ΓΙΩΡΓΑΛΛΑΣ ν. ΧΡΙΣΤΟΥ, Αρ. Αγωγής: 282/2012, 23/11/2020

(1)(rr) των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας («ΚΠΔ») και τις σύμφυτες εξουσίες του Δικαστηρίου. Η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της κυρίας XXXX, δια της οποίας η ενόρκως δηλούσα εξηγεί, προσκομίζοντας σχετική έγγραφη μαρτυρία, τον ίδιο αυτό σκοπό για τον οποίο θεωρεί ότι η Αιτήτρια μπορεί να έχει πρόσβαση στον φάκελο της υπόθεσης. Το Δικαστήριο επιλήφθηκε της αίτησης την 14.10.2020 και έθεσε στους συνήγορους της Αιτήτριας το ζήτημα κατά πόσον το αίτημα αυτό, που αφορά σε δεδομένο προσωπικού χαρακτήρα μη σχετικό με τη δίκη, μπορεί να δικαιολογείται ιδωμένο σε συνάρτηση και με την ανάγκη προστασίας της ιδιωτικής ζωής του ενάγοντος. Ωστόσο, την 19.11.2020 που η υπόθεση ορίστηκε για ακρόαση για τον σκοπό αυτό, οι συνήγοροι της Αιτήτριας δεν τοποθετήθηκαν. Η Δ.63,κ.10

(2)ΚΠΔ προβλέπει τη δυνατότητα οποιουδήποτε προσώπου που δεν είναι διάδικος σε θέμα ή ζήτημα να υποβάλει αίτηση για γενική έρευνα ή επιθεώρηση, μεταξύ άλλων, του φακέλου της υπόθεσης, όπως και για λήψη επίσημων αντιγράφων πρακτικών, εγγράφων ή τεκμηρίων. Στην αίτησή του, θα πρέπει να εκθέτει λεπτομερώς τους λόγους και το Δικαστήριο ενώπιον του οποίου εκκρεμεί η υπόθεση μπορεί να χορηγήσει τέτοια άδεια υπό τους όρους που θα θεωρηθούν κατάλληλοι. Η Δ.63,κ.10

(2)ΚΠΔ δεν έχει τη λεπτομέρεια που έχει η αντίστοιχη αγγλική ρύθμιση στην CPR 5.4C, ούτε προκύπτουν εξ αυτής κατηγορίες εγγράφων ή πληροφοριών. Από το όλο κείμενο της Δ.63, η κατηγοριοποίηση που διαφαίνεται είναι μεταξύ διαδίκων και μη διαδίκων. Στην πρώτη περίπτωση, το δικαίωμα πρόσβασης στον φάκελο της υπόθεσης είναι καταρχήν απρόσκοπτο, εξ αυτής της ιδιότητας του διαδίκου. Στη δεύτερη περίπτωση, συνιστά εξαιρετική δυνατότητα. Δεν αποκλείεται η καθοδήγηση από την αγγλική πρακτική και νομολογία εκεί όπου υπάρχει το περιθώριο[1], όπως για παράδειγμα από την πρόσφατη απόφαση του Supreme Court επί της CPR 5.4C στην Cape Intermediate Holdings Ltd v. Dring (for and on behalf of Asbestos Victims Support Groups Forum UK) [2019] UKSC 38. Να αναφερθεί, όμως, πριν από οτιδήποτε άλλο, ότι η αίτηση που υποβάλλεται από μη διάδικο για τους σκοπούς της Δ.63,κ.10

(2)ΚΠΔ δεν είναι ενδιάμεση αίτηση που καταχωρίζεται στο πλαίσιο της αγωγής ή άλλης υπόθεσης φέροντας τον τίτλο της. Ασχέτως εάν η Δ.48,κ.8

(1)(rr) ΚΠΔ προβλέπει ότι μια τέτοια αίτηση γίνεται μονομερώς. Μονομερώς γίνεται, δεν επιδίδεται οπουδήποτε. Γίνεται όμως με αίτηση δι' αναφοράς (petition), που αναφέρεται στη Δ.63,κ.10

(2)ΚΠΔ και στην υπόθεση επί της οποίας ο αιτών θέλει να αιτηθεί έρευνας[2], και έτσι εισάγει πρωτογενώς στο Δικαστήριο το αίτημα του μη διαδίκου[3]. Το μη ορθό ένδικο βοήθημα που χρησιμοποίησε η Αιτήτρια μπορεί να οδηγεί και στην κατάληξη, αλλά, πέραν αυτού του λόγου, έχει σημασία να ξεκαθαρίσει και ο τρόπος χρησιμοποίησης της Δ.63,κ.10

(2)ΚΠΔ υπό περιστάσεις σαν αυτές που θέτει το αίτημα της Αιτήτριας· με συνοπτικότητα. Θα πρέπει να είναι υπόψιν οποιουδήποτε πιστωτή ή άλλου προσώπου συλλογιστεί εγχείρημα σαν αυτό της Αιτήτριας, που πιθανόν να εκλαμβάνει ως δεδομένη δυνατότητα. Η πρόσβαση στον φάκελο μίας δικαστικής υπόθεσης από μη διάδικο με βάση την εγχώρια Δ.63,κ.10

(2), το κοινοδίκαιο ή τη σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου, συνιστά ένα ευαίσθητο ζήτημα, που συνυφαίνεται με προβληματισμούς που έχουν να κάνουν από τη μια με την αρχή της φανερής δικαιοσύνης (open justice)[4], από την άλλη με την ανάγκη προστασίας της ιδιωτικής ζωής[5]. Και επιβάλλει εξισορρόπηση. Η απαρχή του συλλογισμού είναι πως τα αρχεία του Δικαστηρίου, περιλαμβανομένου του φακέλου της δικαστικής υπόθεσης, δεν συνιστούν ακριβώς «δημόσια» αρχεία ή έγγραφα. Διατηρούνται από το Δικαστήριο για την πρέπουσα διεξαγωγή των ενώπιον του διαδικασιών (to run the justice system). Οι δικαστικές διαδικασίες είναι που διεξάγονται κατά κύριο λόγο δημόσια, εκτός εάν διαταχθεί διαφορετικά. Η πρόσβαση τρίτων στα αρχεία αυτά του Δικαστηρίου δεν είναι δικαιωματική, εκ του χαρακτήρα της δίκης ως δημόσια. Μπορεί να επιτραπεί κατ' εξαίρεση, στο μέτρο του αναγκαίου και εντός αυτού[6]. Αν και η Cape Intermediate Holdings Ltd (ανωτέρω) δημιούργησε κάποια διεύρυνση έναντι στα προηγούμενα των Pfizer Health AB & Anor v Schwarz Pharma AG & Ors [2010] EWHC 3236 και Gio Personal Investment Services Ltd v Liverpool & London Steamship Protection & Indemnity Association Ltd & Ors [1998] EWCA Civ 1457, υπενθυμίζοντας, αναγκαία, την έκταση της αρχής της φανερής δικαιοσύνης (open justice), ουδόλως ενθάρρυνε κάποιαν ερμηνεία σύμφωνα με την οποία το πρόσωπο που προσφεύγει στη δικαιοσύνη να πρέπει να αναμένει πιθανή απώλεια της εμπιστευτικότητας (confidentiality), ακόμα και των πληροφοριών του που εκφεύγουν του πλαισίου της δημόσιας δίκης. Ούτε ότι θα πρέπει να απωλέσει αχρείαστα την ιδιωτική ζωή του ή πτυχές της ιδιωτικότητας της ζωής του επειδή κατέστη διάδικος. Τα δικόγραφα, οι διάφορες αιτήσεις, ειδοποιήσεις και ένορκες δηλώσεις, τα τεκμήρια, οι αγορεύσεις, οι αποφάσεις και τα διατάγματα, και άλλα στοιχεία μπορούν να θεωρηθούν, υπό συγκεκριμένες περιστάσεις, ότι έχουν εκτεθεί και στη δημόσια δίκη· άρα ότι εισέρχονται σε μια σφαίρα δημόσια, όπου το Δικαστήριο μπορεί να ασκήσει διακριτική εξουσία και να επιτρέψει την πρόσβαση στον μη διάδικο, κατ' επέκταση στο κοινό (σε έκταση ώστε να πληροφορηθεί επαρκώς τα ζητήματα της δίκης), εάν υπάρχει και δικαιολογημένο αίτημα. Όμως καθαρά προσωπικές πληροφορίες των διαδίκων που πιθανόν να αναφέρονται σε έγγραφα που περιέχονται στον φάκελο υπόθεσης που τηρεί το Δικαστήριο (π.χ. η διεύθυνση διαμονής τους, το τηλέφωνο ή άλλα στοιχεία επικοινωνίας μαζί τους, κ.λπ.), που δεν συνιστούν μέρος της δικαστικής διαδικασίας ή δεδομένα σε σχέση με τα οποία έχει απονεμηθεί η δικαιοσύνη στη συγκεκριμένη περίπτωση, αλλά έχουν δοθεί από τους φορείς τους ή τους εκπροσώπους τους αναγκαστικά για την εξυπηρέτηση των πρακτικών λειτουργικών αναγκών της διαδικασίας, δεν αποτελούν υλικό διαθέσιμο για πρόσβαση. Σε αυτές τις προσωπικές πληροφορίες, η απαγόρευση της πρόσβασης θα μπορούσε να είναι και ενδεδειγμένη, εάν η πιθανότητα κοινολόγησης θέτει ή μπορεί να θέσει την ιδιωτική ζωή ή άλλα αγαθά των φορέων τους σε κίνδυνο. Ακόμα και εάν ο αιτών ισχυρίζεται, όπως σε αυτή την περίπτωση η Αιτήτρια ισχυρίζεται, ότι θα γίνει χρήση των δεδομένων αυτών προκειμένου να εξυπηρετηθεί και συμφέρον του ιδίου του φορέα τους (συχνά κατ' υποκειμενική κρίση), να γνωρίζει διαδικασία που τον επηρεάζει και να του δοθεί η δυνατότητα να ασκήσει δικαιώματα, το Δικαστήριο δεν είναι σε θέση να ελέγξει τη χρήση της πληροφορίας και δεν μπορεί να αποκλείσει τέτοιο κίνδυνο. Εξάλλου, δεν μπορεί να αποκλείσει και την πιθανή δυσμενή επενέργεια (chilling effect) στο δικαίωμα πρόσβασης στη δικαιοσύνη από μια τέτοια δυνατότητα, ο οποιοσδήποτε τρίτος, ιδιώτης, να λαμβάνει προσωπικές πληροφορίες διαδίκων από τους φακέλους των ιδιωτικών υποθέσεών τους, που αναγκαστικά δόθηκαν για την καταχώριση τους στο Δικαστήριο αλλά που δεν ήταν μέρος της δίκης, με επίκληση συμφέροντός τους να λαμβάνουν νόμιμες ειδοποιήσεις ή κατ' επέκταση και άλλου είδους υλικό που εκδίδουν ή θα εκδώσουν κατά νόμιμο τρόπο (π.χ. διαφημιστικά έντυπα) για τους σκοπούς τους, και ερμηνεύουν ότι ενδιαφέρει τους διάδικους ή εξυπηρετεί και δικά τους συμφέροντα. Μια τέτοια δυνατότητα θα εξέθετε την ιδιότητα του διαδίκου με τρόπο που δεν θα άρμοζε ούτε σε πρόσωπο που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί δημόσιο πρόσωπο. Στο κοινοδίκαιο η στάθμιση είναι μεταξύ της φανερής δικαιοσύνης (open justice) και της προστασίας της ιδιωτικής ζωής, κατά τρόπο ώστε να μην εμπλέκεται εμφατικά η ειδική νομοθεσία για την προστασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα. Υπάρχει πάντως και το πλαίσιο προστασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, που πλέον διέπει ο περί της Προστασίας των Φυσικών Προσώπων Έναντι της Επεξεργασίας των Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα και της Ελεύθερης Κυκλοφορίας των Δεδομένων αυτών Νόμος 125(I)/2018, που μετέφερε τον Κανονισμό (ΕΕ) 2016/679 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 27ης Απριλίου 2016 για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και για την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών και για την κατάργηση της οδηγίας 95/46/ΕΚ (Γενικός Κανονισμός για την Προστασία Δεδομένων) («ο Κανονισμός»). Η εφαρμογή του πλαισίου αυτού είναι σχετική[7], εάν ο λόγος είναι για δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα (π.χ. διεύθυνση διαμονής) που δόθηκαν για συγκεκριμένο σκοπό στο Δικαστήριο, κινούνται σε μη δικαιοδοτικό πλαίσιο, και φυλάγονται από τη δικαστική υπηρεσία για συγκεκριμένη χρήση και σκοπό που δεν έχει να κάνει με την απονομή της δικαιοσύνης. Η επεξεργασία (processing) θα αναζητούσε κάποιαν εξουσιοδοτική βάση στον νόμο, και κατ' επέκταση νομιμοποίηση. Το αίτημα της Αιτήτριας είναι να προωθήσει την ικανοποίηση δικής της εμπράγματης απαίτησης σε ακίνητο επί του οποίου έχει και ο ενάγων εμπράγματη απαίτηση, διαδικασία στην οποία ο ενάγων είναι επηρεαζόμενο πρόσωπο, εξ ου και πρέπει να λάβει γνώση της διαδικασίας εκείνης όπως προβλέπει ο σχετικός νόμος. Με αυτή την παράμετρο, ότι πρόκειται για άσκηση δικαιώματος της Αιτήτριας προς (αρνητικό ή θετικό) επηρεασμό συμφέροντος του ενάγοντος (που όμως δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί «ζωτικό»), και έχοντας κατά νου όλες τις περιστάσεις (όπως το είδος της υπόθεσης αυτής, που είναι ιδιωτική διαφορά, το στάδιό της, την ιδιότητα της Αιτήτριας, τον σκοπό του αιτήματος της, τις συνέπειες μη ικανοποίησης του, τις συνέπειες ικανοποίησης του, κ.λπ.), θα υπερίσχυε το δικαίωμα του ενάγοντος που επιβάλλει την προστασία της πληροφορίας αυτής. Η διεύθυνση του ενάγοντος δίδεται στο Δικαστήριο όπου αυτός προσφεύγει (η διεύθυνση διαμονής του αναγράφεται στο Κλητήριο Ένταλμα της αγωγής πρόσθετα από τη διεύθυνση επίδοσης) για συγκεκριμένο σκοπό, και το Δικαστήριο δεσμεύεται να χρησιμοποιεί την πληροφορία αυτή αποκλειστικά για τον σκοπό για τον οποίον δόθηκε. Δεν είναι άλλος από την ανάγκη να γνωρίζει το Δικαστήριο τον τόπο κατοικίας του ενάγοντος, πληροφορία συναφή με τη δικαιοδοσία του, αλλά και πού να τον εντοπίζει για τις ανάγκες της δικαστικής διαδικασίας. Ο σκοπός αυτός ολοκληρώνεται με το πέρας της δικαστικής διαδικασίας. Ο σκοπός για τον οποίον αιτείται η Αιτήτρια δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί επαρκώς συναφής με τον προαναφερόμενο. Οι ειδοποιήσεις εκποίησης που θέλει να επιδώσει στον ενάγοντα δεν αφορούν στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή, δεν είναι έγγραφα της δικαστικής διαδικασίας στην οποία συμμετείχε ο ενάγων, ακόμα και εάν ενδέχεται να επηρεάσουν μέτρο εκτέλεσης της απόφασης που εκδόθηκε στην αγωγή αυτή· δεν δημιουργείται εξ αυτού του ενδεχομένου συνάφεια σκοπού. Έπειτα, κατ' εφαρμογή και της αρχής της αναλογικότητας, που ισχύει και στην εφαρμογή του Νόμου 125(Ι)/2018 και του Κανονισμού, αλλά στη στάθμιση μεταξύ της φανερής δικαιοσύνης (open justice) και της προστασίας της ιδιωτικής ζωής, ας σημειωθεί πως, δια της ερμηνευτικής διάταξη τους άρθρου 44ΙΕ του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου 9/1965, η Αιτήτρια μπορεί να επιδώσει τις ειδοποιήσεις εκποίησης στα ενδιαφερόμενα πρόσωπα με διάφορους τρόπους που συνιστούν την κανονική «επίδοση», που περιλαμβάνουν και τη διεύθυνση που είναι καταχωρισμένη στο Κτηματολόγιο, χωρίς να αποκλείεται η δυνατότητα υποκατάστατης επίδοσης με ανάλογη εφαρμογή των ΚΠΔ. Εφόσον δεν αποκλείεται η δυνατότητα της Αιτήτριας να προβεί και σε άλλου είδους ενέργειες για να εξυπηρετήσει τον σκοπό της επίδοσης ειδοποιήσεων εκποίησης στον ενάγοντα, δεν θα κρίνονταν ούτε και αναγκαίο να έχει πρόσβαση στον φάκελο αυτής της υπόθεσης, για να πληροφορηθεί από αυτόν τη διεύθυνση διαμονής του ενάγοντος. Ως εκ των ανωτέρω, το αίτημα της Αιτήτριας να έχει πρόσβαση στον φάκελο της υπόθεσης προκειμένου να λάβει τη διεύθυνση του ενάγοντος για να του κοινοποιήσει ειδοποιήσεις εκποίησης με βάση τον Νόμο 9/1965, ακόμα και εάν υποβάλλονταν σε αυτό το Δικαστήριο με αίτηση δι' αναφοράς (petition), δεν θα μπορούσε να γίνει δεκτό. Η αίτηση απορρίπτεται. Καμία διαταγή για έξοδα. (Υπ.)............... Χρ. Μίτλεττον, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Βλέπετε και Prosceno, Αρ. Γενικής Αίτησης 1019/13 Ε.Δ. Λεμεσού, ημερομηνίας 10.01.2014, από κ. Μαλαχτό (ΠΕΔ τότε). [2] π.χ. «Αναφορικά με τη Δ.63,κκ.10

(2)των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας και Αναφορικά με την αγωγή 282/2012 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού». [3] Βλέπετε και Metaquotes Software Corp κ.α. ν. Xogee Ltd κ.α., Αγωγή Αρ. 993/2012 Ε.Δ. Λεμεσού, ημερομηνίας 04.06.2020, από κα Χ'Γιάννη (ΠΕΔ). [4] R v Sussex Justices, ex p McCarthy [1923] All ER Rep 233 σελ.

1. Βλ. και Guardian News and Media Ltd v. City of Westminster Magistrates' Court (United States Govt, interested party) [2012] EWCA Civ
2. [5] GIO Personal Investment Services Ltd v Liverpool and London Steamship Protection and Indemnity Association Ltd (FAI General Insurance Co Ltd intervening) [1999] 1 WLR
3. [6] Dobson v. Hastings [1992] Ch. 394, 401-
4. [7] Βλέπετε και Επί τοις αφορώσιν την Χατζηνικόλα, Γενική Αίτηση: 543/2018 Ε.Δ. Λευκωσίας, ημερομηνίας 14.04.2020, από κα Παπαδοπούλου (ΑΕΔ τότε). cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο