← Κύπρος

National Bank Trust ν. Retail Chain Properties Ltd κ.α., Αγωγή Αρ. 2577/2019, 13/1/2020

National Bank Trust ν. Retail Chain Properties Ltd κ.α., Αγωγή Αρ. 2577/2019, 13/1/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2020:A14 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Στ. Χατζηγιάννη, Π.Ε.Δ. Αγωγή Αρ. 2577/2019 Μεταξύ: National Bank Trust, εκ Ρωσίας Εναγόντων -και-

  1. Retail Chain Properties Ltd, από Λεμεσό
  2. Willow River Russian Housing Developments Ltd, από Λεμεσό
  3. ΧΧΧΧ ΧΧΧΧ Mcgivern, από Ηνωμένο Βασίλειο
  4. Dianthi Nominees Ltd, από Έγκωμη Εναγομένων --------------------------- Αίτηση Εναγόντων ημερ. 9.8.2018 για Προσωρινά Διατάγματα Ημερ.: 13.1.2020 Για τους Ενάγοντες - Αιτητές: κ. Μ. Παναγίδης για Χαβιαράς & Φιλίππου ΔΕΠΕ Για τους Εναγόμενους 1, 2, 3 και 4- Καθ' ων η Αίτηση: κ. Α. Τσιρίδης με κα Α. Χαραλαμπίδου για Κώστας Τσιρίδης & ΣΙα ΔΕΠΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 9.8.2018 οι Ενάγοντες καταχώρησαν την αγωγή με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό 2297/18, ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Την ίδια ημέρα οι Ενάγοντες καταχώρησαν την παρούσα μονομερή Αίτηση αξιώνοντας αριθμό Προσωρινών Διαταγμάτων, η οποία υποστηρίζεται από Ένορκη δήλωση του ΧΧΧΧ Neverov ημερ. 9.8.2018, ως και από τη συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση του ΧΧΧΧ Καϊλή ημερ. 17.8.2018 που καταχωρίστηκε κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου. Το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας αφού εξέτασε την μονομερή Αίτηση, με Ενδιάμεση Απόφαση του ημερ. 21.8.2018, έκδωσε μονομερώς τα Προσωρινά Διατάγματα υπό παρ. 3, 4, 7 και 8 της Αίτησης και διέταξε την επίδοση της Αίτησης σε ότι αφορά τα υπόλοιπα αιτούμενα Διατάγματα. Στις 29.8.2018 με σχετική δήλωση του ευπαίδευτου συνηγόρου των Εναγόντων (στο εξής οι Αιτητές) οι παραγράφοι 3 και 4 της Αίτησης αποσύρθηκαν και τα προσωρινά Διατάγματα που εκδόθηκαν μονομερώς υπό παρ. 3 και 4 της Αίτησης ακυρώθηκαν από το Δικαστήριο. Μετά από ακροαματική διαδικασία, το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας με Ενδιάμεση Απόφαση του ημερ. 5.11.2019 αποφάσισε ότι δεν έχει κατά τόπο αρμοδιότητα να εκδικάσει την παρούσα υπόθεση, ανέστειλε τη διαδικασία ενώπιον του και έκδωσε Διάταγμα παραπομπής της στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού που είναι κατά τον τόπο αρμόδιο Δικαστήριο για την εκδίκαση της. Στις 6.11.2019 το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού επιλήφθηκε της παρούσας Αγωγής, η οποία έλαβε τον αριθμό 2577/19 και με Ενδιάμεση Απόφαση του ιδίας ημερομηνίας έκρινε ότι στερείτο εξουσίας να ανανεώσει την ισχύ των εκδοθέντων από αναρμόδιο Δικαστήριο Προσωρινών Διαταγμάτων ημερ. 21.8.2018, με αποτέλεσμα αυτά να μην ισχύουν πλέον και θεώρησε κατ' επέκταση ότι η παρούσα Αίτηση είχε καταστεί δια κλήσεως. Με αυτά τα δεδομένα προχώρησε στην ακρόαση της Αίτησης. Ο ΧΧΧΧ Neverov από τη Ρωσία είναι δικηγόρος και κατέχει τη θέση του αναπληρωτή Διευθυντή του Νομικού Τμήματος των Αιτητών, οι οποίοι είναι τράπεζα με εγγεγραμμένο γραφείο στη Ρωσική Ομοσπονδία. Ανέφερε ότι τον Δεκέμβριο 2014 η Κεντρική Τράπεζα της Ρωσικής Ομοσπονδίας έλαβε απόφαση για μέτρα οικονομικής εξυγίανσης των Αιτητών και ενέκρινε το Σχέδιο Συμμετοχής του Κρατικού Φορέα «Οργανισμός για την Ασφάλιση των Καταθέσεων», ώστε να αποφευχθεί η πτώχευση τους. Στις 24.3.2016 οι Εναγόμενοι 4, μέσω του κ. Worsley υπέγραψαν Συμφωνία Ενεχυρίασης 1 (Τεκμ.9) προς όφελος των Αιτητών, με βάση τη Σύμβαση Δανείου 1 ημερ. 17.12.2010 (Τεκμ.20), ενεχυριάζοντας 5265 μετοχές, ονομαστικής αξίας €1 έκαστη, που κατείχαν στο Κεφάλαιο των Εναγομένων 1 και αντιστοιχούν στο 75% του εκδομένου κεφαλαίου των Εναγομένων
  5. Περαιτέρω, την ίδια ημέρα οι Εναγόμενοι 4 υπέγραψαν μέσω του κ. Worsley προς όφελος των Αιτητών, με βάση τη Σύμβαση Δανείου 2 ημερ. 17.12.2010 (Τεκμ.23), Συμφωνία Ενεχυρίασης 2 και Επιβάρυνσης 750 μετοχών (Τεκμ.10) ονομαστικής αξίας €1 έκαστη, που κατείχαν στο Κεφάλαιο των Εναγομένων 2 που αντιστοιχούν στο 75% του εκδομένου κεφαλαίου των Εναγομένων
  6. Οι εν λόγω Συμφωνίες Ενεχυρίασης διέπονται από το Κυπριακό Δίκαιο και αρμόδια Δικαστήρια σε περίπτωση διαφωνίας είναι αυτά της Κυπριακής Δημοκρατίας. Στις 30.3.2016 οι Αιτητές απέστειλαν στους Εναγόμενους 2 Ειδοποίηση Ενεχυρίασης (Τεκμ.11 και 12). Περαιτέρω οι Εναγόμενοι 1 εκδώσαν σημείωμα Ενεχυρίασης των 5625 μετοχών (Τεκμ.18), όπως και οι Εναγόμενοι 2 (Τεκμ.19). Οι Συμφωνίες Δανείου 1 και 2 διέπονται από το Ρωσικό Δίκαιο και τα μοναδικά αρμόδια Δικαστήρια για εκδίκαση τυχόν διαφορών μεταξύ των διαδίκων είναι τα Ρωσικά Δικαστήρια. Τα Τεκμ.20 και 23 προνοούν σαν ημερομηνία αποπληρωμή του χρέους την 17.6.
  7. Ωστόσο τροποποιήθηκαν με επιπρόσθετες συμφωνίες ημερ. 27.12.2013 και 17.12.2014 οι οποίες έδιδαν παράταση για αποπληρωμή του χρέους μέχρι 17.6.2019 και μετέπειτα μέχρι 25.12.2026 (Τεκμ.21, 22, 24 και 25). Οι Τροποποιητικές Συμφωνίες (Τεκμ.21, 22, 24 και 25) αμφισβητήθηκαν επιτυχώς από τους Αιτητές ενώπιον τω Ρωσικών Δικαστηρίων (Τεκμ.26, 26(Α), φ27, 27(Α), οι παρατάσεις χρόνου ακυρώθηκαν από το Ρωσικό Δικαστήριο, και επιβεβαιώθηκε ότι οι οφειλέτες των Συμφωνιών Δανείων 1 και 2, δηλαδή οι Εναγόμενοι 1 και 2 είναι σε υπερημερία από 17.6.
  8. Αναφέρθηκε επίσης, στις δικαστικές υποθέσεις που εκκρεμούν μεταξύ των Αιτητών και Εναγομένων 1 και 2 στη Ρωσία, και ειδικότερα στην α) αγωγή αρ. Α40 - 210791/16 εναντίον των Εναγομένων 1 [και στην απόφαση του Διαιτητικού Δικαστηρίου της Μόσχας (Τεκμ.28, 28(Α)], και β) στην αγωγή Α40-210780/16 εναντίον των Εναγομένων 2 [και στην απόφαση του Δικαστηρίου (Τεκμ.29, 29(Α)]. Με βάση τους υπολογισμούς των Αιτητών, οι Εναγόμενοι 1 οφείλουν στους Αιτητές δυνάμει της Συμφωνίας Δανείου 1 κατά την 31.7.2018, το συνολικό ποσό των 1,262,644,050.23 ρούβλια και οι Εναγόμενοι 2, δυνάμει της Συμφωνίας Δανείου 2, το συνολικό ποσό των 329,400,025.19 ρούβλια. Οι Εναγόμενοι 1 και 2 βρίσκονται σε υπερημερία από το 2014, το χρέος των Εναγομένων 2 είναι οφειλόμενο και πληρωτέο μετά από τελική απόφαση Ρωσικού Δικαστηρίου και το χρέος των Εναγομένων 1 έχει αναγνωρισθεί από το Ρωσικό Δικαστήριο ότι είναι οφειλόμενο και πληρωτέο. Όλα αυτά αποτελούν παραβίαση των Συμφωνιών Ενεχυρίασης 1 και 2 και επιτρέπουν την εφαρμογή τους. Αναφέρθηκε επίσης και στην αγωγή 872/16 η οποία εγέρθηκε στο Ε.Δ. Λευκωσίας από τους τέως ιδιοκτήτες των Αιτητών εναντίον των Εναγομένων 1 και 2 και εκδόθηκε εκ συμφώνου απόφαση στις 27.6.2018 (Τεκμ.32), με βάση Συμφωνία Διακανονισμού ημερ. 16.4.2018 (Τεκμ.33). Ο Εναγόμενος 3 είναι ο μοναδικός διοικητικός σύμβουλος και γραμματέας των Εναγομένων 1 και 2 από τις 27.6.
  9. Μετά τον διακανονισμό στην αγωγή 872/16 οι Αιτητές, σε ραντεβού τους με τον Εναγόμενο 3 στις 7.8.2018, του παρουσίασαν επιστολή (Τεκμ.35) που αποτελεί την αξίωση των Αιτητών για να εγγράψουν στο όνομα τους τις πιο πάνω ενεχυριασμένες μετοχές. Ο Εναγόμενος 3 ισχυρίστηκε ότι αγνοεί τις ενεχυριάσεις και θα λάβει οδηγίες από τους τέως ιδιοκτήτες των Αιτητών. Ισχυρίζεται ότι οι Αιτητές, με βάση τις Συμφωνίες ενεχυρίασης 1 και 2 έχουν απόλυτο δικαίωμα να ζητήσουν τη μεταφορά των ενεχυριασμένων μετοχών στο όνομα τους και ο κίνδυνος αποξένωσης τους καθίσταται άμεσος. Επίσης, οι Αιτητές θεωρούν ότι είναι απαραίτητο να διοριστεί Παραλήπτης στους Εναγόμενους 1 και 2, αφού αυτοί διαχειρίζονται την ακίνητη ιδιοκτησία που είναι σημαντικής αξίας και δεν διαφαίνεται ότι έχουν σκοπό να εκπληρώσουν τις συμβατικές τους υποχρεώσεις και να μεταφέρουν τις ενεχυριασμένες μετοχές στο όνομα των Αιτητών. Επίσης υπάρχει μεγάλη πιθανότητα, τα χρήματα από τους λογαριασμούς των Εναγομένων 1 και 2 να αποξενωθούν διότι δεν μπορεί να ασκηθεί έλεγχος στους λογαριασμούς τους με τραπεζικούς οργανισμούς. Οι Αιτητές προτείνουν τον ΧΧΧΧ Χριστοδούλου ως το πρόσωπο που θα διοριστεί Παραλήπτης (Τεκμ.36 και 37), ο οποίος έχει καλή φήμη, είναι ανεξάρτητος και μπορεί να λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα για τη διατήρηση των περιουσιακών στοιχείων των Εναγομένων 1 και
  10. Περαιτέρω, είναι απαραίτητος ο διορισμός Παραλήπτη στους Εναγόμενους 1 και 2 διότι και αν ακόμα οι ενεχυριασμένες μετοχές μεταβιβαστούν στο όνομα των Αιτητών, ο Εναγόμενος 3 θα παραμένει στη θέση του Διευθυντή και γραμματέα των Εναγομένων 1 και 2 και μέχρι την απομάκρυνση του, θα είναι σε θέση να αποξενώσει περιουσιακά στοιχεία των Εναγομένων 1 και 21 και των θυγατρικών τους. O ΧΧΧΧ Καϊλής είναι ασκούμενος δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων των Αιτητών. Στη συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση του ημερ. 17.8.2018, αναφέρθηκε στην αλληλογραφία μεταξύ των Άγγλων δικηγόρων των Αιτητών και του Εναγόμενου 3, ως και των Άγγλων δικηγόρων των ουσιαστικών δικαιούχων των Εναγομένων 1 και 2, η οποία ακολούθησε την καταχώριση της παρούσας Αίτησης στις 9.8.2018 (Τεκμ.1, 2, 3 και 4). Οι Εναγόμενοι 1, 2, 3 και 4 (στο εξής οι Καθ' ων η Αίτηση) καταχώρισαν ένσταση στις 29.10.2018, η οποία υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του ΧΧΧΧ ΧΧΧΧ, Εναγόμενου 3 ημερ. 25.10.
  11. Όπως διατείνεται, είναι Βρετανός υπήκοος, διαμένει στην Αγγλία, προσοντούχος δικηγόρος και μοναδικός διευθυντής των Καθ' ων η Αίτηση 1, 2 και
  12. Αναφέρθηκε στα επίδικα Δάνεια ημερ. 17.12.2010 που οι Αιτητές χορήγησαν στους Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 και τα οποία εξασφαλίστηκαν με Υποθήκες ημερ. 17.1.
  13. Αναφέρθηκε περαιτέρω στις Συμπληρωματικές Συμφωνίες 1 και 2 (Τεκμ.21, 24, 23 και 25 στην Αίτηση) ως και στις Συμφωνίες Ενεχυρίασης Μετοχών 1 και 2 με τις οποίες οι Καθ' ων η Αίτηση 4 ενεχυρίασαν στους Αιτητές 5625 μετοχές των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 750 μετοχές των Καθ' ων η Αίτηση 2 (Τεκμ.9 και 10 στην Αίτηση). Για τους λόγους που επικαλείται και εξηγεί με λεπτομέρεια στις παρ.19 - 26 της Ένορκης Δήλωσης του, ισχυρίζεται ότι οι Συμφωνίες Ενεχυρίασης Μετοχών δεν είναι καλόπιστες, ούτε δεσμευτικές και δεν έχουν νομική ισχύ. Εάν οποιεσδήποτε από τις ενεχυριασμένες μετοχές μεταβιβάζονταν από τους Καθ' ων η Αίτηση 4, αυτό θα συνιστούσε παράβαση υφιστάμενων Διαταγμάτων που είναι σε ισχύ. Περαιτέρω, ισχυρίζεται ότι οι Συμφωνίες Ενεχυρίασης Μετοχών συνήφθηκαν ως αποτέλεσμα συνωμοσίας μεταξύ των Αιτητών, του κ. Worsley (διευθυντή των Καθ' ων η Αίτηση 4) και του Ομίλου Εταιρειών του, οι οποίες διαχειρίζονταν τους Καθ' ων η Αίτηση 1, 2 και
  14. Συγκεκριμένα προβάλλεται ότι η σύναψη των επίδικων Συμφωνιών Ενεχυρίασης Μετοχών έγινε από τον κ. Worsley στις 24.3.2016 σύμφωνα με τις οδηγίες των Αιτητών από τους οποίους ο ίδιος πληρώνετο από τις 15/11/2015 και μόλις 3 εβδομάδες πριν την απομάκρυνση του από το αξίωμα του. Προβάλλεται, επίσης, ότι ο πραγματικός σκοπός των Αιτητών είναι η απόκτηση του ελέγχου των μετοχών των Εναγομένων 1 και 2, έτσι ώστε να μπορούν να πωλήσουν τα αντίστοιχα ακίνητα τους σε τιμή και πρόσωπο, τα οποία οι Αιτητές αποκλειστικά να μπορούν να καθορίσουν. Τονίζεται ότι, από άποψης εξασφάλισης των δανείων, οι Αιτητές έχουν ήδη εγγεγραμμένες επιβαρύνσεις επί όλων των ακινήτων των Εναγομένων 1 και 2 και οι Συμφωνίες Ενεχυρίασης Μετοχών δεν τους παρέχουν οποιανδήποτε επιπρόσθετη εξασφάλιση. Οι Συμφωνίες Ενεχυρίασης Μετοχών αμφισβητούνται και προβάλλεται ότι δεν μπορούν να θεωρηθούν ως καλόπιστες αλλά προϊόν παράνομης συνωμοσίας, μεταξύ άλλων, των Αιτητών και του κ. Worsley για να προκαλέσουν οικονομική ζημιά στους Εναγόμενους 4 και να επωφεληθούν οικονομικά οι Αιτητές. Επιπλέον εγείρει ζήτημα μη αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων και/ή παραπλάνησης του Δικαστηρίου στη βάση των πιο κάτω ισχυρισμών που προβάλλει: · Για να δημιουργήσουν λανθασμένη εντύπωση σχετικά με την αξιοπιστία του Εναγόμενου 3, οι Αιτητές παρέλειψαν να αποκαλύψουν ότι είναι προσοντούχος δικηγόρος (barrister), που δεν εξασκεί το επάγγελμα (non-practising), και κλήθηκε στο Αγγλικό Bar το
  15. Κατέχει πτυχίο M.Ed και Μεταπτυχιακό στη Διοίκηση Επιχειρήσεων (MBA) από το Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας και ήταν προηγουμένως ο διευθύνων σύμβουλος μίας εταιρείας που είναι εισηγμένη στην Εναλλακτική Αγορά Επενδύσεων (AIM Market) του Χρηματιστηρίου του Λονδίνου (London Stock Exchange)· · Ότι ο Εναγόμενος 3 έστειλε στον κ. Dooley (συνέταιρο στους δικηγόρους Steptoe & Johnson) επιστολή με την οποία ήγειρε το ζήτημα της παρανομίας των Συμφωνιών Ενεχυρίασης Μετοχών. · Ότι η ύπαρξη των Αγγλικών διαταγμάτων παγοποίησης εμπόδιζε οποιονδήποτε κίνδυνο διασκορπισμού. · Ότι η ύπαρξη των υποθηκών επί των Ρωσικών ακινήτων εμπόδιζε οποιονδήποτε κίνδυνο διασκορπισμού· · Ότι οι Συμφωνίες Ενεχυρίασης Μετοχών υπογράφηκαν μετά που ο κ. Worsley και οι Αιτητές έμαθαν για την αίτηση Προσωρινού Διατάγματος στην Κύπρο για το διορισμό Προσωρινού Παραλήπτη· · Ότι οι όροι της Συμφωνίας Ενεχυρίασης Μετοχών παραβιάζουν το Απαγορευτικό Διάταγμα Dianthi· · Ότι ο κ. Worsley ενήργησε σε συνεννόηση με τους Αιτητές προκαλώντας την αδυναμία υπεράσπισης των Εναγόμενων στη Ρωσική διαδικασία. · Ότι ο κ. Worsley έπαυσε την προηγούμενη επιτυχημένη νομική εκπροσώπηση των Εναγόμενων 1 & 2 και διόρισε νέους εκπροσώπους, που επιλέγηκαν από τους Αιτητές, οι οποίοι δεν υπερασπίστηκαν την Έφεση. · Ότι ο Όμιλος Otkritie, ο οποίος επιλέγηκε από την CBR για να διαχειριστεί τη διάσωση των Αιτητών, έπρεπε επίσης να διασωθεί από την CBR το
  16. · Ότι απορρίφθηκε αίτηση στο Αγγλικό Δικαστήριο για την έκδοση του κου ΧΧΧΧ Fetisov από την Αγγλία στην Ρωσία. · Ότι οι Πρώην Ιδιοκτήτες ζήτησαν τη συγκατάθεση των Αιτητών για να πραγματοποιήσουν τη μεταβίβαση των μετοχών των Εναγόμενων 4 σε αυτούς. · Ότι ο Εναγόμενος 3 συναντήθηκε με τον κ. Dooley και του δήλωσε ρητά ότι θα διαχειρίζεται τους Εναγόμενους 1, 2 και 4 επαγγελματικά και με πλήρη διαφάνεια. Έχω εξετάσει με προσοχή το περιεχόμενο των εκατέρωθεν ενόρκων δηλώσεων, τα επισυνημμένα σ' αυτές έγγραφα και όσα υποστηρίχθηκαν από τους ευπαίδευτους συνηγόρους των δύο πλευρών. Αποτελεί λόγον ένστασης των Καθ' ων η Αίτηση ότι οι Αιτητές δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με «καθαρά χέρια» και/ή παραπλάνησαν το Δικαστήριο και/ή σκόπιμα απέκρυψαν και/ή αλλοίωσαν γεγονότα και/ή δεν προέβηκαν σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων της παρούσας υπόθεσης. Είναι καλώς γνωστό ότι βάσει διαχρονικής και απαρέγκλιτης νομολογίας ο διάδικος που προσφεύγει στο Δικαστήριο μονομερώς έχει καθήκον όχι μόνο να αποκαλύπτει όλα τα ουσιώδη γεγονότα που μπορούν να επηρεάσουν την απόφαση του Δικαστηρίου, αλλά και να τα παρουσιάζει δίκαια και χωρίς παραπλάνηση. Διαφορετικά το Δικαστήριο πολύ πιθανόν να θέσει τέρμα στην ισχύ του εκδοθέντος διατάγματος χωρίς να εξετάσει άλλα θέματα ουσίας. Παρατίθεται επί του προκειμένου το πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση D. Rybolovlev v. E. Rybolovlena, Πολ. Έφεση 130/09 ημερ. 21.1.10 που επαναλαμβάνει ό,τι προηγούμενες αποφάσεις καθιέρωσαν: «Είναι πράγματι καλά καθιερωμένη η αρχή σύμφωνα με την οποία, εάν διαπιστωθεί ότι εισήγηση για μη πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη στο στάδιο της μονομερούς προσφυγής στο Δικαστήριο ευσταθεί, τότε το δικαστήριο, ή αργότερα το Εφετείο, πολύ πιθανόν να θέσει τέρμα στην ισχύ εκδοθέντος διατάγματος, χωρίς να εξετάσει άλλα θέματα ουσίας. Όπως εύστοχα τονίστηκε από το Εφετείο στην απόφαση του στην υπόθεση The Timberland Co of U.S.A. v. Evans & Sons Ltd κ.ά.

(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 1179, η απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων ανατρέπει τη βάση του διατάγματος το οποίο έχει εκδοθεί μετά από μονομερή αίτηση και το καθιστά ακυρωτέο. Σχετικά παραπέμπει στο πιο κάτω απόσπασμα από την εν λόγω απόφαση:- «.Στην απόφαση του, το Πρωτόδικο Δικαστήριο κάμνει εκτεταμένη αναφορά στην απόφαση μας της Ολομέλειας στην DEMSTAR LIMITED v. ZIM ISTRAEL NAVIGATION CO LIMITED κ.ά Αίτηση για Αναθεώρηση στην Αγωγή Ναυτοδικείου Αρ. 157/09, 30/5/96, στην οποία εξηγείται ότι η αποκάλυψη συναρτάται με την καλή πίστη, η οποία πρέπει να επιδεικνύεται σε κάθε εξαιρετική περίπτωση που επιζητείται θεραπεία στην απουσία του αντιδίκου. Η απόκρυψη ουσιώδους γεγονότος επενεργεί καταλυτικά, διασαλεύει τη βάση του διατάγματος, ανεξάρτητα από την ύπαρξη πρόθεσης για εξαπάτηση του δικαστηρίου. Το κριτήριο είναι αντικειμενικό. Συναρτάται (η μη αποκάλυψη) με τις, εξ αντικειμένου, συνέπειες στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου, όπως επισημαίνεται στην DEMSTAR LIMITED v. ZIM ISRAEL NAVIGATION CO LIMITED κ.ά (ανωτέρω) (σελ.4). «Ό,τι ανατρέπει τη βάση του διατάγματος είναι η μη αποκάλυψη γεγονότων εξ αντικειμένου ουσιώδους σημασίας γα την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Στην απουσία τους, η απόφαση του δικαστηρίου καθίσταται ακροσφαλής.» Στη M. & CH. Mitsingas Trading Ltd κ.ά. ν. THE TIMBERLAND CO OF USA (ανωτέρω) αποφασίστηκε ότι το ουσιώδες ενός ζητήματος προσδιορίζεται στο πλαίσιο της αντιδικίας των μερών. Δεν αποτελεί υποχρέωση του αιτούντος η προβολή αντεκδικήσεων τρίτων προς τα δικαιώματα τους, τις οποίες αμφισβητεί. Ό,τι πρέπει να αποκαλυφθεί, τονίζεται, σε κάθε περίπτωση, είναι:- (σελ.7) «.γεγονότα γνωστά στον αιτητή ή γεγονότα τα οποία θα μπορούσε να ανακαλύψει με εύλογες προσπάθειες τα οποία σχετίζονται με: (α) το βάσιμο του δικαιώματος του όπως διαγράφεται στο δικόγραφό του, και (β) τη σοβαρότητα του ζητήματος το οποίο εγείρεται, καθ' ως και (γ) την πιθανότητα επιτυχίας.» Το στοιχείο της εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για την ακύρωση εκδοθέντος διατάγματος, λόγω παράλειψης πλήρους αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων. Αρκεί η διαπίστωση ότι η μη αποκάλυψη συγκεκριμένων γεγονότων, συνιστούσε εξ αντικειμένου ουσιώδες στοιχείο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. (Resola (Cyprus) Ltd v. Χρήστου
(1998)1(Α) Α.Α.Δ. 598).» Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Αναφορικά με την Αίτηση των 1. Commerzbank Auslandsbanken Holding A.G κ.ά και Adeona Holdings Ltd, Πολ. Εφ. Ε6/2014 ημερομηνίας 27.2.15 επαναλαμβάνονται οι καλώς γνωστές αρχές της νομολογίας επί του θέματος και σχετικό είναι το πιο κάτω απόσπασμα: «Η υποχρέωση κάθε διαδίκου που ζητά μονομερώς διάταγμα να προβαίνει σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη, είναι δεδομένη. Σχετική είναι η νομολογία που προκύπτει μεταξύ άλλων και από τις υποθέσεις Global Cruises SA κ.α. v. Metro Shipping & Travel Ltd
(1989)1 AAΔ.607, 616-8, Γρηγορίου ν. Χριστόφορου
(1995)1 AAΔ 248, 264-267, Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου
(1998)1 AAΔ 598 και Χαραλάμπους v. Petros Michael Exclusif Ltd κ. α.
(2004)1Γ AAΔ 1953, 1956. Όπως αναφέρεται, σε μονομερείς αιτήσεις ο αιτητής υποχρεούται να προβεί σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη και να ενεργήσει με καλή πίστη. Αυτό ισχύει σε όλες τις περιπτώσεις που ζητείται θεραπεία του δικαίου της επιείκειας, οπότε ο Αιτητής έχει υποχρέωση να προσέλθει με «καθαρά χέρια». Η μη αποκάλυψη είτε αθώα, είτε εσκεμμένη, θεωρείται είδος εξαπάτησης γι' αυτό και προκαλεί τόσο σοβαρές συνέπειες, όπως την ακύρωση του διατάγματος, χωρίς την περαιτέρω εξέταση της ουσίας της αίτησης. Η υποχρέωση αποκάλυψης εκτείνεται σε όλα τα ουσιώδη γεγονότα τα οποία ήταν γνωστά ή τα οποία θα μπορούσαν να γίνουν γνωστά μετά από εύλογη έρευνα και τα οποία ενδεχομένως θα μπορούσαν να επηρεάσουν την κρίση του δικαστηρίου. Όσο πιο δραστικό είναι το διάταγμα που ζητείται, τόσο μεγαλύτερη είναι η υποχρέωση πλήρους και ειλικρινούς αποκάλυψης. Η υποχρέωση αποκάλυψης δεν περιορίζεται μόνο σε γεγονότα, αλλά εκτείνεται και στο νόμο και νομικές αρχές, καθώς και σε σημεία τα οποία ενδεχομένως να μην είναι υπέρ των Αιτητών (βλ. Swift Fortune Ltd (The Capaz Duckling) v. Magnifica Marine SA [2008] 1 Lloyd's Rep. 54). Επίσης, περιλαμβάνει και την αποκάλυψη άνευ βλάβης αλληλογραφίας (βλ. Linsen International Ltd v. Humpuss Sea Transport Pte Ltd
(2010)EWHC 303 (Comm)). Αυτό υποβοηθά το δικαστήριο στο να αντιληφθεί όλα τα σχετικά σημεία, προτού αποφασίσει. Σχετικές είναι οι Siporex Trade S.A. v. Comdel Commodities Ltd [1986] 2 Lloyd's Rep 428 QBD και Global Cruises S.A. κ.α. v. Metro Shipping & Travel Ltd, ανωτέρω. Κριτής του τι είναι ουσιώδες, είναι ο δικαστής ο οποίος έχει ευρεία διακριτική ευχέρεια και δεν διστάζει να ακυρώσει το ήδη εκδοθέν μονομερές διάταγμα, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις που διαπιστώνει κακοπιστία και πρόθεση απόκρυψης ή παραπλάνησης του δικαστηρίου. Οδηγός είναι πάντοτε τα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης στο πλαίσιο της αντιδικίας των διαδίκων. Βέβαια δεν είναι κάθε παράλειψη αποκάλυψης που οδηγεί σε ακύρωση. Αν το δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια κρίνει ότι η παράλειψη αφορούσε σε ουσιώδες γεγονός, τότε κατά κανόνα ακυρώνει το διάταγμα, προσπαθώντας με αυτό τον τρόπο να αφαιρέσει κάθε όφελος που απεκόμισε ο αιτητής. Στην αγγλική υπόθεση Bank Mellat v. Nikpour (Mohammad Ebrahaim)
(1985)F.S.R. 87 CA, αναφέρθηκε ότι το δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια, σύμφωνα με την αρχή του locus poenitentiae (ευκαιρία για μεταμέλεια ή διόρθωση), μπορεί, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, ιδιαίτερα όταν η μη αποκάλυψη είναι αθώα, να ακυρώσει το προηγούμενο διάταγμα και να εκδώσει νέο, υπό όρους (βλ. επίσης Recnex Trading Ltd κ.α. v. Τράπεζας Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ, ECLI:CY:AD:2014:A269, Πολιτική Έφεση Αρ. 71/11, ημερ. 16.4.2014). Όμως αυτή η διακριτική ευχέρεια θα πρέπει να ασκείται με αρκετή περισυλλογή, ώστε να μην εξουδετερώνει το μοναδικό κόστος ή «τιμωρία» για μη αποκάλυψη, που δεν είναι άλλο από την ακύρωση του διατάγματος. Στην υπόθεση Brink's-Mat Ltd v. Elcombe and others [1988] 3 All ER 188 ο δικαστής Balcombe LJ επεξηγώντας την ευρεία διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου, ανέφερε τα εξής:- «The rule that an ex parte injunction will be discharged if it was obtained without full disclosure has a two-fold purpose. It will deprive the wrongdoer of an advantage improperly obtained: see R ν Kensington Income Tax Commissioners, Ex parte Princess Edmond de Polignac [1917] 1 K.B. 486, 509. But it also serves as a deterrent to ensure that persons who make ex parte applications realise that they have this duty of disclosure and of the consequences (which may include a liability in costs) if they fail in that duty. Nevertheless, this judge-made rule cannot be allowed itself to become an instrument of injustice. It is for this reason that there must be a discretion in the court to continue the injunction, or to grant a fresh injunction in its place, notwithstanding that there may have been non-disclosure when the original ex parte injunction was obtained: see in general Bank Mellat ν Nikpour (Mohammad Ebrahaim) [1985] F.S.R. 87, 90 and Lloyds Bowmaker Ltd ν Britannia Arrow Holdings Plc, ante p. 1337, a recent decision of this court in which the authorities are fully reviewed. I make two comments on the exercise of this discretion.
(1)Whilst, having regard to the purpose of the rule, the discretion is one to be exercised sparingly, I would not wish to define or limit the circumstances in which it may be exercised.
(2)I agree with the views of Dillon L.J. in the Lloyds Bowmaker case, at. P. 1349C-D, that if there is jurisdiction to grant a fresh injunction, then there must also be a discretion to refuse, in an appropriate case, to discharge the original injunction.» Χρήσιμη ανάλυση της νομολογίας για τον τρόπο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου, δίδεται επίσης στην αγγλική υπόθεση Arena Corporation Ltd (In Provisional Liquidations) v. Schroeder
(2003)All ER (D) 199.» Ειδικότερα, οι Καθ' ων η Αίτηση ισχυρίζονται ότι οι Αιτητές κατά το στάδιο εξέτασης της παρούσας Αίτησης μονομερώς από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, παραπλάνησαν το Δικαστήριο και απέκρυψαν από αυτό ουσιώδη γεγονότα, τα οποία απαριθμούνται στην παρ. 14(1-12) της Ένστασης τους, ως και στην παρ.94 (2.1 - 2.12) της Ένορκης Δήλωσης του ΧΧΧΧ McGivern που την υποστηρίζει. Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, μετά την παραπομπή της παρούσας υπόθεσης στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού - ως το κατά τόπο αρμόδιο Δικαστήριο - αυτό έκρινε ότι στερείτο εξουσίας να ανανεώσει την ισχύ των εκδοθέντων από αναρμόδιο κατά τόπο Δικαστήριο Προσωρινών Διαταγμάτων, με αποτέλεσμα αυτά να παύσουν πλέον να ισχύουν και κατ' επέκταση, η παρούσα Αίτηση κατέστη δια κλήσεως. Το ερώτημα που εγείρεται είναι κατά πόσο, με αυτά τα δεδομένα εφαρμόζονται οι πιο πάνω αρχές της υποχρέωσης εκ μέρους των Αιτητών για πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων, ενόψει του ότι τα μονομερώς εκδοθέντα Διατάγματα από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας έπαυσαν να ισχύουν από τις 5.11.2019, λόγω της κατά τόπο αναρμοδιότητας του Δικαστηρίου. Εξέτασα με ιδιαίτερη προσοχή την επιχειρηματολογία του ευπαίδευτου συνηγόρου των Καθ' ων η Αίτηση και έχω την άποψη ότι το γεγονός ότι τα μονομερώς εκδοθέντα προσωρινά Διατάγματα, έπαυσαν να ισχύουν υπό τις πιο πάνω περιστάσεις, δεν αποτελεί εμπόδιο ούτε κώλυμα για το παρόν αρμόδιο Δικαστήριο να εξετάσει το εγερθέν ζήτημα περί μη αποκάλυψης εκ μέρους των Αιτητών ουσιωδών γεγονότων. Τούτο γιατί η παρούσα Αίτηση καταχωρίστηκε ως μονομερής και οι Αιτητές μονομερώς πέτυχαν την έκδοση προσωρινών Διαταγμάτων, ως θεραπεία του δικαίου της Επιείκειας, το οποίο επιβάλλει σ' αυτούς την υποχρέωση να προσέρχονται στο Δικαστήριο με «καθαρά χέρια». Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Commerzbank Auslandsbanken Holding A.G. v. Adeona Holdings Ltd, (ανωτέρω): «Η υποχρέωση κάθε διαδίκου που ζητά μονομερώς διάταγμα να προβαίνει σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη, είναι δεδομένη. Σχετική είναι η νομολογία που προκύπτει μεταξύ άλλων και από τις υποθέσεις Global Cruises SA κ.α.ν. Metro Shipping & Travel Ltd
(1989)1 ΑΑΔ 607, 616-8, Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου
(1995)1 ΑΑΔ 248, 264-267, Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου
(1998)1 ΑΑΔ 598 και Χαραλάμπους ν. Petros Michael Exclusif Ltd κ.α.
(2004)1Γ ΑΑΔ 1953, 1956. Όπως αναφέρεται, σε μονομερείς αιτήσεις ο αιτητής υποχρεούται να προβεί σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη και να ενεργήσει με καλή πίστη. Αυτό ισχύει σε όλες τις περιπτώσεις που ζητείται θεραπεία του δικαίου της επιείκειας, οπότε ο Αιτητής έχει υποχρέωση να προσέλθει με «καθαρά χέρια»». Στο σύγγραμμα Διατάγματα - Injuctions των κ.κ. Αρτέμη & Ερωτοκρίτου στη σελ.60 αναφέρονται τα ακόλουθα, κάτω από τον τίτλο «Η συμπεριφορά του Ενάγοντα ως λόγος για τη μη χορήγηση του διατάγματος». «Δυο από τα βασικότερα αξιώματα του δικαίου της επιεικείας είναι ότι «όποιος επικαλείται την επιείκεια πρέπει να προσέρχεται με καθαρά χέρια» και «όποιος επιζητεί επιείκεια, πρέπει να είναι έτοιμος να πράξει επιείκεια». Τα δυο αξιώματα στηρίζονται στην ίδια φιλοσοφία ότι ο ενάγων ο οποίος επιζητεί θεραπεία του δικαίου της επιείκειας ή θεραπεία που εξαρτάται από τη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου, θα πρέπει να συμπεριφέρθηκε καθόλα έντιμα και δίκαια έναντι του αντιδίκου του. ................................. Αν το Δικαστήριο κρίνει ότι η μέχρι σήμερα συμπεριφορά του ενάγοντα δεν ήταν «η ενδεδειγμένη», το πιθανότερο είναι ότι θα ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια και θα αρνηθεί τη χορήγηση της αιτούμενης θεραπείας. Καταρχάς θα πρέπει να τονιστεί ότι η συμπεριφορά του ενάγοντα που λαμβάνεται υπόψη, είναι αυτή που αφορά την επίδικη διαφορά με τον εναγόμενο και σχετίζεται άμεσα με την αιτούμενη θεραπεία.» Στην υπόθεση Rostovtsev v. Shchukin, Πολ. Έφ. Ε415/16 ημερ. 5.7.2019 - η οποία αφορούσε μονομερή αίτηση για έκδοση Προσωρινών Διαταγμάτων, η οποία μετά από οδηγίες του Δικαστηρίου εκδικάστηκε inter partes - τέθηκε θέμα παράλειψης του Αιτητή να προσέλθει στο Δικαστήριο με «καθαρά χέρια». Το Ανώτατο Δικαστήριο εξέτασε το ζήτημα αυτό στην ουσία του, χωρίς να αποκλείσει την εξουσία του πρωτόδικου Δικαστηρίου να εξετάσει τέτοιο ζήτημα, παρόλο που είχαν χορηγηθεί Προσωρινά Διατάγματα μονομερώς, αλλά η μονομερής αίτηση, με οδηγίες του Δικαστηρίου είχε καταστεί δια κλήσεως. Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω νομικές αρχές, έχω την άποψη ότι η εξουσία του Δικαστηρίου να εξετάζει κατά πόσο ο Αιτητής απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα από το Δικαστήριο, δεν περιορίζεται αποκλειστικά και μόνο όταν πετυχαίνει να εξασφαλίσει μονομερώς Προσωρινά Διατάγματα. Η εξουσία του αυτή επεκτείνεται και στις περιπτώσεις που ναι μεν αποτείνεται στο Δικαστήριο μονομερώς, όμως τελικά, το αίτημα του εξετάζεται αφού ακουστεί και η άλλη πλευρά. Εκείνο που κατά τη γνώμη μου είναι το ουσιαστικό στοιχείο και προέχει, είναι η υποχρέωση του Αιτητή, όταν επιδιώκει με μονομερή αίτηση την χορήγηση θεραπείας του δικαίου της επιείκειας, να προβαίνει σε πλήρη αποκάλυψη των ουσιωδών γεγονότων, ανεξάρτητα αν στο τέλος θα καταφέρει να τα εξασφαλίσει μονομερώς ή μετά που θα δοθεί η δυνατότητα και στην άλλη πλευρά να ακουστεί. Πολύ περισσότερο στην προκειμένη περίπτωση, όπου οι Αιτητές κατάφεραν να εξασφαλίσουν στις 21.8.2018 μονομερώς την έκδοση των Προσωρινών Διαταγμάτων υπό παραγρ. 3, 4, 7 και 8 της Αίτησης, όμως διαδικαστικά και υπό τις συνθήκες που αναφέρθηκαν πιο πάνω, αυτά έπαυσαν να ισχύουν. Παρέμειναν ωστόσο σε ισχύ μέχρι τις 6.11.2019, δηλαδή για περίοδο 15 μηνών. Αντίθετη προσέγγιση θα λειτουργούσε προς όφελος των Αιτητών και θα προκαλούσε αδικία στους Καθ' ων η αίτηση, τα δικαιώματα των οποίων θα επηρεάζοντο δυσμενώς, εφόσον οι Αιτητές θα επωφελούντο της δικής τους παράλειψης να καταχωρίσουν την παρούσα αγωγή στο κατά πόσο αρμόδιο Δικαστήριο, με αποτέλεσμα η τυχόν απόκρυψη γεγονότων εκ μέρους τους και η υποχρέωση τους για επίδειξη καλής πίστης, να μην μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο εξέτασης από το αρμόδιο Δικαστήριο, ενώ για μεγάλο χρονικό διάστημα τα εκδοθέντα Προσωρινά Διατάγματα ήταν σε ισχύ. Με βάση την πιο πάνω κατάληξη του Δικαστηρίου, προχωρώ να εξετάσω την εισήγηση των Καθ' ων η Αίτηση ότι οι Αιτητές, όταν εξασφάλισαν μονομερώς τα προσωρινά Διατάγματα, στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας δεν είχαν προσέλθει στο Δικαστήριο με «καθαρά χέρια», στοιχείο που συνεχίζει να υφίσταται και μέχρι σήμερα. Εξέτασα με ιδιαίτερη προσοχή την εν λόγω εισήγηση των Καθ' ων η αίτηση. Όπως παρατηρήθηκε στην υπόθεση Harvardskiy Prumyslovy Hold A.S. v. Daventree Resour Ltd κ.ά
(2008)1 Α.Α.Δ. 801: «Σε μονομερείς αιτήσεις (ex parte applications) το Δικαστήριο πρέπει να βρίσκεται σε θέση να αξιολογεί όλα τα στοιχεία που μπορούν να επηρεάσουν τη λήψη μιας απόφασης και μέσα σε αυτά τα πλαίσια δεν έχει άλλη επιλογή παρά να βασίζεται στο περιεχόμενο των δηλώσεων του δικηγόρου και το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων του Αιτητή. Έτσι προκύπτει η ανάγκη της πλήρους αποκάλυψης γεγονότων».. Επαναλαμβάνω και για τους σκοπούς της παρούσας την επισήμανση αυτή του Ανωτάτου Δικαστηρίου, με την προσθήκη ότι το Δικαστήριο σε αιτήσεις της εξεταζόμενης φύσεως όχι μόνο δεν έχει άλλη επιλογή, αλλά ούτε και την πολυτέλεια να διεξέλθει το περιεχόμενο των πολυάριθμων εγγράφων που συνήθως συνοδεύουν μια μονομερή αίτηση για ενδιάμεση θεραπεία και κατά συνέπεια σε τέτοιες περιπτώσεις θα πρέπει να επισύρεται η προσοχή του σε καθετί που περιέχεται στα έγγραφα αυτά και τα οποία δυνατό να επηρεάσουν τη λήψη της απόφασης του. Σχετικά, εκτός από την υπόθεση Harvardskiy (ανωτέρω), παραπέμπω και στις υποθέσεις Demstar Ltd v. Zim Israel Navigation Co Ltd κ.ά
(1996)1 Α.Α.Δ. 597 και Interparlemental Concer "Uralmetrom" v. Besumo Ltd
(2004)1 Α.Α.Δ. 557, από τις οποίες προκύπτει εμμέσως πλην σαφώς ότι η αναφορά σε ένα ουσιώδες θέμα πρέπει να γίνεται στην ένορκο δήλωση και όχι να απαντάται στα τεκμήρια που τη συνοδεύουν και τα οποία πολλές φορές - όπως και στην παρούσα περίπτωση - είναι ογκωδέστατα. Ο ευπαίδευτος συνήγορος των Καθ' ων η αίτηση στη γραπτή του αγόρευση εισηγείται ότι οι Αιτητές απέκρυψαν από το Δικαστήριο τα πιο κάτω ουσιώδη γεγονότα:
  1. Ενώ οι Αιτητές επεσύναψαν την Συμφωνία Ενεχυρίασης μεταξύ Αιτητών και Worsley (Διευθυντή των Καθ' ων η Αίτηση 4) ως Τεκμήριο, απέτυχαν να την φέρουν στην προσοχή του Δικαστηρίου και να εξηγήσουν ότι ο Worsley πληρωνόταν από τους Αιτητές για να εξυπηρετεί τα συμφέροντα τους. Πουθενά στην ένορκη δήλωση δεν επεξηγείται η σχέση μεταξύ Αιτητών και Worsley.
  2. Προκειμένου να δημιουργηθεί λανθασμένη εντύπωση σχετικά με την αξιοπιστία του διοικητικού συμβούλου των Εναγομένων 1, 2 και 4, δηλαδή του Εναγομένου 3, οι Αιτητές παρέλειψαν να αποκαλύψουν ότι είναι προσοντούχος δικηγόρος (barrister), που δεν εξασκεί το επάγγελμα, και κλήθηκε στο Αγγλικό Bar το
  3. Κατέχει πτυχίο M.Ed και Μεταπτυχιακό στη Διοίκηση Επιχειρήσεων (MBA) από το Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας και ήταν προηγουμένως ο διευθύνων σύμβουλος μίας εταιρείας που είναι εισηγμένη στην Εναλλακτική Αγορά Επενδύσεων (AIM Market) του Χρηματιστηρίου του Λονδίνου (London Stock Exchange). Συνεπώς δεν υπάρχει οποιοσδήποτε κίνδυνος για μη συμμόρφωση του Εναγομένου 3 με οποιοδήποτε διάταγμα εκδοθεί από τον Δικαστήριο και συνεπώς ο διορισμός Ενδιάμεσου Παραλήπτη ή η έκδοση οποιoυδήποτε άλλου διατάγματος είναι αχρείαστη. Η απόκρυψη του ποιος πραγματικά είναι ο Εναγόμενος 3 αποτελεί ουσιώδη παράλειψη.
  4. Ότι στάληκε στον κ. Dooley επιστολή από τον Εναγόμενο 3 με την οποία ήγειρε το ζήτημα της παρανομίας των Συμφωνιών Ενεχυρίασης Μετοχών. Οι Αιτητές όφειλαν να είχαν αποκαλύψει αυτή την ισχυρή υπεράσπιση των Καθ' ων η Αίτηση την οποία γνώριζαν πως υπήρχε πιθανότητα να προβληθεί.
  5. Ότι η ύπαρξη των Αγγλικών διαταγμάτων παγοποίησης εμπόδιζε οποιονδήποτε κίνδυνο διασκορπισμού. Η πληροφόρηση αυτή είναι άμεσα συνυφασμένη με το κατά πόσο η Αίτηση ήταν πραγματικά κατεπείγον, εφόσον είναι προφανές ότι δεν υπήρχε άμεσος ορατός κίνδυνος.
  6. Ότι η ύπαρξη των Υποθηκών επί των Ρωσικών ακινήτων εμπόδιζε οποιονδήποτε κίνδυνο διασκορπισμού. Η πληροφόρηση αυτή είναι άμεσα συνυφασμένη με το κατά πόσο η Αίτηση ήταν πραγματικά κατεπείγον εφόσον είναι προφανές ότι δεν υπήρχε άμεσος ορατός κίνδυνος.
  7. Ότι οι Συμφωνίες Ενεχυρίασης Μετοχών υπογράφηκαν μετά που ο κ. Worsley και οι Αιτητές έμαθαν για την αίτηση προσωρινού διατάγματος στην Κύπρο για το διορισμό προσωρινού παραλήπτη. Η συμπεριφορά του κ. Worsley και η συνεργασία του με τους Αιτητές είναι η βάση υπεράσπισης των Εναγομένων και είναι άμεσα σχετική με τα επίδικα θέματα.
  8. Ότι οι όροι της Συμφωνίας Ενεχυρίασης Μετοχών παραβιάζουν το Απαγορευτικό Διάταγμα Dianthi·
  9. Ότι ο κ. Worsley ενήργησε σε συνεννόηση με τους Αιτητές προκαλώντας την αδυναμία υπεράσπισης των Εναγομένων στη Ρωσική διαδικασία. Η όλη συμπεριφορά του κ. Worsley σε σχέση με την συνεργασία του με τους Αιτητές έχουν άμεση σχέση με την υπόθεση. Χωρίς την παράνομη συμπεριφορά του κ. Worsley που έπαυσε τους δικηγόρους που ενεργούσαν για τους Εναγόμενους 1 και 2 στην Ρωσία με σκοπό να διορίσει δικηγόρους που θα δέχονταν απόφαση, δεν θα ήταν δυνατή η έκδοση αποφάσεων στην Ρωσία.
  10. Ότι ο κ. Worsley έπαυσε την προηγούμενη επιτυχημένη νομική εκπροσώπηση των Εναγομένων 1 & 2 και διόρισε νέους εκπροσώπους, που επιλέγηκαν από τους Αιτητές, οι οποίοι δεν υπερασπίστηκαν την Έφεση.
  11. Ότι ο Όμιλος Otkritie, ο οποίος επιλέγηκε από την CBR για να διαχειριστεί τη διάσωση των Αιτητών, έπρεπε επίσης να διασωθεί από την CBR το 2017·
  12. Ότι απορρίφθηκε αίτηση στο Αγγλικό δικαστήριο για την έκδοση του κου ΧΧΧΧ Fetisov από την Αγγλία στην Ρωσία, στη βάση του ότι δεν μπορούσε να διασφαλιστεί δίκαιη και ορθή δίκη στην Ρωσία για τον κ. Fetisov. Η πληροφόρηση αυτή είναι άμεσα σχετική επειδή καταδεικνύει την αντιμετώπιση ανεξάρτητων δικαστικών αρχών στην όλη συμπεριφορά των Ρωσικών αρχών, δεδομένης της θέσης ότι οι Αιτητές ελέγχονται από το Ρωσικό κράτος πλέον.
  13. Ότι οι Πρώην Ιδιοκτήτες ζήτησαν τη συγκατάθεση των Αιτητών για να πραγματοποιήσουν τη μεταβίβαση των μετοχών των Εναγομένων 4 σε αυτούς. Αυτό είναι άμεσα σχετικό επειδή καταδεικνύει την έλλειψη κινδύνου άμεσης αποξένωσης αφού οι Πρώην Ιδιοκτήτες ενεργούσαν με πλήρη διαφάνεια.
  14. Ότι ο Εναγόμενος 3 συναντήθηκε με τον κ. Dooley και του δήλωσε ρητά ότι θα διαχειρίζεται τις Εναγόμενες 1, 2 και 4 επαγγελματικά και με πλήρη διαφάνεια. Αυτό είναι άμεσα σχετικό επειδή καταδεικνύει την έλλειψη κινδύνου άμεσης αποξένωσης αφού ο Εναγόμενος 3 είναι ένας έντιμος ανεξάρτητος διοικητικός σύμβουλος που έδωσε προσωπική διαβεβαίωση ορθής διαχείρισης.
  15. Το Δικαστήριο της Λευκωσίας δεν είχε δικαιοδοσία για την παρούσα υπόθεση και δεν είχε δικαιοδοσία να εκδώσει το μονομερές διάταγμα· Είναι η κρίση του Δικαστηρίου ότι οι πιο πάνω επισημάνσεις εκ μέρους των Καθ' ων η Αίτηση, συνιστούν σοβαρή και πρόδηλη απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων, ως και πρόδηλη παραπλάνηση του Δικαστηρίου εκ μέρους των Αιτητών. Οι Αιτητές είχαν την υποχρέωση και καθήκον να επισύρουν την προσοχή του Δικαστηρίου και με ειλικρίνεια να αποκαλύψουν τα πιο πάνω γεγονότα, τα οποία είναι ουσιώδη και έχουν άμεση σχέση με τον Εναγόμενο 3 και το αίτημα τους για διορισμό Ενδιάμεσου Παραλήπτη, ως και ότι αυτός είχε εγείρει το ζήτημα της παρανομίας των Συμφωνιών Ενεχυρίασης Μετοχών. Ακόμα, οι Αιτητές όφειλαν να θέσουν με ειλικρίνεια όλα τα ουσιώδη γεγονότα που τεκμηριώνουν την κατά τόπο αρμοδιότητα του Δικαστηρίου και με εύλογη έρευνα στο γραφείο του Εφόρου Εταιρειών, πριν την καταχώριση της Αγωγής στις 9.8.2018, θα μπορούσαν να είχαν εντοπίσει ότι στις 2.8.2018 είχε καταχωριστεί ειδοποίηση αλλαγής του εγγεγραμμένου γραφείου των Καθ' ων η Αίτηση 4 στη Λεμεσό. Ωστόσο, επέλεξαν να μην προβούν σε εύλογη έρευνα επί του θέματος και κατά τρόπο παραπλανητικό, προώθησαν την παρούσα Αγωγή και Αίτηση στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, εξασφαλίζοντας μονομερώς τα Προσωρινά Διατάγματα από αναρμόδιο όμως Δικαστήριο. Όλες οι πιο πάνω επισημάνσεις κρίνονται ως ουσιώδεις και άμεσα σχετικές με τα επίδικα θέματα, εφόσον καταδεικνύουν την ισχυριζόμενη συνωμοσία μεταξύ των Αιτητών και του Worsley, ο οποίος ως Διευθυντής των Καθ' ων η Αίτηση 4, ενήργησε για αυτούς, ώστε να υπογραφούν οι επίδικες Συμφωνίες ενεχυρίασης προς όφελος των Αιτητών. Οι Αιτητές κρίνονται ένοχοι σοβαρής παραπλάνησης του Δικαστηρίου ως και απόκρυψης ουσιωδών γεγονότα, τα οποία αν αποκάλυπταν και παρουσίαζαν ορθά και με ειλικρίνεια, θα μετέδιδαν στο Δικαστήριο διαφορετική εικόνα από αυτή που μετέδωσαν όταν προσέφυγαν μονομερώς για τη χορήγηση των Προσωρινών Διαταγμάτων και μάλιστα σε κατά τόπο αναρμόδιο Δικαστήριο, η οποία πολύ πιθανόν να επηρέαζε τη διακριτική ευχέρεια του κατά τόπο αναρμόδιου Δικαστηρίου στη χορήγηση ή όχι μονομερώς των εκδοθέντων Διαταγμάτων εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση. Η πιο πάνω συμπεριφορά των Αιτητών, οι οποίοι εμφανώς δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με «καθαρά χέρια», καταδεικνύει εκ μέρους τους κακή πίστη ως και ότι ενήργησαν κατά τρόπο άδικο απέναντι στους Καθ' ων η Αίτηση. Για όλα τα πιο πάνω, κρίνω ότι δεν χρειάζεται να εξετάσω τις περαιτέρω εισηγήσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων κατά πόσο δηλαδή συντρέχουν ή όχι οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 ή προς τα πού κλίνει ο ισοζύγιο της ευχέρειας. Συνακόλουθα, η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα προς όφελος των Καθ' ων η Αίτηση και σε βάρος των Αιτητών, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. (Υπ.) .............. Στ. Χατζηγιάννη, Π.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΞΠ Subject: Civil Jurisdiction / Other Actions / Interim Αναφορά: Προσωρινά Διατάγματα cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.