ΚΥΡΙΑΚΟΥ κ.α. ν. MERIDIAN GAMING LTD κ.α., Aγωγή Αρ. 1080/2017, 9/10/2020

(2), αίτημα που θα γίνει πιο κατανοητό με τη σκιαγράφηση του ιστορικού της υπόθεσης. Στις 30.7.2019 και στη βάση μονομερούς Αίτησης ημερ. 26.7.2019, οι Αιτητές εξασφάλισαν μονομερώς την έκδοση Προσωρινού Διατάγματος ως η παραγρ.Α της Αίτησης. Οι Εναγόμενοι (1 - 5) (στο εξής οι Καθ' ων η Αίτηση) καταχώρισαν στις 5.11.2019 Ένσταση στην Αίτηση ημερ. 26.7.

1. Στις 3.12.2019 οι Αιτητές προχώρησαν με την καταχώριση της παρούσας Αίτησης, η οποία συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση του XXXX Νικολαίδη, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων των Αιτητών, ημερ. 3.12.
2. Ο Ενόρκως δηλών για τεκμηρίωση του «καλού λόγου» της Δ.48 θ.4

(2)επικαλείται την ανάγκη να απαντηθούν οι ισχυρισμοί που οι Καθ' ων η αίτηση προβάλλουν στην παρ.18 της Ένορκης Δήλωσης που υποστηρίζει την Ένσταση τους ημερ. 5.11.

1. Προς τούτο επισυνάπτουν στην παρούσα Αίτηση ως Τεκμ.1, αντίγραφο της προτεινόμενης συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης, μέσω της οποίας είναι αναγκαίο να τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι οι ισχυρισμοί που οι Καθ' ων η Αίτηση προβάλλουν στην παρ.18 της Ένορκης Δήλωσης που υποστηρίζει την Ένσταση τους ημερ. 5.11.2019, ότι δήθεν δεν υπήρχαν καταστήματα τα οποία επιθυμούσαν την έκδοση άδειας για σκοπούς συνεργασίας με τους Καθ' ων η Αίτηση 3, είναι ανυπόστατοι και οι Καθ' ων η Αίτηση προσπαθούν να παραπλανήσουν το Δικαστήριο. Ισχυρίζεται ότι με την έγκριση της παρούσας Αίτησης, οι Καθ' ων η Αίτηση δεν θα υποστούν οποιαδήποτε ανεπανόρθωτη ζημιά και υπάρχει ανάγκη να τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου συγκεκριμένα στοιχεία και έγγραφα τα οποία πρέπει να ληφθούν υπόψη από το Δικαστήριο, ώστε να υπάρχει ενώπιον του ολοκληρωμένη εικόνα των γεγονότων. Η Ένσταση των Καθ' ων η Αίτηση 1 - 5 υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του XXXX Γεωργιάδη, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων των Καθ' ων η Αίτηση 1 - 5, ημερ. 6.2.
2. Όπως διατείνεται, το προσωρινό Διάταγμα έχει ήδη εκδοθεί στα πλαίσια μονομερούς Αίτησης και συνεπώς η προσαγωγή από τους Αιτητές πρόσθετης μαρτυρίας μέσω συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης δεν είναι επιτρεπτή σε αυτό το στάδιο. Τονίζει ότι όσα οι Αιτητές προτίθενται να προσθέσουν μέσω συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης, ήταν ήδη σε γνώση τους, πριν την καταχώριση της Αίτησης ημερ. 26.7.2019, στη βάση της οποίας εκδόθηκε το προσωρινό Διάταγμα. Η επιδιωκόμενη μαρτυρία αναφέρεται σε γεγονότα προγενέστερα και καλά γνωστά στους Αιτητές και μπορούσαν να είχαν συμπεριληφθεί στην αρχική Ένορκη Δήλωση που υποστήριζε την Αίτηση ημερ. 26.7.
3. Περαιτέρω, τα όσα αναγράφονται στην παρ.18 της Ένορκης Δήλωσης που υποστηρίζει την Ένσταση ημερ. 5.11.2019, αντιστοιχούν επακριβώς στα όσα αναγράφονται στην παρ.16 της Ένστασης ημερ. 19.1.2018 που καταχωρίστηκε από τους Καθ' ων η αίτηση στην Αίτηση ημερ. 11.1.2018 (Τεκμ.1 και 2). Συνεπώς τα συγκεκριμένα γεγονότα ήταν σε γνώση της άλλης πλευράς και αποτέλεσαν αντικείμενο εξέτασης στα πλαίσια προγενέστερης διαδικασίας. Είναι δε πασιφανές ότι οι Αιτητές στήριξαν την Αίτηση τους ημερ. 26.7.2019 σε γεγονότα που ήδη αποτέλεσαν αντικείμενο εξέτασης, με σκοπό την εξασφάλιση Προσωρινού Διατάγματος προς όφελος τους. Εν πάση περιπτώσει, όσα οι Αιτητές επιχειρούν να προωθήσουν με την επιδιωκόμενη συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση αποτελούν γενικά σχόλια, επιχειρηματολογία και επανάληψη ισχυρισμών. Η παρούσα Αίτηση συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας και γίνεται κακόπιστα με απώτερο σκοπό την πρόκληση καθυστέρησης στη διαδικασία. Τυχόν έγκριση της Αίτησης θα προκαλέσει σπατάλη πολύτιμου δικαστικού χρόνου, θα περιπλέξει και θα καταστήσει πολύπλοκη τη διαδικασία και θα τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου άσχετα και αχρείαστα γεγονότα. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων προώθησαν τις θέσεις των πελατών τους με εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις. Διεξήλθα με προσοχή τις εκατέρωθεν θέσεις. Είναι φανερό ότι από το λεκτικό της Δ.48 θ.4

(2), η χορήγηση άδειας για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης εμπίπτει στη σφαίρα της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, η οποία θα πρέπει να ασκείται με τρόπο που να εξυπηρετεί τον σκοπό για τον οποίο θεσπίστηκε. Υπενθυμίζεται συναφώς ότι η αναμόρφωση της Δ.48 θ.4

(2)- τέλος του 1999 - απέβλεπε στην εξάλειψη των προβλημάτων που είχαν συσσωρευθεί λόγω της ερμηνείας που δόθηκε στον προηγούμενο Κανονισμό από τη Νομολογία, ώστε γεγονότα σε αιτήσεις να τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου με ένορκες δηλώσεις και όχι με προφορική μαρτυρία. Είναι στο πλαίσιο εξυπηρέτησης αυτού του στόχου που έγινε πρόβλεψη για συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις, ώστε να δίδεται η δυνατότητα στους διάδικους να θέτουν ενώπιον του Δικαστηρίου κατά τρόπο ολοκληρωμένο τα γεγονότα της υπόθεσης τους, αλλά υπό την προϋπόθεση τεκμηρίωσης «καλού λόγου». Ο όρος «καλός λόγος» δεν προσδιορίζεται στον υπό αναφορά Κανονισμό, και αυτό, κατά την άποψη μου, για ευνόητους λόγους που σχετίζονται με την ποικιλία των ιδιαιτεροτήτων της κάθε υπόθεσης. Επομένως, εναπόκειται στο Δικαστήριο να κρίνει αν σε δεδομένη περίπτωση ο αιτητής έχει τεκμηριώσει «καλό λόγο» και, αν ναι, κατά πόσο ως αποτέλεσμα της τεκμηρίωσης θα ικανοποιήσει αίτημα - γραπτό ή προφορικό - για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Στην υπόθεση Φιλόκυπρου ν. Ματθαίου

(2008)1(Α) Α.Α.Δ. 510 αποφασίστηκε ότι: «το κατά πόσον θα πρέπει να επιτραπεί σε ένα διάδικο να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση ενδιάμεσης φύσεως εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου το οποίο θα πρέπει να ικανοποιηθεί και αποφανθεί ότι υπάρχει καλός λόγος ώστε να δοθεί άδεια για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης προς υποστήριξη της αίτησης ή της ένστασης ανάλογα με την περίπτωση» (βλέπε επίσης Messios & Sons v. Λεωνίδα

(2010)1(Α) Α.Α.Δ.195). Υπό τα περιστατικά της υπόθεσης και σύμφωνα με τη θέση των Αιτητών στην Ένορκη Δήλωση του XXXXX Νικολαίδη που υποστηρίζει την παρούσα Αίτηση, ό,τι επιδιώκουν οι Αιτητές με τη καταχώριση της προτεινόμενης συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης είναι να απαντηθούν οι ανυπόστατοι ισχυρισμοί που οι Καθ' ων η Αίτηση προβάλλουν στην παρ.18 της Ένορκης Δήλωσης που υποστηρίζει την Ένσταση τους ημερ. 5.11.2019. Είναι νομολογημένο ότι αποτελεί κανόνα καθολικής εφαρμογής, ότι σε περιπτώσεις που το Δικαστήριο παρέχει θεραπεία ύστερα από μονομερή αίτηση, δεν επιτρέπεται η επανόρθωση παράλειψης πρωθύστερα έτσι ώστε να μεταβληθεί ή αλλοιωθεί η εικόνα που δόθηκε πρωταρχικά στο Δικαστήριο.(βλ. Stavros Georgiou & Son (Scrap. Metals) Ltd ν. Του Πλοίου LIPA

(2000)1(Γ) A.A.Δ. 1976, 1981). Είναι περαιτέρω νομολογημένο ότι όταν ένας αιτητής αποτείνεται μονομερώς στο Δικαστήριο για θεραπεία οφείλει να παραθέσει όλα τα ουσιώδη γεγονότα τα οποία μπορούν να το βοηθήσουν για να καταλήξει στα ορθά συμπεράσματα (βλ. Hardardskiy Prumyslony Holdings A.S. v. Darentree Resources Ltd κ.α., Πολ. Έφ. 9/07 ημερ. 10.7.2009 η οποία παραπέμπει στην πλούσια νομολογία επί του θέματος). Παράβαση του καθήκοντος αυτού επιφέρει, άνευ ετέρου, την άρνηση του Δικαστηρίου να χορηγήσει την αιτούμενη θεραπεία ή αν την έχει χορηγήσει, να την ακυρώσει (βλ. Πιττάκα ν. Γ. & Β. Χατζηδημοσθένους Λτδ

(2004)1(Γ) Α.Α.Δ. 1895). Στην υπόθεση United Perlite Industries Ltd v. Sayakhat Air Company

(2002)1 Α.Α.Δ 938, αναφέρεται ότι το καθήκον για αποκάλυψη, η οποία συναρτάται με την καλή πίστη που πρέπει να επιδεικνύεται, υπάρχει σε περιπτώσεις όπου ακούγεται μόνο η μια πλευρά και δεν δίνεται η δυνατότητα αμφισβήτησης στην άλλη πλευρά. Είναι επίσης νομολογημένο ότι σε αιτήσεις για έκδοση Προσωρινών Διαταγμάτων το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης, ούτε προβαίνει σε εξέταση των αμφισβητούμενων θεμάτων (βλ. Bacardi v. Vinco Ltd

(1996)1 Α.Α.Δ. 788), αλλά ασκεί τη διακριτική του ευχέρεια με βάση τη μαρτυρία που τίθεται ενώπιον του, χωρίς να προβαίνει σε αξιολόγηση και καταλήξει σε ευρήματα ώστε συγκεκριμένος ισχυρισμός να κριθεί ότι έχει αποδειχθεί ή όχι. Όπως προκύπτει με σαφήνεια από την Δ.48 θ.4

(2), καμία πρόνοια γίνεται για καταχώρηση απαντητικής ένορκης δήλωσης, παρά μόνο για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης υπό την προϋπόθεση τεκμηρίωσης «καλού λόγου». Είναι η κρίση του Δικαστηρίου ότι όπου αμφισβητούνται γεγονότα, αυτό δεν τεκμηριώνει από μόνο του «καλό λόγο» που να επιτρέπει την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, ώστε μέσω αυτής να απαντούνται ισχυρισμοί της άλλης πλευράς ή να προσάγεται πρόσθετη μαρτυρία που σε διαδικασίες Προσωρινών Διαταγμάτων δεν είναι επιθυμητή (βλ. Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση τόμος 24, σελ. 519, παρ. 972 υπό τον τίτλο «No fresh evidence after motion opened»). Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Χαράλαμπου Ανδρέα Κούπα ν. Πούλλας Τσαδιώτης Λτδ κ.α, Π.Ε. 312/10, ημερ. 17 Ιουλίου 2014, λέχθηκε "Εξάλλου στις υπό συζήτηση διαδικασίες, άδεια για αντεξέταση σπάνια δίδεται (βλ. Αναφορικά με την αίτηση του Rana Wahed Ali (αρ.1)

(2004)1 Α.Α.Δ. 1660 και σύγγραμμα Injunctions του David Bean, 8η έκδοση, σελ. 70-71) εφόσον στις διαδικασίες αυτές το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης ούτε προβαίνει σε εξέταση των αμφισβητούμενων γεγονότων. Σε ότι δε αφορά τη δυνατότητα που παρέχεται από τη Δ.48 θ.4

(2)για συμπληρωματική ένορκη δήλωση, δεν πρέπει να λησμονείται ότι η δυνατότητα αυτή παρέχεται υπό την προϋπόθεση τεκμηρίωσης καλού λόγου και δεν βλέπουμε πως η αντίκρουση ισχυρισμών που προβάλλονται για ακύρωση διατάγματος που χορηγήθηκε μονομερώς, θα μπορούσε να τεκμηριώσει «καλό λόγο»". Σχετικό είναι και το πιο κάτω απόσπασμα από την πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Μαρίας Κόκκινου ν. Κυριάκου Κόκκινου, Έφεση Αρ. 29/2014, ημερομηνίας 3.11.16: «Το ζήτημα της παραχώρησης ή μη άδειας για την καταχώρηση συμπληρωματικής ενόρκου δηλώσεως, ανάγεται, ασφαλώς, στη διακριτική ευχέρεια του εκδικάζοντος Δικαστηρίου, η οποία ασκείται σε συνάρτηση με τη φύση της ενδιάμεσης διαδικασίας και τα θέματα που αναδύονται ενώπιον του ως επίδικα. Δεν υπάρχει, βέβαια, άκαμπτος κανόνας, σε διαδικασίες, όμως, για προσωρινά διατάγματα, σπάνια είναι που θα προκύψει ανάγκη η οποία να εκφράζεται σε καλό λόγο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ του αιτήματος. Και αυτό γιατί στις διαδικασίες αυτές το έργο του Δικαστηρίου περιορίζεται ουσιαστικά σε εξέταση της συνδρομής των νομοθετικών προϋποθέσεων για την έκδοση του διατάγματος, χωρίς να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και σε εξέταση των αμφισβητούμενων γεγονότων. Στην προκειμένη περίπτωση, το πρωτόδικο Δικαστήριο ορθά υπογράμμισε ότι η αίτηση του εφεσίβλητου για προσωρινό διάταγμα θα κρινόταν επί των γεγονότων που αναφέρονται στην αρχική ένορκη δήλωση του, εγκρίνοντας όμως το αίτημα για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης λησμόνησε αυτό που υπογράμμισε και, ουσιαστικά, κατέστησε την απάντηση των ισχυρισμών της εφεσείουσας αυτοσκοπό». Αποτελεί, τέλος, καθιερωμένη νομική αρχή, ότι κατά τη διαδικασία οριστικοποίησης διατάγματος που έχει εκδοθεί μονομερώς, τα μόνα σχετικά γεγονότα που δύναται να λάβει υπόψη του το Δικαστήριο, είναι τα γεγονότα εκείνα που τέθηκαν ενώπιον του κατά την εξέταση της μονομερούς αίτησης (βλ. Vuitton v. Δερμοσάκ Λτδ κ.ά.

(1992)1 Α.Α.Δ 1453, Demstar Ltd v Zim Israel Navigiation Co Ltd

(1996)1 A.A.Δ 597 και Μ. Κόκκινου ν. Κ. Κόκκινου (ανωτέρω). Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές, είναι η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι, στις περιπτώσεις που το Δικαστήριο παρέχει θεραπεία μονομερώς, δεν είναι επιτρεπτή η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης η οποία (α) αντικρούει, απορρίπτει και απαντά στην εκδοχή της άλλης πλευράς, εφόσον δεν είναι δυνατό στα πλαίσια της διαδικασίας Προσωρινού Διατάγματος να εξεταστεί και διαπιστωθεί από το Δικαστήριο η αποδεικτική της αξία και το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και σε εξέταση των αμφισβητούμενων γεγονότων και (β) παρουσιάζει γεγονότα που έλαβαν χώρα μετά την έκδοση των Προσωρινών Διαταγμάτων, εφόσον η εικόνα που μεταδίδεται από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει τη μονομερή αίτηση, δεν επιτρέπεται να μεταβληθεί ή αλλοιωθεί μεταγενέστερα με συμπληρωματική ένορκη δήλωση και η μονομερής αίτηση για έκδοση Προσωρινών Διαταγμάτων θα κριθεί από το Δικαστήριο επί των γεγονότων που αναφέρονται στην αρχική ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει. Συνακόλουθα, είναι η κρίση του Δικαστηρίου ότι ο λόγος για τον οποίο οι Αιτητές ζητούν την άδεια του Δικαστηρίου για να καταχωρήσουν την προτεινόμενη συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση (Τεκμ.1), όπως οι ίδιοι τον έχουν εξειδικεύσει, με κανένα τρόπο τεκμηριώνουν «καλό λόγο» αλλά αντίθετα αντιστρατεύονται τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές. Τονίζεται περαιτέρω ότι η προτεινόμενη συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση δεν είναι επιτρεπτό να καταχωριστεί και για τον επιπρόσθετο λόγο ότι όπως ορθά επισημάνθηκε από τον ευπαίδευτο συνήγορο των Καθ' ων η Αίτηση, όλα τα γεγονότα που οι Αιτητές επιθυμούν να παρουσιάσουν στο Δικαστήριο, ήταν ήδη σε γνώση τους και θα μπορούσαν να είχαν συμπεριληφθεί στην Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση ημερ. 26.7.2019. Ειδικότερα, όσα αναγράφονται στην παρ.18 της Ένορκης Δήλωσης που υποστηρίζει την Ένσταση ημερ. 5.11.2019 και στα οποία οι Αιτητές επιθυμούν να απαντήσουν μέσω της προτεινόμενης συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης, αντιστοιχούν επακριβώς στην παρ.16 της Ένστασης ημερ. 19.1.2018 (Τεκμ.2) των Καθ' ων η Αίτηση στην Αίτηση ημερ. 11.1.2018 (Τεκμ.1) και αποτέλεσαν αντικείμενο εξέτασης στα πλαίσια προγενέστερης διαδικασίας. Η κατάληξη αυτή κρίνει και την τύχη της Αίτησης που δεν είναι άλλη παρά η απόρριψη της. Η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα προς όφελος των Καθ' ων η Αίτηση 1 - 5 και σε βάρος των Αιτητών τα οποία, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας της Αίτησης ημερ. 26.7.2019 για έκδοση Προσωρινού Διατάγματος. (Υπ.) ............. Στ. Χατζηγιάννη, Π.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΞΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο