον αυτόν τον λόγο. Ο σχετικός λόγος ένστασης 2 ως εκ τούτου απορρίπτεται. ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΘ' ΩΝ Η ΑΙΤΗΣΗ: Τα γεγονότα όπως αυτά εκτίθενται στις ένορκες δηλώσεις προς υποστήριξη τόσο της αίτησης όσο και της ένστασης με οδηγούν να εξετάσω και αυτό το νομικό ζήτημα της κατάχρησης δηλαδή της διαδικασίας από τους καθ' ων η αίτηση στην αρχική αίτηση. Είναι η θέση του αιτητή ότι η αίτηση/έφεση είναι καταχρηστική (abuse of process), ενοχλητική, καταπιεστική, κακόβουλη, κακόπιστη (mala fides) και χρησιμοποιείται από τους καθ' ων η αίτηση στην παρούσα μηχανισμοί δικαίου για αλλότριους σκοπούς. Επίσης η παρούσα διαδικασία έχει σκοπό την πρόκληση ταλαιπωρίας στον αιτητή και αποσκοπεί στο να «πιέσουν» ή εκβιάσουν τον αιτητή διά να αναγκασθεί να πληρώσει, όπως ισχυρίζεται ο αιτητής στους καθ' ων η αίτηση υπερβολικά ποσά και/ή ανταλλάγματα διά «τον απεγκλωβισμό του» και μεταβίβαση επ' ονόματι του των επίδικων ακινήτων. Υπενθυμίζεται εκ νέου το γεγονός ότι η Εφεσίβλητη/Καθ΄ ης η αίτηση 2 εξακολουθεί να είναι μέχρι σήμερα η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια των ακινήτων που περιγράφονται λεπτομερώς εις το πιστοποιητικό έρευνας ακίνητης περιουσίας, ημερομηνίας 22.11.
  3. Οι καθ' ων η αίτηση σύμφωνα με αναμφισβήτητα γεγονότα που προέρχονται από το μαρτυρικό υλικό που τέθηκε ενώπιον μου φαίνεται ότι επέτρεψαν, ανέχθηκαν και συγκατατέθηκαν χωρίς να υποβάλουν προς τούτο ένσταση, να μεταβιβασθούν σε τρίτα πρόσωπα και σε αγοραστές άλλη ακίνητη περιουσία της Εφεσίβλητης/Καθ΄ ης η αίτηση 2 μεγάλης αξίας, ενεργώντας μ΄ αυτόν τον τρόπο άνισα και εις βάρος των συμφερόντων του αιτητή και παραβιάζοντας έτσι το συνταγματικό δικαίωμα της ισότητας. Τούτο προκύπτει αβίαστα και ξεκάθαρα από το Τεκμ. 2 στην ένορκη δήλωση του αιτητή που είναι το πιστοποιητικό έρευνας ακίνητης περιουσίας της Εφεσίβλητης/ καθ' ης η αίτηση
  4. Περαιτέρω, όπως είναι και ο ισχυρισμός του αιτητή ο οποίος δεν αμφισβητήθηκε, ότι ακόμα και στην περίπτωση υλοποίησης της προσβαλλόμενης απόφασης του Διευθυντού, το ΜΕΜΟ ΧΧΧ θα συνεχίσει να επιβαρύνει άλλη ακίνητη περιουσία της Εφεσίβλητης /Καθ' ης η αίτηση 2 πέραν των επίδικων ακινήτων. Το ποσό του εν λόγω ΜΕΜΟ υπερκαλύπτεται από τα άλλα δεσμευμένα ακίνητα της Εφεσίβλητης /Καθ' ης η αίτηση
  5. Ως εκ τούτου η προοπτική εξόφλησης του εξ αποφάσεως χρέους δεν εξουδετερώνεται. Η Εφεσίβλητη/Καθ΄ ης η αίτηση 2 έχει και άλλη σημαντική ακίνητη περιουσία πέραν των έξι
(6)επίδικων ακινήτων που αναφέρονται στην παράγραφο 4 της ενόρκου δηλώσεως του αιτητή ημερ.05.07.2019 τα οποία ο αιτητής αγόρασε από την Εφεσίβλητη/Καθ' ης η αίτηση 2, η οποία ακίνητη περιουσία επιβαρύνεται ταυτόχρονα με το ΜΕΜΟ με αριθμό ΧΧΧ και η αξία της οποίας υπερβαίνει κατά πολύ το Ένα Εκατομμύριο Ευρώ βάσει εκτιμήσεων του Κτηματολογίου κατά την 01.01.2013 που εμφαίνεται εις τα ρηθέντα πιστοποιητικά έρευνας της ακίνητης περιουσίας της Εφεσίβλητης / Καθ' ης η Αίτηση
  1. Οι καθ' ων η αίτηση θα μπορούσαν, είναι η εισήγηση του αιτητή, να αιτηθούν την μεταφορά του ΜΕΜΟ με αριθμό ΧΧΧ και να υποδείξουν προς τον Διευθυντή του Κτηματολογίου τα ακίνητα ιδιοκτησίας της Εφεσίβλητης /Καθ' ης η αίτηση 2 επί των οποίων να μεταφερθεί ή και περιορισθεί ή και παραμείνει το συγκεκριμένο εμπράγματο βάρος - ΜΕΜΟ για την εξασφάλιση της πληρωμής του. Αυτό, όπως ισχυρίζεται ο αιτητής χωρίς να διαψευστεί, αρνήθηκαν ή αδιαφόρησαν ή παρέλειψαν να πράξουν οι καθ' ων η αίτηση. Ειδικότερα από το εν λόγω πιστοποιητικό έρευνας (Τεκμ. 2), φαίνεται ξεκάθαρα ότι το επίδικο ΜΕΜΟ με αριθμό ΧΧΧ, εκτός των άλλων ακινήτων που επιβαρύνει ιδιοκτησία της Εφεσίβλητης /Καθ' ης η αίτηση 2 βαρύνει και το ακίνητο της Εφεσίβλητης/Καθ' ης η αίτηση 2, με αριθμό εγγραφής ΧΧΧ, τμήμα 1, σχέδιο ΧΧΧ, τεμάχιο ΧΧΧ, ευρισκόμενο εις Δήμο Αγ. Αθανασίου, Άγ. Γεώργιος (Φραγκούδη) εις την τουριστική περιοχή, πλησίον της θάλασσας. Το εν λόγω ακίνητο με αριθμό εγγραφής ΧΧΧ βαρύνεται πρώτα με το ΜΕΜΟ ΧΧΧ, προς όφελος τρίτου προσώπου για το ποσό των €167.967,48σ. και ακολουθεί το επίδικο ΜΕΜΟ ΧΧΧ των Εφεσειόντων/Αιτητών. Η σημερινή αγοραία αξία του εν λόγω ακινήτου με αριθμό εγγραφής ΧΧΧ με βάσει εκτίμηση του εκτιμητή κ. Ιωάννη Μιχαλάκη, ημερομηνίας 28.11.2018 ανέρχεται στο ποσό των €551.000,
  2. Παραπέμπουμε σχετικά στο Τεκμήριο 3 που είναι η ρηθείσα έκθεσης εκτίμησης. Το επίδικο ΜΕΜΟ ΧΧΧ μπορεί να μεταφερθεί και στα πιο κάτω περιγραφόμενα ακίνητα ιδιοκτησίας της Εφεσίβλητης /Καθ΄ ης η αίτηση 2, τα οποία μέχρι σήμερα δεν έχουν επιβαρυνθεί με αυτό. Πρόκειται για τα ακίνητα: α) Επί του ακινήτου - διαμερίσματος με αριθμό εγγραφής ΧΧΧ τμήμα 6, σχέδιο ΧΧΧ, τεμάχιο ΧΧΧ, ευρισκόμενο εις Ποταμό Γερμασόγειας, Λεμεσός. Το εν λόγω ακίνητο - διαμέρισμα βαρύνεται με τρία
(3)ΜΕΜΟ, συνολικού ποσού €57.000,00 περίπου, τα οποία όμως ΜΕΜΟ με βάση το εν λόγω πιστοποιητικό έρευνας (τεκμήριο 2) βαρύνουν και άλλη σημαντική ακίνητη περιουσία της Εφεσίβλητης/Καθ' ης η αίτηση
  1. Η αγοραία αξία του εν λόγω διαμερίσματος με βάσει εκτίμηση του εκτιμητή κ. Ιωάννη Μιχαλάκη, ημερομηνίας 28/11/2018 ανέρχεται στο ποσό των €150.000,
  2. Παραπέμπουμε στο Τεκμήριο 4 που είναι φωτοαντίγραφο της εν λόγω εκτίμησης. β) Επί του ακινήτου - διαμερίσματος με αρ. εγγραφής ΧΧΧ, τμήμα 5, φύλλο/σχέδιο ΧΧΧ, ευρισκόμενο εις Ποταμό Γερμασόγειας - Λεμεσός, η αγοραία αξία του οποίου με βάση την εκτίμηση του Κτηματολογίου την 01/01/2013 ανέρχεται στο ποσό των €139.900,
  3. Το εν λόγω ακίνητο - διαμέρισμα βαρύνεται με μία υποθήκη και τρία
(3)ΜΕΜΟ, το συνολικό ποσό των οποίων είναι €57.000,00 περίπου. Τα εν λόγω τρία
(3)ΜΕΜΟ με βάση το εν λόγω πιστοποιητικό έρευνας βαρύνουν και άλλη σημαντική ακίνητη περιουσία των Εφεσίβλητων 2/Καθ' ων η αίτηση 2. γ) Επί του ακινήτου - χωράφι ευρισκόμενο εις Πύργο - Λεμεσού, με αριθμό εγγραφής ΧΧΧ φύλλο/σχέδιο 54/39, τεμάχιο ΧΧΧ, η αγοραία αξία του οποίου με βάση την εκτίμηση του Κτηματολογίου την 01/01/2013 ανέρχεται στο ποσό των €282.900,00 και το οποίο βαρύνεται με τρία
(3)ΜΕΜΟ, το συνολικό ποσό των οποίων είναι €57.000,00 περίπου και τα οποία βαρύνουν και άλλη ακίνητη ιδιοκτησία της Εφεσίβλητης/Καθ' ης η αίτηση 2. Ο αιτητής αποτάθηκε μετά την καταχώρηση της ειδοποίησης περί προθέσεως ενστάσεως του στους καθ' ων η αίτηση μέσω των δικηγόρων του και τους υπέδειξε ότι η Εφεσίβλητη /Καθ΄ ης η αίτηση 2 έχει και άλλη σημαντική ακίνητη περιουσία πέραν των επίδικων ακινήτων που αυτός αγόρασε από την Εφεσίβλητη/Καθ' ης η αίτηση 2, η αξία της οποίας υπερβαίνει κατά πολύ το Ένα Εκατομμύριο Ευρώ και ότι με την μεταφορά του εν λόγω ΜΕΜΟ στα άλλα ακίνητα της Εφεσίβλητης /Καθ' ης η αίτηση 2, το εξ αποφάσεως χρέος της οποίας προς τους Εφεσείοντες/Αιτητές εξασφαλιζόταν και/ή καλυπτόταν. Οι καθ' ων η αίτηση απέρριψαν δίχως άλλο και χωρίς εξηγήσεις το εν λόγω αίτημα του. Θα πρέπει δε να σημειωθεί ότι οι καθ' ων η αίτηση, ουδεμία αντικρουστική μαρτυρία - εκτίμηση των επίδικων ακινήτων προέβησαν και στηρίζονται μόνο στην εκτίμηση του Κτηματολογίου με βάση τις αξίες κατά την 1.01.2013, την οποία προσκόμισε και υιοθετεί ο αιτητής. Εφόσον οι καθ' ων η αίτηση αμφισβητούσαν την ρηθείσα εκτίμηση του Κτηματολογίου και/ή ισχυρίζονται ότι η αξία των εναπομεινάντων ακινήτων δεν υπερκαλύπτει την απαίτηση των βάσει του ρηθέντος ΜΕΜΟ, θα έπρεπε να προσκόμιζαν σχετική μαρτυρία. Οι δε ισχυρισμός των καθ' ων η αίτηση που περιέχεται στην παράγραφο 15 της ένορκης δήλωσης του κ. Σεργίου ο οποίος υποστηρίζει την ένσταση και προς επιβεβαίωση του γεγονότος ότι οι καθ' ων η αίτηση επέτρεψαν και συγκατατέθηκαν στην πώληση και μεταβίβαση ακινήτων ιδιοκτησίας της υπό εκκαθάριση εταιρείας σε τρίτα πρόσωπα σχετικά είναι τα δύο
(2)πιστοποιητικά έρευνας ακίνητης ιδιοκτησίας (Τεκμ. 2) στην ένορκη δήλωση του αιτητή και στο Τεκμ. Δ που επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση του κ. Μιχάλη Παπαδόπουλου ημερ.10.05.2017 που υποστηρίζει την κυρίως αίτηση/έφεση. Προκύπτει από το Τεκμ. Δ - ΜΕΜΟ (πρόσωπο εναντίον της περιουσίας του οποίου γράφηκε η απόφαση), ξεκάθαρα ότι οι καθ' ων η αίτηση ενέγραψαν ΜΕΜΟ εναντίον 24 ακινήτων της υπό εκκαθάριση εταιρείας. Σε αντιδιαστολή με το Τεκμήριο - πιστοποιητικό έρευνας ημερ.22.11.2018, τα ακίνητα εναντίον των οποίων παρέμεινε το ΜΕΜΟ παρέμειναν μόνο 14. Προκύπτει ακόμα ότι τα ακίνητα με αριθμούς ΧΧΧ, ΧΧΧ, ΧΧΧ, ΧΧΧ, ΧΧΧ, ΧΧΧ, ΧΧΧ, ΧΧΧ, ΧΧΧ και ΧΧΧ έχουν μεταβιβασθεί σε τρίτα πρόσωπα, είτε ως δήλωση μεταβίβασης (Πώληση) είτε ως Αναγκαστική μεταβίβαση σε εγκλωβισμένους αγοραστές. Σχετικό είναι στο 2ο πιστοποιητικό έρευνας ακίνητης ιδιοκτησίας ημερ. 22.11.2018 (Μέρος του Τεκμ. 2) για το οποίο έγινε έρευνα για μεταβιβάσεις/αποξενώσεις ακινήτων στο όνομα της εταιρείας Vassos Ayiomamitis Developments Ltd. Ειδικότερα στην σελ.3 του εν λόγω πιστοποιητικού εμφαίνεται ξεκάθαρα ότι για το ακίνητο 7/169 την 19.01.2012 μεταβιβάσθηκε με Δήλωση Μεταβίβασης (Ανταλλαγή). Στην σελ.4 του εν λόγω Πιστοποιητικού εμφαίνεται ότι τα ακίνητα με αριθμούς ΧΧΧ, ΧΧΧ και ΧΧΧ μεταβιβάσθηκαν σε τρίτα πρόσωπα το 2017 και 2016 με Αναγκαστική Μεταβίβαση σε εγκλωβισμένους αγοραστές και το ακίνητο με αριθμό ΧΧΧ μεταβιβάσθηκε σε τρίτα πρόσωπα με Δήλωση Μεταβίβασης (Πώληση). Στη σελ.5 του εν λόγω Πιστοποιητικού εμφαίνεται ότι τα ακίνητα με αριθμούς ΧΧΧ, και ΧΧΧ μεταβιβάσθηκαν σε τρίτα πρόσωπα το 2009 και 2012 με Δήλωση Μεταβίβασης (Πώληση) και το ακίνητο με αριθμό ΧΧΧ μεταβιβάσθηκε το 2016 σε τρίτο πρόσωπο με Αναγκαστική Μεταβίβαση σε εγκλωβισμένους αγοραστές. Εν συνεχεία στην σελ.7 του εν λόγω Πιστοποιητικού εμφαίνεται ότι το ακίνητο με αριθμό ΧΧΧ μεταβιβάσθηκε σε τρίτο πρόσωπο το 2011 με Δήλωση Μεταβίβασης (Πώληση). Όπως προκύπτει από τα ανωτέρω γεγονότα, οι καθ' ων η αίτηση δεν ενεργούν με δίκαιο τρόπο απέναντι στον αιτητή επιζητώντας από αυτόν ποσά και ανταλλάγματα διά «τον απεγκλωβισμό του» ή και ακόμα περισσότερο την εξόφληση από αυτόν του ρηθέντος ΜΕΜΟ με αριθμό ΕΒ 765/2009 και του εξ αποφάσεως χρέους της Εφεσίβλητης 2/Καθ' ης η αίτηση 2 προς τους καθ' ων η αίτηση. ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΩΝ ΥΠΟΛΟΙΠΩΝ ΛΟΓΩΝ ΕΝΣΤΑΣΗΣ: Προχωρώντας στην εξέταση των υπόλοιπων λόγων ένστασης των καθ' ων η αίτηση και ομαδοποιώντας τους όπου αυτοί μπορούν να εξεταστούν μαζί, διαπιστώνονται τα πιο κάτω: Σε σχέση με τον λόγο ένστασης 3 με βάση τα όσα αναφέρθηκαν ανωτέρω τα γεγονότα που αναφέρονται στην ένορκη δήλωση του αιτητή που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση ημερ.05.07.2019, καθώς και στα γεγονότα που φαίνονται από τον φάκελο του δικαστηρίου, τα γεγονότα που στηρίζουν την παρούσα αίτηση κρίνω ότι είναι επαρκή για να στηριχθεί το δικαστήριο σε ασφαλή συμπεράσματα παρέχοντας του εξουσία για να διαγράψει την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο κυρίως αίτηση/έφεση και αίτηση για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων. Παρόλο ότι το ζήτημα της μη συμμόρφωσης των καθ' ων η αίτηση με τη Δ.30 με απασχόλησε σε έκταση πιο πάνω εντούτοις με τον λόγο ένστασης 4 προβάλλεται ότι οι λόγοι και τα γεγονότα που επικαλείται ο Ενόρκως Δηλών προς υποστήριξη της αίτησης του αιτητή είναι τέτοιοι που επιτρέπουν στο δικαστήριο να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια για παράταση του χρόνου καταχώρησης της Κλήσης για Οδηγίες και από την άλλη στον λόγο ένστασης 11 ότι ο καθ' ου η αίτηση δεν προέβη ούτε ο ίδιος στη λήψη των απαραίτητων δικονομικών μέτρων σύμφωνα με τη Διαταγή 30 που επικαλείται και στον λόγο ένστασης 14 ότι η Διαταγή 30 προνοεί ότι οι σχετικές προθεσμίες μπορεί να παραταθούν από το δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια και η υπόθεση αυτή ενδείκνυται για τούτο. Δεν με βρίσκει σύμφωνο η ως άνω προσέγγιση καθώς η Διαταγή 30
(1)(γ) δεν δίδει τέτοια εξουσία στο δικαστήριο. Αντίθετα, στη βάση των όσων ήδη έχουν αναφερθεί πιο πάνω το γεγονός ότι δεν έχει καταχωρηθεί Κλήση για Οδηγίες, οδηγεί στο να θεωρείται η αγωγής ως εγκαταλειφθείσα και ως τέτοια θα πρέπει να απορριφθεί από το δικαστήριο. Ούτε και η αυτοδίκαιη παράταση των προθεσμιών προκρίνεται στη βάση των γεγονότων της υπόθεσης και του ιστορικού της όπως έχουν περιγραφεί πιο πάνω. Η παράλειψη του αιτητή να αιτηθεί την απόρριψη της αγωγής εντός 15 ημερών σύμφωνα με την Δ.30 θ.1 (γ) μετά την παρέλευση των 90 ημερών από την συμπλήρωση των εγγράφων προτάσεων, δεν απαλλάσσει τους καθ' ων η αίτηση από το καθήκον τους να ενεργήσουν εντός της καθορισμένης προθεσμίας, αλλά ούτε και προκαλεί αυτοδίκαια παράταση των προθεσμιών. Το καθήκον βρίσκεται πάντοτε στους ώμους του Ενάγοντα/Αιτητή. Θα εξετάσω από κοινού τους λόγους ένστασης 5,7 και 8 . Πρόκειται για γενικούς και αόριστους λόγους χωρίς να γίνεται αναφορά σε συγκεκριμένα γεγονότα ή ισχυρισμούς και χωρίς να εξειδικεύονται αυτές οι αιτιάσεις και ως εκ τούτου απορρίπτονται. Ούτε και ο λόγος ένστασης 9 ότι δεν είναι δίκαιο και/ή εύλογο να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα μπορεί να τίθεται κατά τον γενικό τρόπο που ετέθη καθ' ότι, αντίθετα, κατά τον αιτητή είναι και δίκαιο και εύλογο να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα συμφώνως των προνοιών των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, του Κανονισμού 5
(1)και
(2)των περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας δια Κατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση Κανονισμούς του 1956, τους κανόνες φυσικής δικαιοσύνης, τις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Οι λόγοι ένστασης 10,12,13 και 18 μπορούν να εξεταστούν μαζί καθώς γίνεται κατανοητό ότι η υπό κρίση αίτηση κρίθηκε αναγκαία και επιβεβλημένη όπως καταχωρηθεί μετά την διαπίστωση ότι: (α) δεν καταχωρήθηκε η απαιτούμενη από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας κλήση για οδηγίες εντός της χρονικής προθεσμίας που ορίζουν οι Θεσμοί, (β) μετά την απόσυρση την 26.02.2019 από τους Εφεσείοντες/Αιτητές της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτησης/έφεσης και μονομερούς αίτησης ημερ.10.05.2017 εναντίον της Εφεσίβλητης /Καθ' ης η αίτηση 2 εταιρείας ανεπιφύλακτα, (γ) μετά την απόρριψη του αιτήματος- πρότασης του αιτητή προς τους καθ' ων η αίτηση για μεταφορά και/ή περιορισμό του εν λόγω ΜΕΜΟ στα άλλα ακίνητα της Εφεσίβλητης/Καθ' ης η αίτηση 2, καθ' ότι ο αιτητής και ο δικηγόρος του ανάμεναν την απάντηση των Εφεσειόντων/Αιτητών στην υποβληθείσα πρόταση του, και (δ) μετά την διαπίστωση ότι απουσιάζουν όλοι οι αναγκαίοι διάδικοι από την διαδικασία. Από την άλλη η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτηση/έφεση μετά την συμπλήρωση των δικογράφων ουδέποτε ορίσθηκε για ακρόαση, αλλά παρέμεινε πάντοτε ενώπιον του δικαστηρίου για οδηγίες. Αυτά εμφαίνονται άλλωστε και από το φάκελο του δικαστηρίου. Σύμφωνα με τα ως άνω γεγονότα δεν έχει έρεισμα ο ισχυρισμός περί καταχώρησης της αίτησης καθυστερημένα. Η λειτουργία της νέας Δ.30 έχει εξηγηθεί πιο πάνω και αυτή ορίζει ότι για να θεωρηθεί μια αγωγή ως εγκαταλειφθείσα απαιτείται η πάροδος των 90 ημερών από την συμπλήρωση των δικογράφων, χωρίς να καταχωρηθεί η απαιτούμενη κλήση για οδηγίες. Ούτως ή άλλως το ζήτημα αυτό της συνέπειας που μπορεί να έχει η παράλειψη των καθ' ων η αίτηση να εκδώσουν την προβλεπόμενη από τους Θεσμούς Κλήση για Οδηγίες, μπορεί να ερευνηθεί και αυτεπάγγελτα από το δικαστήριο εφόσον έχει παρέλθει πια η προθεσμία των 90 ημερών και μπορεί εύκολα να διαπιστωθεί από το περιεχόμενο του φακέλου του δικαστηρίου ότι δεν έχουν τηρηθεί οι πρόνοιες της Δ.30 θ.
  1. Το ίδιο ισχύει και για το θέμα της απουσίας αναγκαίου διάδικου ενώπιον του δικαστηρίου. Οι λόγοι ένστασης 15 και 16 έχουν ήδη απαντηθεί και ως προς το νομότυπο της αίτησης και ως προς το ζήτημα της κατάχρησης της δικαστικής διαδικασίας που όπως αποφασίστηκε αντίθετα πιο πάνω καθίσταται αβάσιμος. Ειδικότερα ως προς τον ισχυρισμό των καθ' ων η αίτηση που περιέχεται στην παράγραφο 18 της ένορκης δήλωσης του κ. Σεργίου που υποστηρίζει την ένσταση ότι: «ενώ υπήρχε μεταξύ των δικηγόρων των διαδίκων επικοινωνία για την ετοιμασία της σχετικής δήλωσης ο Καθ' ου η αίτηση 1 τάχα καταχρηστικά προχώρησε στην καταχώρηση της παρούσας αίτησης. Σχετικό ηλεκτρονικό μήνυμα του δικηγόρου του αιτητή προς τους δικηγόρους των καθ' ων η αίτηση ημερομηνίας 10.06.2019 επισυνάπτεται ως Τεκμ. 2». Η πλευρά του αιτητή επισημαίνει ότι, η επιστολή που εστάλη από τον δικηγόρο του αιτητή αναφέρει ξεκάθαρα ότι αποστέλλεται «ΑΝΕΥ ΒΛΑΒΗΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ» και προς τούτο η εν λόγω επιστολή δικηγόρου προς τον αντίδικο του είναι προνομιακή και δεν αποτελεί αποδεκτή μαρτυρία εναντίον του αιτητή (βλ. σχετικά στις σελίδες 1004-1006 του συγγράμματος των κ.κ. Τάκη Ηλιάδη και Νικόλα Γ. Σάντη «ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΗΣ ΑΠΟΔΕΙΞΗΣ» Β' Έκδοση). Η επιστολή του δικηγόρου του αιτητή προς τους δικηγόρους των καθ' ων η αίτηση φέρει ημερομηνία 10.06.
  2. Η υπό κρίση αίτηση καταχωρήθηκε την 05.07.2019, ήτοι σχεδόν ένα μήνα από την ημερομηνία που απεστάλη η ρηθείσα επιστολή. Είναι φανερό ότι οι καθ' ων η αίτηση καθυστερούσαν αδικαιολόγητα να απαντήσουν στην εν λόγω επιστολή. Προς τούτο άλλωστε ο κ. Σεργίου σκόπιμα δεν αναφέρει στην ένορκη του δήλωση ότι τα εν λόγω παραδεκτά γεγονότα με την επιστολή ημερ.10.06.2019 δεν έγιναν αποδεκτά από τους καθ' ων η αίτηση. Η ετοιμασία δε παραδεχτών γεγονότων εκ μέρους του αιτητή δεν προχώρησε εν πάση περιπτώσει αλλά και ουδόλως επηρεάζει και με κανένα τρόπο δεν αποτελεί κώλυμα για την καταχώρηση και προώθηση της υπό κρίση αίτησης. Πουθενά στην νομοθεσία και νομολογία δεν καταγράφεται και δεν προνοείται κάτι τέτοιο, επομένως ο ως άνω ισχυρισμός των Καθ' ων η αίτηση δεν έχει έρεισμα και απορρίπτεται. Στον λόγο ένστασης 17 αναφέρεται ότι στην παρούσα υπόθεση ισχύει και εφαρμόζεται έναντι του αιτητή το δόγμα του εμποδισμού (estoppel) δυνάμει του οποίου ο αιτητής εμποδίζεται δια διαγωγής του να προωθεί τη παρούσα διαδικασία έναντι των καθ' ων η αίτηση. Το δόγμα του εμποδισμού δεν έχει καμία εφαρμογή εις την παρούσα περίπτωση. Ο γενικός ισχυρισμός και χωρίς αιτιολόγηση, των καθ' ων η αίτηση δεν είναι παρά ανυπόστατος, μετέωρος και έκθετος σε απόρριψη. ΚΑΤΑΛΗΞΗ: Για όλους τους πιο πάνω λόγους κρίνω ότι ο αιτητής έχει αποσείσει το βάρος απόδειξης το οποίο βρισκόταν στους ώμους του αποδεικνύοντας ότι πράγματι πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει ο Νόμος και οι Κανονισμοί και οι αρχές που προκύπτουν από τη νομολογία, τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, τον Κανονισμό 5
(2)των περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση Κανονισμούς του 1956, τους κανόνες φυσικής δικαιοσύνης και τις αρχές της επιείκειας για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων τα οποία και εκδίδονται ως τα αιτητικά Α, Β, Γ, Δ, Ε, Στ της αίτησης ημερ. 5.07.2019. Τούτων δοθέντων απορρίπτονται και η αίτηση/ έφεση της 10.05.2017, η αίτηση για έκδοση προσωρινού διατάγματος ίδιας ημερομηνίας και ακυρώνεται το εκδοθέν διάταγμα στη βάση της τελευταίας με ημερομηνία 11.05.2017 με έξοδα όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Όπως και τα έξοδα της παρούσας αίτησης επιδικάζονται υπέρ του αιτητή και εναντίον των καθ' ων η αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............ Χρ. Γ. Φιλίππου, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions/Interim Αναφορά: Αίτηση για διαγραφή της αίτησης /έφεσης και της αίτησης για έκδοση προσωρινού διατάγματος και του προσωρινά εκδοθέντος δυνάμει αυτής διατάγματος [1] «It is said, and I think rightly, that the making of such a declaration is discretionary. But to my mind it is not a question of discretion whether a vitally interested party should be given the opportunity of being heard; that is a fundamental matter of natural justice» (per Baker, J σελ. 675). [2] βλ. Undruzena Beogradska Banka v. Westarce Investment Inc
(1999)1 A.A.Δ. 124 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.