Σε ότι αφορά την περιουσία του Σάββα, Αρ. Αίτησης: 583/15, 29/5/2020

(1)Όπως το Δικαστήριο αποφασίσει ποιο είναι το κληρονομικό δικαίωμα του κάθε κληρονόμου επί της κινητής περιουσίας του αποβιώσαντα.

(2)Όπως δώσει οδηγίες προς του Διαχειριστές να πράξουν τα δέοντα για να εκτελέσουν την όποια απόφαση του Δικαστηρίου. Το πραγματικό υπόβαθρο της στηρίζεται στην ένορκη δήλωση του ίδιου του Αιτητή στην οποία αναφέρονται, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: Οι νόμιμοι κληρονόμοι του αποβιώσαντα είναι τα 4 παιδιά του. Ο ίδιος εκπροσωπεί, εκτός από τα δικά του δικαιώματα στην περιουσία του αποβιώσαντα πατέρα του και τα δικαιώματα των δύο αδελφών του XXX και XXX Σαββίδη. Η αδελφή του Μ. Σάββα εκπροσωπείται από τον έτερο Διαχειριστή Γ. Κονναρή. Ο αποβιώσας κατά το χρόνο του θανάτου του κατέλιπε την περιουσία που περιγράφεται στην Απογραφή, την οποία κατέθεσαν στο Δικαστήριο στα πλαίσια της Αίτησης Διαχείρισης υπ' αρ. 16/2012 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού. Όλοι οι κληρονόμοι συμφώνησαν μεταξύ τους ότι η διανομή της περιουσίας θα πραγματοποιείτο στη βάση του νόμιμου κληρονομικού μεριδίου ενός εκάστου, δηλαδή ο καθένας τους θα λάμβανε το 1/4 από αυτήν. Παρά το ότι ως Διαχειριστές προσπάθησαν να τηρήσουν τα συμφωνηθέντα, εντούτοις για λόγους ανεξάρτητους από τη θέληση τους φαίνεται να έχει δημιουργηθεί αδικία εις βάρος των 3 κληρονόμων, οφειλόμενη κυρίως στην αδελφή τους Μ. Σάββα. Συγκεκριμένα, όπως αναφέρεται και στους ενδιάμεσους λογαριασμούς τους οποίους καταχώρησαν στα πλαίσια της ανωτέρω Αίτησης Διαχείρισης, ο λογαριασμός τον οποίο διατηρούσε ο αποβιώσας με την Λαϊκή Τράπεζα υπ' αρ. XXX απομειώθηκε («κουρεύτηκε») και ως βάση για τον υπολογισμό της απομείωσης χρησιμοποιήθηκε το ποσό το οποίο ο κάθε κληρονόμος διέθετε στους προσωπικούς του λογαριασμούς, ως ακολούθως: ΟΝΟΜΑ ΙΔΙΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΠΟΣΟ ΑΠΟΜΕΙΩΣΗΣ α) XXX Σάββα € XXX € XXX β) XXX Σάββα € XXX € XXX γ) XXX Σαββίδης € XXX € XXX δ) XXX Σαββίδης € XXX € XXX σύνολο €XXX Η ανωτέρω περιγραφόμενη απομείωση καταδεικνύει ότι το απομειωθέν ποσό δεν θα ήταν τόσο μεγάλο αν η αδελφή τους Μ. Σάββα δεν διέθετε τόσο μεγάλο ποσό στους προσωπικούς της λογαριασμούς. Ολόκληρο το ποσό που υπήρχε κατατεθειμένο σε όλους τους λογαριασμούς του αποβιώσαντα που τηρούσε με τη Λαϊκή Τράπεζα ήταν €XXX, το οποίο η Τράπεζα διαίρεσε διά 4 και θεώρησε ότι ο κάθε κληρονόμος δικαιούτο στο ποσό των €XXX. Στην περίπτωση που κανένας κληρονόμος διέθετε προσωπικές καταθέσεις, τότε το ποσό της απομείωσης για τον καθένα απ' αυτούς θα ήταν το ίδιο, συγκεκριμένα €XXX. Αν δεν ληφθεί υπόψη στην τελική διανομή το ύψος του ποσού το οποίο ο κάθε κληρονόμος είχε κατατεθειμένο στους προσωπικούς του λογαριασμούς, αυτόματα δημιουργείται αδικία για τους κληρονόμους που δεν διέθεταν μεγάλα ποσά. Η πλευρά του Αιτητή, με την άδεια του Δικαστηρίου, καταχώρησε τη συμπληρωματική ένορκη δήλωση της κας Α. Παυλίδου, εγκεκριμένης λογίστριας και εγγεγραμμένης ελέγκτριας. Όπως αναφέρει, πήρε οδηγίες από τον Αιτητή να μελετήσει το θέμα του υπολογισμού του ποσού που θα πρέπει να πάρει κάθε κληρονόμος από το υπόλοιπο του ανωτέρω λογαριασμού του αποβιώσαντα. Με βάση την έκθεση της, την οποία ετοίμασε για τους σκοπούς της παρούσας υπόθεσης, για να υπάρξει ορθή διανομή, θα πρέπει πρώτα να καθοριστεί ο τρόπος επιμερισμού της απομείωσης των καταθέσεων εκάστου κληρονόμου και του λογαριασμού του αποβιώσαντα. Ανάλογα με τον τρόπο επιμερισμού της απομείωσης διαφοροποιείται και το ποσό το οποίο κάθε κληρονόμος δικαιούται και το ποσό το οποίο κάθε κληρονόμος πρέπει να επιστρέψει στους διαχειριστές της περιουσίας του αποβιώσαντα. Με βάση τους υπολογισμούς της η Καθ' ης η Αίτηση Μ. Σάββα θα πρέπει να επιστρέψει στους Διαχειριστές το ποσό των €XXX. Η ΕΝΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΚΑΘ' ΩΝ Η ΑΙΤΗΣΗ Η κληρονόμος Μ. Σάββα και ο έτερος Διαχειριστής Γ. Κονναρής με την ειδοποίηση για πρόθεση ένστασης την οποία καταχώρησαν προβάλλουν τους ακόλουθους λόγους ένστασης: (α) Η Αίτηση είναι αυθαίρετη, στερείται νομικής βάσης και είναι άνευ αντικειμένου. (β) Η Αίτηση είναι κακόπιστη. (γ) Η Αίτηση είναι αστήριχτη θεσμικά και/ή στηρίζεται σε λανθασμένους θεσμούς και/ή νομοθεσία. (δ) Η Αίτηση είναι και/ή σκοπεί στην καταχρηστική απασχόληση του δικαστικού χρόνου. (ε) Οι λόγοι τους οποίους επικαλείται ο ενόρκως δηλών, στην ένορκη δήλωση που στηρίζει την Αίτηση, δεν μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο της παρούσας Αίτησης. Η ειδοποίηση για πρόθεση ένστασης υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Διαχειριστή Γ. Κονναρή στην οποία αναφέρονται, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: Η προσωπική περιουσία της κληρονόμου Μ. Σάββα δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη κατά τον υπολογισμό του κληρονομικού της μεριδίου έστω και αν στη συγκεκριμένη περίπτωση η Τράπεζα απομείωσε τα χρήματα του αποβιώσαντα στο σύνολο τους λαμβάνοντας υπόψη την προσωπική περιουσία των κληρονόμων. Οποιαδήποτε κατ' ισχυρισμό ζημιά υπέστη οποιοσδήποτε κληρονόμος λόγω των ενεργειών της Τράπεζας μπορεί να αξιωθεί στα πλαίσια του αδικαιολόγητου πλουτισμού. Η απομείωση, ως είναι πολύ καλά γνωστό, έγινε κατόπιν απόφασης της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου και της Κυβέρνησης και θα μπορούσε να τύχει αμφισβήτησης από τους κληρονόμους με αγωγή εναντίον της Δημοκρατίας. Επίσης η Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί καθότι ελλείπει το αντικείμενο αυτής. Συγκεκριμένα ο Αιτητής εξαιτείτο τον καθορισμό από το Δικαστήριο του κληρονομικού δικαιώματος εκάστου κληρονόμου επί της κινητής περιουσίας του αποβιώσαντα. Όμως στην παράγραφο 4 της ένορκης δήλωσης του ο ίδιος ο Αιτητής ισχυρίζεται, πολύ ορθά, ότι το κληρονομικό δικαίωμα του καθενός από τους κληρονόμους είναι το νόμιμο, δηλαδή το 1/4 της περιουσίας για τον καθένα από τους κληρονόμους. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Όπως έχει ήδη αναφερθεί η Αίτηση στηρίζεται στο άρθρο 53 του Περί Διαχειρίσεως Κληρονομιών Νόμου ΚΕΦ. 189. H ειδοποίηση για πρόθεση ένστασης στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θ.θ.1-9, στον Περί Διαχείρισης Κληρονομιών Αποβιωσάντων Νόμο Κεφ.189, στα άρθρα 3 και 51 και στο Πρώτο Παράρτημα του Περί Διαθηκών και Διαδοχής Νόμου Κεφ. 195, στην εγγενή πρακτική και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Το άρθρο 53 του Κεφ.189 προνοεί τα ακόλουθα: «53.-

(1)Προσωπικοί αντιπρόσωποι ή οποιοσδήποτε από αυτούς, πιστωτές, κληροδόχοι ή οι πλησιέστεροι συγγενείς, ή πρόσωπα που αξιώνουν μέσω των εν λόγω πιστωτών ή δικαιούχων με εκχώρηση ή με άλλο τρόπο, δύνανται να ζητήσουν από το Δικαστήριο με εναρκτήρια κλήση (originating summons) την επίλυση, χωρίς διαχείριση της κληρονομίας σε Δικαστήριο, οποιουδήποτε από τα πιο κάτω ζητήματα ή θέματα: (α) οποιοδήποτε ζήτημα που επηρεάζει τα δικαιώματα ή τα συμφέροντα του προσώπου που αξιώνει ότι είναι πιστωτής, κληροδόχος, ο πλησιέστερος συγγενής ή εκ του νόμου κληρονόμος. (β) τη διακρίβωση οποιασδήποτε τάξης πιστωτών, κληροδόχων, πλησιέστερων συγγενών ή άλλων. (γ) την παροχή οποιωνδήποτε συγκεκριμένων λογαριασμών από τους εκτελεστές ή τους διαχειριστές και όταν είναι αναγκαίο, τα αποδεικτικά στοιχεία των εν λόγω λογαριασμών. (δ) την καταβολή στο Δικαστήριο οποιωνδήποτε χρημάτων που βρίσκονται στα χέρια των εκτελεστών ή των διαχειριστών. (ε) την έκδοση διαταγών προς τους εκτελεστές ή τους διαχειριστές για να διαπράξουν ή να απέχουν από τη διάπραξη οποιασδήποτε συγκεκριμένης πράξης υπό την ιδιότητα τους ως εκτελεστών ή διαχειριστών. (στ) την έγκριση οποιασδήποτε πώλησης, αγοράς, συμβιβασμού ή άλλης συναλλαγής. (ζ) την επίλυση οποιουδήποτε ζητήματος που προκύπτει κατά τη διαχείριση της κληρονομιάς.

(2)Οι ∆ιαδικαστικοί Κανονισµοί που ισχύουν εκάστοτε, οι οποίοι αφορούν εναρκτήριες κλήσεις (originating summons) εφαρµόζονται σε κάθε διαδικασία δυνάµει του άρθρου αυτού.

(3)Αιτήσεις δυνάµει του άρθρου αυτού δύνανται να ακούονται και να αποφασίζονται όχι ενώπιον ακροατηρίου (in chambers).» Η Δ.55 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας στην οποία παραπέμπει το άρθρο 53 προνοεί τα ακόλουθα: «

1. Any person claiming to be interested under a deed, will, or other written instrument, may apply to the Court by originating summons (Forms 50 and 51) for the determination of any question of construction arising under the instrument, and for a declaration of the rights of the persons interested.
2. The Court or Judge may direct such persons to be served with the summons as they or he may think fit.
3. The application shall be supported by such evidence as the Court or Judge may require.
4. The Court or Judge shall not be bound to determine any such question of construction if in their or his opinion it ought not to be determined on originating summons. Στην υπόθεση Τερζής ν. Πετουφά

(2011)1 Α.Α.Δ. 336 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με την ερμηνεία των ανωτέρω διατάξεων: «Σε σχέση με τις συνδυασμένες πρόνοιες της Δ.55 των Θεσμών και του άρθρου 53 του Νόμου, διευκρινίστηκε στην απόφαση του Εφετείου στην υπόθεση Wilfrid Wortham κ.α. ν. XXX Τσίμον κ.α.

(2001)1 (Β) Α.Α.δ.1442 στη σελίδα 1452, ότι η ουσιαστική φύση των θεραπειών του άρθρου 53 καθορίζεται από αυτό και η παραπομπή στους Διαδικαστικούς Κανονισμούς αποβλέπει στην κάλυψη του θέματος από την καθαρά δικονομική σκοπιά. Εκείνο δε που σαφώς προκύπτει, είναι πως οι θεραπείες που αναφέρει μπορούν να δοθούν στο πλαίσιο εναρκτήριας κλήσης, για την οποία θα ισχύουν οι ιδιαίτερες δικονομικές διατάξεις. Το συμπέρασμα το οποίο εξάγεται από το κείμενο των πιο πάνω νομοθετικών και δικονομικών διατάξεων και την ορθή ερμηνεία τους, είναι ότι οι εκτελεστές, διαχειριστές ή ενδιαφερόμενα πρόσωπα, απευθύνονται στο Δικαστήριο στη βάση της Δ.55, έτσι ώστε το Δικαστήριο να αποφασίσει κάποια θέματα και να επιλύσει κάποια αμφίρροπα η αμφισβητούμενα σημεία που εγείρονται κατά τη διαχείριση περιουσίας αποβιώσαντα. Το Δικαστήριο επιλαμβάνεται των εγειρόμενων θεμάτων και επιλύει τα παραπεμφθέντα ζητήματα δίδοντας σχετικές οδηγίες. Συμφωνούμε με τον εφεσείοντα ότι δεν ετίθετο θέμα όπως εκδοθεί ευθεία διαταγή με την οποία να διατάσσονταν οι διαχειριστές ή εκτελεστές να προβούν στην Α ή Β ενέργεια. Μπορούσε όμως να δοθεί οδηγία και καθοδήγηση προς αυτούς ως προς τον τρόπο με τον οποίο θα έπρεπε να προσεγγίσουν τα θέματα που τους απασχολούσαν και είναι αυτονόητο ότι οφείλουν αυτοί να ενεργήσουν ανάλογα, σε συμμόρφωση με την απόφαση του Δικαστηρίου.» Έχω εξετάσει με προσοχή το σύνολο του μαρτυρικού υλικού που παρουσιάστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Από μια αντιπαραβολή των εκατέρωθεν εκδοχών προκύπτουν ως αδιαμφισβήτητα τα ακόλουθα γεγονότα: Ο αποβιώσας είχε κατατεθειμένο σε διάφορους λογαριασμούς του στη Λαϊκή Τράπεζα το συνολικό ποσό των €XXX. Μέρος του ως άνω ποσού χρησιμοποιήθηκε για την πληρωμή οφειλών του κατόπιν επιβληθείσας φορολογίας ενώ άλλο μέρος του μεταφέρθηκε στο λογαριασμό της διαχείρισης ο οποίος τηρείται με την Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ. Οι πληρωμές και μεταφορές που έγιναν περιγράφονται αναλυτικά στους ενδιάμεσους λογαριασμούς οι οποίοι καταχωρίστηκαν από τους διαχειριστές της περιουσίας του αποβιώσαντα στην αίτηση διαχείρισης υπ' αρ. 16/2012 (Τεκμήριο 3 της ένορκης δήλωσης του Αιτητή). Κατά την 17/3/2014 το υπόλοιπο από τους λογαριασμούς του αποβιώσαντα στη Λαϊκή Τράπεζα ανερχόταν σε €XXX το οποίο ήταν κατατεθειμένο στο όνομα του αποβιώσαντα με αρ. λογαριασμού XXX. Κατά την 20/3/2014 η Λαϊκή Τράπεζα απομείωσε (κούρεψε) από το ανωτέρω λογαριασμό το συνολικό ποσό των €XXX. Ως βάση για την απομείωση λήφθηκε υπόψη το ποσό το οποίο ο κάθε κληρονόμος είχε κατατεθειμένο σε προσωπικούς του λογαριασμούς. Μετά την ανωτέρω απομείωση παρέμεινε στο λογαριασμό του αποβιώσαντα το ποσό των €XXX, το οποίο δεν έχει ακόμα διανεμηθεί στους κληρονόμους. Τα ανωτέρω αδιαμφισβήτητα γεγονότα αποτελούν και ανάλογα ευρήματα του Δικαστηρίου. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι του Αιτητή υποστηρίζουν ότι σε περίπτωση που το ανωτέρω ποσό των €XXX διανεμηθεί εξίσου στους 4 κληρονόμους θα επέλθει αδικία εις βάρος του Αιτητή και των άλλων δύο κληρονόμων που εκπροσωπεί. Προς αποφυγή δημιουργίας οποιασδήποτε αδικίας θα πρέπει να ληφθεί υπόψη το ποσό με το οποίο ο καθένας από τους κληρονόμους συνέβαλε στο συνολικό ποσό της απομείωσης. Κατά τη θέση των ευπαίδευτων συνηγόρων, ο πιο ορθός υπό τις περιστάσεις τρόπος αντιμετώπισης του προβλήματος που ανέκυψε είναι ο αναλογικός επιμερισμός της ζημιάς για το λόγο ότι η ζημιά προέκυψε αναλογικά, με βάση τα κεφάλαια που διέθετε ο κάθε κληρονόμος κατά το χρόνο της απομείωσης. Διευκρινίζεται επίσης ότι κατά τον καθορισμό του κληρονομικού μεριδίου εκάστου κληρονόμου θα πρέπει να ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο όχι η προσωπική περιουσία του καθενός αλλά η συνεισφορά του στη ζημιά της περιουσίας λόγω της απομείωσης. Στην αντίπερα όχθη οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των Καθ' ων η Αίτηση υποστηρίζουν στη γραπτή τους αγόρευση ότι το Δικαστήριο δεν έχει την εξουσία να λάβει υπόψη του κατά τον καθορισμό του κληρονομικού μεριδίου του κάθε κληρονόμου οτιδήποτε άλλο πέραν αυτών που σαφώς προσδιορίζονται στο άρθρο 51 του Περί Διαθηκών και Διαδοχής Νόμου Κεφ. 195. Όπως διαφάνηκε μέσα από την παρουσιασθείσα μαρτυρία, η Καθ' ης η Αίτηση Μ. Σάββα ήταν αυτή που είχε το μεγαλύτερο ποσό προσωπικών καταθέσεων, συγκεκριμένα είχε κατατεθειμένα €XXX. Ο Αιτητής είχε €XXX και οι κληρονόμοι Φρίξος και Ανδρέας είχαν από €XXX και €XXX αντίστοιχα. Κατά τη θέση του Αιτητή, η Καθ' ης η Αίτηση είναι αυτή που ευθύνεται για την σε τόσο μεγάλο βαθμό απομείωση λόγω του μεγάλου ποσού των προσωπικών της καταθέσεων, συνεπώς θα πρέπει να επωμιστεί και το μεγαλύτερο μέρος της ζημιάς η οποία προέκυψε συνεπεία της απομείωσης. Με βάση δε τους υπολογισμούς της έκθεσης της κας Παυλίδου, η Καθ' ης η Αίτηση θα πρέπει να επιστρέψει στους διαχειριστές της περιουσίας του αποβιώσαντα ποσό €XXX. Μια εκ των βασικών θέσεων των Καθ' ων η Αίτηση είναι ότι η παρούσα διαδικασία δεν είναι η κατάλληλη για επίλυση τόσο σοβαρών κληρονομικών ζητημάτων. Εκ διαμέτρου αντίθετη είναι η θέση των ευπαίδευτων συνηγόρων του Αιτητή οι οποίοι στη γραπτή τους αγόρευση υποστηρίζουν ότι το άρθρο 53 του Κεφ.189 παρέχει το δικαίωμα στον Αιτητή να ζητήσει από το Δικαστήριο την επίλυση του συγκεκριμένου ζητήματος. Είμαι της άποψης ότι το αναφυόμενο ζήτημα δεν θα μπορούσε να αποφασιστεί στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας. Όπως έχει διαφανεί, δεν πρόκειται για απλό ζήτημα υπολογισμού του μεριδίου του κάθε κληρονόμου επί της κινητής περιουσίας του αποβιώσαντα, όπως προσπάθησε να το παρουσιάσει ο Αιτητής. Αντίθετα άπτεται της νομιμότητας του υπολογισμού του μεριδίου του κάθε κληρονόμου κατά τον τρόπο που εισηγείται η πλευρά του Αιτητή ή, από την αντίθετη πλευρά, του ποσού της συνεισφοράς του στη ζημιά η οποία ανέκυψε από την απομείωση μέρους των κεφαλαίων του αποβιώσαντα, λαμβάνοντας ως βάση του υπολογισμού την προσωπική περιουσία του κάθε κληρονόμου. Θεωρώ ότι ένα τόσο σοβαρό ζήτημα για το οποίο υπάρχει έντονη διαφωνία μεταξύ των εκατέρωθεν πλευρών βρίσκεται εκτός της εμβέλειας τόσο των προνοιών του άρθρου 53 όσο και των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας στους οποίους το άρθρο αυτό παραπέμπει (Aναφορικά με την Αίτηση των Ν. Σιδέρη κ.ά.

(2009)1(Β) ΑΑΔ 1390). Το ορθό δικονομικό πλαίσιο επίλυσης ενός τόσο σοβαρού ζητήματος είναι, κατά την άποψη μου, η αγωγή. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι του Αιτητή στη γραπτή τους αγόρευση υποστηρίζουν ότι δεν ζητείται από το Δικαστήριο να λάβει υπόψη του την προσωπική περιουσία του κάθε κληρονόμου κατά τον καθορισμό του κληρονομικού του μεριδίου, αλλά τη συνεισφορά του στη ζημιά της περιουσίας η οποία προέκυψε λόγω του κουρέματος. Θεωρώ ότι πρόκειται για τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Τα προσωπικά κεφάλαια του κάθε κληρονόμου εμμέσως θα ληφθούν υπόψη και για τον υπολογισμό της συνεισφοράς του στη ζημιά που προέκυψε συνεπεία της απομείωσης. Ανεξάρτητα από τα όσα έχω αναφέρει πιο πάνω θεωρώ ορθό να σχολιάσω το βασικό επιχείρημα του Αιτητή το οποίο προβάλλεται μέσω της γραπτής αγόρευσης των ευπαίδευτων συνηγόρων του σύμφωνα με το οποίο σε περίπτωση που το εναπομείναν υπόλοιπο των €XXX διανεμηθεί εξίσου στους 4 κληρονόμους θα επέλθει αδικία εις βάρος του ίδιου και των δύο αδελφών του τους οποίους αντιπροσωπεύει. Είμαι της άποψης όμως ότι, κατά τον ίδιο τρόπο, θα μπορούσε να επέλθει αδικία εις βάρος της Καθ' ης η Αίτηση σε περίπτωση μη ισομερούς κατανομής, για το λόγο ότι η ίδια δεν φαίνεται να είχε οποιαδήποτε ευθύνη στην απόφαση για απομείωση των καταθέσεων του αποβιώσαντα. Διερωτώμαι λοιπόν για ποιο λόγο θα πρέπει να επωμιστεί το μεγαλύτερο κόστος στη ζημιά που προέκυψε, απλά και μόνο επειδή έτυχε να έχει το μεγαλύτερο ποσό κεφαλαίων σε προσωπικούς της λογαριασμούς, συγκριτικά με τους άλλους κληρονόμους, των οποίων τα προσωπικά κεφάλαια ήταν πολύ μικρότερα. Συνεπώς η θέση του Αιτητή ότι θα προκληθεί αδικία στον ίδιο και στους άλλους δύο κληρονόμους στην περίπτωση που το εναπομείναν στο λογαριασμό του αποβιώσαντα ποσό διανέμετο κατ' ίσα μερίδια μεταξύ των τεσσάρων κληρονόμων δεν θα μπορούσε να κριθεί ως λογική. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των Καθ' ων η Αίτηση προς υποστήριξη των θέσεων τους επικαλούνται το άρθρο 51[1] του Περί Διαθηκών και Διαδοχής Νόμου Κεφ.

1. Αυτό το οποίο ρυθμίζει το συγκεκριμένο άρθρο είναι το ποια περιουσία η οποία λήφθηκε από τον αποβιώσαντα σε οποιοδήποτε χρόνο λαμβάνεται υπόψη κατά τον υπολογισμό του μεριδίου τέκνου ή άλλου κατιόντα στο αδιάθετο μέρος της κληρονομιάς. Είμαι της άποψης ότι το άρθρο αυτό δεν μπορεί να τύχει εφαρμογής στην προκείμενη περίπτωση για το λόγο ότι τα κεφάλαια της Καθ' ης η Αίτηση τα οποία ζητούνται να ληφθούν υπόψη στον υπολογισμό του μεριδίου της δεν λήφθηκαν από τον αποβιώσαντα αλλά πρόκειται για προσωπική της περιουσία. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για τους λόγους που προσπάθησα να επεξηγήσω λεπτομερώς πιο πάνω καταλήγω ότι η Αίτηση δεν μπορεί να πετύχει. Γι' αυτό θα πρέπει να απορριφθεί. Όσον αφορά τα έξοδα δεν βλέπω λόγο για απόκλιση από το γενικό κανόνα ότι ακολουθούν το αποτέλεσμα. Συνεπώς θα επιδικαστούν προς όφελος των Καθ' ων η Αίτηση. Η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση και εναντίον του Αιτητή ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Νοείται ότι ένα σετ εξόδων θα επιδικαστεί για αμφότερους τους Καθ' ων η Αίτηση. Τα έξοδα να πληρωθούν από την περιουσία του αποβιώσαντα. (Υπ.) ................................. Θ. Θωμά, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής ΘΘ/ΑΧ [1]
2. Οποιοδήποτε τέκνο ή άλλος κατιών του αποβιώσαντος ο οποίος καθίσταται δικαιούχος για διαδοχή στο βάσει του νόµου µη διαθέσιµο µέρος της κληρονοµιάς και στο τυχόν αδιάθετο µέρος της κληρονοµιάς, λογαριάζει κατά τον υπολογισµό της µερίδας του, οποιαδήποτε κινητή ιδιοκτησία και ακίνητη ιδιοκτησία που λήφθηκε από αυτόν από τον αποβιώσαντα σε οποιοδήποτε χρόνο— (α) µε παροχή εν ζωή· ή (β) δυνάµει γαµικής σύµβασης· ή (γ) ως προίκα · ή (δ) µε δωρεά λόγω θανάτου: Νοείται ότι καµιά τέτοια κινητή ιδιοκτησία ή ακίνητη ιδιοκτησία δεν λογαριάζεται αν ο αποβιώσας άφησε διαθήκη που περιέχει ειδική διάταξη για µη υπολογισµό τέτοιας κινητής ιδιοκτησίας ή ακίνητης ιδιοκτησίας. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο