Γαλανού ν. Ελληνική Τράπεζα Δημόσια Εταιρεία Λτδ, Αρ. Αγωγής: 1756/2011, 10/4/2020

Γαλανού ν. Ελληνική Τράπεζα Δημόσια Εταιρεία Λτδ, Αρ. Αγωγής: 1756/2011, 10/4/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup

1. on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2020:A51 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: E. ΕΦΡΑΙΜ, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1756/2011 Μεταξύ: . Γαλανού Ενάγοντος v. Ελληνική Τράπεζα Δημόσια Εταιρεία Λτδ Εναγομένης Ημερομηνία: 10 Απριλίου 2020 Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα και εξ Ανταπαιτήσεως Εναγόμενο: κ. Η. Ηλία Για την Εναγομένη και εξ Ανταπαιτήσεως Ενάγουσα: κ. Γ. Χαραλάμπους για Γεωργιάδης & Πελίδης ΔΕΠΕ Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα Αγωγή o Eνάγων αξιώνει (
2. i)δήλωση ότι η υποθήκη Υ..78/08 είναι άκυρη και ή χωρίς αντάλλαγμα καθότι η Εναγομένη δεν κατέβαλε στον Ενάγοντα ταυτόχρονα με τη σύσταση της υποθήκης το ποσό των JPY27.500.000 σύμφωνα με το έγγραφο της υποθήκης και τη συμφωνία ημ. 2.4.08, (
3. ii)διάταγμα διαγραφής της υποθήκης ως άκυρης εξ υπαρχής και χωρίς αντάλλαγμα και (iii) αποζημιώσεις για παράβαση της συμφωνίας ημ. 2.4.08. Σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης, κατόπιν προφορικής συμφωνίας μεταξύ των διαδίκων για την παραχώρηση δανείου εκ ΛΚ265.000, για αγορά ακινήτου στην Τριμίκληνη και ανέγερση τεσσάρων κατοικιών οι τρεις εκ των οποίων θα πωλούντο, και κατόπιν συμβουλής της Εναγομένης ότι θα ήταν καλύτερα αυτό (το δάνειο) να δινόταν σε Ιαπωνικά Γεν (JPY), στις 29.2.08 η Εναγομένη με επιστολή της πληροφόρησε τον Ενάγοντα ότι ενέκρινε δάνειο για JPY25.000.000, το οποίο κατόπιν συμφωνίας στις 2.4.08 μεταξύ των μερών διαφοροποιήθηκε σε JPY27.500.000 και για το οποίο προσφέρθηκε ως εξασφάλιση η υποθήκευση του εν λόγω ακινήτου του Ενάγοντος. Όπως αναφέρεται στην έκθεση απαίτησης, ήταν ρητός όρος της μεταξύ των διαδίκων συμφωνίας ότι με την ταυτόχρονη υποθήκευση του ακινήτου ο Ενάγων θα λάμβανε το ποσό των JPY27.500.000 σε μία δόση. Ο Ενάγων ισχυρίζεται πως η Εναγομένη παρέλειψε να καταβάλει το συμφωνηθέν ποσό του δανείου ταυτόχρονα με την παραχώρηση της υποθήκης, παρά μόνο μετά από επίμονες προσπάθειες του Ενάγοντος, κατέβαλε σε δύο ξεχωριστές ημερομηνίες το συνολικό ποσό των €155.724,43, ισόποσο σε JPY25.000.000 σε λογαριασμό του Ενάγοντος, το οποίο μάλιστα η Εναγομένη δέσμευσε καθότι κατ΄ ισχυρισμόν της ο Ενάγων δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις εκχώρησης του δανείου, ήτοι έκδοση πολεοδομικής άδειας και ασφάλεια πυρός και ζωής. Τελικώς στις 21.4.08 ο Ενάγων κοινοποίησε στην Εναγομένη την πολεοδομική άδεια και οι όροι για ασφάλεια πυρός και ζωής διαγράφησαν. Αποτελεί ισχυρισμό του Ενάγοντος πως η Εναγομένη παρέλειψε να καταβάλει το συμφωνηθέν ποσό των JPY27.500.000 και αντ΄ αυτού κατέβαλε το ως άνω ποσό σε ευρώ, το οποίο ισοδυναμούσε με το μικρότερο ποσό των JPY25.000.000 και πως κατόπιν διαμαρτυρίας του Ενάγοντος η Εναγομένη απέρριψε το αίτημα του για κατάθεση του ποσού του δανείου σε λογαριασμό τρίμηνης προειδοποίησης και με δική της πρωτοβουλία κατέθεσε το ποσό των €150.626,92 σε λογαριασμό γραμματίου τρίμηνης διάρκειας. Παρά τις ενστάσεις του Ενάγοντος για τη μη τήρηση των συμφωνηθέντων, η Εναγομένη απέρριψε τις θέσεις του, ανέφερε ότι το ποσό του δανείου σε JPY είχε εκταμιευθεί σε ευρώ με την ισοτιμία της ημέρας και απέσυρε το κατατεθέν ποσό του γραμματίου. Tελικώς ο Ενάγων τερμάτισε τη συμφωνία μεταξύ τους. Λόγω της ισχυριζόμενης αθέτησης της συμφωνίας, ο Ενάγων ισχυρίζεται ότι υπέστη ζημιά, ήτοι τη χρέωση τόκων και δικαιωμάτων για ποσό σε JPY το οποίο ουδέποτε του δόθηκε, απώλεια εισοδημάτων από τη μη υλοποίηση του έργου, παράνομες χρεώσεις, ποσό οφειλόμενο στο Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού για το δάνειο το οποίο συνήψε για την αγορά του ως άνω ακινήτου, μείωση της αξίας του ακινήτου λόγω της εξακολούθησης υποθήκευσης αυτού προς όφελος της Εναγομένης και αποζημίωση λόγω απειλητικών επιστολών της Εναγομένης. Στην υπεράσπιση της η Εναγομένη ισχυρίζεται ότι ο Ενάγων αιτήθηκε δάνειο για την ανέγερση μόνιμης κατοικίας στην Τριμίκλινη και ότι η ίδια ουδέποτε συμβούλευσε ή παρότρυνε τον Ενάγοντα για τη λήψη δανείου σε JPY. Αντιθέτως ο ίδιος ο Ενάγων ζήτησε την παραχώρηση του δανείου σε JPY λόγω του ότι το επιτόκιο ήταν πιο συμφέρον για τον ίδιο και η Εναγομένη επέστησε την προσοχή του στους συναλλαγματικούς κινδύνους. Περαιτέρω η Εναγομένη ισχυρίζεται ότι η συμφωνία μεταξύ των μερών, όπως αποτυπώνεται στην επιστολή της ημ. 29.2.08, την οποία ο Ενάγων αποδέχθηκε στις 6.3.08, και στη γραπτή συμφωνία ημ. 6.3.08, προνοεί για την παροχή δανείου JPY25.000.000, ότι η παραχώρηση της υποθήκης αποτελούσε ουσιώδη όρο της συμφωνίας και ότι η υποθήκη αφορούσε ποσό JPY27.500.000 καθότι ήταν η πρακτική της Εναγομένης όπως δάνεια σε ξένο συνάλλαγμα διασφαλίζονται σε ποσοστό 110% του αρχικού κεφαλαίου. Σύμφωνα με το περιεχόμενο της υπεράσπισης, η Εναγομένη κατέθεσε το αντίστοιχο ποσό των JPY25.000.000 σε ευρώ (ως προβλεπόταν στη συμφωνία) σε λογαριασμό του Ενάγοντος, με τη σύμφωνη γνώμη του, εφόσον έτσι αυτός επωφελείτο από ψηλότερο επιτόκιο, ενώ η έκδοση πολεοδομικής άδειας ήταν απαραίτητη προϋπόθεση εκ του Νόμου για την έναρξη των οικοδομικών εργασιών. Εξ ου και τα χρήματα ήταν πάντοτε στη διάθεση του Ενάγοντος για εκταμίευση, κατόπιν αίτησης του και για να χρησιμοποιηθούν για την ανέγερση της κατοικίας. Γι΄ αυτό η Εναγομένη ικανοποίησε αίτημα του Ενάγοντος και εκταμίευσε το ποσό των €1.540 για την πληρωμή εξόδων χωρομέτρη και εργολάβου χωματουργικών εργασιών αναφορικά με το υπό κρίση ακίνητο. Μάλιστα ο Ενάγων απαίτησε την κατάθεση του υπολοίπου σε λογαριασμό του με συγκεκριμένους όρους. Αποτελεί περαιτέρω ισχυρισμό της Εναγομένης ότι ο Ενάγων άρχισε να διαμαρτύρεται πολύ αργότερα, ήτοι το 2010, και ότι αυτή κατέθεσε το συμφωνηθέν ποσό και προέβη στις ορθές και νόμιμες χρεώσεις. Λόγω της ισχυριζόμενης παράβασης της συμφωνίας εκ μέρους του Ενάγοντος, την 1.11.10 η Εναγομένη προέβη σε τερματισμό της συμφωνίας και σε συμψηφισμό του χρεωστικού υπολοίπου με το ποσό στον καταθετικό λογαριασμό του Ενάγοντος. Η Εναγομένη αρνείται ότι ο Ενάγων υπέστη οποιαδήποτε ζημιά και εγείρει ανταπαίτηση με την οποία αξιώνει το ποσό των JPY10.862,515 ή το αντίστοιχο σε ευρώ ως χρεωστικό υπόλοιπο του λογαριασμού δανείου με τόκο ή διαζευκτικά το ως άνω ποσό ως αποζημιώσεις για παράβαση συμφωνίας, καθώς επίσης και διάταγμα εκποίησης της υποθήκης και διάθεσης του προϊόντος πώλησης προς ικανοποίηση της αξίωσης της Εναγομένης. Στην απάντηση στην υπεράσπιση και υπεράσπιση στην ανταπαίτηση ο Ενάγων αρνείται τους ισχυρισμούς της Εναγομένης και βασικά επαναλαμβάνει τους δικούς του ισχυρισμούς. Στα πλαίσια ακρόασης της παρούσας Αγωγής, κλήθηκαν τρεις μάρτυρες για τον Ενάγοντα και τέσσερις μάρτυρες για την πλευρά της Εναγομένης. Πρώτος μάρτυρας ήταν ο Ενάγων ο οποίος βασικά αναφέρθηκε στο όλο ιστορικό των γεγονότων, από την έναρξη της συνεργασίας μεταξύ των διαδίκων μέχρι και την καταχώριση της παρούσας Αγωγής. Ο Ενάγων (ΜΕ1) επανέλαβε τα όσα περιέχονται στην έκθεση απαίτησης, εμμένοντας στην τροποποίηση της γραπτής συμφωνίας δανείου, στη μη τήρηση των συμφωνηθέντων και σε μονομερείς ενέργειες από πλευράς Εναγομένης καθώς επίσης και στην πρόκληση ζημιάς στον ίδιο εξ ου και εγείρει τις ως άνω αξιώσεις. Δεύτερος μάρτυρας ήταν ο κ. ΟΜ, Λογιστής. Ο ΜΕ2 ετοίμασε τεχνοοικονομική μελέτη η οποία κατατέθηκε ως τεκμήριο. Σε αυτή ο ΜΕ2 υπολογίζει τη ζημιά του Ενάγοντος η οποία προέρχεται από την απώλεια εισοδημάτων από τις υπό ανέγερση κατοικίες, τη μείωση της αξίας του ενυπόθηκου ακινήτου, το οφειλόμενο ποσό στο Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού, καθώς επίσης και αναφέρεται στο οικονομικό όφελος της Εναγομένης λόγω μείωσης της αξίας του ευρώ έναντι του JPY σε σχέση με το ποσό το οποίο η ίδια κατακρατούσε. Ο κ. ΠΔ, Εκτιμητής Ακινήτων και διευθυντής και ιδιοκτήτης της εταιρείας Διεθνών Συμβούλων και Εκτιμητών Ακινήτων Δανός & Συνεργάτες, ήταν ο τελευταίος μάρτυρας για τον Ενάγοντα. Ο ΜΕ3 ανέφερε ότι η εταιρεία του ετοίμασε δύο εκτιμήσεις για την αξία του ενυπόθηκου ακινήτου, η πρώτη ημ. 19.11.07 προς την Εναγομένη και η δεύτερη ημ. 24.2.16 προς τον Ενάγοντα. Η δεύτερη αφορούσε την αξία του ακινήτου κατά το 2011. Ο πρώτος μάρτυρας για την Εναγομένη ήταν ο κ. ΜΚ, υπάλληλος της Εναγομένης από το 1992 και από το 2018 Διευθυντής Δικτύου Καταστημάτων Πάφου. Κατά τον ουσιώδη χρόνο ο ΜΥ1 ήταν ο διευθυντής του κεντρικού υποκαταστήματος στην Πάφο στο οποίο ο Ενάγων είχε αποταθεί για την παραχώρηση του επίδικου δανείου. Ο ΜΥ1 αναφέρθηκε τόσο στα γεγονότα της υπόθεσης, καταθέτοντας για όλο το ιστορικό της συνεργασίας μεταξύ των διαδίκων, όσο και γενικότερα στην τακτική και πολιτική της Εναγομένης σε σχέση με διάφορα ζητήματα, όπως π.χ. η αποδέσμευση ποσού δανείου το οποίο παραχωρείται για συγκεκριμένο σκοπό. Η μαρτυρία του ΜΥ1 βασικά περιστράφηκε στους ίδιους ισχυρισμούς ως αυτοί περιέχονται στην υπεράσπιση και ανταπαίτηση. Η επόμενη μάρτυρας ήταν η κα ΣΠ, Διευθύντρια Υπηρεσιών Τραπεζικών Εργασιών από το 2015 και κατά τον ουσιώδη χρόνο υπάλληλος και από το 2011 διευθύντρια του υποκαταστήματος Διγενή Ακρίτα στη Λευκωσία. Η ΜΥ2 αναφέρθηκε στα γεγονότα και ειδικότερα στις επαφές, επικοινωνίες και συναντήσεις της με τον Ενάγοντα από το 2010 όταν οι λογαριασμοί του τελευταίου μεταφέρθηκαν στο συγκεκριμένο κατάστημα στη Λευκωσία. Ο κ. ΛΚ, Εκτιμητής και Σύμβουλος Ακινήτων, ήταν ο τρίτος μάρτυρας για την Εναγομένη. Ο ΜΥ3 βασικά κλήθηκε να παραθέσει την επαγγελματική του άποψη για την εκτίμηση του ΜΕ3 καταλήγοντας πως αυτή (η εκτίμηση) στηρίζεται σε στοιχεία και δεδομένα τα οποία δεν οδηγούν σε ορθό και ασφαλές συμπέρασμα. Η τελευταία μάρτυρας για την Εναγομένη ήταν η κα ΖΓ, η οποία εργάζεται στην Εναγομένη από το 1996 ενώ από το 2014 στην Υπηρεσία Ανάκτησης Χρεών και τώρα στην Υπηρεσία Υποστήριξης Χορηγήσεων. Η ΜΥ4 κατέθεσε την αρχική και την αναδομημένη κατάσταση λογαριασμού του επίδικου δανείου, εξηγώντας τον τρόπο ετοιμασίας της αναδομημένης κατάστασης και χρέωσης του τόκου. Στην αγόρευση του ο δικηγόρος της Εναγομένης αναφέρθηκε εκτεταμένα στη μαρτυρία της κάθε πλευράς, ισχυριζόμενος ότι η μαρτυρία για τον Ενάγοντα είναι άκρως παραπλανητική, παντελώς αβάσιμη και δεν στηρίζεται στα ίδια τα έγγραφα, ενώ η Εναγομένη πρόσφερε ολοκληρωμένη και τεκμηριωμένη μαρτυρία. Εξέφρασε τη θέση ότι οι αξιώσεις του Ενάγοντος δεν έχουν αποδειχθεί και θα πρέπει να απορριφθούν και ζήτησε την έκδοση απόφασης ως η ανταπαίτηση. Ο δικηγόρος του Ενάγοντος στη δική του αγόρευση εισηγήθηκε ότι η μαρτυρία για τον Ενάγοντα είναι πλήρως αξιόπιστη και ότι σύμφωνα με τη σχετική νομοθεσία και νομολογία τόσο η υποθήκη όσο και η επίδικη συμφωνία είναι άκυρες και κάλεσε το Δικαστήριο να εκδώσει απόφαση ως η απαίτηση και απορρίψει την ανταπαίτηση. Στα πλαίσια αξιολόγησης της μαρτυρίας, κρίνεται σκόπιμο να λεχθεί εξαρχής ότι η υπογραφή διαφόρων εγγράφων καθώς επίσης και η παραχώρηση του αρχικού ποσού και του ύψους αυτού, οι διάφορες μεταφορές και εκταμιεύσεις είναι κοινώς αποδεκτές και από τις δύο πλευρές. Η βασική αμφισβήτηση επί των γεγονότων αφορά στις διαβουλεύσεις μεταξύ των διαδίκων και κυρίως στη φύση και τους όρους της μεταξύ των διαδίκων συμφωνίας. Σημειώνεται ότι στο παρόν στάδιο το Δικαστήριο περιορίζεται στην αξιολόγηση της μαρτυρίας μόνο για σκοπούς εξαγωγής ευρημάτων επί των γεγονότων, ενώ η νομική ανάλυση θα γίνει στο κατάλληλο στάδιο κατωτέρω. Για το όλο ιστορικό της συνεργασίας μεταξύ των διαδίκων σχετική είναι η μαρτυρία του Ενάγοντος από τη μια και των ΜΥ1 και 2 από την άλλη. Πριν την παράθεση των κοινώς αποδεκτών γεγονότων, την αξιολόγηση των εν λόγω μαρτύρων και την κατάληξη σε ανάλογα ευρήματα, θεωρώ χρήσιμη την παράθεση εξαρχής και συνοπτικά της γενικής εντύπωσης που δημιούργησε στο Δικαστήριο έκαστος των εν λόγω μαρτύρων. Ο Ενάγων, ΜΕ1, προκάλεσε αρνητική εντύπωση στο Δικαστήριο. Η μαρτυρία του χαρακτηρίζεται από ασυνέπεια και σύγχυση όσον αφορά τις τοποθετήσεις του, χωρίς να παρουσιάζεται μια σταθερή εκδοχή επί των γεγονότων. Ο Ενάγων εξέφρασε αντιφατικές και αντικρουόμενες θέσεις και τοποθετήσεις οι οποίες δεν βρίσκουν έρεισμα στα ίδια τα έγγραφα ούτε καν στη λογική των πραγμάτων. Ήταν ιδιαίτερα εμφανής η προσπάθεια του να παραποιήσει τα γεγονότα, στηριζόμενος δήθεν στο περιεχόμενο των εγγράφων και κυρίως η αμηχανία του να αντικρούσει τις θέσεις και υποβολές της άλλης πλευράς, καταλήγοντας σε παντελώς αβάσιμες απαντήσεις και εκδοχές. Το Δικαστήριο γενικά αποκόμισε την εντύπωση ότι ο Ενάγων είχε μια εντελώς λανθασμένη και πλανημένη αντίληψη των γεγονότων, στηριζόμενος αποσπασματικά και εντελώς αβάσιμα σε κάποιες αναφορές στα έγγραφα, προσπαθούσε απεγνωσμένα να αποφύγει να τοποθετηθεί επί κάποιων υποβολών που δεν βοηθούσαν τη δική του εκδοχή των γεγονότων, προφασιζόμενος σκέψεις της τελευταίας στιγμής, και γενικά η μαρτυρία και η όλη του στάση στο εδώλιο του μάρτυρος στόχευε στην υποστήριξη της απαίτησης του και στην αποφυγή των δικών του υποχρεώσεων έναντι της Εναγομένης. Ο ΜΥ1 άφησε θετική εντύπωση στο Δικαστήριο. Η μαρτυρία του στο σύνολο της παρουσιάζει πλήρη συνέπεια και συνοχή. Αυτός περιέγραψε τα γεγονότα με κάθε λεπτομέρεια, πληρότητα και με παραπομπή στα σχετικά έγγραφα. Ο ΜΥ1 κατέθεσε με αντικειμενικότητα και έδωσε άμεσες, πλήρεις και τεκμηριωμένες απαντήσεις αντικρούοντας με επάρκεια και πειστικότητα κάποιους ισχυρισμούς του Ενάγοντος σε σχέση με τα επίδικα γεγονότα. Η ΜΥ2 επίσης ικανοποίησε το Δικαστήριο για την αλήθεια των όσων έλεγε. Η ΜΥ2 κατέστησε σαφές καθόλη τη διάρκεια της μαρτυρίας της ότι η ίδια κατέθετε για τα γεγονότα από το χρονικό διάστημα μεταφοράς των λογαριασμών του Ενάγοντος από το κατάστημα της Πάφου σε αυτό της Λευκωσίας, και αφού μελέτησε τον φάκελο της υπόθεσης, καταδεικνύοντας έτσι την αντικειμενικότητα της. Η ΜΥ2 παρέμεινε σταθερή και συνεπής και κατά την αντεξέταση της στα πλαίσια της οποίας απαντούσε με ευθύτητα, δίδοντας την εντύπωση μιας αυθόρμητης και ειλικρινούς μάρτυρος. Κατ΄ αρχάς είναι κοινώς αποδεκτό και αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου πως η Εναγομένη είναι δημόσια εταιρεία περιορισμένης ευθύνης δεόντως εγγεγραμμένη στην Κύπρο και ασκεί τραπεζικές εργασίες. Αποτελεί κοινώς παραδεκτό γεγονός ότι ο Ενάγων είναι . του μ. ΠΓ ο οποίος διετέλεσε Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εναγομένης μέχρι και το 2005. Είναι επίσης κοινώς αποδεκτή η ετοιμασία, αποστολή και υπογραφή των ακόλουθων εγγράφων και επομένως το Δικαστήριο προβαίνει στα ακόλουθα ευρήματα: 1. Με επιστολή του ημ. 4.10.07 προς την Εναγομένη, Τεκμήριο 1, ο Ενάγων αιτείτο αρχικώς οικιστικό δάνειο συνολικού ύψους ΛΚ265.000, ήτοι ΛΚ115.000 για την αγορά του ακινήτου στην Τριμίκλινη και ΛΚ150.000 για κάλυψη των εξόδων ανέγερσης. Όπως αναφέρεται στην εν λόγω επιστολή, ο Ενάγων προτίθετο να ανεγείρει τρεις κατοικίες τις οποίες θα πωλούσε για κάλυψη των εξόδων ανέγερσης και τέταρτη κατοικία για ιδιοκατοίκηση. 2. Ακολούθησε επιστολή ημ. 1.11.07, Τεκμήριο 2, στην οποία ο Ενάγων διαφοροποίησε το αίτημα του για την παραχώρηση «του μέγιστου δυνατού δανείου» με υποθήκευση του ακινήτου το οποίο, όπως αναφέρεται, αγοράστηκε στο όνομα του Ενάγοντος και είναι ελεύθερο προς υποθήκευση. Στην ίδια την επιστολή αναγράφεται επίσης ότι δεν αποκλείει την περίπτωση δανείου σε ξένο συνάλλαγμα αν αυτό επιτυγχάνεται με ευνοϊκότερους όρους από ό,τι σε ευρώ. 3. Με επιστολή ημ. 29.2.08, Τεκμήριο 3, η Εναγομένη πληροφορεί τον Ενάγοντα ότι έχει εγκριθεί η αίτηση του για την παραχώρηση δανείου για την ανέγερση κατοικίας για το ποσό των JPY25.000.000 και με υποθήκευση του ακινήτου για το ποσό των JPY27.500.000. Στην επιστολή ο Ενάγων προτρέπετο να υπογράψει τα συνημμένα έγγραφα, νοουμένου ότι συμφωνούσε με το περιεχόμενο τους, όπως και έπραξε. Ο Ενάγων υπέγραψε συνημμένη δήλωση ότι κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αίτησης για την παραχώρηση δανείου εκ JPY27.500.000, πληροφορήθηκε για τους κινδύνους αναφορικά με την ισοτιμία του συναλλάγματος και του επιτοκίου μεταξύ των JPY και του ευρώ, και ότι αποφάσισε να προχωρήσει με αυτό το δάνειο σε JPY. Σημειώνεται ότι αντίγραφο της δήλωσης κατατέθηκε εκ νέου από τον Ενάγοντα ως Τεκμήριο 6. Συνημμένη επίσης είναι η συμφωνία δανείου ημ. 6.3.08, για το ποσό των JPY25.000.000, υπογεγραμμένη και από τα δύο μέρη. 4. Στις 2.4.08 υπεγράφη σύμβαση και δήλωση υποθήκευσης ακινήτου για το ποσό των JPY27.500.000, Τεκμήριο 4, στην οποία επισυνάπτεται το έγγραφο υποθήκης στο οποίο αναφέρεται ότι το δάνειο είναι για το ποσό των JPY27.500.000. 5. Το Τεκμήριο 5 είναι η εκτίμηση ημ. 19.11.07 του ακινήτου, από την εταιρεία του ΜΕ3 προς την Εναγομένη, στην οποία η αγοραία αξία εκτιμάται στο ποσό των ΛΚ117.000 και η αξία καταναγκαστικής πώλησης στο ποσό των ΛΚ93.000. Κατά την κυρίως εξέταση του ο Ενάγων ανέφερε ότι στις 4.10.07 προέβη σε προφορική συμφωνία με την Εναγομένη, η οποία (συμφωνία) επιβεβαιώθηκε από την τελευταία για την παροχή δανείου ύψους ΛΚ265.000 για την κάλυψη αγοράς κτήματος και την αξιοποίηση αυτού για ανέγερση και πώληση τριών κατοικιών και με την υποθήκευση του κτήματος ως εξασφάλιση. Σύμφωνα πάντα με τον Ενάγοντα, στις 4.10.07 υπέβαλε γραπτώς προς την Εναγομένη, με τροποποιήσεις ημ. 1.11.07, αίτηση για την παραχώρηση του μέγιστου δυνατού δανείου για το συνολικό ποσό των ΛΚ265.000, Τεκμήρια 1 και 2. Μετά την υποβολή της αίτησης η Εναγομένη τον συμβούλευσε ότι ήταν προς το συμφέρον του το δάνειο να ήταν σε JPY λόγω του ότι το επιτόκιο ήταν χαμηλότερο. Σύμφωνα πάντα με τον Ενάγοντα, στις 29.2.08 η Εναγομένη με σχετική της επιστολή προς τον Ενάγοντα, Τεκμήριο 3, ενέκρινε το δάνειο για αρχικά JPY25.000.000, το οποίο όμως στις 2.4.08 διαφοροποιήθηκε κατόπιν συμφωνίας των μερών σε JPY27.500.000, το οποίο ως έχει ήδη λεχθεί, θα εξασφαλιζόταν με την υποθήκη του κτήματος, Τεκμήριο 4, για το οποίο (κτήμα) παρουσιάστηκε και εκτίμηση, Τεκμήριο 5. Στη δήλωση ημ. 6.3.08, Τεκμήριο 6, η οποία ετοιμάστηκε από την Εναγομένη και υπεγράφη από τον Ενάγοντα, ο ίδιος δεν δέχθηκε όπως το δάνειο αφορά ποσό JPY25.000.000 και η υποθήκη ποσό JPY27.500.000 και η δήλωση αφορούσε αρχικό δάνειο εκ JPY27.500.000 η οποία στη συνέχεια έγινε αποδεκτή στη σύμβαση και δήλωση υποθήκευσης ακινήτου και στο έγγραφο υποθήκης ημ. 2.4.08. Επίσης ισχυρίζεται πως οι δύο πλευρές συμφώνησαν ρητώς ότι με την ταυτόχρονη υποθήκευση του κτήματος, θα παραχωρείτο το συμφωνηθέν ποσό των JPY27.500.000 σε μία μόνο δόση. Τα ίδια τα έγγραφα τα οποία κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 1-4 δεν επιβεβαιώνουν τους ισχυρισμούς του Ενάγοντος αναφορικά με τους όρους της συμφωνίας μεταξύ των δύο πλευρών. Κατ΄ αρχάς ο ισχυρισμός του Ενάγοντος περί αρχικής συμφωνίας στις 4.10.07 και τροποποίησης αυτής την 1.11.07 δεν βρίσκει έρεισμα στις αντίστοιχες επιστολές του, Τεκμήρια 1 και 2, οι οποίες αποτελούν απλώς αιτήματα του Ενάγοντος για την παραχώρηση δανείου. Το τι ενέκρινε τελικώς η Εναγομένη φαίνεται στην επιστολή ημ. 29.2.08, Τεκμήριο 3, ενώ η υπογεγραμμένη δήλωση από τον Ενάγοντα με την οποία πληροφορήθηκε τους συναλλαγματικούς κινδύνους του δανείου σε JPY καταρρίπτει από μόνη της την όποια κατ΄ ισχυρισμόν του παρότρυνση ή και συμβουλή από πλευράς Εναγομένης πως η παροχή δανείου σε JPY θα ήταν πιο επωφελής λόγω χαμηλότερου επιτοκίου. Οι πιο πάνω διαπιστώσεις του Δικαστηρίου υποστηρίζονται και σε μεγάλο βαθμό από τη μαρτυρία του ΜΥ1 ο οποίος παρουσίασε μια καθόλα ολοκληρωμένη, λογική και πειστική εκδοχή ως προς τα γεγονότα. Συγκεκριμένα, ο ΜΥ1 ανέφερε ότι περί τον Οκτώβριο του 2007 ενημερώθηκε από τη συνάδελφο του κα ΕΔ, η οποία ήταν λειτουργός πελατών στο κεντρικό υποκατάστημα, πως την είχε επισκεφθεί ο Ενάγων ο οποίος εξέφρασε την επιθυμία να λάβει δάνειο. Ο ΜΥ1 περιέγραψε την κανονική διαδικασία χορήγησης δανείου, η οποία ουδόλως αμφισβητήθηκε και έτσι γίνεται δεκτή από το Δικαστήριο. Ειδικότερα, όταν κάποιος εν δυνάμει δανειολήπτης ζητούσε δάνειο από την Εναγομένη, συζητούσε προφορικά με κάποιον λειτουργό πελατών διευκρινίζοντας λεπτομέρειες του δανείου που επιθυμούσε και ο λειτουργός κατέγραφε τις επιθυμίες του. Ακολούθως ο λειτουργός συνέτασσε αίτημα δανείου σύμφωνα με τις επιθυμίες του πελάτη και το απέστελλε στον διευθυντή του υποκαταστήματος με τη δική του σύσταση. Ο διευθυντής προέβαινε στη δική του σύσταση και αναλόγως των συστάσεων το αίτημα υποβάλλετο προς την αρμόδια εγκριτική αρχή της Τράπεζας. Η αρχή είτε το ενέκρινε ως είχε ή με τροποποιήσεις, είτε το απέρριπτε. Η απόφαση της αρχής κοινοποιείτο στο υποκατάστημα. Σε περίπτωση έγκρισης του αιτήματος, η έγκριση αποτελούσε τη βάση για τη σύνταξη από το υποκατάστημα επιστολής ανειλημμένης υποχρέωσης προς τον εν δυνάμει δανειολήπτη με την οποία τον πληροφορούσε για το δάνειο το οποίο η Τράπεζα μπορούσε να του παράσχει. Σύμφωνα με τον ΜΥ1, και όπως γίνεται δεκτό από το Δικαστήριο, υπήρχαν πολύ σπάνιες περιπτώσεις, κατά τις οποίες ο εν δυνάμει δανειολήπτης προσκόμιζε ο ίδιος γραπτώς τις επιθυμίες του και έτσι ο λειτουργός συνέτασσε το αίτημα προς τον διευθυντή του υποκαταστήματος βάσει εκείνων των γραπτών επιθυμιών. Σε τέτοιες περιπτώσεις, συνήθως η έγκριση για το δάνειο διέφερε από τις αρχικές επιθυμίες του πελάτη, εξ ου και η Τράπεζα θεωρούσε την έναρξη της συμβατικής τους σχέσης με την επιστολή ανειλημμένης υποχρέωσης. Όπως βάσιμα και πειστικά ανέφερε ο ΜΥ1, η εν λόγω διαδικασία ακολουθήθηκε και στην περίπτωση του Ενάγοντος, και γίνεται δεκτό ότι στις 4.10.07 ο Ενάγων προσκόμισε γραπτώς τις επιθυμίες του για δανειοδότηση, Τεκμήριο 1, βάσει των οποίων η λειτουργός συνέταξε την αίτηση δανείου την οποία παρέδωσε στον ΜΥ1 ως διευθυντή. Πριν την ολοκλήρωση της εσωτερικής διαδικασίας, ο Ενάγων απέστειλε διαφοροποιημένες επιθυμίες, με την επιστολή ημ. 1.11.07, Τεκμήριο 2, στην οποία δεν απέκλειε το ενδεχόμενο δανειοδότησης σε ξένο συνάλλαγμα. Ο ΜΥ1 επέμενε άμεσα και σταθερά πως ο ίδιος ο Ενάγων ζήτησε προφορικά την παραχώρηση του δανείου σε JPY. Η θέση του πως αυτό ήταν αξιοσημείωτο για τον ίδιο καθότι σε ολόκληρη την επαρχία Πάφου αυτό ήταν το ένα και μοναδικό δάνειο το οποίο παραχωρήθηκε σε JPY, ουδόλως αντικρούστηκε ή αμφισβητήθηκε με οποιονδήποτε τρόπο και έτσι γίνεται δεκτή από το Δικαστήριο. Μάλιστα ο ΜΥ1 ανέφερε σταθερά και πειστικά πως από την πρώτη επαφή του Ενάγοντος με το υποκατάστημα μέχρι και την υπογραφή της συμφωνίας δανείου, ο Ενάγων επισκεπτόταν συχνά το υποκατάστημα και έτυχε κάποιες φορές να τον συναντήσει και ο ΜΥ1 προσωπικά, τον οποία μάλιστα ήδη γνώριζε. Σύμφωνα με τον ΜΥ1, ο Ενάγων φάνηκε να είναι γνώστης θεμάτων δανεισμού σε ξένο συνάλλαγμα και ο ίδιος τόνιζε επανειλημμένα και στον μάρτυρα ότι επιθυμούσε τη δανειοδότηση του σε JPY, ήταν έντονος επί τούτου σε βαθμό που πέραν του ότι ουδείς υπάλληλος ήταν σε θέση ή επιτρεπόταν να παράσχει τέτοια συμβουλή, ο Ενάγων δεν φαινόταν να μπορούσε να επηρεαστεί από οποιονδήποτε υπάλληλο της Τράπεζας. Αυτή η τοποθέτηση του ΜΥ1 κρίνεται καθόλα λογική καθότι συνάδει γενικότερα με το προφίλ του Ενάγοντος ως πελάτη-δανειολήπτη εφόσον, όπως θα διαφανεί και πιο κάτω, αυτός ασχολείτο σχολαστικά με το δάνειο και μάλιστα έδινε οδηγίες προς την Τράπεζα με στόχο να επωφεληθεί όσο το δυνατόν περισσότερο, σε τόκους, χωρίς να φαίνεται να χρειαζόταν τη βοήθεια ή συμβουλή οποιουδήποτε τρίτου. Τέτοια θέση επίσης καταδεικνύει την ειλικρίνεια και πειστικότητα του ΜΥ1 με τη θέση του ότι η παραχώρηση δανείων σε ξένο νόμισμα και δη σε JPY δεν ήταν στην πρακτική ούτε και γνώση των υπαλλήλων και λειτουργών της Εναγομένης στο συγκεκριμένο υποκατάστημα και γενικότερα στα καταστήματα της στην Πάφο και επομένως δεν ήταν δυνατό ούτε και λογικό να προταθεί κάτι τέτοιο από υπάλληλο της Εναγομένης. Εδώ είναι σημαντικό να λεχθεί ότι σε κάποιο στάδιο της αντεξέτασης του ο ίδιος ο Ενάγων αναγνώρισε ότι πριν καν την υπογραφή της συμφωνίας δανείου είχε δώσει οδηγίες για μετατροπή των JPY σε ευρώ. Ο Ενάγων ισχυρίστηκε πως αυτό έγινε πριν την υπογραφή της συμφωνίας, απορρίφθηκε μετά την υπογραφή ενώ εκτελέστηκε αργότερα, ισχυρισμός ο οποίος είναι αντιφατικός και παράλογος, καθώς επίσης και επιβεβαιώνει τις θέσεις του ΜΥ1 και ενδυναμώνει τις διαπιστώσεις του Δικαστηρίου για την αξιοπιστία των δύο αυτών μαρτύρων. Σημειώνεται εδώ πως η αναφορά του Ενάγοντος σε παροχή συμβουλής από την Εναγομένη για παροχή δανείου σε JPY παρέμεινε παντελώς γενική και αόριστη. Χωρίς να μου διαφεύγει η πάροδος πολλών ετών από τότε μέχρι και τη μαρτυρία του στο Δικαστήριο, θεωρώ ότι με τη σχολαστικότητα που γενικά διακατείχε τον Ενάγοντα, αυτός θα μπορούσε τουλάχιστον να αναφέρει τη (ή τον) λειτουργό που του σύστησε κάτι τέτοιο, όπως άλλωστε ο Ενάγων ήταν σε θέση να θυμηθεί τα πρόσωπα τα οποία του είχαν μιλήσει για την ισχυριζόμενη τροποποίηση της συμφωνίας (για τα οποία θα γίνει αναφορά πιο κάτω). Βεβαίως, το Δικαστήριο έχει ήδη σημειώσει πως η υπογραφή της σχετικής δήλωσης από τον ίδιο τον Ενάγοντα καταρρίπτει και αναιρεί από μόνη της την όποια κατ΄ ισχυρισμόν παρότρυνση από την Εναγομένη ότι η παροχή δανείου σε ξένο συνάλλαγμα θα ήταν πιο επωφελής για τον ίδιο. Σύμφωνα με όλα όσα αναφέρονται ανωτέρω, το Δικαστήριο αδυνατεί να δεχθεί τη θέση του Ενάγοντος πως η Εναγομένη σε οποιοδήποτε στάδιο τον συμβούλευσε ή παρότρυνε να αιτηθεί δάνειο σε ξένο συνάλλαγμα και δη σε JPY, αλλά αντιθέτως δέχεται την αξιόπιστη θέση του ΜΥ1 πως αυτό το αίτημα προήλθε εξ ολοκλήρου και από πρωτοβουλία του ίδιου του Ενάγοντος. Γίνεται επίσης δεκτή ως λογική και βάσιμη η θέση του ΜΥ1 πως ενόψει της διαφοροποίησης του αιτήματος του Ενάγοντος, η κα Δ συνέταξε νέο αίτημα δανείου και η εσωτερική διεργασία ολοκληρώθηκε με την επιστολή ανειλημμένης υποχρέωσης ημ. 29.2.08 η οποία υπεγράφη από τον Ενάγοντα στο κεντρικό υποκατάστημα στις 6.3.08 μαζί με την υπογραφή της δήλωσης ανάληψης συναλλαγματικού κινδύνου και της σύμβασης δανείου, Τεκμήριο 3. Η υπογραφή της δήλωσης ανάληψης συναλλαγματικού κινδύνου, Τεκμήριο 3, είναι παραδεκτή από τον Ενάγοντα, ενώ οι συνθήκες υπογραφής της δεν αποτέλεσαν αντικείμενο ειδικής αναφοράς από τον ίδιο. Έτσι, από τη στιγμή που το Δικαστήριο δέχθηκε ότι ο ίδιος ο Ενάγων ζήτησε το δάνειο σε ξένο συνάλλαγμα, τότε δέχεται και ότι υπέγραψε τη δήλωση εν γνώσει για το περιεχόμενο αυτής. Επιπλέον, οι συνθήκες υπογραφής της δήλωσης επεξηγήθηκαν αναλυτικά από τον ΜΥ1 και αυτές δεν αποτέλεσαν αντικείμενο αντεξέτασης ή αντίκρουσης με οποιονδήποτε τρόπο. Άλλωστε υπό το φως του ανωτέρω ευρήματος, το Δικαστήριο δέχεται ότι η δήλωση υπεγράφη εν γνώσει του Ενάγοντος για το περιεχόμενο αυτής και με την ελεύθερη βούληση του. Έτσι γίνεται δεκτή η περί τούτου μαρτυρία του ΜΥ1. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως είναι η πάγια πρακτική της Τράπεζας, πρώτα εξηγήθηκαν οι βασικοί όροι της επιστολής ανειλημμένης υποχρέωσης στον πελάτη για να βεβαιωθούν όλοι ότι αυτός συμφωνεί και τους αποδέχεται, ακολούθως ο πελάτης υπέγραψε την επιστολή και μετά τη δήλωση ανάληψης συναλλαγματικού κινδύνου εφόσον πρόκειτο για δάνειο σε ξένο συνάλλαγμα, ούτως ώστε να υπάρχει γραπτή απόδειξη ότι αντιλήφθηκε πλήρως τους κινδύνους τέτοιου δανεισμού και τέλος υπεγράφη η σύμβαση δανείου. Σύμφωνα με όσα αναφέρονται ανωτέρω, κρίνεται επίσης αξιόπιστη και η θέση του ΜΥ1 πως λόγω ακριβώς της πρακτικής της Τράπεζας, η επιστολή ανειλημμένης υποχρέωσης και η σύμβαση δανείου περιέχουν πολύ διαφορετικούς όρους από τις επιστολές ημ. 4.10.07 και 1.11.07. Ήταν η θέση του Ενάγοντος ότι για την επίδικη δανειοδότηση, η Εναγομένη ζήτησε συνεισφορά από τον ίδιο εξ ου και αυτός είχε αποταθεί και εξασφαλίσει δάνειο από το Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού για την αγορά του ακινήτου, το οποίο δάνειο όπως και αυτό από την Εναγομένη θα ξοφλούνταν από την πώληση των τριών κατοικιών, κάτι το οποίο ήταν εν γνώσει της Εναγομένης. Ο ΜΥ1 δήλωσε αδυναμία να θυμηθεί, χωρίς να αποκλείει το ενδεχόμενο να συζήτησαν με τον Ενάγοντα την πιθανότητα συνεισφοράς, καταδεικνύοντας έτσι την αντικειμενικότητα και ειλικρίνεια του. Ταυτόχρονα όμως παρέμεινε σταθερός ότι η Εναγομένη δεν γνώριζε για το δάνειο με το Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού, θέση η οποία γίνεται δεκτή εφόσον άλλωστε το θέμα του δανείου δεν αναφέρεται και σε οποιοδήποτε έγγραφο προς την Εναγομένη μέχρι και την επιστολή της ίδιας ημ. 29.2.08 και για σκοπούς χορήγησης του επίδικου δανείου. Μάλιστα κρίνεται λογική η θέση του ΜΥ1 ότι αν η Εναγομένη γνώριζε κάτι τέτοιο, αυτό θα επενεργούσε αρνητικά στην αξιολόγηση της αίτησης του Ενάγοντος καθότι θα υπήρχε και άλλη υποχρέωση του προς άλλο οργανισμό. Έχει ήδη λεχθεί ότι ο Ενάγων επικαλέστηκε τροποποίηση της συμφωνίας μεταξύ των μερών στις 2.4.08 για την παροχή ποσού JPY27.500.000 ενώ ο ΜΥ1 επέμενε ότι το δάνειο αφορούσε το ποσό των JPY25.000.000 και ουδέποτε τροποποιήθηκε. Σαφώς το ποσό του δανείου, όπως αυτό περιγράφεται στην επιστολή ανειλημμένης υποχρέωσης, αφορά στο ποσό δανείου εκ JPY25.000.000 ενώ το ποσό της υποθήκης είναι για JPY27.500.000. Ο ΜΥ1 έδωσε εξήγηση γι΄ αυτή τη διαφορά, ήτοι πως είναι πρακτική της Τράπεζας η υποθήκη να δίδεται για το 110% του ποσού του δανείου και πως αν επέρχετο αύξηση του ποσού του δανείου θα αυξάνετο αναλόγως και το ποσό εξασφάλισης μέσω της υποθήκης. Αυτή η εξήγηση κρίνεται καθόλα βάσιμη και πειστική εφόσον και τα αντίστοιχα ποσά αντικατοπτρίζονται στην επιστολή ανειλημμένης υποχρέωσης. Είναι γεγονός ότι η δήλωση ανάληψης συναλλαγματικού κινδύνου και το έγγραφο υποθήκης αναφέρονται σε ποσό δανείου JPY27.500.000. Προφανώς είναι σε αυτές τις αναφορές που βασίζεται ο Ενάγων για να ισχυρίζεται πως ουδέποτε συμφώνησε την παροχή δανείου JPY25.000.000 και υποθήκης για ποσό JPY27.500.000, εξ ου και επήλθε τροποποίηση της συμφωνίας για παροχή δανείου εκ JPY27.500.000. Ο ΜΥ1 βασίστηκε στην επιστολή και ανέφερε ότι η αναγραφή στο ποσό του δανείου στη δήλωση και στο έγγραφο υποθήκης είναι σαφώς λανθασμένη. Κατ΄ αρχάς η θέση του Ενάγοντος πως επήλθε τροποποίηση της συμφωνίας στις 2.4.08 για την παραχώρηση μεγαλύτερου ποσού δανείου αναιρείται από την υπογραφή του ιδίου της δήλωσης ανάληψης συναλλαγματικού κινδύνου η οποία φέρει ημ. 6.3.08 όταν μάλιστα υπεγράφη και η ίδια η σύμβαση δανείου για το ποσό των JPY25.000.000. Επομένως δεν νοείται η τροποποίηση της συμφωνίας από τις 6.3.08 όταν η επιστολή ανειλημμένης υποχρέωσης που αποτελεί τους όρους έγκρισης του δανείου και η ίδια η σύμβαση δανείου ημ. 6.3.08 αναφέρονται σε δάνειο ύψους JPY25.000.000. Αυτά τα δύο έγγραφα είναι τα ουσιώδη όσον αφορά την αποτύπωση της συμφωνίας μεταξύ των μερών και αν πράγματι δεν ήταν έτσι, τότε είναι άξιον απορίας γιατί ο Ενάγων να τα αποδέχθηκε και μάλιστα να υπέγραψε τη συμφωνία δανείου. Σαφώς η δήλωση ανάληψης συναλλαγματικού κινδύνου δεν είναι έγγραφο το οποίο περιγράφει τους όρους της συμφωνίας και επομένως κρίνεται καθόλα βάσιμη και πειστική η θέση του ΜΥ1 πως η αναγραφή εκεί του ποσού των JPY27.500.000 είναι λανθασμένη. Αντίστοιχες είναι οι διαπιστώσεις του Δικαστηρίου αναφορικά με την αναγραφή του ποσού των JPY27.500.000 στο έγγραφο της υποθήκης, ήτοι ότι και πάλι πρόκειται για τυπογραφικό λάθος. Η επιστολή ανειλημμένης υποχρέωσης καταδεικνύει σαφώς την έγκριση ποσού δανείου και του ποσού υποθήκης, η ίδια η σύμβαση δανείου καταδεικνύει επίσης σαφώς το ποσό του δανείου και ακόμα η σύμβαση υποθήκης συνάδει πλήρως με αυτά τα έγγραφα εφόσον η υποθήκη αφορά το μεγαλύτερο ποσό, ως η εξήγηση του ΜΥ1. Το γεγονός της αναγραφής του μεγαλύτερου ποσού ως δανείου στο έγγραφο της υποθήκης προφανώς οφείλεται σε λάθος, εφόσον αυτό δεν συνάδει με την επιστολή ανειλημμένης υποχρέωσης, τη σύμβαση δανείου, τη σύμβαση υποθήκης και κυρίως δεν έχει προσκομιστεί οποιαδήποτε βάσιμη μαρτυρία περί των συνθηκών τροποποίησης της συμφωνίας. Ιδιαίτερα σημαντικό, όπως άλλωστε επισήμανε και ο ΜΥ1, είναι το γεγονός ότι στο ίδιο το έγγραφο υποθήκης γίνεται αναφορά στη συμφωνία δανείου ημ. 6.3.08, επομένως δεν τίθεται ζήτημα αμφιβολίας πως δεν επήλθε τροποποίηση της συμφωνίας δανείου ούτε και αλλαγή του ποσού. Η δε παραπομπή του Ενάγοντος στη φράση «νέο δάνειο τακτής προθεσμίας σε ξένο συνάλλαγμα» είναι αβάσιμη και παραπλανητική καθότι αυτή αποτελεί τον τίτλο του όρου 1.1.1. του εγγράφου της υποθήκης και αμέσως μετά ο όρος ξεκινά με την εξής φράση «Δάνειο τακτής προθεσμίας σε ξένο συνάλλαγμα για το ποσό των JPY27.500.000, σύμφωνα με τους όρους και τις πρόνοιες της Συμφωνίας Δανείου σε Ξένο Συνάλλαγμα ημερομηνίας 06 MAR 2008.», επομένως ουδόλως αναφέρεται σε νέο δάνειο αλλά στο δάνειο της συμφωνίας ημ. 6.3.08. Με άλλα λόγια, πέραν του ότι η θέση του Ενάγοντος περί τροποποίησης της συμφωνίας στις 2.4.08 αναιρείται από το Τεκμήριο 3, δεν νοείται τροποποίηση συμφωνίας με την απλή καταγραφή άλλου ποσού στο έγγραφο υποθήκης, το οποίο δεν αποτελεί τη συμφωνία δανείου αλλά αντιθέτως το ίδιο το έγγραφο παραπέμπει στη συμφωνία ημ. 6.3.08. Περαιτέρω, κατά την αντεξέταση του ο Ενάγων παρουσίασε μια διαφοροποιημένη και αντιφατική εκδοχή. Συγκεκριμένα τοποθέτησε την τροποποίηση της συμφωνίας ενωρίτερα της 2.4.08, και μάλιστα καθ΄ ον χρόνο υπέγραψε τη συμφωνία και τη δήλωση ημ. 6.3.08. Συγκεκριμένα, ο Ενάγων ισχυρίστηκε ότι στις 6.3.08, κατά την υπογραφή της συμφωνίας, ο ΜΥ1 του είπε ότι δεν θα διαγραφεί το ποσό των JPY25.000.000 αλλά η αλλαγή του ποσού θα γινόταν στο έγγραφο της υποθήκης, καθότι το όλο ζήτημα έπρεπε να περάσει από τη νομική υπηρεσία της Τράπεζας και θα έπαιρνε χρόνο. Θεωρώ αυτή την τοποθέτηση άκρως αβάσιμη, όχι μόνο επειδή αποδίδει τέτοια επιπόλαια δράση από πλευράς της συμπεριφοράς του ΜΥ1, έμπειρου υπαλλήλου και διευθυντή του κεντρικού υποκαταστήματος της Εναγομένης, αλλά κυρίως και από την ίδια τη στάση του Ενάγοντος να προχωρεί να υπογράφει συμφωνία για ένα ποσό στηριζόμενος σε μια τέτοια κατ΄ ισχυρισμόν παράλογη θέση του ΜΥ1 και για ένα τόσο σοβαρό ζήτημα και ποσό. Είναι αξιοσημείωτο ότι ο Ενάγων προέβαλε και άλλη εκδοχή ως προς αυτό το ζήτημα, ήτοι ότι θα του δινόταν ποσό εκ JPY25.000.000 ως δάνειο για τα κατασκευαστικά έργα και ποσό εκ JPY2.500.000 για την πληρωμή των δόσεων μέχρι τη συμπλήρωση των τριών ετών που θα άρχιζε, κατ΄ ισχυρισμόν δικό του, κανονικά η αποπληρωμή με δόσεις. Αυτή η θέση είναι πλήρως αντιφατική με όλες τις υπόλοιπες αναφορές του για το θέμα της αύξησης του ποσού του δανείου και σαφώς δεν κρίνεται λογική. Επιπλέον, ο ισχυρισμός του για τα τρία έτη αντικρούεται από το περιεχόμενο της επιστολής ημ. 29.2.08 αλλά και από άλλη τοποθέτηση του ότι τελικώς συμφωνήθηκαν δυόμιση έτη, η οποία εν πάση περιπτώσει είναι παντελώς αναληθής όπως επεξηγείται πιο κάτω. Γίνεται επίσης δεκτή η θέση του ΜΥ1 πως αποτελεί πάγια πρακτική της Τράπεζας ότι όλες οι γραπτές συμφωνίες δανείου τροποποιούνται μόνο κατόπιν γραπτής έγκρισης της Τράπεζας είτε με την υπογραφή επιστολής ανειλημμένης υποχρέωσης είτε με την υπογραφή προσθήκης και ότι ουδέποτε συμφωνίες δανείου τροποποιούνται με τα έγγραφα υποθήκης. Θεωρώ αυτή τη θέση καθόλα λογική καθότι θα ήταν όντως παράδοξο για ένα τραπεζικό οργανισμό να επιτρέπει την τροποποίηση οποιασδήποτε συμφωνίας δανείου προφορικά ή μόνο μέσω του εγγράφου υποθήκης, χωρίς έγκριση ή γραπτή απόδειξη εκ μέρους της τράπεζας ως προς τούτο. Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο δέχεται τη θέση του ΜΥ1 πως οι αναγραφές του ποσού δανείου των JPY27.500.000 στη δήλωση ανάληψης συναλλαγματικού κινδύνου και στο έγγραφο υποθήκης είναι καθαρά τυπογραφικό λάθος και πως ουδέποτε οι δύο πλευρές συμφώνησαν σε τροποποίηση του ποσού του δανείου πέραν των JPY25.000.000. Με βάση τη γενική εντύπωση για τους εν λόγω μάρτυρες αλλά κυρίως το περιεχόμενο των προαναφερόμενων εγγράφων καταλήγω ότι η εκδοχή του Ενάγοντος επί των γεγονότων δεν συνάδει με τα έγγραφα αλλά ούτε καν με τη λογική των πραγμάτων. Αντιθέτως το Δικαστήριο αποκόμισε την εντύπωση πως ο Ενάγων προσπάθησε αφενός να εκμεταλλευτεί τη λανθασμένη αναγραφή του ποσού του δανείου στα δύο προαναφερόμενα έγγραφα και αφετέρου να τη χρησιμοποιήσει ως δικαιολογία και πρόφαση για τη μη τήρηση των συμφωνηθέντων με τη μη καταβολή ολόκληρου του ποσού από την Εναγομένη. Όπως καταγράφεται στην επιστολή ανειλημμένης υποχρέωσης ημ. 29.2.08, ανάμεσα στους όρους των εξασφαλίσεων για το δάνειο των JPY25.000.000, απαιτείτο ασφάλεια ζωής και πυρός. Αποτελεί κοινό έδαφος μεταξύ των δύο πλευρών και γίνεται δεκτό από το Δικαστήριο ότι αυτοί οι όροι τελικώς απαλείφθηκαν. Γίνεται επίσης δεκτή η επεξήγηση του ΜΥ1 ως προς τούτο, εφόσον παρέμεινε αναντίλεκτη, ήτοι πως μετά από ιατρικές εξετάσεις διεφάνη ότι ο Ενάγων αντιμετώπιζε κάποια προβλήματα υγείας και δεν μπορούσε να συνάψει ασφάλεια ή, αν μπορούσε, το ασφάλιστρο θα ήταν απαγορευτικά ψηλό και έτσι, κατόπιν σύστασης του ΜΥ1 η Εναγομένη αποφάσισε να μην επιμένει σε αυτούς τους δύο όρους. Η αναφορά του Ενάγοντος ότι η απάλειψη του όρου για την ασφάλεια ζωής έναντι αύξησης του περιθωρίου κατά 0,2% δεν αποκλείστηκε από τον ΜΥ1, ο οποίος δήλωσε για ακόμα μια φορά αδυναμία να θυμηθεί κάτι τέτοιο, θεωρώντας πως αυτή ήταν τακτική που ακολουθείτο εφόσον το επιτόκιο ήταν πάντα σε συνάρτηση με το ρίσκο που εμπεριέχεται σε κάθε συμφωνία. Αυτή η στάση του ΜΥ1 αποτελεί ακόμα μια ένδειξη της ειλικρίνειας και αντικειμενικότητας του. Αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου η αναντίλεκτη θέση του ΜΥ1 ότι αφού λήφθηκε ειδική έγκριση για την απάλειψη των δύο όρων για ασφάλεια, τελικώς στις 2.4.08 ο Ενάγων μετέβη στο Κτηματολόγιο Λεμεσού όπου παραχώρησε την επίδικη υποθήκη. Είναι κοινώς αποδεκτό ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο συγκεκριμένος υπάλληλος της Εναγομένης, ο κ. ΙΓ, μετέβαινε στο Κτηματολόγιο και υπέγραφε όλες τις υποθήκες εκ μέρους της, συμπεριλαμβανομένης και της υπό κρίση υποθήκης. Ο ισχυρισμός του Ενάγοντος πως ο κ. Γ τον πληροφόρησε για την τροποποίηση του δανείου του, με την προσθήκη του όρου για νέο δάνειο είναι όντως εξωπραγματικός, όπως τον χαρακτήρισε και ο ΜΥ1. Πέραν του ότι αυτός ο ισχυρισμός προβλήθηκε για πρώτη φορά κατά το στάδιο της αντεξέτασης του Ενάγοντος, σαφώς και στερείται κάθε λογικής ένας απλός υπάλληλος ο οποίος μεταβαίνει στο Κτηματολόγιο για την υπογραφή των υποθηκών να γνωρίζει τις λεπτομέρειες των συμφωνιών του κάθε πελάτη με την Τράπεζα, πόσω μάλλον να έχει εξουσία να προβαίνει σε συμφωνίες δανείου. Ο ΜΥ1 με τη σειρά του επιβεβαίωσε ότι ο κ. Γ έχει καθαρά τυπικό ρόλο και δεν έχει γνώση του περιεχόμενου των εγγράφων της συμφωνίας μεταξύ των μερών, θέση η οποία και γίνεται δεκτή ως πλήρως λογική και αξιόπιστη. Ως εκ τούτου δεν γίνεται δεκτή η θέση του Ενάγοντος ότι ο κ. Γ του ανέφερε οτιδήποτε για το ποσό του δανείου και ειδικότερα ότι αυτό θα τροποποιείτο σε JPY27.500.000. Αποτελεί κοινό έδαφος ότι στις 10.4.08 το ποσό των JPY25.000.000 το οποίο βρισκόταν κατατεθειμένο στον λογαριασμό δανείου του Ενάγοντος υπ΄ αρ. .98-03 εκταμιεύθηκε σε ευρώ και κατατέθηκε σε λογαριασμό ταμιευτηρίου του Ενάγοντος υπ΄ αρ. .98-00, όπως φαίνεται στην κατάσταση λογαριασμού Τεκμήριο 7. Αυτό φαίνεται και στην κατάσταση του λογαριασμού υπ΄ αρ. .98-03, Τεκμήριο 15. Ειδικότερα, κατατέθηκε ποσό €155.101,55, το οποίο σύμφωνα με τον ΜΥ1 αποτελούσε το ισόποσο σε ευρώ και αφαιρουμένων των εξόδων μετατροπής συναλλάγματος. Ο ΜΥ1 ανέφερε επίσης ότι η συμφωνία ημ. 6.3.08 κάλυπτε μόνο τον λογαριασμό δανείου και ο λογαριασμός ταμιευτηρίου είναι ξεχωριστός λογαριασμός με όρους διαφορετικούς από αυτόν του λογαριασμού δανείου. Γίνεται επίσης δεκτή η θέση του ΜΥ1 ότι η εκταμίευση έγινε μετά τη χρονική προθεσμία που προνοούσε η συμφωνία, ήτοι εντός 30 ημερών από την υπογραφή της, λόγω του ότι είχε προκληθεί κάποια καθυστέρηση στην έγκριση για απάλειψη των όρων για τις ασφάλειες. Ήταν η θέση του ΜΥ1 πως ακόμα και πριν την έγκριση του δανείου, ο Ενάγων ρωτούσε για την ισοτιμία και λόγω της διαρκούς διακύμανσης αυτής, εξέφραζε το άγχος του για ενδεχόμενη σημαντική μείωση του ισόποσου σε ευρώ και έτσι ζήτησε από τον μάρτυρα προφορικά, όταν θα εγκρίνετο το δάνειο, το προϊόν της εκταμίευσης να μεταφερόταν σε καταθετικό λογαριασμό σε ευρώ για να αποτραπεί τυχόν μείωση του ποσού σε ευρώ και για να γνωρίζει ακριβώς πόσα χρήματα είχε διαθέσιμα σε ευρώ. Η Εναγομένη, σεβόμενη την επιθυμία του Ενάγοντος, και εφόσον αυτό προνοείτο στη συμφωνία δανείου έπραξε αναλόγως. Ο Ενάγων ισχυρίστηκε ότι δεν νοείτο η εκταμίευση του ποσού του δανείου σε ευρώ και επιπλέον επικαλέστηκε επιστολή του ημ. 25.8.10, Τεκμήριο 9, προς υποστήριξη της θέσης του ότι μετά από επίμονα παράπονα και οχλήσεις ανοίχθηκε ο ειδικός λογαριασμός ταμιευτηρίου. Όπως θα διαφανεί αμέσως κατωτέρω, δεν νοείται ο Ενάγων να βασίζεται σε επιστολή του 2010 για να συσχετίζει γεγονότα και δη ενέργειες της Εναγομένης δύο έτη προηγουμένως, ήτοι κατά το 2008. Όπως ορθώς ανέφερε ο ΜΥ1, μόνο κατά το 2010 ο Ενάγων παραπονέθηκε για πρώτη φορά για την εκταμίευση του ποσού σε ευρώ ενώ προηγουμένως και παρόλο που έστελνε επιστολές ουδέποτε προέβαλε τέτοιο παράπονο. Σε σχετική υποβολή πως η αλληλογραφία μεταξύ των μερών δείχνει ότι για πρώτη φορά διαμαρτυρήθηκε το 2010, η απάντηση του Ενάγοντος πως όλες οι επιστολές του ήταν άνευ βλάβης δεν ανταποκρίνεται στη λογική ούτε αποτελεί βάσιμη εξήγηση για την παράλειψη έγερσης των όποιων παραπόνων ή διαφωνιών είχε αναφορικά με τη συμφωνία δανείου. Ούτε και η δικαιολογία πως θεωρούσε δεδομένο ότι το δάνειο αφορούσε σε ποσό εκ JPY27.500.000 κρίνεται βάσιμη, από τη στιγμή που ο ίδιος σε όλες τις επιστολές του κατά τα έτη 2008 και 2009 αναφέρεται σε δάνειο εκ JPY25.000.000. Σε συνεχείς ερωτήσεις και υποβολές του δικηγόρου της Εναγομένης επί τούτου, ο Ενάγων προφασίστηκε ότι δεν είχε σκεφτεί να περιλάβει αυτό το ζήτημα στις επιστολές του, θέση η οποία στερείται πλέον σοβαρότητας και κάθε λογικής και σίγουρα δεν συνάδει με την όλη στάση και επιμονή του Ενάγοντος να διαμαρτύρεται και μάλιστα έντονα για το καθετί, οπότε θα αναμένετο να διαμαρτυρηθεί και γι΄ αυτό το θέμα αμέσως αν είχε όντως ένσταση. Αυτή η στάση του Ενάγοντος ήταν χαρακτηριστική ένδειξη ότι προφασιζόταν δικαιολογίες εκείνης της στιγμής στην προσπάθεια του να εξηγήσει τη δική του στάση. Έτσι η θέση του Ενάγοντος ότι αυθαίρετα η Εναγομένη προχώρησε στην εν λόγω μεταφορά του ποσού σε ευρώ σε λογαριασμό ταμιευτηρίου κρίνεται παντελώς αβάσιμη και απορρίπτεται. Γίνεται δεκτή η θέση του ΜΥ1 ότι αυτή η μεταφορά έγινε κατόπιν αιτήματος και με τη σύμφωνη γνώμη του Ενάγοντος. Η θέση του Ενάγοντος ότι η εν λόγω μεταφορά έγινε με την ένδειξη TRF/APPL.N.37223-08 χωρίς να φαίνεται η όποια διασύνδεση αυτής με το δάνειο σε Γεν, έρχεται σε αντίφαση με τη θέση του στην αντεξέταση του ότι αντιλήφθηκε πως επρόκειτο για μεταφορά του αντίστοιχου ποσού των JPY25.000.000 καθότι ο ίδιος το είχε υπολογίσει με βάση την ισοτιμία στο διαδίκτυο. Μάλιστα ενώ ο Ενάγων ανέλυσε εκτεταμένα το περιεχόμενο των εγγράφων ως προς τη φύση της συμφωνίας μεταξύ των μερών, όταν του αναγνώστηκαν κάποιοι όροι, απλώς αρκέστηκε να απαντήσει ότι δεν γνωρίζει τι λέει η συμφωνία, σε μια προσπάθεια αποφυγής απάντησης επί της ουσίας του ζητήματος ως προς το νόμισμα του δανείου και τη δυνατότητα μετατροπής του. Ο ΜΥ1 δήλωσε σαφώς ότι η συγκεκριμένη εντολή συνιστά καθαρά εσωτερικό έγγραφο της Εναγομένης. Η υποβολή πως χρειαζόταν η υπογραφή του Ενάγοντος για να εκτελεστεί αυτή η μεταφορά αντικρούστηκε επαρκώς και πειστικά από τον ΜΥ1 ο οποίος ανέφερε ότι εντολές δίνονταν και προφορικά και βρίσκονταν καταγεγραμμένες στο τηλεφωνικό σύστημα της Τράπεζας και παρέπεμψε στην επιστολή του Ενάγοντος για μεταφορά του ποσού αυτού από τον εν λόγω λογαριασμό σε λογαριασμό τρίμηνης προειδοποίησης, όπως θα διαφανεί κατωτέρω, καταδεικνύοντας έτσι ότι ο Ενάγων ήταν ενήμερος και κυρίως ότι δεν διαμαρτυρήθηκε ποτέ γι΄ αυτή τη μεταφορά. Είναι κοινώς αποδεκτή η επιστροφή στον Ενάγοντα του ποσού των €622,88 στις 9.5.08 τα οποία ήταν τα έξοδα μετατροπής συναλλάγματος, για τα οποία ο Ενάγων είχε διαμαρτυρηθεί έντονα στον ΜΥ1 ο οποίος με τη σειρά του έλαβε εσωτερική έγκριση για επιστροφή. Οι πιο πάνω διαπιστώσεις του Δικαστηρίου ως προς το ότι ο Ενάγων είχε ζητήσει τη μετατροπή του ποσού του δανείου σε ευρώ, την κατάθεση του σε λογαριασμό ταμιευτηρίου και τη διαμαρτυρία του για τη χρέωση των εξόδων μετατροπής συναλλάγματος, σαφώς επιβεβαιώνονται και από το ότι στις 30.5.08 ο Ενάγων απέστειλε επιστολή, Τεκμήριο 10, προς την Εναγομένη και ειδικότερα στον ΜΥ1 και την κα Δ, με την οποία ζητούσε όπως «τα λεφτά της εκταμίευσης από το δάνειο σε Γεν να τοποθετηθούν σε λογαριασμό τρίμηνης προειδοποίησης με αναδρομική ισχύ από την ημερ. μετατροπής τους από Γεν σε Ευρώ με επιτόκιο το προσφερθέν για σήμερα από την Τράπεζα 4.30%». Η εν λόγω επιστολή καταδεικνύει περίτρανα αφενός τη γνώση και έγκριση του Ενάγοντος για την εκταμίευση του ποσού κατόπιν μετατροπής του σε ευρώ και αφετέρου την ενασχόληση του με τον τρόπο χειρισμού του ποσού διασφαλίζοντας ότι το ποσό θα κρατείτο στο όνομα του με τον πιο επωφελή για τον ίδιο τρόπο. Επομένως, δεν γίνεται δεκτή η θέση του Ενάγοντος πως η Εναγομένη παρέβη τις οδηγίες του με την κατάθεση του ποσού σε γραμμάτιο το οποίο μάλιστα απέφερε μεγαλύτερο επιτόκιο. Αντιθέτως, όπως εξηγείται αναλυτικότερα αμέσως πιο κάτω, κρίνεται βάσιμη η θέση του ΜΥ1 ότι ο Ενάγων ήταν σκληρός και απαιτητικός διαπραγματευτής και πελάτης, εξ ου και η Τράπεζα ενήργησε με αυτόν τον τρόπο, ζημιώνοντας η ίδια και προς όφελος αυτού, όπως εξήγησε η ΜΥ2. Είναι επίσης δεκτό πως με ηλεκτρονικό μήνυμα ημ. 2.6.08, Τεκμήριο 35, ο Ενάγων ζητά όπως οι τόκοι του λογαριασμού ανά τρίμηνο μεταφέρονται στο δάνειο σε Γεν και όπως μην του αποστέλλονται καταστάσεις με το ταχυδρομείου επειδή τις λαμβάνει μέσω διαδικτύου. Αποτελεί κοινώς παραδεκτό γεγονός ότι ο ΜΥ1 απάντησε με ηλεκτρονικό μήνυμα ημ. 2.6.08, Τεκμήρια 11 και 35, στο οποίο αναφέρει ότι η Τράπεζα έχει αποφασίσει πως δεν δικαιολογείται οποιαδήποτε πληρωμή επιπλέον επιτοκίου σε αναδρομική ισχύ για το προϊόν του δανείου και ότι έχει λάβει έγκριση και προχώρησαν σε μεταφορά του προϊόντος (€152.626,92) σε τρίμηνο γραμμάτιο με επιτόκιο 4,4% αντί 4,3% ως οι αρχικές του οδηγίες. Επομένως, κρίνεται πλήρως βάσιμη και αξιόπιστη η θέση του ΜΥ1 ότι ο Ενάγων έδινε οδηγίες για το ποσό του δανείου και ότι η Τράπεζα εκτελούσε τις εντολές του και ή προσπαθούσε να ικανοποιεί τα αιτήματα του ούτως ώστε η όποια ενέργεια της να ήταν προς όφελος του. Όπως εξήγησε βάσιμα ο ΜΥ1, ο καταθετικός λογαριασμός της Εναγομένης δεν απέφερε το ζητούμενο επιτόκιο του 4,3% και επειδή ο Ενάγων ήταν απαιτητικός πελάτης, ο ΜΥ1 προσπάθησε να τον εξυπηρετήσει με το πλησιέστερο τέτοιο προϊόν, ήτοι γραμμάτιο τρίμηνης διάρκειας, και ζήτησε εσωτερική έγκριση για να του δοθεί ακόμα ψηλότερο επιτόκιο από αυτό που συνήθως πρόσφερε η Τράπεζα, ήτοι γραμμάτιο τρίμηνης διάρκειας με επιτόκιο 4,4%. Προς τούτο ο ΜΥ1 ενημέρωσε γραπτώς μέσω ηλεκτρονικού μηνύματος ημ. 2.6.08, Τεκμήριο 39, τον Ενάγοντα ο οποίος δεν διαμαρτυρήθηκε ως προς τούτο. Αντιθέτως, όπως ανέφερε και ο ΜΥ1, ο Ενάγων έδωσε οδηγίες οι τόκοι του γραμματίου στη λήξη του να μεταφέρονται στον λογαριασμό δανείου. Επομένως, η προσπάθεια του Ενάγοντος να αναδείξει πως με αυτή την ενέργεια της Εναγομένης ο ίδιος υπέστη ζημιά εφόσον σε περίπτωση διακοπής ή λήξης του γραμματίου το επιτόκιο θα ήταν ψηλότερο παρέμεινε παντελώς σε θεωρητικό επίπεδο. Επιπλέον, όπως εξήγησε και η ΜΥ4, και το γραμμάτιο και ο λογαριασμός τρίμηνης προειδοποίησης χρεώνονταν με επιτόκιο στη λήξη τους, πλην όμως διευκρίνισε ότι το επιτόκιο στο γραμμάτιο χρεώνεται στο υπόλοιπο ποσό και για το εναπομείναν χρονικό διάστημα μέχρι τη λήξη του. Ο δε ισχυρισμός του Ενάγοντος ότι η Εναγομένη επωφελείτο με τον τόκο σε λογαριασμό τον οποίο άνοιξε παράνομα ουδόλως ευσταθεί, αλλά αντιθέτως η Τράπεζα είχε ζημιά εφόσον ο Ενάγων δεν αποπλήρωνε το δάνειο του και απλώς έναντι του υπολοίπου πιστωνόταν ο ψηλότερος τόκος του λογαριασμού γραμματίου. Σύμφωνα με τον ΜΥ1, κάθε γραμμάτιο στη λήξη του ανανεωνόταν. Όλοι οι λογαριασμοί γραμματίου ξεκινούσαν με τον αριθμό 591-17. και ακολουθούσαν δύο ψηφία που άλλαζαν σε κάθε ανανέωση. Ο αριθμός 591 είναι ο αριθμός του συγκεκριμένου υποκαταστήματος και ο αριθμός 17 καταδεικνύει ότι πρόκειται για γραμμάτιο. Επιβεβαίωση των πιο πάνω διαπιστώσεων του Δικαστηρίου αποτελεί και η κοινώς αποδεκτή αποστολή της επιστολής ημ. 8.10.08 από τον Ενάγοντα προς τον ΜΥ1 και την κα Δ, Τεκμήριο 33, με την οποία τους έδινε εντολή για μεταφορά από τον λογαριασμό του γραμματίου του ποσού των €76.000 στον λογαριασμό .98-03 με ρητές οδηγίες όπως αυτή η μεταφορά εκτελεσθεί «μόνον όταν η ισοτιμία Γεν ανά Ευρώ γίνει μεγαλύτερη από 164,5Υ/Ε». Όπως βάσιμα ανέφερε ο ΜΥ1, τέτοια μεταφορά δεν έγινε λόγω του ότι δεν επήλθε η ζητηθείσα ισοτιμία. Είναι κοινώς αποδεκτή η επιστολή ημ. 29.6.09 της Εναγομένης, μέσω των κκ. Ν και Ζ, Τεκμήριο 45, προς τον Ενάγοντα σε απάντηση ηλεκτρονικού μηνύματος του ημ. 4.6.09, με την οποία τον ενημερώνουν πως η αύξηση των περιθωρίων χρεωστικών επιτοκίων γίνεται καθόλα νόμιμα βάσει σχετικών νομοθετικών προνοιών, της τραπεζικής πρακτικής και των ρητών όρων των συμφωνιών δανείου, και πως παρόλο που στόχος της Τράπεζας είναι το όσο το δυνατό χαμηλότερα επιτόκια, οι συνθήκες του χρηματοοικονομικού τομέα επέβαλλαν την εξαγγελθείσα αναθεώρηση του επιτοκίου στα δανειστικά επιτόκια. Αποτελεί επίσης κοινό έδαφος ότι με επιστολή ημ. 21.7.09 του Ενάγοντος προς την Εναγομένη, Τεκμήριο 40, αυτός διαμαρτύρεται μόνο για τη χρέωση περιθωρίου στο επιτόκιο κατά 2% και με δεύτερη επιστολή του ίδιας ημερομηνίας, Τεκμήριο 44, προς τους κκ. ΦΝ και ΝΖ για το ίδιο θέμα ζητά αναθεώρηση αυτής της απόφασης της Τράπεζας. Αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι η επόμενη επιστολή εκ μέρους του Ενάγοντος στάληκε στις 5.8.09, Τεκμήριο 32, και αφορούσε εντολή για αποδέσμευση του ποσού €1.540 από τον λογαριασμό «.998-06 για σκοπούς πληρωμής χωρομέτρη (τοποθέτηση συνόρων) και εργολάβου χωματουργικών στο έργο Τριμίκληνη». Η θέση του Ενάγοντος στην αγόρευση του ότι ο ΜΥ1 μίλησε για πιστοποιητικό εργασιών δεν είναι ακριβής καθότι ο ΜΥ1 ανέφερε πως η επιστολή ισοδυναμούσε με πιστοποιητικό εργασιών προερχόμενο από τον ίδιο τον πελάτη το οποίο καταδείκνυε έξοδα για την πρόοδο του έργου. Αποτελεί κοινό έδαφος ότι στις 5.8.09 το ποσό αποδεσμεύτηκε και μεταφέρθηκε σε τρεχούμενο λογαριασμό του Ενάγοντος. Αυτή η θέση καταρρίπτει την εκδοχή του Ενάγοντος πως ουδέποτε έλαβε το εν λόγω ποσό, προφανώς βεβαίως εννοώντας ότι δεν το παρέλαβε αλλά απλώς μεταφέρθηκε σε άλλο λογαριασμό του. Γίνεται επίσης δεκτή η αναντίλεκτη θέση του ΜΥ1 πως την ίδια μέρα έκλεισε ο λογαριασμός γραμματίου και ανοίχθηκε νέος λογαριασμός γραμματίου κατά €1.540 λιγότερα. Σχετικά είναι τα Τεκμήρια 47-49. Είναι επίσης κοινό έδαφος ότι περί τις αρχές του 2010 όλοι οι λογαριασμοί του Ενάγοντος μεταφέρθηκαν στη Λευκωσία, στα πλαίσια προσπάθειας εξομάλυνσης των σχέσεων των δύο πλευρών, όπως αναγνώρισαν τόσο ο Ενάγων όσο και η ΜΥ2. Λόγω αυτής της μεταφοράς ο αριθμός λογαριασμού 591 αντικαταστάθηκε με τον αριθμό του υποκαταστήματος στη Λευκωσία 121. Αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι ο Ενάγων είχε συνάντηση με τη ΜΥ2 στην οποία εξέφρασε παράπονο για ισχυριζόμενη δέσμευση του ποσού του δανείου και μετατροπή αυτού από JPY σε ευρώ. Μετά από μελέτη του φακέλου, η ΜΥ2 του απάντησε ότι το παράπονο του δεν ευσταθούσε καθότι ο ίδιος είχε ζητήσει τη μεταφορά του ποσού του δανείου σε ευρώ και συμφωνήσει σταδιακή αποδέσμευση με την προσκόμιση πιστοποιητικών για τις εργασίες στο έργο για το οποίο δόθηκε η δανειοδότηση. Ήταν κοινή θέση των ΜΥ1 και 2 ότι ήταν πρακτική της Εναγομένης να αποδεσμεύει ποσό στεγαστικού δανείου νοουμένου ότι προσκομίζονται σχετικά έγγραφα για την πρόοδο του έργου, θέση η οποία κρίνεται λογική και φαίνεται όντως να ήταν σε γνώση του Ενάγοντος. Αυτό φαίνεται ειδικά μέσα από την αλληλογραφία και ειδικότερα το αίτημα του Ενάγοντος ημ. 5.8.09, Τεκμήριο 32. Μάλιστα ο ΜΥ1 παρέπεμψε στους όρους της επιστολής ανειλημμένης υποχρέωσης, Τεκμήριο 3, και εύστοχα εξήγησε ότι το ποσό ήταν διαθέσιμο στον Ενάγοντα εφόσον είχε εκταμιευθεί στον λογαριασμό του σε ευρώ αλλά απλώς παρέμενε δεσμευμένο και μπορούσε να παραχωρηθεί με την παρουσίαση των απαραίτητων αποδεικτικών στοιχείων, καθότι διεφάνη ότι το ως άνω ποσό των €1.540 κατέληξε στο εξωτερικό και όχι σε εργολάβο. Άλλωστε ο ίδιος ο Ενάγων παραδέχθηκε ότι οι εργασίες για την ανέγερση των κατοικιών δεν προχώρησαν καθόλου και ποτέ, ούτε καν ετοιμάστηκαν αρχιτεκτονικά σχέδια. Είναι κοινώς παραδεκτό ότι ακολούθησε επιστολή του Ενάγοντος ημ. 10.5.10, Τεκμήριο 16. Αξίζει να σημειωθεί ότι σε αυτή ο Ενάγων δεν παραπονείται για το ποσό του δανείου, παρά μόνο για τη λανθασμένη χρέωση εξόδων και δόσεων, τον διαφορετικό τρόπο αποπληρωμής, ότι το δάνειο δεν έπρεπε να ήταν σε ευρώ, ότι η κατακράτηση του γραμματίου ήταν ανεδαφική και παρεμποδίζει την ανέγερση της κατοικίας και ότι το γραμμάτιο δεν έχει σχέση με το δάνειο. Σύμφωνα με τη ΜΥ2, ακολούθησε συνάντηση του Ενάγοντος με στελέχη της Εναγομένης στην οποία η ίδια δεν ήταν παρούσα, στις 15.6.10 και ακολούθησαν μια σειρά επιστολών μεταξύ των διαδίκων. Είναι παραδεκτό ότι στάληκαν οι ακόλουθες επιστολές: