SLAVCHEV ν. ΜΑΚΡΗΣ κ.α., Αρ. Αγωγής: 1609/19, 27/1/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2020:A38 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Στ. Βασιλείου Λουκίδου Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1609/19 Μεταξύ: XXXXX SLAVCHEV, εκ Λεμεσού Ενάγοντα και XXXXX ΜΑΚΡΗΣ, εκ Λεμεσού ALLIANZ ΕΛΛΑΣ ΑΝΩΝΥΜΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ (ΑΕ 2847), εκ Λευκωσίας Εναγομένων -------------------- ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 27.01.2020 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Ενάγουσα: κα Β. Καδή για Στέλιος Στυλιανίδης & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Για τον Εναγόμενους 1 και 2: Καμία Εμφάνιση Α Π Ο Φ Α Σ Η Με το Γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα που καταχωρήθηκε στις 7.8.2019 στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή, ο ενάγοντας αξιώνει εναντίον του Εναγομένων 1 και 2 γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες και ζημιές τις οποίες έχει υποστεί συνεπεία οδικού ατυχήματος που συνέβη στις 28.10.2018 καθώς ποδηλατούσε στον παλαιό δρόμο Λεμεσού Πάφου στη Λεμεσό. Ο ενάγοντας αποδίδει την πρόκληση του δυστυχήματος στην αμέλεια και την παράβαση των καθηκόντων του εναγόμενου 1 ο οποίος κατά τον ουσιώδη χρόνο οδηγούσε το αυτοκίνητο με αρ. εγγ. XXXXX
- Η αγωγή στρέφεται εναντίον της εναγόμενης 2 ως η ασφαλιστική εταιρεία που παρείχε ασφαλιστική κάλυψη για το όχημα που οδηγούσε ο εναγόμενος 1 (δυνάμει των προνοιών του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων (Ασφάλιση Ευθύνης έναντι Τρίτου) Νόμου του 2000 (96(Ι)/2000). Παρόλο ότι στις 9.8.19 και στις 10.9.19 αντίστοιχα επιδόθηκε δεόντως το Γενικά Οπισθογραφημένο Κλητήριο στους Εναγόμενους 1 και 2 αυτοί παρέλειψαν να καταχωρίσουν σημείωμα εμφάνισης. Συνεπεία της πιο πάνω παράλειψης των εναγόμενων ο ενάγοντας αφού καταχώρησε έκθεση απαίτησης με την αίτηση του ημερομηνία 15.10.19 ζήτησε την έκδοση απόφασης εναντίον των εναγόμενων 1 και
- Με άδεια του Δικαστηρίου η υπόθεση προχώρησε σε απόδειξη. Σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης αποτελεί δικογραφημένη θέση του ενάγοντα ότι το ατύχημα συνέβη με τον τρόπο που προσδιορίζεται στην παράγραφο 6 της έκθεσης απαίτησης και οφείλεται στην αμέλεια και την παράβαση των καθηκόντων του εναγόμενου 1 σύμφωνα με τις λεπτομέρειες που καταγράφονται στην παρ. 9 της έκθεσης απαίτησης. Περαιτέρω ο ενάγοντας παραθέτει στην έκθεση απαίτησης του τις λεπτομέρειες των σωματικών βλαβών και των ειδικών ζημιών που έχει υποστεί από το ατύχημα. Στα πλαίσια της αίτησης και προς απόδειξη της υπόθεσης κατατέθηκε ένορκη δήλωση του ενάγοντα στην οποία επισυνάπτοντας και τα σχετικά τεκμήρια περιγράφει τόσο στις συνθήκες πρόκλησης του ατυχήματος όσο και στις σωματικές βλάβες και στις ζημιές τις οποίες έχει υποστεί. Περαιτέρω η συνήγορος του ενάγοντα κατέθεσε γραπτή αγόρευση για το θέμα της ευθύνης για την πρόκληση του ατυχήματος και των αποζημιώσεων παραπέμποντας σε σχετική νομολογία. Το σύνολο της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου έχει μελετηθεί και λαμβάνεται υπόψη χωρίς να κρίνεται αναγκαία η επανάληψη της. Για σκοπούς πληρότητας της απόφασης μου θα περιοριστώ σε μια συνοπτική αναφορά στη μαρτυρία που παρουσιάστηκε και ειδικότερα στα σημεία που κρίνω σημαντικά για την απόφαση μου επί των επίδικων θεμάτων. Ο ενάγοντας ως αναφέρει στην ένορκη του δήλωση είναι Κύπριος πολίτης με καταγωγή από την Βουλγαρία και είναι ιατρός στο επάγγελμα. Κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν ηλικίας 57 ετών υγιέστατος, αρτιμελής και δραστήριος. Την 28/10/2018, γύρω στις 06:35 το πρωί οδηγούσε το ποδήλατο του κατά μήκος του παλαιού δρόμου Λεμεσού-Πάφου (περιοχή Βάσεων), με δυτική κατεύθυνση προς το Κούριον. Ο καιρός ήταν αίθριος και είχε ήδη ξημερώσει. Ενώ βρισκόταν επί του κυρίου δρόμου και οδηγούσε προσεκτικά και επιμελώς το ποδήλατο του, παρατήρησε από μακριά το όχημα του εναγόμενου 1, με Αρ. Εγγραφής XXXXX27, να πλησιάζει από την αντίθετη κατεύθυνση στη δεξιά πλευρά του δρόμου, σε σχέση με την πορεία του. Ο ενάγοντας συνέχισε κανονικά την πορεία του στην αριστερή λωρίδα του δρόμου, αφού δεν υπήρχε καμία ένδειξη περί της πρόθεσης του εναγόμενου 1 να στρίψει. Ωστόσο σε κάποιο σημείο του δρόμου, ο εναγόμενος 1 επιχείρησε αμελώς και χωρίς οποιαδήποτε ένδειξη, να εισέλθει σε δεξιά πάροδο σε σχέση με την πορεία του, με αποτέλεσμα να ανακόψει ξαφνικά την πορεία του ενάγοντα και να τον κτυπήσει. Ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης ο ενάγοντας έπεσε βίαια από το ποδήλατό του στο έδαφος και κατέληξε ακινητοποιημένος μερικά μέτρα πιο κάτω. Το ατύχημα εξετάσθηκε από την αστυνομία και ετοιμάσθηκε σχετική Αστυνομική Έκθεση με σχέδιο της σκηνής του ατυχήματος τα οποία επισυνάπτει ως Τεκμήριο
- Αμέσως μετά το ατύχημα ο ενάγοντας μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο τμήμα Πρώτων Βοηθειών και ατυχημάτων του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού. Αφού υποβλήθηκε σε κλινική εξέταση και ακτινολογικό έλεγχο, ο επί καθήκοντι ιατρός τοποθέτησε γύψινο νάρθηκα στο δεξί του χέρι, γύψινο επίδεσμο στην αριστερά πηχεοκαρπική και προέβη σε ανάρτηση του δεξιού του ώμου. Την 29/10/2019, δηλαδή την επόμενη μέρα του ατυχήματος, συνέχισε να υποφέρει από έντονους πόνους και άλγος. Ως εκ τούτου, επισκέφτηκε το ιατρείο του χειρούργου ορθοπεδικού Δρ XXXXX Κοντοζή, ο οποίος τον υπέβαλε εκ νέου σε κλινική εξέταση και ακτινολογικό έλεγχο. Κατά την κλινική εξέταση διαπιστώθηκε επώδυνη κινητικότητα του δεξιού του ώμου, έντονο άλγος κατά την ψηλάφιση και τις κινήσεις του αριστερού ισχίου και άλγος κατά την ψηλάφιση του θώρακα, ιδιαίτερα στην περιοχή των πλευρών δεξιά. Από τον ακτινολογικό έλεγχο που διενεργήθηκε στο Γενικό Νοσοκομείου Λεμεσού και στο ιατρείο του Δρ. Κοντοζή και από τις μετέπειτα μαγνητικές τομογραφίες (MRI) και ακτινογραφίες στις οποίες υποβλήθηκε καταδείχθηκε η ύπαρξη πολλαπλών σωματικών βλαβών και καταγμάτων τις οποίες και περιγράφει στην ένορκη του δήλωση. Προς τούτο επισυνάπτει σε δέσμη ως Τεκμήριο 2 το ιατρικό πιστοποιητικό του Δρ. Κοντοζή, σχετικές άλλες διαγνώσεις και τα αποτελέσματα των ακτινογραφιών και των εξετάσεων MRI. Μέρος των διαγνώσεων που επισυνάπτονται στην Αγγλική γλώσσα με συμπληρωματική ένορκη δήλωση του ενάγοντα κατατέθηκαν διατυπωμένες στην Ελληνική. Για τις επισκέψεις του στο θεράποντα ιατρό του, τη τοποθέτηση γύψου και την έκδοση ιατρικού πιστοποιητικού, κατέβαλε συνολικά το ποσό των €450,
- Επισυνάπτει ως Τεκμήριο 3 τη σχετική απόδειξη πληρωμής. Κατόπιν του ατυχήματος και για διάστημα πέραν των δύο μηνών ελάμβανε καθημερινά παυσίπονα και φαρμακευτική αγωγή με βάση τις υποδείξεις του θεράποντος ιατρού του. Επιπλέον, του χορηγήθηκε αναρρωτική άδεια για την περίοδο μεταξύ 29/10/2018 και 31/12/
- Τα αποδεικτικά στοιχεία σε σχέση με τη χορήγηση της αναρρωτική άδειας εμπεριέχονται στη δέσμη εγγράφων του Τεκμ.
- Συνεπεία του ατυχήματος, η καθημερινότητα του επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό τόσο σε προσωπικό όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο. Για μεγάλο χρονικό διάστημα από την ημέρα του ατυχήματος αντιμετώπιζε καθημερινά συνεχείς πόνους, ψυχική και σωματική ταλαιπωρία. Η ύπαρξη γύψινου νάρθηκα στο δεξί του χέρι και γύψινου επιδέσμου στο αριστερό του χέρι, έκαναν την καθημερινότητα του ιδιαίτερα δύσκολη αφού αδυνατούσε να πραγματοποιήσει ακόμη και τις απλές καθημερινές του ανάγκες, ασχολίες και δραστηριότητες. Λόγω της κατάστασης του, ήταν αναγκαία η φροντίδα του από τρίτο πρόσωπο. Για αυτό το λόγο έτυχε ιατρικής και νοσηλευτικής παρακολούθησης επί εικοσιτετράωρου βάσεως για χρονική περίοδο περί του ενός μηνός. Προς τούτο αναγκάστηκε να πληρώσει το ποσό των €3.000,00 στον Δρ. XXXXX Σακκά για φροντίδα και ιατρική περίθαλψη. Επισυνάπτει ως Τεκμήριο 4 τη σχετική απόδειξη πληρωμής. Συνεπεία του ατυχήματος το ποδήλατο του υπέστη σοβαρές υλικές ζημιές και ήταν αδύνατο να επισκευαστεί. Για την αγορά του συγκεκριμένου ποδηλάτου, κατέβαλε κατά το έτος 2015 το ποσό των €1.400,
- Επισυνάπτει το σχετικό τιμολόγιο υπ' αριθμό 0002455 ημερομηνίας 14/07/2015 ως Τεκμήριο
- Την 12/11/2018 επισκέφτηκε εκ νέου τον θεράποντα ιατρό του και υποβλήθηκε σε νέο ακτινολογικό έλεγχο. Την 26/11/2018 έγινε αφαίρεση του γύψινου νάρθηκα από το δεξί του χέρι και τοποθέτηση νέου, γύψινου νάρθηκα, στο αριστερό του χέρι. Ο θεράπων ιατρός του συνέστησε όπως προβεί σε φυσιοθεραπείες προς αποκατάσταση του δεξιού του χεριού για χρονικό διάστημα περί των δύο μηνών. Ο ακτινολογικός έλεγχος που πραγματοποιήθηκε από τον θεράποντα ιατρό του την 26/11/2018 ήταν ικανοποιητικός σε σχέση με τη θέση των καταγμάτων. Ο ακτινολογικός έλεγχος της δεξιάς κλείδας ωστόσο, παρουσίασε συντριβή και διάσταση του κατάγματος. Την 27/12/2018 επισκέφτηκε και πάλι τον θεράποντα ιατρό του, ο οποίος αφαίρεσε το γύψινο νάρθηκα του σκαφοειδούς από το αριστερό του χέρι και του συνέστησε όπως πραγματοποιήσει φυσιοθεραπείες προς αποκατάσταση του αριστερού μου καρπού, στις οποίες και υποβλήθηκε για χρονικό διάστημα περί των δύο μηνών. Την 28/01/2019, επισκέφτηκε ξανά τον θεράποντα ιατρό του, ο οποίος κατά την κλινική εξέταση διαπίστωσε, μείωση της συσφικτικής δύναμης του αριστερού του χεριού, επώδυνο περιορισμό στην κίνηση της αριστερής πηχεοκαρπικής με έλλειμα στη ραχιαία έκταση κατά 10 μοίρες και στην παλαμιαία κάμψη κατά 10 μοίρες σε σχέση με το φυσιολογικό, ευαισθησία κατά την ψηλάφιση της δεξιάς κλείδας και του δεξιού ημιθωρακίου και ελαφρά αδυναμία και δυσκαμψία δεξιάς άκρας χειρός. Ο ακτινολογικός έλεγχος που διενεργήθηκε κατά την επίσκεψη του αυτή, κατέδειξε ψευδάρθρωση του κατάγματος της δεξιάς κλείδας. Εξ' όσων του ανέφερε ο θεράπων ιατρός του, λόγω της σοβαρότητας του κατάγματος αυτού και της ψευδάρθρωσης που παρουσιάζει, υπάρχει πιθανότητα να χρειαστεί μελλοντικά να αντιμετωπιστεί χειρουργικά με το κόστος μιας τέτοιας επέμβασης να υπολογίζεται σε €3.500 - €4.500, Του επισημάνθηκε επίσης η πιθανότητα μελλοντικής χειρουργικής επέμβασης σε σχέση με την κάκωση στον αριστερό καρπό, λόγω της πολύ μεγάλης πιθανότητας ανάπτυξης μετατραυματικής οστεοαρθρίτιδας. Μέχρι σήμερα, συνεχίζει να αντιμετωπίζει πόνους και ενοχλήσεις, αφού το κάταγμα της δεξιάς κλείδας δεν έχει επουλωθεί και η ανάγκη χειρουργικής επέμβασης είναι ορατή. Περαιτέρω μέχρι και σήμερα παρουσιάζει άλγος, ενοχλήσεις και ευαισθησία σε διάφορα σημεία του σώματος του, ιδιαίτερα μετά από κόπωση ή αλλαγή του καιρού. Η συσφικτική δύναμη του αριστερού του χεριού παραμένει μειωμένη ενώ το δεξί του χέρι παρουσιάζει δυσκαμψία και αδυναμία. Όλα τα πιο πάνω επηρεάζουν την καθημερινότητα του, όχι μόνο σε προσωπικό αλλά και σε επαγγελματικό επίπεδο, καθώς λόγω της φύσης της εργασίας του ως ιατρός ακτινολόγος, πρέπει να πραγματοποιεί συνεχώς κινήσεις με τα χέρια του. Ο ενάγοντας όπως διευκρινίζει στην ένορκη του δήλωση δεν απαιτεί το ποσό των ημερομισθίων τα οποία αντιστοιχούν στην περίοδο για την οποία του χορηγήθηκε αναρρωτική άδεια, καθώς, λόγω καλής θελήσεως της Κλινικής στην οποία εργάζεται καθώς και λόγω του ότι είχε τη δυνατότητα να προβαίνει σε κάποιου τύπου ιατρικές διαγνώσεις εξ αποστάσεως, του καταβλήθηκε κανονικά ο μισθός για τη χρονική αυτή περίοδο. Επίσης δεν απαιτεί το κόστος των φυσιοθεραπειών στις οποίες υποβλήθηκε, καθότι οι συνεδρίες αυτές του παρασχέθηκαν αφιλοκερδώς, λόγω της ιδιότητας του ως ιατρός. Διαπιστώνεται πως οι συνθήκες πρόκλησης του ατυχήματος όπως τις περιγράφει ο ενάγοντας στην ένορκη του δήλωση επιβεβαιώνονται και από την αστυνομική έκθεση που επισύναψε ως τεκμ 1 το περιεχόμενο της οποίας παρέμεινε αναντίλεκτο. Η μαρτυρία του ενάγοντα σε σχέση με τις σωματικές βλάβες τις οποίες έχει υποστεί κατά το ατύχημα επιβεβαιώνεται από τις ιατρικές γνωματεύσεις που ο ενάγοντας κατέθεσε ως τεκμ. 2 και κυρίως από το περιεχόμενο της ιατρικής έκθεσης του θεράποντος ιατρού του Δρ. Κοντοζή το περιεχόμενο της οποίας παρέμεινε αναντίλεκτο. Στην ιατρική έκθεση του Δρ. Κ. Κοντοζή ημερ. 31.1.2019 που αποτελεί μέρος του τεκμ 2 μεταξύ άλλων καταγράφεται ότι ο ενάγοντας τον επισκέφθηκε στις 29.10.18 παραπονούμενος για άλγος στον δεξιό ώμο, τον θώρακα, το δεξί χέρι, τον αριστερό καρπό και το αριστερό ισχίο. Κατά την κλινική εξέταση του ενάγοντα διαπιστώθηκε ότι έφερε γύψινο νάρθηκα στο δεξί χέρι, γύψινο επίδεσμο στην αριστερά πηχεοκαρπική, ανάρτηση του δεξιού ώμου και βάδιζε με χωλότητα. Από την κλινική εξέταση διαπιστώθηκε:
- Επώδυνος κινητικότητα δεξιού ώμου
- Έντονο άλγος κατά την ψηλάφηση και τις κινήσεις του αριστερού ισχίου
- Άλγος κατά την ψηλάφηση του θώρακα και ιδιαίτερα στην περιοχή των πλευρών δεξιά. Από τον ακτινολογικό έλεγχο που διενεργήθηκε στο Γενικό Νοσοκομείου Λεμεσού, το MRI ισχίων και αργότερα το MRI αριστερού καρπού και ώμου διαπιστώθηκαν τα ακόλουθα:
- Συντριπτικό κάταγμα περιφερικού άκρου δεξιάς κλείδας
- Κάταγμα ενδαρθρικό κεφαλής 4ου μετακαρπίου δεξιά
- Κάταγμα ηβοϊσχιακού οστού αριστερά
- Κάταγμα αριστερού σκαφοειδούς
- Ρογμώδες απαρεκτόπιστο ενδαρθρικό κάταγμα περιφερικού άκρου αριστερής κερκίδας
- Κάταγμα εκ κοπώσεως αριστερού ελάσσονος πολυγώνου
- Μερική ρήξη σκαφομηνοειδούς συνδέσμου αριστερού καρπού Αναφέρεται περαιτέρω ότι στις 26/11/2018 έγινε αφαίρεση του γύψινου νάρθηκα στο δεξιό χέρι και τοποθέτηση νέου γύψου αριστερά για το κάταγμα του σκαφοειδούς. Ο νέος ακτινολογικός έλεγχος δεξιάς χειρός και αριστερού σκαφοειδούς ήταν ικανοποιητικός σε σχέση με την θέση των καταγμάτων. Στην ακτινογραφία της δεξιάς κλείδας παρατηρείτο συντριβή και διάσταση του κατάγματος. Συνεστήθη στον ενάγοντα η έναρξη φυσιοθεραπείας για το δεξί χέρι. Συνέχισε να παρακολουθείται και στις 27/12/2018 έγινε αφαίρεση του γύψου σκαφοειδούς. Ο ακτινολογικός έλεγχος έδειξε ικανοποιητική πώρωση του κατάγματος του σκαφοειδούς και συνεστήθη φυσιοθεραπεία για τον αριστερό καρπό. Χορηγήθηκε στον ενάγοντα αναρρωτική άδεια μέχρι τις 31.12.
- Κατά την εξέταση του ενάγοντα στις 28/01/2019 τρεις μήνες μετά από το ατύχημα παραπονείτο για:
- Συνεχές καθημερινό άλγος δεξιού ώμου που επιδεινώνεται μετά από κόπωση και στις αλλαγές του καιρού.
- Συμπτώματα καθημερινού άλγους, δυσκαμψίας και αδυναμίας της αριστερή πηχεοκαρπικής τα οποία επιδεινώνονται μετά από κόπωση.
- Δυσκαμψία δεξιάς χειρός με αιμωδίες δακτύλων.
- Άλγος αριστερού ισχίου μετά από κόπωση και αλλαγές του καιρού. Από την κλινική εξέταση διαπίστωσε
- Μείωση της συσφυκτικής δύναμης του αριστερού χεριού.
- Επώδυνο περιορισμό στην κίνηση της αρ πηχεοκαρπικής με έλλειμμα στη ραχιαία έκταση κατά 10° και στη παλαμιαία κάμψη κατά 10° σε σχέση με το φυσιολογικό.
- Ευαισθησία κατά την ψηλάφηση της δεξιάς κλείδας και του δεξιού ημιθωρακίου.
- Ελαφρά αδυναμία και δυσκαμψία δεξιάς άκρας χειρός. Ο ακτινολογικός έλεγχος που διενεργήθηκε δείχνει ψευδάρθρωση του κατάγματος της δεξιάς κλείδας. Σύμφωνα με τη διάγνωση του Δρ. Κ. Κοντοζή όπως καταγράφεται στην ιατρική έκθεση του ημερ. 31.1.2019 ο ενάγοντας υπέστη τους ακόλουθους τραυματισμούς:
- Συντριπτικό κάταγμα περιφερικού άκρου δεξιάς κλείδας το οποίο δεν έχει πωρωθεί.
- Κάκωση αριστερού καρπού με : α. Κάταγμα αριστερού σκαφοειδούς. β. Ρογμώδες απαρεκτόπιστο ενδαρθρικό κάταγμα περιφερικού άκρου αριστερής κερκίδας. γ. Κάταγμα εκ κοπώσεως αριστερού ελάσσονος πολυγώνου, δ. Μερική ρήξη σκαφομηνοειδούς συνδέσμου αριστερού καρπού.
- Κάταγμα ενδαρθρικό κεφαλής 4ου μετακαρπίου δεξιά.
- Κάταγμα ηβοϊσχιακού οστού αριστερά.
- Θλάση θώρακα και ιδιαίτερα του δεξιού ημιθωρακίου. Ως αποτέλεσμα των πιο πάνω κακώσεων ο ενάγοντας υπέφερε από έντονους και συνεχείς πόνους για διάστημα δύο και πλέον μηνών και λάμβανε καθημερινά παυσίπονα. Στην ιατρική έκθεση του Δρ. Δρ. Κ. Κοντοζή αναφέρεται περαιτέρω ότι ο ενάγοντας τρείς μήνες μετά από το ατύχημα συνέχιζε να παρουσιάζει ενοχλήσεις με συμπτώματα καθημερινού άλγους και δυσκαμψίας στην αριστερή πηχεοκαρπική καθώς και μείωση της συσφικτικής δύναμης του αριστερού χεριού. Τα συμπτώματα αυτά επιδεινώνονται μετά από κόπωση και πλέον θεωρούνται μόνιμα. Λόγω της σοβαρότητας της κάκωσης του αριστερού καρπού (πολλαπλές κακώσεις) υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα ανάπτυξης μετατραυματικής οστεοαρθρίτιδας με επιδείνωση των συμπτωμάτων και ανάγκη μελλοντικών χειρουργικών επεμβάσεων. Το κάταγμα της δεξιάς κλείδας το οποίο παρουσιάζει εικόνα ψευδάρθρωσης συνεχίζει να του προκαλεί ενοχλήσεις με άλγος μετά από κόπωση και στις αλλαγές του καιρού και ενδέχεται να χρειαστεί να αντιμετωπισθεί χειρουργικά. Το κόστος μιας τέτοιας επέμβασης (αμοιβή χειρουργού, κλινικής, παρακολούθηση και φυσιοθεραπεία) με σημερινά δεδομένα υπολογίζεται γύρω στις €3500 - €
- Από το κάταγμα της κεφαλής του 4ου μετακαρπίου συνεχίζει να έχει αρκετές ενοχλήσεις με δυσκαμψία δεξιάς χειρός και αιμωδίες δακτύλων. Από την θλάση του δεξιού ημιθωρακίου και το κάταγμα ηβοϊσχιακού οστού αριστερά ο ασθενής θα συνεχίσει να έχει διάφορες ενοχλήσεις ειδικά μετά από κόπωση. Με βάση την πιο πάνω μαρτυρία το Δικαστήριο θα προχωρήσει στην εξέταση της αξίωσης του ενάγοντα και των ζητημάτων που εγείρονται. Η μαρτυρία η οποία παρουσιάστηκε από πλευράς του ενάγοντα παρέμεινε αναντίλεκτη, κάτι όμως που δεν απαλλάσσει το Δικαστήριο από την υποχρέωση να κρίνει τη δύναμη της υπόθεσης του ενάγοντα και κατά πόσο έχει αποδείξει την αξίωση του (βλ. Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας v. Νέστορα Χ΄΄Νέστωρος
(1990)1 Α.Α.Δ. 41). Έχω μελετήσει τις ένορκες δηλώσεις του ενάγοντα και τα επισυνημμένα τεκμήρια και το περιεχόμενό τους γίνεται αποδεκτό ενόψει αφενός του ότι η τεθείσα ενώπιον μου μαρτυρία παρέμεινε αναντίλεκτη, αφετέρου καθότι εξετάζοντας την συνάδει απόλυτα με τις δικογραφημένες θέσεις του ενάγοντα. Ως εκ τούτου, εξάγονται τα ανάλογα ευρήματα ότι την 28/10/2018, γύρω στις 06:35 το πρωί ο ενάγοντας οδηγούσε το ποδήλατο του κατά μήκος του παλαιού δρόμου Λεμεσού-Πάφου (περιοχή Βάσεων), με δυτική κατεύθυνση προς το Κούριο. Ο καιρός ήταν αίθριος και είχε ήδη ξημερώσει. Ενώ βρισκόταν επί του κυρίου δρόμου και οδηγούσε το ποδήλατο του, παρατήρησε από μακριά το όχημα του εναγόμενου 1, με Αρ. Εγγραφής XXXXX27, να πλησιάζει από την αντίθετη κατεύθυνση στη δεξιά πλευρά του δρόμου, σε σχέση με την πορεία του. Ο ενάγοντας συνέχισε κανονικά την πορεία του στην αριστερή λωρίδα του δρόμου, αφού δεν υπήρχε καμία ένδειξη περί της προθέσεως του εναγόμενου 1 να στρίψει. Ωστόσο σε κάποιο σημείο του δρόμου, ο εναγόμενος 1 επιχείρησε χωρίς οποιαδήποτε ένδειξη, να εισέλθει σε δεξιά πάροδο σε σχέση με την πορεία του, με αποτέλεσμα να ανακόψει ξαφνικά την πορεία του ενάγοντα και να τον κτυπήσει. Ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης ο ενάγοντας έπεσε βίαια από το ποδήλατό του στο έδαφος και κατέληξε ακινητοποιημένος μερικά μέτρα πιο κάτω. Συνεπεία του ατυχήματος ο ενάγοντας υπέστη τους τραυματισμούς οι οποίοι περιγράφονται πιο πάνω και δεν κρίνεται αναγκαίο να επαναληφθούν. Υπέφερε από έντονους και συνεχείς πόνους για διάστημα δύο και πλέον μηνών και λάμβανε καθημερινά παυσίπονα. Συνεχίζει να παρουσιάζει ενοχλήσεις με συμπτώματα καθημερινού άλγους και δυσκαμψίας στην αριστερή πηχεοκαρπική καθώς και μείωση της συσφικτικής δύναμης του αριστερού χεριού. Τα συμπτώματα αυτά επιδεινώνονται μετά από κόπωση και πλέον θεωρούνται μόνιμα. Ένεκα της σοβαρότητας της κάκωσης του αριστερού καρπού (πολλαπλές κακώσεις) υπάρχει μεγάλη πιθανότητα ανάπτυξης μετατραυματικής οστεοαρθρίτιδας με επιδείνωση των συμπτωμάτων και ανάγκη μελλοντικών χειρουργικών επεμβάσεων. Επίσης το κάταγμα της δεξιάς κλείδας το οποίο παρουσιάζει εικόνα ψευδάρθρωσης συνεχίζει να του προκαλεί ενοχλήσεις με άλγος μετά από κόπωση και στις αλλαγές του καιρού και ενδέχεται να χρειαστεί να αντιμετωπιστεί χειρουργικά. Από το κάταγμα της κεφαλής του 4ου μετακαρπίου συνεχίζει να έχει αρκετές ενοχλήσεις με δυσκαμψία δεξιάς χειρός και αιμωδίες δακτύλων ενώ από την θλάση του δεξιού ημιθωρακίου και το κάταγμα ηβοϊσχιακού οστού αριστερά θα συνεχίσει να έχει διάφορες ενοχλήσεις ειδικά μετά από κόπωση. Ο εναγόμενος υποβλήθηκε σε φυσιοθεραπεία και έλαβε αναρρωτική άδεια μέχρι τις 31.12.2018. Περαιτέρω ένεκα του ατυχήματος υπέστη και ειδικές ζημιές αναφορά στις οποίες γίνεται στην συνέχεια. Απομένει να εξεταστεί κατά πόσον στη βάση των πιο πάνω γεγονότων ο ενάγοντας έχει αποδείξει την υπόθεση του. Ως έχει ήδη σημειωθεί, η πλευρά του ενάγοντα ισχυρίζεται ότι το επίδικο ατύχημα οφείλεται στην αμέλεια του τον εναγόμενου 1. Το θέμα της αμέλειας είναι θέμα γεγονότος το οποίο αποφασίζεται με βάση τις συνθήκες και τις περιστάσεις της κάθε υπόθεσης (βλ. Panayiotou v. Mavrou
(1970)1 C.L.R. 215 και Patsalides v. Yiapani
(1969)1 C.L.R. 84). Η έννοια της αμέλειας, όπως καθορίστηκε από το Δικαστή κ. Κωνσταντινίδη στην απόφαση της πλειοψηφίας στην υπόθεση Φοινικαρίδης ν. Γεωργίου κ.ά.
(1991)1 Α.Α.Δ. 475, ως πραγματικού γεγονότος συνίσταται στην παράλειψη επίδειξης εύλογης προσοχής κάτω από τις συγκεκριμένες περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Στην σελίδα 484 αναφέρει τα εξής: «Αυτό κατά εναρμονισμό προς το θεμελιωμένο ότι η αμέλεια ως πραγματικό γεγονός συνίσταται στην παράλειψη επίδειξης εύλογης προσοχής κάτω από τις συγκεκριμένες περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Συναφώς θα υπενθυμίζαμε πως γενικά, εφόσον η πιθανότητα δημιουργίας κινδύνου είναι εύλογα εμφανής, η παράλειψη λήψης μέτρων προφύλαξης συνιστά αμέλεια (Elpiniki Panayiotou v. Georghios Kyriakou Mavrou
(1979), 1 C.L.R., 215)." Η συμπεριφορά ενός οδηγού εξετάζεται και κρίνεται με βάση το επίπεδο του μέσου συνετού ανθρώπου, δηλαδή με βάση την αντίληψη ενός συνηθισμένου οδηγού και όχι του ενεχόμενου οδηγού (βλ. Μαρκαντώνης ν. Δημάκη
(1989)1 C.L.R. 387), o δε προσδιορισμός του καθήκοντος ποικίλλει ανάλογα με τα αντικειμενικά δεδομένα που επικρατούν στη σκηνή. Το καθήκον για λήψη προφυλακτικών μέτρων διαφαίνεται κατά τη λογική πρόβλεψη (βλ. Ανδρέας Βίκης ν. Πολύκαρπου Νεοφύτου
(1990)1 Α.Α.Δ. 345). Στην υπόθεση Αλεξάνδρου ν. Λεβέντη
(1996)1 Α.Α.Δ. 420, εισαγάγεται ένα ευρύτερο προσδιοριστέο καθήκον αυτών που χρησιμοποιούν το δρόμο, το καθήκον της επιμέλειας για την ασφάλεια των άλλων η εκπλήρωση του οποίου τους καθιστά υπόλογους για αμέλεια. Συνεχίζει η απόφαση ως εξής: «Το καθήκον για επιμέλεια γεννάται αφότου η διακίνηση άλλων προσώπων καθιστά εξ αντικειμένου μέριμνα του προσώπου που χρησιμοποιεί το δρόμο στη λήψη προφυλακτικών μέτρων για την προστασία της ασφάλειας τους.» Περαιτέρω αναφέρει για το κριτήριο αμέλειας τα εξής: «Το κριτήριο της αμέλειας είναι καθολικό και απρόσωπο. Η αμέλεια κρίνεται αντικειμενικά με γνώμονα τις αντιδράσεις ενός συνετού οδηγού, ο οποίος χρησιμοποιεί το δρόμο λελογισμένα και με συναίσθηση ευθύνης για την ασφάλεια των άλλων που χρησιμοποιούν το δρόμο». Επίσης στην υπόθεση Panayiotou v. Mavros
(1970)1 C.L.R. 215, λέχθηκε ότι αναμένεται από ένα λογικό οδηγό να χρησιμοποιεί το δρόμο και να ασκεί τα δικαιώματα του κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μην επεμβαίνει στα δικαιώματα των άλλων. Στην Νικολαΐδης κ.α. v. Κλεοβούλου 1 Α.Α.Δ.
(1992)σελ. 422, αναφέρθηκαν τα πιο κάτω στη σελ. 428: «Το καθήκον για επιμελή οδήγηση δεν επεκτείνεται στη λήψη προληπτικών μέτρων έναντι της πιθανότητας εκδήλωσης αμέλειας εκ μέρους άλλων οδηγών. Ο νουνεχής οδηγός μπορεί εύλογα να υποθέσει ότι όπως ο ίδιος έτσι και άλλοι οδηγοί θα εκπληρώσουν το καθήκον επιμέλειας έναντι του ιδίου και άλλων οδηγών. Η θέση αυτή διατυπώνεται με τρόπο κατηγορηματικό στην απόφαση του Εφετείου στην Varnavas K. Varnakkides v. The Police 2 C.L.R.
(1969)σελ. 1. Παρόλο που οι θέσεις αυτές υιοθετήθηκαν σε ποινική υπόθεση σε σχέση με το πταίσμα αμελούς οδήγησης η αρχή η οποία υιοθετείται τυγχάνει καθολικής εφαρμογής και συσχετίζεται με τις αρχές της αμέλειας και τις πραγματικότητες της τροχαίας κίνησης. Όπως επεσήμανε στην απόφαση του ο Δικαστής Τριανταφυλλίδης (όπως ήταν τότε) οποιαδήποτε άλλη προσέγγιση θα έθετε ανυπόφορο βάρος στο νομιμόφρονα οδηγό και θα παρείχε αδικαιολόγητη συγχώρεση σε εκείνον ο οποίος παραβαίνει τα καθήκοντα του και το νόμο». Όπως προκύπτει και από την σχετική με το θέμα νομολογία, ένας οδηγός έχει καθήκον τήρησης της δέουσας παρατηρητικότητας πάντοτε και κάτω από όλες τις περιστάσεις (βλ. Κωνσταντίνου v. Κατσούρη
(1975)1 C.L.R. 188). H αμέλεια είναι συνυφασμένη με το χρόνο, τόπο και άλλες συνθήκες και παράλειψη να δει κανείς ότι είναι απλά ορατό αποτελεί αμέλεια (Νικολαΐδης v. Οικονομίδης
(1963)2 C.L.R. 78). Το καθήκον του οδηγού να συμμορφώνεται με τα σήματα τροχαίας κίνησης όπως και το ότι ο οδηγός κύριου δρόμου έχει προτεραιότητα έναντι άλλου οδηγού που χρησιμοποιεί πάροδο είναι πάγια νομολογημένα. (βλ. Κοντού v. Ιωάννου
(1999)1 Α.Α.Δ., 936, Ουλούπη v. Χρίστου
(1999)1 Α.Α.Δ. 108). Εξετάζοντας τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης ο εναγόμενος 1 επιχείρησε χωρίς οποιαδήποτε ένδειξη, να εισέλθει σε δεξιά πάροδο σε σχέση με την πορεία του, με αποτέλεσμα να ανακόψει ξαφνικά την πορεία του ενάγοντα ο οποίος ποδηλατούσε κανονικά στην αριστερή λωρίδα του δρόμου. Γενεσιουργός λοιπόν αιτία του ατυχήματος ήταν η ενέργεια του εναγόμενου 1 ο οποίος χωρίς καμία ένδειξη εκ μέρους του επιχείρησε να εισέλθει σε δεξιά πάροδο χωρίς προηγουμένως να ελέγξει την τροχαία κίνηση που υπήρχε και να βεβαιωθεί ότι ήταν ασφαλές με αποτέλεσμα να ανακόψει την πορεία του ενάγοντα. Υπό αυτές τις περιστάσεις δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι ο ενάγοντας είχε οποιοδήποτε καθήκον να εντείνει την προσοχή του έναντι δυνητικού κινδύνου που θα μπορούσε να προκύψει από ενέργεια του εναγόμενου 1, πριν τέτοιος κίνδυνος εκδηλωθεί. Και αυτό γιατί και όπως είναι καλά νομολογημένο το καθήκον για επιμελή οδήγηση δεν επεκτείνεται στη λήψη προληπτικών μέτρων έναντι της πιθανότητας εκδήλωσης αμέλειας από άλλους οδηγούς (βλ. Ζαχαρία κ.ά. ν. Καραολή
(2004)1 Α.Α.Δ. 72). Στην απόφαση ΒΙΚΗΣ (πιο πάνω) κρίθηκε αποκλειστικά υπεύθυνος για την πρόκληση του δυστυχήματος ο εφεσείοντας, ο οποίος οδηγώντας φορτηγό ανέκοψε την πορεία επερχόμενης μοτοσυκλέτας που προσπερνούσε ουρά αυτοκινήτων από την έξω πλευρά της βρισκόμενη όμως στην αριστερή πλευρά σε σχέση με το μέσο της Λεωφόρου. Λέχθηκε ότι δεν αναμενόταν κατά λογική πρόβλεψη η είσοδος του οχήματος του εφεσείοντα στον κύριο δρόμο και η παρεμβολή στην πορεία πλεύσεως του εφεσίβλητου. Κρίθηκε συνεπώς ότι ο τελευταίος δεν παρέλειψε να εκπληρώσει κανένα καθήκον το οποίο όφειλε στον εφεσείοντα. Στην παρούσα περίπτωση έχοντας υπόψη τα γεγονότα και τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον μου κρίνεται ότι δεν μπορεί να αποδοθεί στον ενάγοντα οποιοδήποτε ποσοστό συντρέχουσας αμέλειας εφόσον δεν έχει καταδειχθεί ότι ο ίδιος προέβη σε οποιεσδήποτε ενέργειες ή παραλείψεις που συνέβαλαν στην πρόκληση του ατυχήματος. Αλλά ούτε και έχουν καταδειχθεί στοιχεία που να καταδεικνύουν καθήκον του να λάβει προστατευτικά μέτρα. Λαμβάνοντας συνεπώς υπόψη τα στοιχεία και γεγονότα της παρούσας υπόθεσης όπως έχουν διαπιστωθεί καταλήγω ότι ο ενάγοντας 1 είναι αποκλειστικά υπεύθυνος για την πρόκληση του ατυχήματος. Παραμένει συνεπώς να εξεταστεί το θέμα των αποζημιώσεων. ΓΕΝΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΏΣΕΙΣ Το Δικαστήριο είναι επιφορτισμένο με το καθήκον υπολογισμού των γενικών αποζημιώσεων του φυσικού πόνου, της ταλαιπωρίας, της απώλειας των ανέσεων και απολαύσεων της ζωής που υπέστη ο Ενάγων σαν συνέπεια του τραυματισμού του. Οι αποζημιώσεις που επιδικάζονται από τα Δικαστήρια πρέπει να είναι δίκαιες και λογικές. Στόχος είναι να αποδοθεί δικαιοσύνη στην απώλεια και στη ζημιά χωρίς να τίθεται υπέρμετρο βάρος στον αδικοπραγούντα. Όπως τονίζεται στην κλασσική πλέον πάνω στο ζήτημα απόφαση Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi
(1982)1 C.L.R. 789: ".. Το ποσό που επιδικάζεται πρέπει να είναι κοινωνικά αποδεκτό. Συνεπώς, η κοινωνική δεοντολογία κατά τον ουσιώδη χρόνο είναι σε κάθε περίπτωση παράγοντας σχετικός προς το έργο μας, ειδικά σε σχέση με τη χρηματική απώλεια. Η χρηματική ζημιά, ως περισσότερο επιδεκτική μαθηματικού υπολογισμού εξαρτάται λιγότερο από κοινωνικά κριτήρια. Στόχος του εγχειρήματος είναι η κατάληξη, στο τέλος της πορείας σε αριθμό που είναι δίκαιος και εύλογος κάτω από τις περιστάσεις της υπόθεσης.» Είναι σταθερή η τάση για ελευθεροποίηση των ποσών που επιδικάζονται ως γενικές αποζημιώσεις η οποία καταλήγει σε αύξηση τους σε σύγκριση με εκείνο που θεωρείτο το μέτρο στο παρελθόν έτσι που να τοποθετείται μεγαλύτερη αξία στον ανθρώπινο πόνο και τις αγωνίες της ανικανότητας. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι πραγματικότητες, όπως μπορούν να εξακριβωθούν, με γνώμονα και την αγοραστική αξία του χρήματος κατά το χρόνο της επιδίκασης των αποζημιώσεων ως αυτοτελή παράγοντα αλλά και ως συγκριτικό όταν ανατρέχουμε σε υποθέσεις του παρελθόντος στο βαθμό που αυτές σε περιπτώσεις αυτής της φύσεως θα μπορούσε να είναι βοηθητικές. (Fysko v. Γεωργίου
(1991)1 Α.Α.Δ. 1014, 1029). Τελικά, σκοπός των αποζημιώσεων είναι η αποκατάσταση του θύματος του αστικού αδικήματος στη θέση στην οποία εύλογα θα μπορούσε να αναμένεται ότι θα βρισκόταν εάν δεν τραυματιζόταν. Αυτή είναι η βασική αρχή η οποία διέπει τον καθορισμό των αποζημιώσεων στο δίκαιο των αστικών αδικημάτων υπό τον όρο πάντα ότι η ζημιά η οποία αποδίδεται είναι εύλογη μεταξύ τους. (Bαρβάρα Χρίστου Μιχαήλ v. Φίλιος Γ. Συκοπετρίτης Λτδ,
(2000)1Β Α.Α.Δ. 1049, Κώστας Ιακώβου v. Αλέξανδρου Παπαδάκη κ.α.,
(2000)1Γ Α.Α.Δ. 2079). Οι αρχές που καθοδηγούν τα δικαστήρια κατά τον καθορισμό του ύψους των γενικών αποζημιώσεων συνοψίζονται στην απόφαση (Χαριλάου v. Νικολάου
(2003)1 Α.Α.Δ.1460). Προηγούμενες αποφάσεις δεν αποτελούν δεσμευτικό προηγούμενο υπό την έννοια της αρχής του stare decisis αλλά παρέχουν καθοδήγηση. Πρέπει επίσης να λαμβάνεται υπόψη η συνεχής μείωση της αξίας του χρήματος. Στην υπόθεση Γιαννάκης Ερωτοκρίτου κ.α. v. Καραολή,
(1998)1 Α.Α.Δ. 445) επισημαίνεται ότι προηγούμενες αποφάσεις αναφορικά με αποζημιώσεις μόνο ενδεικτική σημασία μπορούν να έχουν γιατί κάθε ειδική περίπτωση διαφέρει ανάλογα με το είδος και την έκταση του τραυματισμού καθώς και τις ιδιαίτερες συνθήκες κάθε υπόθεσης. Προσπάθησα να αντλήσω καθοδήγηση από αριθμό αποφάσεων στις οποίες υπάρχει αναλογία με τη συγκεκριμένη υπόθεση στην έκταση των τραυματισμών του ενάγοντα προβαίνοντας βέβαια στις αναγκαίες προσαρμογές και έχοντας κατά νου ότι κάθε υπόθεση έχει τις ιδιαιτερότητες της και ότι είναι σχεδόν αδύνατο να βρεθούν υποθέσεις με τα ίδια ακριβώς στοιχεία (βλ. Σπύρου v. Χαραλάμπους
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 298).Στην προκειμένη περίπτωση Στην υπόθεση ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΓΙΑΠΑΤΟΣ, v. ΜΑΡΙΑΣ ΣΑΒΒΑ,
(2010)1Β Α.Α.Δ 1324 στην οποία παρέπεμψε και η συνήγορος του ενάγοντα οι επιδικασθείσες γενικές αποζημιώσεις Λ.Κ.18.000 κρίθηκαν έκδηλα ανεπαρκείς και αυξήθηκαν κατ' έφεση σε €40.000. Ο εφεσείων ηλικίας 33 ετών είχε υποστεί κάταγμα του σκαφοειδούς του αριστερού καρπού και συντριπτικό κάταγμα του κάτω τριτημορίου της δεξιάς κνήμης και περόνης, με γραμμοειδή επέκταση στην ποδοκνημική άρθρωση. Τα γεγονότα της εν λόγω υπόθεσης κατά ένα βαθμό διαφοροποιούνται της παρούσας στο ότι εκεί ο εφεσείων έτυχε χειρουργικής θεραπείας και υπεβλήθη και σε νέα χειρουργική επέμβαση οκτώ μήνες αργότερα για αφαίρεση των υλικών οστεοσύνθεσης και καθαρισμό της περιοχής Περαιτέρω υπήρχαν μόνιμα κατάλοιπα μυϊκής ατροφίας. Στην υπόθεση ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΕΤΑΞΑ,v. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ,
(2010)1Γ Α.Α.Δ 1814 ο εφεσείων είχε υποστεί πολύ σοβαρό τραύμα στον καρπό του δεξιού του χεριού με αποτέλεσμα να διαταραχθεί η σχέση του μηνοειδούς και σκαφοειδούς οσταρίου. Υπέστη επίσης διάστρεμμα του αυχένα, θλάση μαλακών μορίων, καθώς και σοβαρό διάστρεμμα των ώμων ― Έγινε ακινητοποίηση του καρπού με γύψο και ανάρτηση του σε κρεμαστήρα. Διαπιστώθηκε η δημιουργία μετατραυματικής οστεοαρθρίτιδας. Η κινητικότητα των ώμων ήταν επώδυνη μόνο σε ακραίες κινήσεις ιδιαίτερα στην απαγωγή, ενώ το εύρος της κάμψης του δεξιού καρπού μειώθηκε κατά το ήμισυ. Οι επιδικασθείσες γενικές αποζημιώσεις στο ποσό των Λ.Κ 8.000 κρίθηκαν έκδηλα ανεπαρκείς και αυξήθηκαν κατ' έφεση στο ποσό των Λ.Κ 12.000. Στην υπόθεση Κωνσταντινίδης v. Παπαμιλτιάδους
(2007)1Β Α.Α.Δ 733 γυναίκα ηλικίας 53 ετών είχε υποστεί κάταγμα του κάτω άκρου της κερκίδος αριστερά, τραύματα στο δεξιό γόνατο και στο βλεννογόνο του κάτω χείλους και διάφορους μώλωπες. Τέσσερα χρόνια μετά το ατύχημα παραπονείτο για αδυναμία και πόνο στο αριστερό άνω άκρο. Παρουσίαζε μόνιμα κατάλοιπα μικρή παραμόρφωση, μικρό περιορισμό της κινητικότητας της αριστερής πηχεοκαρπικής και αδυναμία σύσφιξης. Οι επιδικασθείσες γενικές αποζημιώσεις στο ποσό των Λ.Κ15.000 επικυρώθηκαν κατ' έφεση. Στην υπόθεση ΕΥΡΥΠΙΔΗΣ ΣΥΚΟΠΕΤΡΙΤΗΣ ΛΤΔ,v. ΛΑΜΠΡΟΥ ΑΘΗΝΑΚΗ,
(2005)1Β Α.Α.Δ 844 στην οποία επίσης παρέπεμψε η συνήγορος του ενάγοντα ο ενάγων ηλικίας 62 ετών είχε υποστεί συντριπτικό κάταγμα μεσότητας δεξιάς κλείδας και αιμάτωμα, διάστρεμμα αριστερού ώμου. Είχε υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση κατά την οποία χρησιμοποιήθηκε πλάκα και βίδες και οστικό μόσχευμα από τη λεκάνη. Το κάταγμα της κλείδας επουλώθηκε μετά πάροδο 4 μηνών περίπου όμως λόγω των έντονων ενοχλημάτων, της αδυναμίας και του πόνου κατά τις κινήσεις του αριστερού ώμου υπεβλήθη σε αποσυμπίεση η οποία έγινε κάτω από γενική νάρκωση. Υπήρχαν μόνιμα κατάλοιπα ενοχλήματα και πόνος περιοδικά στην περιοχή τόσο του δεξιού όσο και του αριστερού ώμου ο οποίος θα επιτείνεται μετά από κινήσεις και χειρωνακτική εργασία καθώς και πιθανότητα ανάπτυξης μετατραυματικής οστεοαρθρίτιδας. Οι επιδικασθείσες γενικές αποζημιώσεις στο ποσό των Λ.Κ15.000 επικυρώθηκαν κατ' έφεση. Στην υπόθεση ΜΑΡΙΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ v. ΜΙΧΑΗΛ ΠΕΤΡΟΥ
(1991)1 Α.Α.Δ 1 η εφεσείουσα υπέστη σοβαρές σωματικές βλάβες, μεταξύ των οποίων, πολλαπλά κατάγματα, βαρύ διάστρεμμα αυχένος, βαρειά θλάση του αριστερού μηρού και βαρειά εγκεφαλική διάσειση. Παρέμεινε στο Νοσοκομείο 63 ημέρες. Τα τραύματα της ήσαν πολλαπλά και υπέφερε πολύ από αυτά. Το ποσό των Λ.Κ 4.000 για πόνο και ταλαιπωρία κρίθηκε έκδηλα ανεπαρκές και αυξήθηκε σε Λ.Κ 5.000. Στην υπόθεση ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ v. ΠΑΝΙΚΚΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ,
(1997)1Γ Α.Α.Δ 1580 ο εφεσείων υπέστη εγκεφαλική διάσειση, πολλαπλό τραύμα πηγουνιού, σοβαρό τραύμα στο μηριαίο οστούν και την κνήμη, κάταγμα του δεύτερου μετακαρπιαίου οστού του αριστερού χεριού, κάταγμα της γνάθου και καταπληξία (σιόκ) — Υπεβλήθη σε τέσσερις εγχειρήσεις για τα ορθοπεδικά τραύματα καθώς και για ανάταξη των τραυμάτων της κάτω γνάθου . Διαπιστώθηκε μείωση των απολαύσεων της ζωής αρνητικές συνέπειες στην επαγγελματική του δραστηριότητα και μελλοντική επιδείνωση στην κατάσταση του ποδιού ενώ η δημιουργία οστεοαρθρίτιδας ήταν σχεδόν βέβαιη. Η επιδίκαση γενικών αποζημιώσεων στο ποσό των Λ.Κ.17.000 που συμπεριλάμβαναν και το ποσό των Λ.Κ. 1.500 για μελλοντικά ιατρικά έξοδα κρίθηκε έκδηλα ανεπαρκής και αυξήθηκε σε Λ.Κ.25.000 συμπεριλαμβανομένου και του πιο πάνω ποσού για μελλοντικά έξοδα. Έλαβα υπόψη μου το είδος και τη φύση των τραυματισμών που έχει υποστεί ο ενάγοντας, το γεγονός ότι υπέφερε από έντονους και συνεχείς πόνους για διάστημα δύο και πλέον μηνών και λάμβανε καθημερινά παυσίπονα και υποβλήθηκε σε φυσιοθεραπείες, το ότι παρουσιάζει καθημερινό άλγος και δυσκαμψία στην αριστερή πηχεοκαρπική και μείωση της συσφικτικής δύναμης του αριστερού χεριού, συμπτώματα που επιδεινώνονται μετά από κόπωση και θεωρούνται μόνιμα. Έλαβα επίσης υπόψη ότι λόγω της κάκωση του αριστερού καρπού υπάρχει μεγάλη πιθανότητα ανάπτυξης μετατραυματικής οστεοαρθρίτιδας με επιδείνωση των συμπτωμάτων και ότι το κάταγμα της δεξιάς κλείδας το οποίο παρουσιάζει εικόνα ψευδάρθρωσης συνεχίζει να του προκαλεί ενοχλήσεις με άλγος μετά από κόπωση και στις αλλαγές του καιρού. Σε ότι αφορά όμως το θέμα μελλοντικών επεμβάσεων η ιατρική μαρτυρία αναφέρεται σε πιθανότητα και ενδεχόμενο και όχι σε βεβαιότητα ότι ο ενάγοντας να χρειαστεί να υποβληθεί σε χειρουργικές επεμβάσεις στο μέλλον. Συνεκτιμώντας συνεπώς όλα τα πιο πάνω κρίνω ότι το ποσό των €35.000= θα αποτελούσε για την περίπτωση του δίκαιη και εύλογη αποζημίωση. ΕΙΔΙΚΕΣ ΖΗΜΙΕΣ Θα προχωρήσω τώρα να εξετάσω κατά πόσον έχουν αποδειχθεί οι εκ μέρους του ενάγοντα αξιούμενες ειδικές ζημιές. Συγκεκριμένα ο ενάγοντας με την έκθεση απαίτησης του αξιώνει τα ακόλουθα ποσά α) Αστυνομική έκθεση €85,00 β) Ιατρικές Επισκέψεις, ακτινογραφίες, τοποθέτηση γύψου, έκδοση ιατρικού πιστοποιητικού €450,00 γ) Ιατρικά έξοδα και νοσηλευτική φροντίδα επί 24ώρου βάσεως για ένα μήνα. €3.000,00 δ) Αξία ποδηλάτου του Ενάγοντα το οποίο καταστράφηκε ολοσχερώς €1.400,00 Σύνολο €4.935,00 Με βάση την επί του θέματος νομολογία η απόδειξη των ειδικών αποζημιώσεων κινείται μέσα σε αυστηρά πλαίσια. Ο ενάγοντας έχει το βάρος να αποδείξει με κατάλληλη μαρτυρία τα ποσά που συνιστούν ειδική ζημιά και τα οποία έχει συμπεριλάβει στο δικόγραφο του. Οι ζημιές πρέπει να αποδεικνύονται με σαφήνεια και με συγκεκριμένα στοιχεία (βλ. Ηρακλέους v. Πίτρου
(1994)1 Α.Α.Δ. 239, Αλεξάνδρου v. Ιωάννου
(1996)1 Α.Α.Δ. 1157, Παναγιώτου v. Φραγκίσκου κ.α.
(1999)1(Α) 687). Η νομολογία είναι σαφέστατη ότι οι ειδικές αποζημιώσεις πρέπει όχι μόνο να εξειδικεύονται στα δικόγραφα, αλλά και να αποδεικνύονται με αυστηρότητα (βλ. Χαραλάμπους v. Χαραλάμπους
(2012)1Α Α.Α.Δ 753). Οι ειδικές αποζημιώσεις πρέπει να εξειδικεύονται με σαφήνεια και λεπτομέρεια ακριβώς διότι αναφέρονται σε απώλεια που δεν τεκμαίρεται από το νόμο ότι απορρέει από την αδικοπραξία του εναγομένου. Πρέπει να εκτίθενται με ακρίβεια στα δικόγραφα και να αποδεικνύονται με αυστηρότητα (βλ. Ηρακλέους v. Ταχύπλοου Σκάφους Νίκη
(1994)1 Α.Α.Δ. 510, Ηρακλέους v. Πέτρου
(1994)1 Α.Α.Δ. 239). Ως εκ τούτου η αξίωση για το αναφερόμενο ποσό δεν μπορεί να επιτύχει. Είναι δε γνωστή η νομολογία ότι οι ειδικές ζημιές όχι μόνο πρέπει να καταγράφονται με ακρίβεια στο δικόγραφο, αλλά και να αποδεικνύονται με σαφήνεια και με την αναγκαία μαρτυρία. (Σπύρου ν. Χατζηχαραλάμπους
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 298, Χριστοδούλου ν. Αγαθοκλέους
(1997)1 Α.Α.Δ. 396 και Συκοπετρίτης ν. Αθηνάκη
(2005)1 Α.Α.Δ. 844). Ο ενάγοντας δεν έχει προσκομίσει οποιανδήποτε απόδειξη πληρωμής του ποσού των €85,00 για την αστυνομική έκθεση συνεπώς το ποσό αυτό δεν μπορεί να του αποδοθεί. Σε σχέση με το ποσό των €450,00 για ιατρικές επισκέψεις, ακτινογραφίες, τη τοποθέτηση γύψου και την έκδοση ιατρικού πιστοποιητικού κατέθεσε την απόδειξη του Δρ Κοντοζή ημερ 19.2.2019 (μέρος του τεκμ 2) και συνεπώς κρίνεται ότι η καταβολή του ποσού αυτού έχει αποδειχθεί. Η καταβολή του ποσού των €3.000,00 για νοσηλευτική φροντίδα επί 24ώρου βάσεως για ένα μήνα επίσης έχει αποδειχθεί με την κατάθεση της σχετικής απόδειξης πληρωμής του Δρ. Σακκά ημερ. 28.11.2018 (μέρος του τεκμ 2). Σε ότι αφορά την αξία του ποδηλάτου που ανέρχεται στο ποσό των €1.400 ο ενάγοντας κατέθεσε στο Δικαστήριο σχετικό τιμολόγιο ημερ. 14.7.
- Ο ισχυρισμός του όμως ότι το ποδήλατο έχει καταστραφεί ολοσχερώς και δεν ήταν δυνατό να επισκευαστεί δεν έχει αποδειχθεί με την προσκόμιση οποιασδήποτε σχετικής μαρτυρίας αλλά ούτε και προσκομίσθηκε μαρτυρία σε σχέση με την αξία του ποδηλάτου κατά το χρόνο του ατυχήματος. Κρίνεται συνεπώς ότι η αξίωση του ενάγοντα για το εν λόγω ποσό δεν έχει αποδειχθεί στον απαιτούμενο βαθμό. Στη βάση των πιο πάνω ο ενάγοντας δικαιούται στην επιδίκαση ειδικών ζημιών για το συνολικό ποσό των €3.
- ΤΟΚΟΣ Το θέμα του καθορισμού του τόκου εμπίπτει εντός των πλαισίων της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Στην υπόθεση Φοινικαρίδης v. Γεωργίου
(1991)1 Α.Α.Δ. 475, μεταξύ άλλων, τονίστηκε ότι ένας παράγοντας που δεν μπορεί να παραγνωριστεί είναι ο τρόπος με τον οποίο προωθείται η αγωγή, αφού μια αδικαιολόγητη καθυστέρηση στη προώθηση της μπορεί να έχει επακόλουθο τον περιορισμό της χρονικής έκτασης καθορισμού του τόκου. Στην πιο πάνω απόφαση κρίθηκε περαιτέρω ως δίκαιη η επιδίκαση τόκου στο συνολικό ποσό των ειδικών αποζημιώσεων που επιδικάζονται από τη μέρα της γέννησης του αγώγιμου δικαιώματος μειωμένου κατά το μισό ώστε να αντισταθμιστεί το γεγονός ότι δεν προκύπτει όλη η ζημιά από την αρχή. Το θέμα τέθηκε ως εξής από το Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου Ι. Κωνσταντινίδη στις σελίδες 494-495: «Το ύψος των ειδικών ζημιών είναι γνωστό κατά το χρόνο της δίκης και ως θέμα αρχής, το ορθό θα ήταν να επιδικάζεται τόκος από την ημερομηνία κατά την οποία ο Ενάγων είχε υποστεί την κάθε ζημιά. Όμως αυτό θα συνεπαγόταν πολυδιάσπαση των ποσών και ενασχόληση με πολλές αριθμητικές πράξεις συνήθως με αντικείμενο μικρά ποσά κάθε φορά. Στην προκειμένη περίπτωση το ατύχημα έλαβε χώρα στις 28.10.2018 το γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα καταχωρήθηκε από τον ενάγοντα στις 7.8.2019 και η έκθεση απαίτησης στις 15.10.2019 δηλαδή ένα χρόνο μετά το ατύχημα αλλά και 10 μήνες μετά από την έκδοση του ιατρικού πιστοποιητικού του Δρ. Κοντοζή (ημερ. 31.1.2019). Στη απουσία οποιασδήποτε λόγου που να δικαιολογεί την καθυστέρηση αυτή θεωρώ δίκαιο να επιδικάσω τόκο επί των γενικών αποζημιώσεων από την ημερομηνία καταχώρησης της έκθεσης απαίτησης ήτοι τις 15.10.2019. Υπό το φως των πιο πάνω εκδίδεται απόφαση υπέρ του ενάγοντα και εναντίον του εναγόμενων 1 και 2 αλληλέγγυα και ή καχωρισμένα ως ακολούθως: Α. Για το ποσό των €35.000= ως γενικές αποζημιώσεις με νόμιμο τόκο από τις 15.10.2019 μέχρι εξοφλήσεως. Β. Για το ποσό των €3.450 σεντ ως ειδικές αποζημιώσεις με νόμιμο τόκο μειωμένο κατά το μισό από τις 28.10.18 και νόμιμο τόκο από σήμερα μέχρι εξοφλήσεως. Γ. Τα έξοδα της αγωγής όπως αυτά θα υπολογιστούν από το Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............. Στ. Λουκίδου Βασιλείου Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions/Final (Αναφορά: Πολιτική - Απόδειξη μετά από αίτηση για έκδοση απόφασης εναντίον των Εναγομένων 1 και 2 ως η Έκθεση Απαίτησης λόγω μη καταχώρησης εμφάνισης ). cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο