Αναφορικά με την KISSONERGA DEVELOPMENT CO. LIMITED, Αίτηση Αρ. 7/20, 9/7/2020

(1)(α), 205, 209, 211(στ), 213, 214 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113, στους Θεσμούς της Πολιτικής Δικονομίας Δ.1, Δ.48 - θ.1-4 και 9, Δ.49 - θ.3 - 16, στους περί Εταιρειών Κανονισμούς, στους περί Εταιρειών (Εκκαθαρίσεις) Κανονισμούς του 1933 - 1999, στη νομολογία των Κυπριακών και των Αγγλικών δικαστηρίων, στις αρχές του δικαίου της επιείκειας και στις εγγενείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου και υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση της XXXX Παπαϊωάννου Βασιλείου, Διοικητικού Συμβούλου της Αιτήτριας, ημερ. 29.5.

1. Όπως διατείνεται η Ενόρκως Δηλούσα, η Αιτήτρια συστάθηκε το 1976, είναι ιδιοκτήτρια και διαχειρίζεται το ξενοδοχείο Cynthiana Beach Hotel στην Πάφο από το
2. Οι μέτοχοι της Αιτήτριας είναι ο XXXX Παπαϊωάννου - ο οποίος είναι ο πατέρας της και απεβίωσε στις 17.4.2009 -, ο Καθ' ου η Αίτηση, η ίδια και η XXXX Παπαϊωάννου Δημητρίου και είναι αδέλφια. Μετά το θάνατο του πατέρα τους, στις 23.7.2010 χορηγήθηκαν από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού στην ίδια και στα αδέλφια της, έγγραφα διαχείρισης της περιουσίας του, στην Αίτηση 214/
3. Η ίδια και τα αδέλφια της είναι οι τρεις κληρονόμου του αποβιώσαντος και οι τρεις μετοχές που είναι εγγεγραμμένες επ' ονόματι, του αποτελούν μέρος της περιουσίας του και αντικείμενο της διαχείρισης και δεν έχουν διανεμηθεί μέχρι σήμερα. Ισχυρίζεται ότι δικαιοδοσία για να επιληφθεί της ουσίας των διαφορών του Καθ' ου η Αίτηση με την Αιτήτρια έχει μόνο ο διαιτητής που θα πρέπει να διοριστεί δυνάμει του άρθρου 41 του Κατατατικού της Αιτήτριας και τις σχετικές πρόνοιες του περί Διαιτησίας Νόμου. Όλα τα παράπονα του Καθ' ου η Αίτηση που περιέχονται στην Αίτηση Εκκαθάρισης, αφορούν τις υποθέσεις της Αιτήτριας και οι ισχυρισμοί που προβάλλονται περί διεξαγωγής των εν λόγω υποθέσεων της Αιτήτριας κατά τρόπο καταπιεστικό προς τον ίδιο, αφορούν αποφάσεις του διοικητικού συμβουλίου της Αιτήτριας, στις οποίες συμμετέχει ο Καθ' ου η Αίτηση. Όλες οι διαφορές που αποτελούν τη βάση της Αίτησης Εκκαθάρισης, συνιστούν διαφορές μεταξύ της Αιτήτριας και του Καθ' ου η Αίτηση ως μετόχου και σχετίζονται με τις υποθέσεις της Αιτήτριας. Συνεπώς τυγχάνει εφαρμογής το άρθρο 41 του Καταστατικού της Αιτήτριας, σύμφωνα με το οποίο αυτές οι διαφορές παραπέμπονται σε διαιτησία και συνιστά συμφωνία (συνυποσχετικό) διαιτησίας μεταξύ της Αιτήτριας και των μελών της. Οι διαφορές που έχουν προκύψει και θα πρέπει να παραπεμφθούν σε διαιτησία, παρουσιάζονται με μεγάλη λεπτομέρεια στην Αίτηση Εκκαθάρισης, στις παρ. 59 - 97 και συνοπτικά αναφέρθηκε σ' αυτές στις παρ. 20 - 25 της Ένορκης Δήλωσης της. Ισχυρίζεται ότι όλες οι αποφάσεις και ενέργειες της Αιτήτριας που περιέχονται στην Αίτηση Εκκαθάρισης, λήφθηκαν νόμιμα, με βάση τον περί Εταιρειών Νόμο, το Καταστατικό της Αιτήτριας και με γνώμονα το συμφέρον της Αιτήτριας, προς όφελος και των τριών μετόχων της. Όλα τα ζητήματα που εγείρει ο Καθ' ου η Αίτηση στην Αίτηση Εκκαθάρισης, αποτελούν διαφορές μεταξύ της Αιτήτριας και του Καθ' ου η Αίτηση ως μέλος της Αιτήτριας και αφορούν (α) είτε υποθέσεις της Αιτήτριας (τερματισμό της εργοδότησης του Καθ' ου η Αίτηση από την Αιτήτρια, μισθοδοσία των XXXXX Δημητρίου και XXXXX Βασιλείου από την Αιτήτρια, δανειοδότηση της Αιτήτριας από τη Συνεργατική Κεντρική Τράπεζα, οφειλές μισθών από την Αιτήτρια προς τον Καθ' ου η Αίτηση) είτε (β) κατ' ισχυρισμό παραβάσεις του Καταστατικού της Αιτήτριας (αλλαγή γραμματέα, τρόπος διεξαγωγής συνεδριάσεων του διοικητικού συμβουλίου και ορθή τήρηση πρακτικών) είτε (γ) κατ' ισχυρισμό παραβιάσεις του περί Εταιρειών Νόμου (αναφορικά με την υποχρέωση της Αιτήτριας για ορθή τήρηση λογιστικών βιβλίων και ετοιμασία οικονομικών καταστάσεων) είτε (δ) αποτελούν συνδυασμό των πιο πάνω. Όλα τα εν λόγω ζητήματα εμπίπτουν στην εμβέλεια του άρθρου 41 του Καταστατικού της Αιτήτριας. Πρόκειται για ζητήματα που σχετίζονται με την διοίκηση της Αιτήτριας, με συγκεκριμένες αποφάσεις του διοικητικού συμβουλίου της, με το κατά πόσο οι διαφορές αυτές έχουν φέρει την Αιτήτρια σε αδιέξοδο και έχουν οδηγήσει σε απώλεια της εμπιστοσύνης μεταξύ των μετόχων, τα οποία θα πρέπει να αποφασιστούν αποκλειστικά σε διαιτητική διαδικασία στη βάση του άρθρου 41 του Καταστατικού της Αιτήτριας, το οποίο είναι έγκυρο, δεσμευτικό και δεκτικό εκτέλεσης. Ο Καθ' ου η Αίτηση ήταν ένας από τους τρεις ιδρυτικούς μέτοχους της Αιτήτριας ως οικογενειακή εταιρεία, γεγονός που αντικατοπτρίζει πλήρως την πρόθεση του να εκδικάζονται σε διαιτητική διαδικασία, οποιεσδήποτε διαφορές μεταξύ τους και της Αιτήτριας, η οποία είναι φερέγγυα και σε καλή οικονομική κατάσταση. Ο Καθ' ου η Αίτηση καταχώρισε Ένσταση με την οποία προβάλλονται οι ακόλουθοι λόγοι Ένστασης:
4. Στο πλαίσιο της Αίτησης Εκκαθάρισης δεν προκύπτουν διαφορές που να εμπίπτουν εντός της ρήτρας διαιτησίας του αρ.41 του Καταστατικού της Αιτήτριας.
5. Η φύση των διαφορών αφορά τον Καθ' ου η αίτηση και τους υπόλοιπους μετόχους της Αιτήτριας και συνεπώς δεν ενεργοποιούνται οι πρόνοιες του άρθρου 41 του Καταστατικού της Αιτήτριας, οι οποίες αναφέρονται σε «διαφορά που ήθελε προκύψει μεταξύ της Αιτήτριας και οποιουδήποτε μέλους της».
6. Η φύση της διαφοράς αφορά ουσιαστικά την κατάρρευση της αμοιβαίας εμπιστοσύνης και συνεννόησης μεταξύ των μελών της Αιτήτριας - ιδιαίτερα μετά το θάνατο του πατέρα των μελών και την καταχώριση της αγωγής XXXXX /14 Ε.Δ. Λεμεσού - γεγονός που δικαιολογεί την εκκαθάριση της Αιτήτριας, κατά τρόπο που να μην ενεργοποιούνται οι πρόνοιες του άρθρου 41 του Καταστατικού.
7. Ο Καθ' ου η Αίτηση επικαλείται μεταξύ άλλων και το δίκαιο της επιείκειας (άρθρο 211(στ) του Κεφ.113) για την εκκαθάριση της Αιτήτριας και δεν επικαλείται παράβαση Κανονισμού του Καταστατικού της Αιτήτριας ή νομοθεσίας που επηρεάζει την Αιτήτρια. Συνεπώς δεν εφαρμόζεται το άρθρο 41 του Καταστατικού.
8. Ο Καθ' ου η Αίτηση αιτείται μεταξύ άλλων και την αγορά των μετοχών που κατέχει στην Αιτήτρια, από τους υπόλοιπους μετόχους (άρθρο 202 του Κεφ.113).
9. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 8 του περί Διαιτησίας Νόμου, Κεφ.4, ως και τα κριτήρια της σχετικής νομολογίας.
10. Τυχόν έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος θα οδηγήσει στη διεξαγωγή δύο παράλληλων διαδικασιών για την επίλυση των ίδιων επίδικων θεμάτων δηλαδή 1) την παρούσα δικαστική διαδικασία που αφορά τον Καθ' ου η Αίτηση και τους υπόλοιπους μετόχους και 2) την διαιτητική διαδικασία που θα αφορά τον Καθ' ου η Αίτηση και την Αιτήτρια, με πρόδηλο κίνδυνο την κατάληξη σε αντιφατικά ευρήματα επί ταυτόσημων επίδικων θεμάτων.
11. Ο διαιτητής δε έχει την εξουσία να εκδώσει Διάταγμα Εκκαθάρισης. Η Ένσταση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του Καθ' ου η αίτηση ημερ.16.6.
12. Επαναλαμβάνει τους πιο πάνω λόγους Ένστασης και τονίζει ότι η φύση της διαφοράς και τα επίδικα θέματα της Αίτησης Εκκαθάρισης δεν καλύπτονται ούτε και εμπίπτουν εντός των όρων της ρήτρας διαιτησίας του άρθρου 41 του Καταστατικού της Αιτήτριας. Τούτο γιατί με την Αίτηση εκκαθάρισης αιτείται α) την εκκαθάριση της Αιτήτριας επικαλούμενος τις αρχές του δικαίου της επιείκειας με βάση το άρθρο 211(στ) του Κεφ.113 και εφόσον καταδειχθεί ότι η Αιτήτρια έχει τα χαρακτηριστικά ενός οιονεί συνεταιρισμού και β) την αγορά των μετοχών του από τα άλλα δύο μέλη της Αιτήτριας, η συμπεριφορά των οποίων έναντι του είναι καταπιεστική. Συνεπώς το Δικαστήριο θα κληθεί να εξετάσει τις σχέσεις και διαφωνίες/διαφορές των μετόχων της Αιτήτριας. Πρόκειται για διαφορές που έχουν προκύψει μεταξύ των ιδίων των μετόχων και όχι μεταξύ των μετόχων και της Αιτήτριας. Στην απουσία ρήτρας στο Καταστατικό της Αιτήτριας που να ρυθμίζει τις διαφορές που προκύπτουν μεταξύ των μετόχων της Αιτήτριας, ισχυρίζεται ότι ορθά καταχώρησε την Αίτηση Εκκαθάρισης. Περαιτέρω, σε κανένα σημείο της Αίτησης Εκκαθάρισης δεν επικαλείται παράβαση πρόνοιας του Καταστατικού ή άρθρου σχετικής νομοθεσίας. Ό,τι έχει επικαλεστεί είναι την κατάρρευση της αμοιβαίας συνεννόησης και εμπιστοσύνης μεταξύ των μετόχων. Συνεπώς το άρθρο 41 του Καταστατικού δεν είναι εφαρμόσιμο, εφόσον η Αιτήτρια (ως εταιρεία) δεν μπορεί να τοποθετηθεί ως προς τις σχέσεις των μετόχων και ό,τι χαρακτηρίζει μια εταιρεία ως οιονεί συνεταιρισμό είναι οι προσωπικές σχέσεις φυσικών προσώπων και όχι νομικών οντοτήτων. Τα ζητήματα που περιέχονται στην ένορκη του δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση Εκκαθάρισης, στρέφονται έναντι των υπόλοιπων μετόχων της Αιτήτριας προσωπικά και όχι εναντίον της Αιτήτριας, ώστε να πείσει το Δικαστήριο ότι επήλθε ολική ρήξη της αμοιβαίας εμπιστοσύνης μεταξύ των μετόχων, λαμβάνοντας υπόψη ότι όλες οι αποφάσεις μετόχων και διοικητικών συμβούλων λαμβάνονταν ομόφωνα. Τέλος αναφέρει ότι ήταν παρών μόνο ο ίδιος και ο πατέρας του στις συναντήσεις με τους δικηγόρους της Αιτήτριας για την ίδρυση της Εταιρείας και το άρθρο 41 του Καταστατικού συμπεριελήφθηκε για τις περιπτώσεις που υπήρχε παράβαση οποιασδήποτε πρόνοιας του Καταστατικού ή για την περίπτωση που μέτοχος ή διευθυντής, δεν συμμορφωνόταν με κάποια υποχρέωση του με βάση σχετική νομοθεσία περί Εταιρειών. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι προώθησαν τις θέσεις των πελατών τους με εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις, τις οποίες έχω διεξέλθει με την επιβαλλόμενη προσοχή. Το αίτημα της Αιτήτριας για αναστολή της διαδικασίας της Αίτησης Εκκαθάρισης, βασίζεται στο άρθρο 8 του περί Διαιτησίας Νόμου Κεφ.4, το οποίο ορίζει ως ακολούθως: «
13. Αv oπoιoσδήπoτε συμβαλλόμεvoς σε συvυπoσχετικό ή oπoιoδήπoτε πρόσωπo πoυ πρoβάλλει αξίωση μέσω τoυ ή βάσει oδηγιώv τoυ, αρχίζει oπoιαδήπoτε διαδικασία εvώπιov Δικαστηρίoυ κατά oπoιoυδήπoτε άλλoυ πρoσώπoυ πoυ είvαι συμβαλλόμεvoς στo συvυπoσχετικό ή κατά oπoιoυδήπoτε πρoσώπoυ πoυ πρoβάλλει αξίωση μέσω ή βάσει oδηγιώv τoυ, αvαφoρικά με oπoιoδήπoτε από τα θέματα πoυ συμφωvήθηκε vα παραπεμφθoύv σε διατησία, τότε oπoιoσδήπoτε από τoυς διαδίκoυς στηv εv λόγω διαδικασία δύvαται oπoτεδήπoτε μετά τηv εμφάvιση, και πριv παραδώσει oπoιεσδήπoτε γραπτές πρoτάσεις ή πρoβεί σε oπoιoδήπoτε άλλo στάδιo της διαδικασίας, vα απoταθεί στo Δικαστήριo για αvαστoλή της διαδικασίας και τo Δικαστήριo δύvαται vα εκδώσει διάταγμα για αvαστoλή της διαδικασίας αv ικαvoπoιηθεί ότι δεv υπάρχει λόγoς πoυ vα δικαιoλoγεί τη μη παραπoμπή τoυ θέματoς σε διαιτησία σύμφωvα με τo συvυπoσχετικό και ότι o αιτητής ήταv, όταv άρχισε η διαδικασία, και εξακoλoυθεί vα είvαι έτoιμoς και πρόθυμoς vα πράξει oτιδήπoτε τo αvαγκαίo για τηv καvovική διεξαγωγή της διατησίας." Αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι στο Καταστατικό της Αιτήτριας (Τεκμ.1 στην Αίτηση) περιλαμβάνεται η παραγρ.41, η οποία αφορά παραπομπή διαφοράς σε Διαιτησία και έχει ως ακολούθως: «Οιαδήποτε διαφορά ήθελε προκύψει μεταξύ της Εταιρείας, αφ' ενός και οιουδήποτε μέλους αυτής, ή των διαχειριστών, εκτελεστών ή εκδοχέων οιουδήποτε μέλους, αφ' ετέρου, άφορώσα τον σκοπόν ή την ερμηνείαν ή τας συνέπειας των παρόντων Κανονισμών ή του Νόμου ή άφορώσα οτιδήποτε νύν ή εν τω μέλλοντι πραχθέν, εκτελεσθέν, παραλειφθέν ή ανεχθέν συμφώνως των παρόντων Κανονισμών ή του Νόμου, ή αφορωσα οιανδήποτε παράβασιν ή ισχυριζομένην παράβασιν των παρόντων Κανονισμών ή οιανδήποτε απαίτησιν λόγω τοιαύτης παραβάσεως ή ισχυριζόμενης παραβάσεως τούτων, ή οιονδήποτε νόμον ή νόμους επηρεάζοντας την Εταιρείαν ή αφορωσα οιανδήποτε των υποθέσεων της Εταιρείας, ή τοιαύτη διαφορά θα παραπέμπηται εις διαιτησίαν, ενώπιον ενός διαιτητού διοριζόμενου εκ συμφώνου υπό των μελών της τοιαύτης διαφοράς ή εάν ούτοι δεν δύνανται να συμφωνήσουν επί του διορισμού ενός διαιτητού, ενώπιον δύο διαιτητών, εκ των οποίων ανά εις θα διορίζηται υφ' έκαστου των μελών της τοιαύτης διαφοράς, αι δε προβλέψεις του εκάστοτε εν Κύπρω ισχύοντος Περί Διαιτησίας Νόμου θα διέπουν την τοιαύτην διαιτησίαν.» Στο άρθρο 2 του Κεφ.4 ερμηνεύεται ο όρος «συνυποσχετικό» ως «γραπτή συμφωvία για τηv υπoβoλή υφιστάμεvωv ή μελλovτικώv διαφoρώv σε διαιτησία, είτε o διαιτητής κατovoμάζεται σ' αυτή είτε όχι» και σύμφωνα με το άρθρο 3 του Κεφ.4 «Τo συvυπoσχετικό, εκτός αv εκφράζεται αvτίθετη πρόθεση σε αυτό, είvαι αvέκκλητo, εκτός αv επιτραπεί από τo Δικαστήριo, και έχει τηv ίδια ισχύ από κάθε άπoψη ωσάv vα ήταv διάταγμα Δικαστηρίoυ.» Αποτελεί θέση της Αιτήτριας, η οποία δεν αμφισβητείται από τον Καθ' ου η Αίτηση, ότι η παρ.41 του Καταστατικού της Αιτήτριας συνιστά γραπτή συμφωνία (συνυποσχετικό) διαιτησίας μεταξύ της Αιτήτριας και των μελών της. Συνεπώς επικαλούμενη την εν λόγω παρ.41 του Καταστατικού αιτείται την αναστολή της διαδικασίας της Αίτησης Εκκαθάρισης και την παραπομπή των διαφορών μεταξύ της Αιτήτριας και του Καθ' ου η Αίτηση σε διαιτησία. Μεταξύ των προϋποθέσεων που θα πρέπει να ικανοποιηθούν ώστε το Δικαστήριο να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια (βλ. Yiola Skaliotou v. Christoforos Pelekanos

(1976)1 C.L.R. 251) και αναστείλει τη διαδικασία, περιλαμβάνεται και η φύση της διαφοράς, η οποία θα πρέπει να εμπίπτει εντός της πρόνοιας για διαιτησία. Στην υπόθεση Λενιάνα Τουρίστ Σέρβισες Λτδ ν. Ανδρέα Χ. Καρπασίτη & Υιοί (Βιομηχανία) Λτδ

(1991)1 Α.Α.Δ. 75, το Ανώτατο Δικαστήριο έκανε αναφορά στην Αγγλική Υπόθεση Heyman v. Darwins Ltd

(1942)1 All E.R. 337 και στο ακόλουθο απόσπασμα: "Where proceedings at law are instituted by one of the parties to a contract containing an arbitration clause and the other party, founding on the clause, applies for a stay, the first thing to be ascertained is the precise nature of the dispute which has arisen. The next question is whether the dispute is one which falls within the terms of the arbitration clause. Then sometimes the question is raised whether the arbitration clause is still effective or whether something has happened to render it no longer operative. Finally, the nature of the dispute being ascertained, it having been held to fall within the terms of the arbitration clause and the clause having been found to be still effective, there remains for the court the question whether there is any sufficient reason why the matter in dispute should not be referred to arbitration." Έχοντας κατά νουν τις πιο πάνω νομικές αρχές, το ερώτημα που καλείται το Δικαστήριο να αποφασίσει είναι κατά πόσο η φύση της διαφοράς, η οποία αποτελεί το αντικείμενο της Αίτησης Εκκαθάρισης, εμπίπτει στις πρόνοιες της παρ.41 του Καταστατικού της Αιτήτριας. Από μια απλή ανάγνωση της παρ.41 του Καταστατικού, προκύπτει ότι παραπέμπεται σε διαιτησία, οποιαδήποτε διαφορά προκύψει μεταξύ της Εταιρείας (Αιτήτριας) και οποιουδήποτε μέλους αυτής, η οποία (διαφορά) αφορά το σκοπό, ερμηνεία ή συνέπειες των προνοιών του Καταστατικού ή του Νόμου, παράβαση του Καταστατικού ή Νόμου που επηρεάζει την εταιρεία ή αφορά (η διαφορά) οποιανδήποτε των υποθέσεων της Εταιρείας. Έχω εξετάσει με προσοχή τους ισχυρισμούς και τα παράπονα του Καθ' ου η Αίτηση που περιλαμβάνονται στην Ένορκη Δήλωση του ημερ. 13.1.2020, προς υποστήριξη της Αίτησης του για εκκαθάριση της Αιτήτριας με βάση το άρθρο 211(στ) του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ.113 και για πώληση των μετοχών του προς τις Καθ' ων η Αίτηση 2 και 3, με βάση το άρθρο 202 του Κεφ.

1. Ειδικότερα: α) Ο Καθ' ου η Αίτηση παραπονείται σε σχέση με την απόφαση του διοικητικού συμβουλίου της Αιτήτριας ημερ. 16.3.2017 για την καταβολή του ποσού των €15.000 ως φιλοδώρημα στον υπάλληλο της Αιτήτριας κ. XXXXX Δημητρίου. Έχω την άποψη ότι η αμφισβήτηση της ορθότητας τέτοιας απόφασης του διοικητικού συμβουλίου της Αιτήτριας και η διαφωνία του Καθ' ου η Αίτηση ως μέτοχου με αυτήν την απόφαση, συνιστά διαφορά μεταξύ αυτού ως μετόχου και της Αιτήτριας Εταιρείας και αφορά τις υποθέσεις της Αιτήτριας Εταιρείας δηλαδή τη μισθοδοσία και απολαβές των υπαλλήλων της. β) Η αμφισβήτηση εκ μέρους του Καθ' ου η Αίτησης της απόφασης της Αιτήτριας Εταιρείας για τον καθορισμό του μισθού του XXXX Βασιλείου σε €19.500 ετησίως και του XXXX Δημητρίου σε €26.000 ετησίως, αφορά επίσης διαφορά μεταξύ του Καθ' ου η Αίτηση ως μετόχου και της Αιτήτριας Εταιρείας και σχετίζεται με υποθέσεις της Αιτήτριας Εταιρείας. γ) Η απόφαση του διοικητικού συμβουλίου της Αιτήτριας Εταιρείας για την παύση του Καθ' ου η Αίτηση από τη θέση του γραμματέα και τον διορισμό του XXXX Δημητρίου στη θέση του γραμματέα της Αιτήτριας Εταιρείας, αποτελεί απόφαση του διοικητικού συμβουλίου και όχι απόφαση των μετόχων πλειοψηφίας. Συνεπώς το σχετικό παράπονο του Καθ' ου η Αίτηση, αποτελεί διαφορά μεταξύ του ιδίου ως μετόχου και της Αιτήτριας Εταιρείας. δ) Το παράπονο του Καθ' ου η Αίτηση για τον τερματισμό της εργοδότησης του από την Αιτήτρια Εταιρεία, παρά τη συμπλήρωση του 65ου έτους της ηλικίας του, αφορά την Αιτήτρια εταιρεία ως εργοδότη του και συνεπώς αφορά διαφορά μεταξύ αυτού και της Αιτήτριας εταιρείας και σχετίζεται με υποθέσεις της Εταιρείας. Το ίδιο ισχύει και για το παράπονο του Καθ' ου η Αίτηση ότι παραμένουν απλήρωτοι οι μισθοί του για τα έτη 2016,
2. ε) Το παράπονο του Καθ' ου η Αίτηση ότι η Αιτήτρια Εταιρεία προχώρησε στην έγκριση των οικονομικών καταστάσεων για τα έτη 2015, 2016 και 2017 παρά τις διαφωνίες και ενστάσεις του, αποτελεί διαφορά που προκύπτει από κατ' ισχυρισμό παράβαση των αρ.141, 142 και 143 του Κεφ.113, δηλαδή παράβαση Νόμου που επηρεάζει την Αιτήτρια Εταιρεία. στ) Το παράπονο του Καθ' ου η Αίτηση ότι δεν προσκλήθηκε να συμμετάσχει στις διεργασίες, διαπραγματεύσεις και συναντήσεις με στελέχη της Συνεργατικής Κεντρικής Τράπεζας σε σχέση με τη δανειοδότηση της Αιτήτριας Εταιρείας, αφορά σχετική απόφαση του διοικητικού συμβουλίου της Αιτήτριας Εταιρείας. Επομένως, η διαφωνία του Καθ' ου η Αίτηση ως μετόχου με την απόφαση του διοικητικού συμβουλίου της Αιτήτριας Εταιρείας σε σχέση με τις δανειακές της υποχρεώσεις, συνιστά διαφορά μεταξύ του ιδίου ως μετόχου και της Αιτήτριας Εταιρείας και αφορά υποθέσεις της Αιτήτριας Εταιρείας. (ζ) Ο Καθ' ου η Αίτηση παραπονείται σχετικά με τη σύγκληση των συνεδριάσεων του διοικητικού συμβουλίου της Αιτήτριας Εταιρείας και τη σύνταξη και αποστολή των πρακτικών των συνεδριάσεων. Η λειτουργία του διοικητικού συμβουλίου της Αιτήτριας Εταιρείας διέπεται από το Καταστατικό της και οποιαδήποτε διαφωνία με αυτή, αποτελεί διαφορά που αφορά τις πρόνοιες του Καταστατκού. Είναι η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι όλα τα πιο πάνω ζητήματα που ο Καθ' ου η Αίτηση εγείρει στην Αίτηση Εκκαθάρισης και οι σχετικοί ισχυρισμοί του, αποτελούν διαφορές μεταξύ της Αιτήτριας Εταιρείας και του ιδίου ως μετόχου. Οι εν λόγω διαφορές αφορούν α) υποθέσεις της Αιτήτριας Εταιρείας, όπως ο τερματισμός της εργοδότησης του Καθ' ου η Αίτηση από την Αιτήτρια Εταιρεία, η μισθοδοσία του XXXX Δημητρίου και XXXXX Βασιλείου από την Αιτήτρια Εταιρεία, η δανειοδότηση της Αιτήτριας Εταιρείας από τη Συνεργατική Κεντρική Τράπεζα και οι οφειλές μισθών από την Αιτήτρια Εταιρεία προς τον Καθ' ου η Αίτηση β) κατ' ισχυρισμό παραβάσεις του Καταστατικού της Αιτήτριας Εταιρείας, όπως η αλλαγή γραμματέα, ο τρόπος διεξαγωγής των συνεδριάσεων του διοικητικού συμβουλίου και η ορθή τήρηση πρακτικών και γ) κατ' ισχυρισμό παραβάσεις του περί Εταιρειών Νόμου, όπως η υποχρέωση της Αιτήτριας Εταιρείας για ορθή τήρηση λογιστικών βιβλίων και ετοιμασία οικονομικών καταστάσεων. Κρίνω ότι όλες οι πιο πάνω διαφορές, εμπίπτουν στις πρόνοιες της παρ.41 του Καταστατικού της Αιτήτριας Εταιρείας και συνεπώς συνιστούν διαφορές που μπορούν να παραπεμφθούν σε διαιτησία. Συνακόλουθα, η εισήγηση της ευπαίδευτης συνηγόρου του Καθ' ου η Αίτηση, ότι η Αίτηση Εκκαθάρισης αφορά διαφορά που έχει προκύψει μεταξύ των ιδίων των μετόχων και όχι μεταξύ των μετόχων και της Αιτήτριας Εταιρείας, δεν με βρίσκει σύμφωνη. Το γεγονός ότι με την Αίτηση Εκκαθάρισης αιτείται Διάταγμα Εκκαθάρισης της Αιτήτριας Εταιρείας με χαρακτηριστικά οιονεί συνεταιρισμού, στη βάση ισχυρισμών του Καθ' ου η Αίτηση ότι δεν υπάρχει πλέον μεταξύ των μελών της Αιτήτριας Εταιρείας αμοιβαία συνεννόηση και εμπιστοσύνη, δεν διαφοροποιεί τη φύση της διαφοράς όπως έχει καθοριστεί ανωτέρω, δηλαδή ως διαφορά μεταξύ του Καθ' ου η Αίτηση και της Αιτήτριας Εταιρείας για τους λόγους που ήδη επεξηγήθηκαν. Προχωρώ να εξετάσω κατά πόσο πληρούνται οι προϋποθέσεις που το άρθρο 8 του Κεφ.4 τάσσει και είναι οι ακόλουθες δύο: α) δεν υπάρχει λόγος που να δικαιολογεί τη μη παραπομπή του θέματος σε διαιτησία και β) η Αιτήτρια Εταιρεία ήταν και εξακολουθεί να είναι πρόθυμη να πράξει οτιδήποτε το αναγκαίο για την κανονική διεξαγωγή της διαιτησίας. Στην υπόθεση Yiola A. Skaliotou v. Christofophoros Pelekanos (ανωτέρω), το Ανώτατο Δικαστήριο έκανε αναφορά στην υπόθεση Heyman and Another v. Darwins Ltd (ανωτέρω) και στο πιο κάτω απόσπασμα: «The Arbitration Act, 1889, s.4, makes the power of the Court to stay an action under the arbitration clause a matter of discretion and not ex debito justitiae. Though the dispute is clearly within the arbitration clause, the Court 'may' still refuse to stay if, on the whole, that appears to be the better course. The Court must, however, be satisfied on good grounds that it ought not to stay. The onus of thus satisfying the Court is on the person opposing the stay, because in a sense he is seeking to get out of his contract to refer, though, in truth, an arbitration clause is not of strict obligation, because it is, under sect. 4 always subject to the discretion of the Court.» Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι το βάρος απόδειξης ότι υπάρχουν καλοί λόγοι για τους οποίους το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να διατάξει την αναστολή της διαδικασίας, βαρύνει το πρόσωπο που ενίσταται, δηλαδή στην προκειμένη περίπτωση του Καθ' ου η Αίτηση. Αποτελεί βασικό ισχυρισμό του Καθ' ου η Αίτηση - προς τεκμηρίωση καλού λόγου για την μη άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ της έκδοσης του αιτούμενου Διατάγματος - ότι στην περίπτωση έκδοσης του αιτούμενου Διατάγματος, θα υπάρχει πρόδηλος κίνδυνος για κατάληξη σε αντιφατικά ευρήματα επί ταυτόσημων επίδικων θεμάτων. Τούτο γιατί, όπως εισηγείται, θα διεξάγονται δύο παράλληλες διαδικασίες για την επίλυση των ίδιων επίδικων θεμάτων, δηλαδή α) η δικαστική διαδικασία που θα αφορά τον Καθ' ου η αίτηση και τους υπόλοιπους μετόχους (καθ' ων η Αίτηση 2 και 3 στην Αίτηση Εκκαθάρισης) και β) η διαιτητική διαδικασία που θα αφορά τον Καθ' ου η αίτηση και την Αιτήτρια Εταιρεία. Η εισήγηση αυτή δεν με βρίσκει σύμφωνη. Τυχόν έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος θα συνεπάγεται την αναστολή της διαδικασίας της Αίτησης Εκκαθάρισης εναντίον όλων των Καθ' ων η Αίτηση δηλαδή τόσο εναντίον της Αιτήτριας, όσο και των άλλων δύο μετόχων - Καθ' ων η Αίτηση 2 και
3. Τούτο γιατί η Αίτηση Εκκαθάρισης στρέφεται εναντίον της Αιτήτριας και των δύο άλλων μετόχων και όλη η δικαστική διαδικασία δεν μπορεί να κατακερματισθεί και να συνεχίσει αποσπασματικά μόνο εναντίον των δύο άλλων μετόχων. Εξάλλου, το αιτητικό για εκκαθάριση της Αιτήτριας Εταιρείας, αδιαμφισβήτητα δεν μπορεί να προχωρήσει μόνο εναντίον των δύο μετόχων, χωρίς τη συμμετοχή και εκπροσώπηση της Αιτήτριας Εταιρείας. Το γεγονός ότι οι άλλοι δύο μέτοχοι δεν είναι Αιτητές στην παρούσα Αίτηση, ουδόλως επηρεάζει τη θέση αυτή του Δικαστηρίου. Επαναλαμβάνω ότι τα γεγονότα στη βάση των οποίων ο Καθ' ου η Αίτηση αιτείται Διάταγμα Εκκαθάρισης της Αιτήτριας Εταιρείας, επ' ουδενί τρόπο μπορούν να διαχωριστούν ώστε η δικαστική διαδικασία να μπορεί να προχωρήσει μόνο εναντίον των άλλων δύο μετόχων. Το γεγονός ότι ο Διαιτητής δεν έχει την εξουσία να εκδώσει Διάταγμα Εκκαθάρισης της Αιτήτριας, δεν αποτελεί κατά την άποψη μου, κώλυμα στην έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος. Τούτο γιατί η εξουσία του Διαιτητή περιορίζεται στο να εξετάσει και αποφασίσει κατά πόσο οι ισχυρισμοί του Καθ' ου η Αίτηση είναι βάσιμοι. Σε τέτοια περίπτωση, η Αίτηση Εκκαθάρισης θα μπορεί να ενεργοποιηθεί ξανά, ώστε το Δικαστήριο να αποφασίσει, στη βάση πλέον των δεσμευτικών ευρημάτων του Διαιτητή, κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο υπό τις περιστάσεις, να διαταχθεί η εκκαθάριση της Αιτήτριας Εταιρείας με βάση το άρθρο 211(στ) του Κεφ.113 ή κατά πόσο δικαιολογείται η εναλλακτική θεραπεία που παρέχει το άρθρο 202 του Κεφ.113 δηλαδή την πώληση των μετοχών του Καθ' ου η Αίτηση στους άλλους δύο μετόχους. Σχετική είναι η αγγλική απόφαση του Αγγλικού Εφετείου, στην υπόθεση Fulham Football Club

(1987), Ltd v. Sir David Richards κ.ά.

(2011)EWCA Civ. 855, στην οποία ο ευπαίδευτος συνήγορος της Αιτήτριας παρέπεμψε το Δικαστήριο και αποφασίστηκε ότι η ρήτρα διαιτησίας έχει εφαρμογή και μπορεί να οδηγήσει σε αναστολή της Εταιρικής Αίτησης, σε περιπτώσεις όπου μέτοχος παρακάμπτει δεσμευτική ρήτρα διαιτησίας για να προωθήσει νομικές διαδικασίες στη βάση Εταιρικής Αίτησης. Τονίστηκε ότι το θέμα δεν είναι οι περιορισμένες θεραπείες του Διαιτητή, δηλαδή το ότι δεν θα μπορούσε διατάξει διάλυση της Εταιρείας, αλλά αν το επίδικο ζήτημα αφορά συμφωνία μετόχων που περιέχει δεσμευτική ρήτρα διαιτησίας. Τα πιο κάτω αποσπάσματα είναι σχετικά: «[82] The decision is therefore limited to the narrow point of whether the articles of a company can effectively restrict or re-model the conditions for the presentation of a petition under what would now be s 122 of the IA 1986. It does not suggest that an agreement to resolve a dispute between shareholders which might justify a winding-up order on just and equitable grounds would either infringe the statute or be void on grounds of public policy. In fact it suggests the opposite. [83] It is therefore open to us to decide whether the provisions of s 994 are to be construed as restricting the resolution of unfair prejudice disputes to the exclusive jurisdiction of the court free of any binding authority. I have already set out my own reasons for preferring the view that disputes of this kind which do not involve the making of any winding-up order are capable of being arbitrated. Although not necessary for the resolution of this appeal, I also take the view, as Austin J did in the ACD Tridon case, that the same probably goes for a similar dispute which is used to ground a petition under s 122

(1)(g) to wind up the company on just and equitable grounds. In those cases the arbitration agreement would operate as an agreement not to present a winding-up petition unless and until the underlying dispute had been determined in the arbitration. The agreement could not arrogate to the arbitrator the question of whether a winding-up order should be made. That would remain a matter for the court in any subsequent proceedings. But the arbitrator could, I think legitimately, decide whether the complaint of unfair prejudice was made out and whether it would be appropriate for winding-up proceedings to take place or whether the Complainant should be limited to some lesser remedy. It would only be in circumstances where the arbitrator concluded that winding-up proceedings would be justified that a shareholder would then be entitled to present a petition under s 122

(1)(g). In these circumstances the court could be invited to lift any stay imposed on proceedings imposed under s 9

(4). In much the same way, it would, I think, be open to an arbitrator who considered that the proper solution to a dispute between a shareholder and the company was to give directions for the conduct of the company's affairs to authorise the shareholder to seek such relief from the court under s 994. But such cases are likely to be rare in practice. If the relief sought is of a kind which may affect other members who are not parties to the existing reference, I can see no reason in principle why their views could not be canvassed by the arbitrators before deciding whether to make an award in those terms. Opposition to the grant of such relief by those persons may be decisive. Similarly if the order sought is one which cannot take effect without the consent of third parties then the arbitrators' hands will be tied. [84] But, as explained earlier in this judgment, these jurisdictional limitations on what an arbitration can achieve are not decisive of the question whether the subject-matter of the dispute is arbitrable. They are no more than the practical consequences of choosing that method of dispute resolution: see Société Commerciale de Réassurance v ERAS (International) Ltd [1992] 2 All ER 82n, [1992] 1 Lloyd's Rep 570; Wealands v CLC Contractors Ltd [1999] 2 Lloyd's Rep 739, 74 ConLR 1, [2000] [.] [96] In relation to the second question, it is clear that there is no express requirement in the CA 2006 that matters arising on an unfair prejudice petition under s 994 should not be referred to arbitration. Nor do I consider that there is any implied prohibition of arbitration. It is true that s 994

(1)empowers a company member "to apply to the court by petition" and s 996

(1)provides that "if the court is satisfied that a petition . . . is well-founded, it may make such order as it thinks fit for giving relief". But the fact that a statutory power, which a court would not have at common law apart from the statutory provision, is given to the court does not mean that an arbitrator, to whom a dispute is properly agreed to be referred, does not have a similar power. Power to make awards of monetary sums as between joint tortfeasors and between those who together have acted in breach of separate contracts are given to "the court" by various statutory provisions but it cannot be suggested that arbitrators are prohibited from making such awards: see Wealands v ICLC Contractors Ltd [1999] 2 Lloyd's Rep 739 paras 16 -

1. Such awards are frequently made. If, therefore, one looks at the actual wording of the relevant sections of the CA 2006, there is no ground for supposing that there is any implicit prohibition on agreeing to refer an allegation of unfair prejudice to arbitration. [.] [103] It is well settled that the fact that an arbitrator cannot give all the remedies which a court could does not afford any reason for treating an arbitration agreement as of no effect, see Eras Eil Actions [1992] 1 Lloyd's Rep 570,
2. The inability to give a particular remedy is just an incident of the agreement which the parties have made as to the method by which their disputes are to be resolved.» Με βάση τα πιο πάνω, προκύπτει ότι δεν υπάρχει καμιά πρόνοια στον περί Διαιτησίας Νόμο Κεφ.4 και στον περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ.113 που να αποκλείει την παραπομπή σε διαιτησία, διαφορών μεταξύ μετόχων. Περαιτέρω, όπως αποφασίστηκε ανωτέρω, το γεγονός ότι κάποιες θεραπείες δε μπορούν να δοθούν από Διαιτητικό Δικαστήριο, δεν σημαίνει ότι το θέμα της διαφοράς δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο της διαιτητικής διαδικασίας. Σ' ότι αφορά την δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 8 του Κεφ.4 (ανωτέρω) σημειώνεται η προθυμία της Αιτήτριας να διεξαχθεί κανονικά η διαιτησία, η οποία έχει εκδηλωθεί στην πράξη με την ίδια την καταχώριση της παρούσας Αίτησης, όσο και με τη τοποθέτηση της Αιτήτριας ευθύς εξ αρχής κατά την πρώτη εμφάνιση της Αίτησης Εκκαθάρισης στις 18.2.20, με τη σχετική δήλωση του ευπαίδευτου συνηγόρου της. Στην υπόθεση Λενιάνα Τούριστ Σέρβισες Λτδ (ανωτέρω) το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε: "Όσον αφορά την ετοιμότητα των εφεσιβλήτων να δεχθούν τη διαιτησία, τούτο γίνεται πρόδηλο με την καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης και ακόμα από την ένορκη δήλωση που την υποστηρίζει. Συνεπώς ούτε και αυτός ο λόγος ευσταθεί." Για όλα τα πιο πάνω, η Αίτηση εγκρίνεται. Εκδίδεται Διάταγμα ως η παρ.1 της Αίτησης. Η διαδικασία της Αίτησης Εκκαθάρισης αναστέλλεται σε σχέση με όλους τους Καθ' ων η Αίτηση (Kissonerga Development Co Ltd - Αιτήτρια, XXXX Δημητρίου και XXXX Βασιλείου). Επιδικάζονται έξοδα προς όφελος της Αιτήτριας και εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. (Υπ.) ................ Στ. Χατζηγιάννη, Π.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΞΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο