ΑΝΤΩΝΙΟΥ ν. ΠΑΝΑΓΙΔΗΣ, Αρ. Αγωγής: 1063/2014, 30/11/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2020:A172 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Μίτλεττον, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1063/2014 Μεταξύ: XXXX ΑΝΤΩΝΙΟΥ Ενάγων και XXXX ΠΑΝΑΓΙΔΗΣ Εναγόμενος Ημερομηνία: 30.11.2020 Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα: ο ίδιος αυτοπροσώπως Για τον Εναγόμενο: καμία εμφάνιση ΑΠΟΦΑΣΗ Ο Ενάγων, με την αγωγή του, απαιτεί από τον Εναγόμενο 47,84 Ευρώ ως ειδικές αποζημιώσεις, γενικές αποζημιώσεις και παραδειγματικές αποζημιώσεις, για ζημιές που ισχυρίζεται ότι υπέστη, όταν ο Εναγόμενος, την 02.09.2006, του επιτέθηκε σε χώρο εστίασης που βρίσκεται στην παραλία "Ladies Miles" στην περιοχή των Βρετανικών Βάσεων Ακρωτηρίου και του προκάλεσε σωματικές βλάβες. Αμφότεροι οι διάδικοι είναι Κύπριοι. Για το επίδικο περιστατικό, ο Εναγόμενος διώχθηκε ποινικά και καταδικάστηκε από το Δικαστήριο των Βρετανικών Βάσεων. Η υπόθεση είχε μίαν ανεξήγητα δύσκολη πορεία ενώπιον του Δικαστηρίου, το οποίο αναλαμβάνει την πολιτική δικαιοδοσία βάσει του άρθρου 21 § 1(γ), 3 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/
- Παρήλθε πολύς δικαστικός χρόνος, αλλά και ο Ενάγων κατέληξε να προσπαθεί πλέον μόνος του να προωθήσει την απαίτησή του. Αυτό με δεδομένο ότι ο Εναγόμενος δεν είχε εμφανιστεί στη διαδικασία της αγωγής, που εγέρθηκε το 2014, για ένα συμβάν που έλαβε χώρα το
- Με σκοπό την απόδειξη της απαίτησής του, ο Ενάγων καταχώρισε ένορκη δήλωσή του, ημερομηνίας 03.11.2020, δια της οποίας προσκόμισε περαιτέρω έγγραφη μαρτυρία. Έπειτα αγόρευσε, με γραπτή αγόρευση, για το θέμα των γενικών αποζημιώσεων. Έχω υπόψη μου ό,τι έχει λεχθεί από τον Ενάγοντα. Ενώπιον του Δικαστηρίου είναι η μαρτυρία του Ενάγοντος που περιέχεται σε αυτήν την ένορκη του δήλωση ημερομηνίας 03.11.2020, και τα τεκμήρια που επισυνάπτονται, ήτοι οι καταθέσεις που ο ίδιος έδωσε στην Αστυνομία στο πλαίσιο διερεύνησης της υπόθεσης (Τεκμήριο Α), η κλήση μάρτυρος (summons of witness) ημερομηνίας 09.06.2010, δια της οποίας ο Ενάγων κλητεύθηκε στο Δικαστήριο των Βρετανικών Βάσεων Ακρωτηρίου και Δεκέλειας την 11.06.2010 για σκοπούς μαρτυρίας στην υπόθεση που καταχωρίστηκε εναντίον του Εναγόμενου, για επίθεση και πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης, που είχε λάβει τον αριθμό 143/2006 (Τεκμήριο Β), η επιστολή που απέστειλε στον Ενάγοντα η Αστυνομία των Βρετανικών Βάσεων την 05.08.2010 δια της οποίας τον ενημέρωσε ότι ο κατηγορούμενος στην προαναφερόμενη υπόθεση είχε καταδικαστεί (Τεκμήριο Γ), Ιατρικό Πιστοποιητικό εκδοθέν από το Τμήμα Ιατρικών Υπηρεσιών, Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού, με αριθμό 10099 και ημερομηνία έκδοσης 01.03.2010, στο οποίο είναι συνημμένη Ιατρική Έκθεση ημερομηνίας 01.03.2010 που υπογράφει ο Δρ. XXXX, Ιατρικός Λειτουργός 1ης Τάξης Τ.Ε.Π.Α. του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού (Τεκμήριο Δ), απόδειξη είσπραξης των τελών για την Ιατρική Έκθεση από την Κυπριακή Δημοκρατία με αριθμό 0916599 (Τεκμήριο Ε), Έκθεση Μαγνητικής Τομογραφίας Αυχενικής Μοίρας της Σπονδυλικής Στήλης ημερομηνίας 09.08.2010 που υπογράφει ο XXXX, ακτινοδιαγνώστης (Τεκμήριο Στ) και απόδειξη είσπραξης ποσού €300,00 ως "cash bail" με ημερομηνία 02.09.2006 και αριθμό 162646 από το τμήμα SBAP/Acrotiri (αστυνομικό σταθμό) (Τεκμήριο Ζ). Τα γεγονότα, ως προκύπτουν από το σύνολο της μαρτυρίας, η οποία είναι αναντίλεκτη, είναι πως ο Ενάγων, κατά την 02.09.2006, ήταν ηλικίας 31 ετών, καθόλα υγιής και αρτιμελής. Την 02.09.2006 και περί ώρα 14:00 είχε μεταβεί σε χώρο εστίασης στην παραλία "Ladies Miles" στην περιοχή των Βρετανικών Βάσεων Ακρωτηρίου με τη συνοδεία του ανήλικου υιού του. Κάποια στιγμή επέτρεψε στον υιό του να διακινηθεί στον χώρο, για να φέρει ξηρούς καρπούς που είχαν τελειώσει από το τραπέζι όπου κάθονταν ο Ενάγων, ο υιός του και κάποιος φίλος τους. Ο Ενάγων παρακολουθούσε συνεχώς τις κινήσεις του ανήλικου στον χώρο, με έγνοια, μέχρι να επιστρέψει στο τραπέζι τους ασφαλής. Ο Εναγόμενος, άγνωστος άνδρας ο οποίος κάθονταν σε κοντινό τραπέζι μαζί με δύο γυναίκες, εξέλαβε ότι ο Ενάγων ήταν τη γυναίκα του που κοίταζε με επιμονή. Οπότε, σηκώθηκε από το δικό του τραπέζι, πλησίασε το τραπέζι του Ενάγοντος όπου στο μεταξύ επέστρεψε και το παιδί, και επέμενε, παρά τους αντίθετους ισχυρισμούς του Ενάγοντος, ότι ο τελευταίος κοίταζε τη γυναίκα του. Τότε τράβηξε και ένα μαχαίρι που είχε στη ζώνη του. Ο Ενάγων, θεωρώντας ότι ο Εναγόμενος θα του επιτεθεί με το μαχαίρι, έπεσε επάνω στον Εναγόμενο, προσπαθώντας να του αποσπάσει το μαχαίρι, προσπάθεια κατά την οποία, λόγω και της αντίστασης του Εναγόμενου, κόπηκε σε διάφορα σημεία του σώματός του και αιμορραγούσε, ενώ δέχθηκε χτυπήματα και με τα χέρια και τα πόδια του Εναγόμενου. Στην προσπάθεια απόσπασης του μαχαιριού από τον Εναγόμενο ενεπλάκη και ο φίλος του Ενάγοντος. Ο Εναγόμενος κάποια στιγμή τράβηξε και δεύτερο μαχαίρι, μικρότερο, με το οποίο επέφερε επίσης τραυματισμό στον Ενάγοντα· μέχρι που στο σημείο μαζεύτηκε κόσμος και εν τέλει η Αστυνομία που χώρισε και απομάκρυνε τους μαχόμενους άνδρες. Ο Ενάγων μεταφέρθηκε στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών και Ατυχημάτων του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού, όπου διαγνώστηκε ότι έφερε τις ακόλουθες σωματικές βλάβες: - 2 εκδορές αριστερού βραχίονα - Εκδορά δεξιού βραχίονα - Πολλαπλές εκχυμώσεις στην κοιλιά - Θλαστικό τραύμα δεξιού αντίχειρα - Εκδορά στο αριστερό πόδι (ραχιαία πλευρά) - Μώλωπες και εκδορές στα γόνατα αμφοτερόπλευρα Στο Νοσοκομείο, ο Ενάγων έπρεπε να υποστεί, για σκοπούς θεραπείας, συρραφή του δεξιού αντίχειρα, εμβολιασμό για τέτανο, επίδεση, καθαρισμό πληγών, αντιβιοτική αγωγή και 8 ημέρες αναρρωτική άδεια. Για να λάβει την ιατρική έκθεση του Γενικού Νοσοκομείου, την οποία ζήτησε την 01.03.2010, κατέβαλε ποσό 47,84 Ευρώ. Ο Ενάγων κατήγγειλε τον Εναγόμενο στην Αστυνομία των Βρετανικών Βάσεων Ακρωτηρίου, ασκήθηκε ποινική δίωξη εναντίον του Εναγόμενου με αριθμό υπόθεσης 143/2006, στην οποία έδωσε μαρτυρία και ο Ενάγων, και η οποία κατέληξε σε καταδικαστική απόφαση εναντίον του Εναγόμενου, όπως ο ίδιος ο Ενάγων πληροφορήθηκε δια επιστολής της Αστυνομίας ημερομηνίας 05.08.
- Όσον αφορά το Τεκμήριο ΣΤ, ημερομηνίας 09.08.2010, το οποίο αναφέρεται σε αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης δεν είναι σαφές πώς μπορεί να συνδεθεί με τους τραυματισμούς του Ενάγοντος, που προκλήθηκαν κατά το επίδικο συμβάν. Δεν δικογραφείται σωματική βλάβη σχετική με τη σπονδυλική στήλη, αλλά και στο Τεκμήριο ΣΤ δεν αναφέρεται οτιδήποτε περαιτέρω που να συνδέει τη μαρτυρία αυτή με το επίδικο συμβάν. Η μαρτυρία αυτή του Τεκμηρίου ΣΤ δυστυχώς δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο, όπως υποβλήθηκε, μη συνοδευόμενη από δικογράφηση και μαρτυρία που να εξηγεί τη σωματική βλάβη και τη διασύνδεσή της με το επίδικο συμβάν. Το Τεκμήριο Ζ, επίσης, αναφέρεται σε ποσό €300,00 που πληρώθηκε την 02.09.
- Όπως φαίνεται, απλά και μόνον από την παρατήρηση του εγγράφου, πρόκειται για "cash bail" που πληρώθηκε στον αστυνομικό σταθμό και αφορά στον Ενάγοντα. Εκτός από το γεγονός ότι δεν δικογραφείται ως σχετική ειδική ζημιά, που αυτό θα ήταν απλά δικονομικό ή τεχνικό κώλυμα, το κυριότερο είναι ότι ο Ενάγων δεν αποδεικνύει τον συσχετισμό της δαπάνης αυτής με την συμπεριφορά του Εναγόμενου. Δηλαδή, υπάρχουν αμφιβολίες ως προς τη σχετικότητα του ποσού αυτού, λόγω έλλειψης μαρτυρίας και ειδικότερα θετικών ισχυρισμών[1], που δεν επιτρέπουν στο Δικαστήριο να υποθέσει, από μόνο του, ότι ο Ενάγων κατέβαλε στον αστυνομικό σταθμό το συγκεκριμένο ποσό, για λόγο που, εάν δεν μεσολαβούσε η συμπεριφορά του Εναγόμενου, ο Ενάγων θα απέφευγε να πληρώσει. Το Δικαστήριο δεν μπορεί να δεχθεί αυτή τη μαρτυρία του Τεκμηρίου Ζ ως σχετική, χωρίς οποιοδήποτε υπόβαθρο, όπως υποβάλλεται. Τα γεγονότα που προαναφέρθηκαν μπορούν να αναχθούν στο αστικό αδίκημα της επίθεσης που στο άρθρο 26 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148 προβλέπεται ως η εκ πρoθέσεως χρήση κάθε είδoυς βίας κατά τoυ πρoσώπoυ άλλoυ, είτε με κτύπημα, επαφή, μετακίvηση είτε άλλως πως, είτε άμεσα είτε έμμεσα, χωρίς τη συvαίvεση τoυ, ή με τη συvαίvεση τoυ αv η συvαίvεση για αυτό λήφθηκε με απάτη, ή κατόπι απόπειρας ή απειλής με πράξη ή χειρovoμία χρήσης τέτoιας βίας κατά τoυ πρoσώπoυ άλλoυ αv τo πρόσωπo πoυ απoπειράται ή απειλεί τη χρήση βίας πρoκαλεί στov άλλo πεπoίθηση η oπoία εδραιώvεται σε εύλoγη αιτία, ότι αυτός έχει κατά τov εv λόγω χρόvo τηv πρόθεση και τηv ικαvότητα για πραγμάτωση τoυ σκoπoύ τoυ. Η έκφραση "χρήση βίας" είναι ευρεία και περιλαμβάvει και τη χρήση θερμότητας, φωτός, ηλεκτρικής εvέργειας, αερίoυ, oσμής ή oπoιασδήπoτε άλλης oυσίας ή πράγματoς, αv χρησιμoπoιoύvται σε τέτoιo βαθμό ώστε vα πρoκαλείται ζημιά. Από το κείμενο του άρθρου 26 του Κεφ. 148, προκύπτει ότι, για να στοιχειοθετηθεί το αστικό αδίκημα της επίθεσης, χρειάζεται να αποδεικνύονται η πρόθεση χρήσης βίας κατά του προσώπου άλλου, και η χρήση βίας, ενώ αρκεί και η απειλή χρήσης βίας, στην οποία το άλλο πρόσωπο παρέχει οικειοθελή συγκατάθεση. Η πρόθεση περιέχει τη συνειδητοποίηση (adcertence) από μέρους του δράστη ότι η συμπεριφορά του συνιστά χρήση βίας ή απειλή βίας, και την επιθυμία των συνεπειών της πράξης του. Η επιθυμία δεν έχει τη θετική έννοια που είναι κοινότερα κατανοητή[2], αλλά συνιστά περισσότερο τη μη επιτυχή ψυχοπνευματική αντίσταση του δράστη στις συνέπειες που είναι το φυσικό επακόλουθο της πράξης του ή ό,τι αναμενόμενα, και άρα με βεβαιότητα, απορρέει από αυτήν· εν προκειμένω, από την απειλή χρήσης βίας, η δημιουργία πεποίθησης στο θύμα ότι θα χρησιμοποιηθεί η βία, και από τη χρήση βίας, η άσκηση της βίας· ασχέτως εάν η άσκηση της βίας θα επιφέρει όντως και φυσικό ή ηθικό ή ψυχολογικό τραυματισμό του θύματος[3]. Σύμφωνα με τη μαρτυρία, ο Εναγόμενος αρχικά πρόταξε μαχαίρι προς τον Ενάγοντα, ενώ ο Ενάγων του ανέφερε ότι δεν ίσχυαν οι λόγοι που πυροδότησαν τον θυμό του. Μάλιστα, το έπραξε σε έναν δημόσιο χώρο, όπου υπήρχε και άλλος κόσμος, και μπροστά στον ανήλικο υιό του Ενάγοντος. Η πράξη αυτή του Εναγόμενου, η πρόταξη μαχαιριού, η οποία συνιστά και η ίδια πράξη βίας, ευλόγως, εφόσον ακολούθησε την αποτυχημένη προσπάθεια εκλογίκευσης του Εναγόμενου, δημιούργησε την πεποίθηση στον Ενάγοντα ότι ο Εναγόμενος απειλεί να ασκήσει περαιτέρω ή άμεση σωματική βία, και δεν θα μπορούσε να τον σταματήσει οτιδήποτε σε λεκτική μορφή. O Εναγόμενος, όπως εκτυλίχθηκαν τα γεγονότα, είχε τον χρόνο να αναλογιστεί και να οπισθοχωρήσει. Παρά ταύτα, επέλεξε να μην πειστεί από τον λόγο του Ενάγοντος παρόλο που είδε ότι ήταν με το παιδί του εκεί, να προτάξει το μαχαίρι, το οποίο και εξακολούθησε να φέρει, προβάλλοντας αντίσταση στην προσπάθεια του Ενάγοντος να τον αφοπλίσει και καταφέρνοντας του τραυματισμούς στο σώμα, επιπλέον χτυπώντας και κλωτσώντας τον. Εν τέλει, δηλωτικό της επιμονής της, το ότι πρόταξε και δεύτερο μαχαίρι, δείχνοντας την επιθυμία του να τραυματίσει ή και να τραυματίσει σοβαρότερα τον Ενάγοντα. Κρίνω ότι η συμπεριφορά του Εναγόμενου, όπως εκτέθηκε μέσα από τη μαρτυρία που προσκομίστηκε στο Δικαστήριο, πληροί τα συστατικά στοιχεία του αστικού αδικήματος της επίθεσης και ότι ο Εναγόμενος είναι ένοχος για το αδίκημα αυτό. Για το αστικό αδίκημα της επίθεσης, είναι δυνατόν να επιδικαστούν αποζημιώσεις. Η αρχή που διέπει το υπολογισμό των αποζημιώσεων στα αστικά αδικήματα, όπως και στο αστικό αδίκημα της επίθεσης, είναι η αρχή της αποκατάστασης[4]. Με βάση αυτήν, οι (συνήθεις) αποζημιώσεις που επιδικάζονται θα πρέπει να είναι εκείνο το ποσό το οποίο θα θέσει τον ενάγοντα στην θέση στην οποία θα βρισκόταν εάν δεν διαπράττονταν το αδίκημα. Το ποσό που θα επιδικαστεί θα πρέπει να είναι δίκαιο και εύλογο, μέσα στο πλαίσιο του κοινωνικά αποδεκτού[5]. Έχει αναγνωριστεί προ ετών η τάση της νομολογίας για αύξηση των αποζημιώσεων σε σύγκριση με το ύψος των αποζημιώσεων που επιδικάζονταν στο παρελθόν[6], που αντανακλά την μεγαλύτερη ευαισθησία στον ανθρώπινο πόνο· τάση που δεν φαίνεται να έχει διαφοροποιηθεί. Οι αποζημιώσεις παραμένουν το μέσο αποτίμησης του ανθρώπινου πόνου και αντιμετώπισης των δυσχερειών που επιφέρει η σωματική βλάβη στην κάθε ξεχωριστή περίπτωση· όπως και το χρήμα παραμένει ένα φύσει ατελές μέσο για να επιφέρει την πλήρη αποκατάσταση. Ως τέτοιο, ατελές μέσο, δεν θα πρέπει να ωθεί σε μίαν ανέλεγκτη πορεία αύξησης των αποζημιώσεων[7]. Εκεί όπου υπάρχει πλήγμα στην αξιοπρέπεια του θύματος, υπάρχει και η δυνατότητα επιδίκασης επαυξημένων αποζημιώσεων, οι οποίες διακρίνονται από τις παραδειγματικές αποζημιώσεις (exemplary damages). Οι τελευταίες αποσκοπούν στην τιμωρία του παραβάτη και την αποτροπή[8]. Στη διαχρονική νομολογία[9] επιδικάζονται παραδειγματικές αποζημιώσεις για συμπεριφορά που αποτελεί αστικό αδίκημα και είναι τόσο αξιοκατάκριτη ή στοχεύει να εξευτελίσει ή να γελοιοποιήσει το θύμα ή που πηγάζει από αθέμιτο κίνητρο ή κακή πρόθεση (malice), θρασύτητα (insolence) ή αλαζονεία (arrogance)· συμπεριφορά που συναντάται και σε υποθέσεις επίθεσης[10]. Δεν επιδικάζεται διακριτά κάποιο ποσό ως παραδειγματικές αποζημιώσεις, αλλά επηρεάζεται το ύψος της συνήθους αποζημίωσης, που εν τέλει υπολογίζεται και προσδιορίζεται με βάση το σύνολο των δεδομένων. Ενόψει του ότι ο υπολογισμός των αποζημιώσεων σε κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστός, η υφιστάμενη νομολογία σε σχέση με τα ποσά που επιδικάστηκαν σε άλλες περιπτώσεις μπορεί να αποτελεί έναν χρήσιμο οδηγό, χωρίς όμως να δεσμεύει. Στην Παπαβασιλείου ν. Μιχαηλίδη
(1999)1 Α.Α.Δ. 252, την οποία παραθέτει ο Ενάγων, όπου είχε επιδικαστεί το ποσό των 3.000,00 Λιρών Κύπρου, εκτός από τις εκδορές του αριστερού και δεξιού βραχίονα, υπήρχαν και αιμάτωμα, εγκεφαλική διάσειση, απώλεια συνείδησης, κεφαλαλγία, αγχώδης υπερένταση και ίλιγγος, επανεμφάνιση επιληψίας, που δεν υπάρχουν στην παρούσα υπόθεση. Στην Τάσου ν. Χριστοφόρου
(2005)1 Α.Α.Δ. 69, που επιδικάστηκαν 1.500,00 Λίρες Κύπρου για εκδορές και εκχυμώσεις το θωρακικό και κοιλιακό τοίχωμα, ήταν επίσης κάπως διαφορετικά τα δεδομένα, όπως και στη Χριστοδουλίδης ν. Laser Plastic Industry Ltd
(2005)1 Α.Α.Δ. 556, όπου επιδικάστηκε ποσό 2.667,00 Λίρες Κύπρου. Έχω υπόψη μου τη νομολογία που χρήσιμα παρέθεσε ο Ενάγων. Οι σωματικές βλάβες του Ενάγοντος, αυτές που τουλάχιστον δικογραφεί, συνιστούν εκδορές, εκχυμώσεις στην κοιλιά, θλαστικό τραύμα και μώλωπες. Δεν έχουν αφήσει κατάλοιπα στον Ενάγοντα σε βάθος χρόνου. Δεν υπάρχει μαρτυρία ότι επηρεάστηκε καθόλου η καθημερινή ζωή ή η εργασία ή εισοδηματική ικανότητα του Ενάγοντος, λόγω των τραυματισμών του. Οι αποζημιώσεις σε αυτή την περίπτωση στοχεύουν στη χρηματική αποτίμηση του πόνου και της ταλαιπωρίας που είχε υποστεί ο Ενάγων, όταν προκλήθηκαν οι προαναφερόμενες σωματικές βλάβες, και για το χρονικό διάστημα μέχρι να τύχουν της κατάλληλης ιατρικής φροντίδας. Λαμβάνεται υπόψη το γεγονός ότι οι σωματικές βλάβες προκλήθηκαν στον Ενάγοντα με έναν τρόπο βίαιο. Με τη χρήση μαχαιριών. Μπροστά στο ανήλικο παιδί του, το οποίο, εμμέσως, βλέποντας τον πατέρα του να απειλείται με μαχαίρι, και για τον λόγο που ο Εναγόμενος θεώρησε ότι υφίσταται (φλερτ προς τη γυναίκα του), δέχθηκε επίσης βία από τον Εναγόμενο. Έγιναν με τρόπο και για λόγο που προκάλεσαν στον Ενάγοντα ηθική προσβολή και ενισχυμένη την ευθύνη του μπροστά στο παιδί του. Η προσπάθεια αφοπλισμού του Εναγόμενου, η άγνωστη έκβασή της, η θέα του αίματος από τις εκδορές, δημιούργησαν την αγωνία και τον φόβο, που είναι κατανοητό ότι χρωμάτισαν ανάλογα και το βίωμα του Ενάγοντος. Είναι κατανοητά όλα αυτά μέσα από τα σύνολο της μαρτυρίας, αν και δεν μεταφέρθηκαν, και ουδέποτε μπορούν να μεταφερθούν επακριβώς, στο δικόγραφο και έπειτα στη δικαστική αίθουσα· πόσω μάλλον τόσα χρόνια μετά. Γι' αυτό θα πρέπει να κατανοήσει και ο Ενάγων την προσέγγιση του Δικαστηρίου όσον αφορά τον υπολογισμό και έπειτα προσδιορισμό της αποζημίωσης που θα επιδικαστεί. Συναφώς να αναφερθεί πως και η συμπεριφορά του Ενάγοντος, σε σχέση με την προώθηση της υπόθεσης του αυτής, δεν είναι αδιάφορη. Το συμβάν έλαβε χώρα το
- Ο Ενάγων κίνησε αγωγή για αποζημιώσεις το 2014, ενώ ακόμα και η ποινική καταδίκη του Εναγόμενου ήταν το
- Ακόμα κι αν το δικαστήριο δεν μπορεί να θέτει από μόνο του, αυτεπάγγελτα, θέμα παραγραφής του αγώγιμου χαρακτήρα της αξίωσης, γιατί αυτό λέει ο νόμος[11], ο τόσο μεγάλος χρόνος που αφήνεται από το ίδιο το θύμα ενός αστικού αδικήματος να παρέλθει, χωρίς να δίδεται και οποιοσδήποτε λόγος, είναι αναπόφευκτα που επιδρά σε βασικά στοιχεία της αποζημίωσης του. Εξασθενούν με έναν φυσικό τρόπο αρκετά από τις ανάγκες και τα μηνύματα που συνοδεύουν την αποζημίωση ως δικαστικό εργαλείο, ως θεραπεία· χωρίς βεβαίως να εξουδετερώνεται η διαχρονική χρεία της υπόμνησης ότι η απρόκλητη επίθεση με μαχαίρι σε άλλο πρόσωπο και δη μπροστά σε ανήλικο παιδί είναι μία συμπεριφορά καθόλου αποδεκτή σε μία πολιτισμένη κοινωνία, σε οποιονδήποτε χρόνο. Μια υπόμνηση, όμως, που θα γίνει στον Εναγόμενο τόσα χρόνια μετά από το επίδικο συμβάν και ενώ έχει ήδη καταδικαστεί για αυτή του τη συμπεριφορά προ δεκαετίας. Δεν εξαντλείται ασφαλώς η ανάγκη για αποζημίωση γενικά, αφού είναι κατανοητό πως δεν διαγράφεται και το βίωμα του πόνου και της ταλαιπωρίας, ακόμα κι αν τοποθετείται κάπου στο πιο μακρινό παρελθόν. Εξ ου και θα επιδικαστεί ένα ποσό ως αποζημίωση, που θα εμπεριέχει όλα όσα προαναφέρθηκαν, που λαμβάνονται υπόψη· όπως υπόψη λαμβάνεται και η αγοραστική αξία του χρήματος μέσα στο σημερινό οικονομικό περιβάλλον[12], της πλέον κλονισμένης οικονομίας. Η παραμετροποίηση αυτής στοχεύει να τοποθετήσει την αποζημίωση που θα επιδικαστεί στο μέτρο του δίκαιου, του λογικού και του κοινωνικά αποδεκτού. Σήμερα που επιβάλλεται. Με βάση όλα τα δεδομένα· όπου η ελαφρότητα των τραυματισμών του Ενάγοντος σε συνάρτηση με την αναγκαστικά εκλαμβάνουσα ως ηθελημένη πάροδο του χρόνου τοποθετούν ορισμένους άξονες. Γι' αυτό η αποζημίωση που θα επιδικαστεί δεν είναι δυνατόν να φτάνει στο ποσό που εισηγείται ο Ενάγων, των 10.000,00 Ευρώ, το οποίο το Δικαστήριο θεωρεί υπερβολικό, υπό τις περιστάσεις αυτής της υπόθεσης. Έχοντας κατά νου τη μαρτυρία και ως οδηγό τις αρχές της αποζημίωσης, την υφιστάμενη νομολογία, όλα τα δεδομένα της παρούσας υπόθεσης, κρίνω πως το ποσό των 1.000,00 Ευρώ είναι μία επαρκής αποζημίωση του Ενάγοντος, που αντικατοπτρίζει τον πόνο και την ταλαιπωρία και το πλήγμα που υπέστη ο Ενάγων το 2006, συνεπεία της επίθεσης που δέχθηκε από τον Εναγόμενο, και υπενθυμίζει τη διαχρονικότητα της κοινωνικής απαξίας που βρίσκει αυτή η συμπεριφορά του Εναγόμενου· για την οποίαν, όμως, ο ίδιος έχει καταδικαστεί προ δεκαετίας. Παράλληλα, δεν αποτυπώνεται ως κοινωνικά αποδεκτή κατάσταση η αναζήτηση πηγών εσόδων δια του μηχανισμού της αποζημίωσης σε οποιονδήποτε χρόνο αυτό καταστεί αναγκαίο για τον Ενάγοντα, ανεξάρτητα από τον παράγοντα χρόνο. Ασχέτως εάν δεν μπορεί αυτεπάγγελτα το Δικαστήριο να εγείρει θέμα παραγραφής, ο χρόνος που παρέρχεται αναιτιολόγητα, ως δυναμική φυσικής εξασθένησης της ζημιάς και του ρόλου της αποζημίωσης, αντανακλά και την ουσία για την οποίαν υφίστανται οι κανόνες παραγραφής στο δίκαιο, ειδικότερα στα αστικά αδικήματα. Στην προκειμένη περίπτωση, ο Ενάγων, σε μια περίοδο ακόμα οικονομικής κρίσης, ανεξήγητα τότε, θυμούμενος ένα περιστατικό επίθεσης που του συνέβη 7μιση χρόνια πριν σε ένα παραλιακό κέντρο, κίνησε αγωγή, καλώντας τον Εναγόμενο βασικά να εξακολουθήσει να απασχολεί τη ζωή του με το συμβάν εκείνο και να μην βρίσκει τελεσιδικία. Το συμβάν έλαβε χώρα το 2006 και η αγωγή καταχωρίστηκε το
- Είναι από δικό του σφάλμα που ο Ενάγων στερήθηκε χρήματα που τυχόν είχε να λαμβάνει από το 2006[13]. Έπειτα, η αγωγή δεν προωθήθηκε από τον Ενάγοντα με τη δέουσα ταχύτητα ενώπιον του Δικαστηρίου. Για το τελευταίο βεβαίως αναγνωρίζεται ότι μπορεί να μην ευθύνεται ο Ενάγων. Ο εκ του νόμου δικαιωματικός τόκος επί των γενικών αποζημιώσεων, ευλόγως, θα είναι από την καταχώριση της αγωγής, και όχι από την ημερομηνία του συμβάντος, εφόσον υπάρχει μια ανεξήγητη απόκλιση 7μισι χρόνων, κατά τη διάρκεια της οποίας δεν υπάρχει μαρτυρία ότι ο Ενάγων δεν ήταν σε θέση να διεκδικήσει αποζημιώσεις. Ο νόμιμος τόκος επί των ειδικών αποζημιώσεων, που αφορούν μόνον σε ένα ποσό που καταβλήθηκε από τον Ενάγοντα την 01.03.2010 (είναι η ημερομηνία που στερήθηκε ο Ενάγων το ποσό των 47,84 Ευρώ), θα είναι από την 01.03.
- Ως εκ των ανωτέρω: Εκδίδεται απόφαση υπέρ του Ενάγοντος και εναντίον του Εναγόμενου για το ποσό των 1.000,00 Ευρώ για πόνο και ταλαιπωρία, πλέον νόμιμος τόκος από την ημερομηνία καταχώρισης της αγωγής μέχρι εξόφλησης. Εκδίδεται απόφαση υπέρ του Ενάγοντος και εναντίον του Εναγόμενου για το ποσό των 47,84 Ευρώ ειδικές αποζημιώσεις, πλέον νόμιμος τόκος από την 01.03.2010 μέχρι εξόφλησης. Εκδίδεται απόφαση υπέρ του Ενάγοντος και εναντίον του Εναγόμενου για τα έξοδα της αγωγής (για όσο χρόνο ο Ενάγων εκπροσωπείτο από δικηγόρους) όπως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)............. Χρ. Μίτλεττον, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Αθανασίου ν. Ορφανίδου, ECLI:CY:AD:2015:A832, Πολ. Έφ. 73/2011, ημερομηνίας 16.12.
- [2] Βλ. και Winfield on Torts, 7η έκδοση, σελ.
- [3] DPP v. Smith
(1961)AC 290, και Georghios Protopapas v. The Police
(1962)CLR 27 [4] Papakokkinou and Others v. Kanther
(1982)1 CLR 65 [5] Paraskevopoulos v. Georghiou
(1970)1 CLR 116 [6] Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi
(1992)1 C.L.R. 789 [7] Μαυροπετρή v. Λουκά
(1995)1 ΑΑΔ 66 [8] Socrates Eliades v. Vassos Lyssarides
(1979)1 CLR 254 [9] Papakokkinou and Others v. Kanther
(1982)1 C.L.R. 65, Adrian Holdings Ltd v. Δημοκρατίας
(1988)1 Α.Α.Δ. 1836, Rookes v. Barnard [1964] 1 All E.R.367, Broome v. Cassel & Co. [1972] Α.C. 1027 και Drane v. Evangelou [1978] 1 W.L.R. 455 (C.A.), Μήτα ν. Γ. & Κ. Σοφοκλέους Λτδ
(2003)1(Γ) Α.Α.Δ. 1952, [10] Stavros Gregoriades v. Evangelos Kyriakides
(1970)1 CLR 120 [11] Άρθρο 20 του περί Παραγραφής Αγώγιμων Δικαιωμάτων Νόμου 66(Ι)/2012. [12] Christodoulides v. Kyprianou
(1968)1 C.L.R. 130, Karavallis v. Economides
(1970)1 C.L.R. 271. [13] Birkett v. Hayes and another
(1982)2 All ER 710 CA, Spittole v. Bunney
(1988)3 All ER 1031, Συκοπετρίτης ν. Χριστοδούλου
(2004)1 Α.Α.Δ. 218, Heavens Garden Waterpark Ltd v. Πελεντρίδης, Πολ. Εφ. 150/2011, ημερομηνίας 22.03.2017, Χριστοδούλου ν. Hoffer, Πολ. Εφ. 263/2012 ημερομηνίας 11.01.2018. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο