Δημοκρατία ν. Π.Λ., Αρ. Υπόθεσης: 3736/20, 22/10/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:KDLEM:2020:20 ΣΤΟ ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ι. Ιωαννίδη, Π.Ε.Δ. Κ. Κουνίδου, Α.Ε.Δ. Γ. Βλάμη, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 3736/20 Δημοκρατία ν. Π.Λ. Κατηγορουμένου - - - - - - - - - - - - - - 22.10.2020 Για τη Δημοκρατία: κ. Ζ. Συμεού (κα Ε. Κληρίδου για να ακούσει απόφαση) Για τον Κατηγορούμενο: κ. Μ. Νεοκλέους Κατηγορούμενος παρών Π Ο Ι Ν Η Ο κατηγορούμενος, ηλικίας 38 περίπου ετών, κατόπιν δικής του παραδοχής βρέθηκε ένοχος σε κατηγορίες που αφορούν σε ναρκωτικές ουσίες Τάξεως Α. Η πιο σοβαρή βεβαίως κατηγορία που παραδέχθηκε είναι αυτή της προμήθειας ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως A σε τρίτο πρόσωπο (κατηγορία 7), κατά παράβαση του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου, Ν.29/77, ως αυτός τροποποιήθηκε. Τα γεγονότα όπως έχουν εκτεθεί από την Κατηγορούσα Αρχή, και δεν έχουν αμφισβητηθεί από την Υπεράσπιση, παρατίθενται αυτολεξεί. «Στις 18/09/19 ο κατηγορούμενος μετέβηκε στην οικία της παραπονούμενης και την πήρε με το αυτοκίνητο του. Στην συνέχεια ο κατηγορούμενος μετέφερε την παραπονούμενη στο carwash στο καρνάγιο. Σε κάποια στιγμή η παραπονούμενη δεν ένιωθε καλά και κοιμήθηκε στο αυτοκίνητο του κατηγορούμενου. Τότε ο κατηγορούμενος μετέφερε την παραπονούμενη στο σπίτι της φίλης του, Ν.Δ. όπου διέμενε με τον φίλο της και η παραπονούμενη ξάπλωσε σε κρεβάτι σε ένα εκ των δωματίων της οικίας. Ο κατηγορούμενος ξάπλωσε το βράδυ μαζί της. Όταν η παραπονούμενη ξύπνησε την επόμενη μέρα, 19/09/19, ο κατηγορούμενος, ο οποίος καθόταν στο κρεβάτι δίπλα της, ετοίμασε 3 γραμμές μεθαμφεταμίνης και είπε στην παραπονούμενη να τραβήσει μια. Τόσο η παραπονούμενη όσο και ο κατηγορούμενος έκαναν χρήση μεθαμφεταμίνης, ρουφώντας την από τη μύτη. Τότε ο κατηγορούμενος, αφού έφυγαν με το αυτοκίνητο του από την ως άνω οικία, μετέφερε την παραπονούμενη έξω από το σπίτι της μητέρας του. Η παραπονούμενη παρέμεινε στο αυτοκίνητο του κατηγορούμενου για περίοδο 2 ωρών περίπου και τον περίμενε αφού ο ίδιος μετέβηκε εντός της οικίας της μητέρας του. Στην συνέχεια και περί τις 11:00 π.μ ο κατηγορούμενος ενημερώθηκε από τρίτο άτομο ότι οι γονείς της παραπονούμενης την έψαχναν, ότι δηλώθηκε ως ελλείπον πρόσωπο και την έψαχνε η αστυνομία. Αφού έλαβε αυτή την πληροφορία ο κατηγορούμενος μετέφερε την παραπονούμενη και την άφησε κάποια απόσταση μακριά από το σπίτι της. Η παραπονούμενη στη συνέχεια μετέβηκε στην οικία της. Η συνολική ποσότητα μεθαμφεταμίνης που έκανε χρήση ο κατηγορούμενος ήταν 1 γραμμάριο. Η συνολική ποσότητα μεθαμφεταμίνης που έδωσε ο κατηγορούμενος στην παραπονούμενη και έκανε χρήση ήταν 1 γραμμάριο. Η συνολική ποσότητα που είχε στην κατοχή του κατά τον επίδικο χρόνο ήταν 3 γραμμάρια. Κατά τον επίδικο χρόνο η παραπονούμενη ήταν 15 ετών και ο κατηγορούμενος 36 ετών. Η παραπονούμενη ήταν χρήστης ναρκωτικών ουσιών από προηγουμένως και είχε ξανακάνει χρήση μεθαμφεταμίνης. Ο κατηγορούμενος βρίσκεται υπό κράτηση από τις 11/04/
- Ο κατηγορούμενος βαρύνεται με 2 προηγούμενες καταδίκες στις υποθέσεις:
- 7364/18 Ε/Δ Λεμεσού όπου στις 05/10/18 καταδικάστηκε σε 2 κατηγορίες κλεπταποδοχής και του επιβλήθηκαν ποινές 3 μηνών φυλάκισης με 3ετή αναστολή για αδικήματα τα οποία διαπράχθηκαν από τις 07/04/18 μέχρι και τις 24/04/
- 5239/19 Ε/Δ Λεμεσού όπου στις 05/12/19 καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 2 μηνών με τριετή αναστολή για το αδίκημα της κλοπής. Τα αδικήματα διαπράχθηκαν στις 24/07/18.» Ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορούμενου με την εμπεριστατωμένη αγόρευσή του ορθά ανέφερε ότι τα αδικήματα που ο κατηγορούμενος διέπραξε είναι πολύ σοβαρά. Έκανε ιδιαίτερη αναφορά στην παραδοχή του ενώπιον του Δικαστηρίου, την οποία μας κάλεσε να θεωρήσουμε ως άμεση, στις περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων και στις οικογενειακές - προσωπικές του περιστάσεις. Ως ανέφερε, οι γονείς του είναι διαζευγμένοι ενώ ο πατέρας του είναι μόνιμος κάτοικος εξωτερικού. Με τον πατέρα του δεν έχει οποιαδήποτε σχέση. Πριν από τη σύλληψη του, ασχολείτο περιστασιακά με οικοδομικής φύσεως εργασίες. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου κάλεσε το Δικαστήριο να λάβει υπόψη πως εδώ ο κατηγορούμενος δεν είχε οποιοδήποτε κέρδος από την κατοχή και προμήθεια των ναρκωτικών. Τόσο αυτός όσο και η παραπονούμενη ήταν χρήστες ναρκωτικών. Κάλεσε επίσης το Δικαστήριο να λάβει υπόψη και την καθυστέρηση, αφού τα αδικήματα έλαβαν χώραν το Σεπτέμβρη του 2019 και το Δικαστήριο καλείται να επιβάλει ποινή στον κατηγορούμενο τον Οκτώβριο του
- Όσον αφορά στις προσωπικές του περιστάσεις, ανέφερε ότι πριν από τη σύλληψη του, αυτός διέμενε μόνος του σε διαμέρισμα που ανήκει στη μητέρα του, η οποία αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας λόγω υπέρτασης και «καρδιακών νοσημάτων». Το διαμέρισμα αυτό έχει σήμερα εκμισθωθεί από τη μητέρα του, με απώτερο σκοπό να έχει τον κατηγορούμενο δίπλα της για να του προσφέρει τη στοργή και στήριξη που χρειάζεται μετά που θα εκτίσει την όποια ποινή του. Το αδίκημα προμήθειας ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α σε άλλα πρόσωπα, είναι ένα από τα πλέον σοβαρά αδικήματα, και αυτό αντανακλάται από την προβλεπόμενη από τον Νόμο ποινή, που είναι αυτή της φυλάκισης διά βίου. Η προβλεπόμενη από το Νόμο ανώτατη ποινή είναι ενδεικτική της έκτασης της σοβαρότητας ενός αδικήματος και αυτό είναι ένα στοιχείο που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής, όπως και το είδος της ποινής που θα επιβληθεί (βλ. Souilmi v. Αστυνομίας
(1992)2 Α.Α.Δ. 248, Γεν. Εισαγγελέας v. Πέτρου
(1993)2 Α.Α.Δ. 9). Όπως τέθηκε στην υπόθεση Λεβέντης v. Αστυνομίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 632: «το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή». Βεβαίως, τα Δικαστήρια δεν βασίζονται μόνο στην προβλεπόμενη από το νόμο ποινή αλλά λαμβάνουν υπόψη και τις προσωπικές περιστάσεις ενός κατηγορούμενου και τις περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων, αφού η εξατομίκευση της ποινής «αποτελεί συνθετικό στοιχείο του παρονομαστή της τιμωρίας» (Salaryand ν. Αστυνομίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 541). Θα πρέπει εδώ να επαναλάβουμε ότι, δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια τα αδικήματα που σχετίζονται με τα ναρκωτικά παρουσιάζουν έξαρση στην Κύπρο, και σε τέτοια περίπτωση το στοιχείο της αποτροπής για προστασία του κοινωνικού συνόλου υπερτερεί έντονα. Στη Σάμπη ν. Δημοκρατίας
(2012)2 Α.Α.Δ. 100 λέχθηκαν τα ακόλουθα στις σελίδες 109 και 110 για τη μάστιγα των ναρκωτικών: «Τα ναρκωτικά αποτελούν τη μάστιγα μιας σύγχρονης κοινωνίας, ιδιαιτέρως σε μια χώρα όπως την Κύπρο η οποία έχει ιδιαίτερα προβλήματα τα οποία ανάγονται στην κατοχή μέρους της χώρας μας από τα τουρκικά στρατεύματα και της αναγκαιότητας στήριξης της νεολαίας. Τα ναρκωτικά, ως επί το πλείστον, έχουν στόχο νεαρά πρόσωπα. Η αυστηρή αντιμετώπιση αδικημάτων αυτής της μορφής, αντανακλάται από την προβλεπόμενη από το νόμο ποινή, που για την κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β προνοείται ποινή φυλάκισης 8 χρόνων, και για το αδίκημα της κατοχής ιδίας φύσεως, με σκοπό την προμήθεια προς τρίτα πρόσωπα, η προβλεπόμενη ποινή είναι φυλάκιση δια βίου. Αυτό καταδεικνύει την αγωνία της κοινωνίας και την αποδοκιμασία του κοινωνικού συνόλου για αδικήματα αυτής της μορφής. Θα ήταν αδιανόητο να μην υπάρχει και η ενεργός συμμετοχή της δικαιοσύνης στον καθημερινό αγώνα που γίνεται για την καταπολέμηση της μάστιγας αυτής των ναρκωτικών. Βλ. Hadavand v. Δημοκρατίας
(2000)2 Α.Α.Δ. 359». Στη Λουκά Μιχαήλ ν. Αστυνομίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 577, λέχθηκε πως η αυξητική τάση του εγκλήματος θα έχει και την ανάλογη αντιμετώπιση από τα Δικαστήρια, δηλαδή με την ανύψωση των ποινών. (Βλέπε επίσης Abunazha v. Δημοκρατίας
(2009)2 Α.Α.Δ. 551). Πληθώρα αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, καταπιάνονται με την επιβολή ποινών για αδικήματα της φύσεως που ο κατηγορούμενος διέπραξε. Θα αναφερθούμε σε ορισμένες από αυτές γνωρίζοντας ότι οι προηγούμενες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αναφορικά με τις επιβληθείσες ποινές, είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής. Δεν έχουν όμως τον δεσμευτικό χαρακτήρα, που ενέχει ο καθορισμός αρχών δικαίου. Και τούτο, γιατί η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που την συνθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη (βλ. Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας
(2000)2 Α.Α.Δ. 1 και Μιχαήλ v. Δημοκρατίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 123. Η όποια αναφορά σε παρόμοιες υποθέσεις γίνεται για να υπάρχει, όσο είναι δυνατό, κοινή προσέγγιση στην αντιμετώπιση των παραβατών (βλ. Γρηγορίου ν. Αστυνομίας
(1996)2 Α.Α.Δ. 217). Στην Mallouk v. Δημοκρατίας
(2000)2 Α.Α.Δ. 711, λέχθηκε ότι η πρόθεση κέρδους αυτοκαθορίζει τη σοβαρότητα της υπόθεσης. Το είδος, η ποσότητα των ναρκωτικών και ο σκοπός για τον οποίο κατέχονται είναι μεταξύ των σοβαρών παραγόντων που λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο κατά τον καθορισμό της ποινής. Στην υπόθεση Hijazi v. Δημοκρατίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 99, ο εφεσείων, ηλικίας 33 ετών παντρεμένος με τέσσερα παιδιά, βρέθηκε ένοχος κατόπιν δικής του παραδοχής σε κατηγορία που αφορούσε σε κατοχή σκευασμάτων βάρους 9,9 γραμμαρίων που περιείχαν 98% κοκαΐνη με σκοπό την προμήθεια τους σε άλλο πρόσωπο το οποίο θα του εξασφάλιζε βίζα για να μεταφέρει το παιδί του για σκοπούς θεραπείας στη Σουηδία. Το Κακουργιοδικείο του επέβαλε ποινή φυλάκισης 4 ετών. Το Ανώτατο Δικαστήριο απορρίπτοντας την έφεση τόνισε, μεταξύ άλλων, ότι οποιοσδήποτε και αν είναι ο σκοπός της εμπορίας ναρκωτικών, ο σκοπός αυτός δεν αγιάζει τα μέσα και οποιοσδήποτε ανθρωπιστικός λόγος δε δικαιολογεί την εμπορία ναρκωτικών. Καθίσταται σαφές ότι εδώ αντιμετωπίζουμε τον κατηγορούμενο ως χρήστη ναρκωτικών και όχι ως έμπορο, παρόλο που γνωρίζουμε ότι είναι οι χρήστες που συντηρούν την εμπορία των ναρκωτικών (Παγιαβλάς ν. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 240. Στην Afroughi ν. Δημοκρατίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 174, ο τότε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου Γ.Μ. Πικής ανέφερε, 19 χρόνια πριν, τα ακόλουθα ενδιαφέροντα για τους χρήστες ναρκωτικών: «Και για τους χρήστες ναρκωτικών, οι οποίοι δηλητηριάζουν την ύπαρξή τους και διανοίγουν το δρόμο για τους εμπόρους ναρκωτικών, αρμόζουν αποτρεπτικές ποινές, όχι, όμως, της ίδιας έντασης με αυτές που επιβάλλονται στους εμπόρους, εκείνους που καθιστούν επάγγελμά τους τη διασπορά του θανάτου. Για τους εμπόρους, είναι δύσκολο να ανευρεθούν ερείσματα μετριασμού. Για τους χρήστες υπάρχει κάποιο περιθώριο, που, ομολογουμένως, με το χρόνο στενεύει· το περιθώριο εκείνο που σχετίζεται με την αδυναμία του ανθρώπου.» Στην πιο πάνω απόφαση, ο εφεσείων ήταν ηλικίας 24 ετών, έδωσε θεληματική κατάθεση στην οποία παραδέχτηκε τη διάπραξη των αδικημάτων τα οποία αφορούσαν σε κατοχή 22,243 γραμμαρίων ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α (όπιο), για δική του χρήση και για κάπνισμα οπίου. Πρωτόδικα του επιβλήθηκε, κατόπιν παραδοχής, ποινή φυλάκισης τριών ετών. Το Εφετείο θεώρησε ότι η αρμόζουσα τιμωρία για το αδίκημα της κατοχής ήταν 18 μήνες φυλάκιση και για το αδίκημα της χρήσης 12 μήνες φυλάκιση, ποινές τις οποίες και επέβαλε. Περαιτέρω διέταξε όπως οι ποινές συντρέχουν. Στη Γλυκερίου ν. Αστυνομίας
(2002)2 Α.Α.Δ. 18, επιβλήθηκε στον κατηγορούμενο, κατόπιν παραδοχής, ποινή φυλάκισης δύο ετών για την κατοχή 0,703 γραμμαρίων ηρωίνης και 3½ ετών για την προμήθευση της εν λόγω ποσότητας σε τρίτο πρόσωπο. Διατάχθηκε όπως οι ποινές συντρέχουν. Λήφθηκαν υπόψη τρεις παρόμοιες υποθέσεις για ποσότητα 0,1 γραμμάριο, 7,76 γραμμάρια και 1,3 γραμμάρια αντίστοιχα. Ο κατηγορούμενος ο οποίος δεν ήταν μεγαλέμπορος ναρκωτικών αλλά «βαποράκι», συνεργάστηκε με τις διωκτικές αρχές και ήταν λευκού ποινικού μητρώου. Ήταν νυμφευμένος και πατέρας δύο παιδιών. Είχε κάνει πολλές ανεπιτυχείς προσπάθειες για απεξάρτηση σε διάφορες ψυχιατρικές κλινικές. Τελικά ευεργετική απέβη η θεραπεία στην οποία είχε υποβληθεί στο Ισραήλ, αφού προέκυψαν θετικά αποτελέσματα. Τα αδικήματα διαπράχθηκαν μετά την επιστροφή του από το Ισραήλ. Οι ποινές επικυρώθηκαν από το Εφετείο. Στη Γεώργιος Θεμιστοκλέους ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 96/15, απόφαση ημερομηνίας 19.02.2016, ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας σε κατηγορία που αφορούσε σε κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α (10,7741 γραμμάρια κοκαΐνης) με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα. Είχε παραδεχθεί κατηγορία που αφορούσε σε κατοχή της εν λόγω ποσότητας ναρκωτικού και κατηγορία που αφορούσε σε χρήση ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α. Πρωτόδικα του επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης 18 μηνών στην κατηγορία που αφορούσε σε κατοχή του πιο πάνω ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α, 2½ ετών στην κατηγορία που αφορούσε σε κατοχή με σκοπό την προμήθεια και 9 μηνών στην κατηγορία που αφορούσε σε χρήση. Η έφεση κατά των ποινών απορρίφθηκε. Παραθέτουμε το σχετικό απόσπασμα από την απόφαση. «Το παράπονο του εφεσείοντα εστιάζεται στο ότι, κατά την εισήγησή του, το πρωτόδικο Δικαστήριο, παρά τη φραστική αναφορά που κάνει στους μετριαστικούς παράγοντες που έλαβε υπόψη, ουσιαστικά δεν απέδωσε σ΄ αυτούς τη βαρύτητα που όφειλε, με αποτέλεσμα η ποινή που επέβαλε να είναι έκδηλα υπερβολική. Το σημαντικότερο στοιχείο, το οποίο μάλιστα χαρακτηρίζεται ως καταλυτικής σημασίας, σύμφωνα με την εισήγηση του κ. Αλεξάνδρου, είναι ο χρόνος που παρήλθε από τη διάπραξη του αδικήματος μέχρι την ημερομηνία επιβολής της ποινής. Το πρωτόδικο Δικαστήριο, κατά την επιμέτρηση της ποινής, έλαβε υπόψη τη σοβαρότητα των αδικημάτων σε συνάρτηση με τις προβλεπόμενες από το Νόμο ποινές, καθώς επίσης και τη συχνότητα με την οποία διαπράττονται τέτοιας φύσεως αδικήματα, στοιχεία που καθιστούν αναγκαία την αυστηρή αντιμετώπισή τους και την επιβολή αποτρεπτικών ποινών, όπως έχει αναγνωρίσει και η νομολογία (βλ. Δημοκρατία ν. Κυριάκου κ.ά.
(1990)2 ΑΑΔ 264, Souilmi ν. Αστυνομίας
(1992)2 ΑΑΔ 248, Λεβέντης ν. Αστυνομίας
(1999)2 ΑΑΔ 632, Παγιαβλάς ν. Αστυνομίας
(1998)2 ΑΑΔ 240). Έλαβε, επίσης, υπόψη του το Δικαστήριο ότι η ποσότητα των ναρκωτικών που κατείχε ο εφεσείων δεν μπορεί να χαρακτηριστεί μεγάλη, χωρίς όμως να παραγνωρίζεται ότι επρόκειτο για ελεγχόμενο φάρμακο τάξεως Α, κοκαΐνη, που είναι από τις σοβαρότερες μορφές ναρκωτικών σύμφωνα με το Νόμο. Κατά την επιμέτρηση της ποινής λήφθηκε υπόψη και η υπόθεση 17412/2012 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου, η οποία αφορούσε κατοχή 1,5896 γρ. κοκαΐνης και άλλα αδικήματα που σχετίζονται με τον περί Προστασίας και Διαχείρισης Άγριων Πτηνών και Θηραμάτων Νόμου 152(Ι)/2003, αδικήματα που διαπράχθηκαν στις 12.10.2011, δηλαδή σε διάστημα λιγότερο των δύο ετών μετά την σύλληψή του για την υπό εκδίκαση υπόθεση. .................................. Στην προκείμενη περίπτωση θεωρούμε ότι το Δικαστήριο στάθμισε ορθά όλους τους μετριαστικούς παράγοντες που τέθηκαν ενώπιόν του, όπως έχουν τεθεί πιο πάνω, και λεπτομερώς εξέτασε και το θέμα της καθυστέρησης που παρατηρήθηκε. Δεν θεωρούμε ότι η ποινή που επέβαλε είναι υπερβολική και ότι δεν δόθηκε η δέουσα βαρύτητα σ΄ αυτούς τους παράγοντες. Η σοβαρότητα των αδικημάτων που κρίθηκε ένοχος ο εφεσείων, η συχνότητα με την οποία διαπράττονται και η ανάγκη αποτροπής, οι περιστάσεις διάπραξής τους, καθώς επίσης και ότι λήφθηκε υπόψη ακόμα μία υπόθεση, ορθά οδήγησαν το Δικαστήριο στην επιβολή ποινής φυλάκισης. Η καθυστέρηση η οποία παρατηρήθηκε ορθά αντανακλάται στο ύψος της επιβληθείσας ποινής και οποιαδήποτε διαφορετική προσέγγιση θα έστελλε λανθασμένα μηνύματα. Η υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Αβρααμίδη
(1993)2 ΑΑΔ 355, που μας παρέπεμψε ο κ. Αλεξάνδρου, διαφοροποιείται ως προς τα γεγονότα και δεν θα μπορούσε να αντληθεί καθοδήγηση για το είδος της ποινής που θα έπρεπε να επιβληθεί στον εφεσείοντα. Συνακόλουθα, δεν κρίνουμε ότι υπάρχει πεδίο παρέμβασής μας στην ποινή που επιβλήθηκε.» Στη Wheeton ν. Αστυνομίας
(2013)2 Α.Α.Δ. 96, ο κατηγορούμενος αντιμετώπισε τέσσερις κατηγορίες που αφορούσαν σε κατοχή κάνναβης 3,5 γραμμαρίων με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα, τις οποίες και παραδέχτηκε. Λήφθηκε υπόψη μια άλλη υπόθεση που αφορούσε σε προμήθεια σε τρίτα πρόσωπα κάνναβης 2 γραμμαρίων. Ο κατηγορούμενος είχε μια προηγούμενη καταδίκη η οποία αφορούσε σε ναρκωτικές ουσίες όπου και του επιβλήθηκαν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης, η μέγιστη εκ των οποίων ήταν ποινή φυλάκισης 8 μηνών. Στην κατηγορία της κατοχής με σκοπό την προμήθεια το πρωτόδικο Δικαστήριο του επέβαλε ποινή φυλάκισης 18 μηνών. Η έφεση που καταχώρισε ο κατηγορούμενος κατά των ποινών απορρίφθηκε. Μάλιστα η ποινή χαρακτηρίστηκε από το Εφετείο, ενόψει και της προηγούμενης καταδίκης, ως επιεικής για να προσθέσει «. ούτως ώστε να αφήνει ερώτημα κατά πόσο σε τέτοιες περιπτώσεις δεν θα έπρεπε να ασκείται και έφεση εναντίον της ποινής ως εκδήλως ανεπαρκούς.». Όσον αφορά στις προηγούμενες καταδίκες του κατηγορουμένου, είναι γνωστό πως ουδείς τιμωρείται εκ νέου για αδίκημα για το οποίο έχει ήδη τιμωρηθεί. Η σημασία όμως των προηγούμενων καταδικών έγκειται στο ότι η ύπαρξή τους τείνει να μειώσει σε κάποιο βαθμό, μεγάλο ή μικρό, ανάλογα με τον αριθμό, το χρόνο και τη φύση των αδικημάτων στα οποία αναφέρονται, την επιείκεια που μπορεί να επιδειχθεί. Και τούτο, κυρίως, γιατί αποτελούν ένδειξη της στάσης του κατηγορούμενου στην τήρηση των νόμων (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Ματθαίου
(1994)2 Α.Α.Δ. 1 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Αεροπόρου
(1997)2 Α.Α.Δ. 17). Στην Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 306 τονίστηκε και πάλι ότι οι προηγούμενες καταδίκες δεν αποτελούν παράγοντα επιβαρυντικό της ποινής αλλά επενεργούν ως παράγων περιορισμού της επιείκειας, της οποίας θα μπορούσε να τύχει ο συγκεκριμένος κατηγορούμενος, αν δεν βαρυνόταν με τις προηγούμενες καταδίκες (βλ. επίσης Γεωργίου άλλως Καμμούγιαρος ν. Αστυνομίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 565). Στην Ιωάννου άλλως Μουσικός ν. Αστυνομίας
(1992)2 Α.Α.Δ. 286 τα προηγούμενα αδικήματα που ο κατηγορούμενος είχε διαπράξει, περιόρισαν τα περιθώρια επιείκειας με αποτέλεσμα το Ανώτατο Δικαστήριο να απορρίψει την έφεση του. Για τη σημασία και τη βαρύτητα των προηγούμενων καταδίκων και των υποθέσεων που λαμβάνονται υπόψη, και η οποία, επαναλαμβάνουμε, έχει να κάνει με την επιείκεια, παραπέμπουμε και στην υπόθεση Vedat v. Αστυνομίας
(2012)2 Α.Α.Δ. 787. Θα προσεγγίσουμε τις δύο προηγούμενες καταδίκες του κατηγορουμένου υπό το φως της πιο πάνω Νομολογίας. Ταυτόχρονα σημειώνουμε πως αυτές δεν αφορούν σε ομοειδή αδικήματα. Δεν μπορούμε βεβαίως να αγνοήσουμε ότι ο κατηγορούμενος παρότρυνε ένα ανήλικο κορίτσι, μόλις 15 ετών, να κάνει χρήση σκληρού ναρκωτικού φαρμάκου Τάξεως Α, το οποίο και έκανε, αφού πρώτα της το «ετοίμασε» και της το προμήθευσε. Συγκεκριμένα, «ετοίμασε» τρεις γραμμές μεθαμφεταμίνης, και είπε στην παραπονούμενη «να τραβήσει μία», πράγμα που αυτή έκανε, ρουφώντας το ναρκωτικό από τη μύτη. Σημειώνουμε εδώ πως η παραπονούμενη ήταν ήδη χρήστης ναρκωτικών ουσιών και μάλιστα είχε ξανακάνει χρήση μεθαμφεταμίνης. Θα λάβουμε προς όφελος του κατηγορουμένου ότι είναι με δική του παραδοχή στην Αστυνομία που καθορίστηκε η ποσότητα των ναρκωτικών που αυτός κατείχε, χρησιμοποίησε και προμήθευσε την ανήλικη. Ιδιαίτερη βαρύτητα δίδουμε στην παραδοχή του κατηγορουμένου ενώπιον του Δικαστηρίου. Έχει επανειλημμένα τονιστεί ότι η παραδοχή πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή. Αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή με αποτέλεσμα να μην σπαταλείται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων (βλ. Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας
(2002)1 Α.Α.Δ. 28). Θα θεωρήσουμε την παραδοχή του ως άμεση (βλ. Gorko κ.ά. ν. Δημοκρατίας
(2010)2 Α.Α.Δ. 458, 463). Η παραδοχή αυτή συνοδεύεται από έκφραση μεταμέλειας, η οποία μέσω της αγόρευσης του ευπαίδευτου συνηγόρου του ήταν ρητή και χωρίς περιστροφές ή προϋποθέσεις (βλ. CCC Laundries (Paphos) Ltd κ.ά. ν. Θεοφάνους
(2010)2 Α.Α.Δ. 288, 296). Καθίσταται σαφές πως χωρίς την παραδοχή τα περιθώρια επιείκειας θα ήταν πιο στενά. Θα λάβουμε υπόψη προς όφελος του κατηγορουμένου, και το γεγονός ότι καλείται το Δικαστήριο να επιβάλει ποινή ένα χρόνο περίπου μετά τη διάπραξη των αδικημάτων, παρόλο που γι' αυτή την καθυστέρηση δεν φαίνεται να ευθύνεται η Κατηγορούσα Αρχή, η οποία μόλις έλαβε καταγγελία από την παραπονούμενη, προχώρησε με την καταχώριση ποινικής υπόθεσης εναντίον του κατηγορουμένου. Μετά από πολλή μελέτη και περίσκεψη, καταλήξαμε ότι κατάλληλη και μόνη αρμόζουσα ποινή είναι αυτή της φυλάκισης αφού οποιαδήποτε άλλη ποινή θα ήταν αναμφίβολα ακατάλληλη και ανεπαρκής (βλ. Προδρόμου ν. Αστυνομίας
(1990)2 Α.Α.Δ. 98). Οι προσωπικές - οικογενειακές περιστάσεις του κατηγορούμενου, το γεγονός ότι ο ίδιος ανέφερε στην Αστυνομία την ποσότητα της μεθαμφεταμίνης που κατείχε και προμήθευσε την ανήλικη, η άμεση παραδοχή του ενώπιον του Δικαστηρίου, η μεταμέλεια του καθώς και όλα τα άλλα ελαφρυντικά που τέθηκαν ενώπιον μας, θα επηρεάσουν την έκταση της ποινής φυλάκισης. Κρίνουμε ως αρμόζουσες τις ακόλουθες ποινές, τις οποίες και επιβάλλουμε στον κατηγορούμενο: Στη 7η κατηγορία: ποινή φυλάκισης 2 ετών. Στην 8η κατηγορία: ποινή φυλάκισης 1 έτους. Οι πιο πάνω ποινές φυλάκισης να συντρέχουν. Στην 6η κατηγορία δεν επιβάλλεται ποινή, αφού τα γεγονότα αυτής ουσιαστικά εμπεριέχονται στις πιο σοβαρές κατηγορίες, στις οποίες έχουμε ήδη επιβάλει ποινή (βλ. Βασιλείου ν. Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 385 και Περικλέους ν. Αστυνομίας
(1996)2 Α.Α.Δ. 34). Οι πιο πάνω επιβληθείσες ποινές μειώνονται κατά το χρονικό διάστημα που ο κατηγορούμενος τελεί υπό κράτηση και δη από τις 11.04.2020. Έχουμε εξετάσει και το ενδεχόμενο αναστολής εκτέλεσης των επιβληθεισών ποινών φυλάκισης, όμως δεν έχουμε διαπιστώσει ότι δικαιολογείται κάτι τέτοιο (Ιωσήφ ν. Δημοκρατίας
(2012)2 Α.Α.Δ. 930). Παράλληλα, αποφασίσαμε ενόψει του ύψους της ποινής που έχουμε επιβάλει στον κατηγορούμενο, να μην ενεργοποιήσουμε τις ποινές φυλάκισης που επιβλήθηκαν σε αυτόν στις ποινικές υποθέσεις για τις οποίες έχουμε κάνει αναφορά πιο πάνω (βλ. Αργυρού v. Δημοκρατίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 57). (Υπ.) ............... Ι. Ιωαννίδης, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ............... Κ. Κουνίδου, Α.Ε.Δ. (Υπ.) ............... Γ. Βλάμης, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΔ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο