ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ν. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ, Αρ. Αγωγής: 908/14, 3/2/2020

(1992)1 Α.Α.Δ. 746). Από εκεί και πέρα αναφέρω πως έχοντας παρακολουθήσει πολύ προσεκτικά τον μάρτυρα ενώ κατέθετε και τις απαντήσεις του η εντύπωση που μου έκανε σαν μάρτυρας ήταν εξαιρετική, ενώ κρίνω ότι τεκμηρίωσε επαρκώς και με πειστικότητα τα ευρήματα και συμπεράσματα του (βλ. Αυγουστή κ.α. v. Ιωάννου

(2005)1(Β) Α.Α.Δ. 1498). Συνεπώς η μαρτυρία του γίνεται στο σύνολο της αποδεκτή. Συναφώς δέχομαι πως το κτύπημα στο όχημα του ενάγοντα ήταν στη δεξιά μπροστινή γωνιά, στην περιοχή του δεξιού μπροστινού τροχού και πως στην προκειμένη περίπτωση υπήρξε βίαιη σύγκρουση εκ της οποίας καταστράφηκε η δεξιά μπροστινή ανάρτηση και στρέβλωσε το πλαίσιο (σιασί). Επίσης το όχημα είχε καταστεί μη διορθώσιμο. Το κόστος επιδιόρθωσης του οχήματος ήταν ασύμφορο αφού η επιδιόρθωση θα κόστιζε €12.316,73.- ενώ το όχημα εκτιμήθηκε €13.000.- και το εναπομείναν μέρος €2.500.-. Το όχημα με βάση αυτά έπρεπε να θεωρηθεί ως πλήρως κατεστραμμένο. XXXXX Λάρκου (Μ.Ε.3) Η Πρωτοκολλητής κατέθεσε όσα προέκυπταν από το φάκελο της ποινικής υπόθεσης XXXXX/13 που είχε στην κατοχή της και δεν αμφισβητήθηκε. Η μαρτυρία της γίνεται αποδεκτή. XXXXX Κορόνιας (Μ.Ε.4) Ο μάρτυρας ήταν θεωρώ ειλικρινής και απάντησε ότι γνώριζε με βάση την πληροφόρηση που είχε λάβει από τον ενάγοντα, τον XXXXX Σιούφτα και την Αστυνομία. Στα πλαίσια αυτά δήλωσε κατά την αντεξέταση του πως δεν μπορεί ν' απαντήσει αν την ευθύνη για το δυστύχημα φέρει ο ενάγοντας και πως κατέληξαν σε συγκεκριμένο συμπέρασμα δηλ. περί ευθύνης της εναγόμενης με βάση την πληροφόρηση που είχαν. Βεβαίως ότι χρειάζεται να λεχθεί εδώ είναι πως ο μάρτυρας εδώ εξέφρασε μια άποψη για το θέμα της ευθύνης πρόκλησης του δυστυχήματος, η οποία ουδόλως δεσμεύει το Δικαστήριο. Τελικός κριτής των πραγμάτων είναι το Δικαστήριο το οποίο καλείται ν' αποφανθεί επί του συγκεκριμένου θέματος κατόπιν αξιολόγησης του συνόλου της αποδεκτής μαρτυρίας. Αστ.XXXX XXXXX Μιχαήλ (Μ.Ε.5) Ο αστυφύλακας που εξέτασε το επίδικο δυστύχημα ευθέως αναφέρω ότι μου έκανε εξαιρετική εντύπωση. Απάντησε στις ερωτήσεις που του έγιναν με βάση τις εξετάσεις του επί τόπου στη σκηνή και το μαρτυρικό υλικό που συνέλεξε, ενώ θεωρώ πως όσα ανέφερε συνάδουν ακριβώς με αυτά τα στοιχεία αλλά και με τη λογική. Μου έδωσε δε την εικόνα ενός καλού γνώστη του αντικειμένου και μιλώ για την εξέταση δυστυχημάτων αλλά περαιτέρω και ότι στην προκειμένη περίπτωση ενήργησε αντικειμενικά χωρίς να κάνει οποιαδήποτε διάκριση για οποιοδήποτε λόγο, που δεν είχε εν πάση περιπτώσει και λόγο ή συμφέρον να το κάνει. Αποδέχομαι συνεπώς τη μαρτυρία του, με τη διευκρίνιση βεβαίως πως το θέμα της ευθύνης πρόκλησης του δυστυχήματος θα αποφασιστεί από το Δικαστήριο. Δέχομαι συνεπώς ότι το όχημα με αρ. εγγραφής XXXXX31 προσπάθησε να διασταυρώσει τη Λεωφ. Γ. Χριστοδουλίδη, εκκινώντας από το χώρο στάθμευσης του φούρνου Πίριλλος, για να εισέλθει απέναντι στην οδό Υμητού. Στην προσπάθεια του αυτή συγκρούστηκε με το εξ' αριστερών κινούμενο όχημα με αρ. εγγραφής XXXXX15 που είχε ευθεία πορεία εντός της Λεωφόρου με πορεία από τον κυκλικό κόμβο του ΚΛΕΙΜΑ προς το γήπεδο ΓΣΖ. Εναγόμενη (Μ.Υ.1) Έχοντας παρακολουθήσει την εναγόμενη προσεκτικά ενώ κατέθετε και τις απαντήσεις της δεν έχω καμία αμφιβολία ότι αυτή προσπάθησε να παραποιήσει τα αληθή γεγονότα και είπε ψέματα στο Δικαστήριο. Μόλις ξεκίνησε η κυρίως εξέταση της η εναγόμενη έδειξε τις προθέσεις της. Ανέφερε ότι ήταν σταματημένη στη νησίδα και πρόθεση της ήταν να πάει προς τον κυκλικό κόμβο του ΓΣΖ. Τούτα όμως έρχονται σε αντίφαση με όσα ανέφερε στην κατάθεση της τεκμ.17, δύο μέρες μετά το επίδικο δυστύχημα, εις την οποία ας σημειωθεί πουθενά δεν ανέφερε ότι σταμάτησε στη νησίδα ενώ περαιτέρω δήλωσε πως πρόθεση της ήταν να κατευθυνθεί απέναντι στην οδό Υμητού, όπως εξάλλου είπε και ο συνοδηγός της, και όχι δεξιά προς ΓΣΖ. Αναφέρεται εδώ ότι η εναγόμενη αν και υιοθέτησε την κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία τεκμ.17, είπε σε κάποιο σημείο στην αντεξέταση της ότι «Ναι, εντάξει, έκαμνα μόνο... εδώ δεν γράφει... δεν ξέρω γιατί εν το αναφέρουν, ότι σταμάτησα στη νησίδα, αυτό μου έκανε εντύπωση και όταν την διάβαζα την άλλη φορά.». Ας σημειωθεί ότι ουδέποτε υποβλήθηκε στον ΜΚ5 ότι του είχε πει αυτό το πράγμα και δεν το έγραψε. Αντίθετα η θέση στον ΜΚ5 κατά την αντεξέταση του, όπως έγινε αντιληπτή, ήταν ότι δεν σημαίνει ότι επειδή δεν του είπε τη λέξη «σταμάτησα» αυτό σημαίνει ότι δεν σταμάτησε. Απ' αυτά βεβαίως προκύπτει μη καθαρότητα στις θέσεις της εναγόμενης και της υπεράσπισης και σαφώς αναξιοπιστία. Επίσης όταν της τέθηκε στην αντεξέταση της ότι είπε στην κατάθεση της ότι ήθελε να πάει στην οδό Υμητού, ενώ τώρα λέει κάτι άλλο, έδωσε την εξής απάντηση «Δεν ξέρω πώς το... πώς εγίνηκε, επειδή με ρώτησαν πού ήθελα να πάω και είπα τους προς το ΓΣΖ... πώς εγίνηκε και εγώ εδέχτηκα... αυτό δεν...». Και στη συνέχεια ανέφερε ότι είπε στον αστυνομικό ότι ήθελε να πάει προς το ΓΣΖ και ακόμα ότι υπόγραψε την κατάθεση της θεωρώντας την ορθή γιατί μπορεί πάνω στη σύγχυση της να μην καταλαβαίνει τις οδούς. Στον ΜΚ5 δεν υποβλήθηκε ποτέ όμως ότι του ανέφερε ότι ήθελε να πάει προς ΓΣΖ και σημειώθηκε λάθος στην κατάθεση η θέση της εναγόμενης, ούτε οτιδήποτε περί σύγχυσης. Τούτο θα επαναλάβω πως συνεπάγεται αναξιοπιστία ως εκ της μη προβολής καθαρών θέσεων εξ' αρχής ενώπιον του Δικαστηρίου. Εν πάση περιπτώσει θα πω εδώ πως η εναγόμενη ουδόλως έπεισε το Δικαστήριο με τις απαντήσεις της πιο πάνω. Περαιτέρω η αναφορά της ότι έκανε παραδοχή στην ποινική υπόθεση, παρόλο που η δικηγόρος της έλεγε να μην κάνει, διότι ο αστυνομικός επέμενε ότι έφταιγε και μόλις είχε βρει δουλειά και δεν ήθελε να την διώξουν δεν αποτελεί παρά μόνον δικαιολογίες στα πλαίσια της προσπάθειας της να αποφύγει την πραγματικότητα. Ας σημειωθεί πως όταν κατηγορήθηκε γραπτώς δεν παραδέχτηκε την κατηγορία της αμελούς οδήγησης (βλ. τη μαρτυρία του ΜΕ5-τεκμ.14). Εκεί αφού επέμενε ο αστυνομικός ότι έφταιγε γιατί δεν παραδέχτηκε και το έκανε μετά στο Δικαστήριο; Το έκανε προφανώς λέγω γιατί τα πράγματα μιλούσαν από μόνα τους και αναγνώρισε την αμέλεια της. Και βεβαίως τώρα που τίθεται θέμα αποζημιώσεων αποφάσισε κάνοντας εκ των υστέρων σκέψεις να πει μια άλλη ιστορία. Έρχομαι επίσης πολύ επιγραμματικά και στο θέμα της αξίας του αυτοκινήτου της, για το οποίο εκτός του ότι δεν παρουσίασε κάτι συγκεκριμένο, η μαρτυρία της ήταν ομολογουμένως συγκεχυμένη. Παρεμβάλλω ότι η επιστολή τεκμ.22 που έχει παρουσιάσει δεν αποδεικνύει οτιδήποτε για την αξία του αυτοκινήτου. Από εκεί και πέρα όσα ανέφερε περί της αξίας του αυτοκινήτου πριν το ατύχημα και ότι έχει υπολογίσει την αξία αυτή μαζί με τη δικηγόρο της σε €3000.- δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά ως αυθαίρετα. Ως προς την αναφορά της ότι ο ενάγοντας έτρεχε με ιλιγγιώδη ταχύτητα δεν χρειάζεται θεωρώ να λεχθούν πολλά. Με βάση τη μαρτυρία της αυτό της ελέχθη από κάποια νεαρά παιδιά που ήταν έξω από τον φούρνο Πίριλλος. Είναι σαφές ότι αυτή η γενική και αόριστη αναφορά της δεν σημαίνει οτιδήποτε, ενώ περαιτέρω να επισημάνω ότι τίποτε δεν αναφέρει σχετικά στην κατάθεση της. Η δικαιολογία δε που έδωσε ότι δεν γνώριζε ότι έπρεπε να γραφτούν ουδόλως πείθει. Έδωσε κατάθεση στην Αστυνομία για τις συνθήκες του δυστυχήματος. Αν είναι δυνατόν να ισχυρίζεται αυτό το πράγμα; Περαιτέρω όμως έχει σημασία ν' αναφερθεί ότι ουδέποτε υπόβαλε στον ΜΚ5 είτε ότι του υπέδειξε οποιοδήποτε μάρτυρα είτε ότι του είπε να ρωτήσει τους μάρτυρες, όπως ισχυρίστηκε στη μαρτυρία της. Τα πιο πάνω ισχύουν αναφέρεται και για την θέση της ότι ο ενάγοντας οδηγούσε κρατώντας τηλέφωνο. Επίσης το γεγονός ότι δεν έλεγε την αλήθεια προκύπτει και από την απάντηση της στη θέση που της υποβλήθηκε ότι οι ισχυρισμοί της για την ταχύτητα και το τηλέφωνο έπρεπε να τεθούν στην κατάθεση της. Απάντησε ούτε λίγο ούτε πολύ ότι της είπαν ότι αυτοί είναι άλλοι μάρτυρες ενώ θέλουν τη δική της κατάθεση, ότι μπορεί να μην θέλουν να λάβουν υπόψη τους μάρτυρες και ακόμη ότι άμα τους το είπε μπορεί να μην δέχονταν να το γράψουν. Προέβαλε διαφορετικές θέσεις δηλαδή, αντιφατικές μεταξύ τους, που σίγουρα δείχνουν αναξιοπιστία. Σε κάθε περίπτωση επαναλαμβάνω πως ουδέποτε τέθηκε στον ΜΚ5 οτιδήποτε περί υπόδειξης συγκεκριμένων μαρτύρων, αλλά ούτε ότι τους είπε για τους μάρτυρες και το θέμα της ταχύτητας και του τηλεφώνου και δεν δέχονταν να το γράψουν. Με βάση τα λεγόμενα της, συγκεχυμένα και πάλιν ομολογουμένως, προκύπτει όμως θεωρώ ουσιώδης αντίφαση και ως προς το σημείο σύγκρουσης. Στην κυρίως εξέταση της ανέφερε ότι μπορεί να βγήκε ελάχιστα η αριστερή πλευρά του αυτοκινήτου της, εννοώντας από τη νησίδα (βλ. παρ.11 του τεκμ.20), ενώ την ίδια στιγμή αρνείται πως εισήλθε στη λωρίδα που κινείτο το όχημα του ενάγοντα (βλ. παρ.4 του τεκμ.20). Στην αντεξέταση της δε επέμεινε ότι η σύγκρουση έγινε εντός της νησίδας και ενώ αυτή βρισκόταν σταματημένη στη νησίδα (βλ. σημείο Χ1 στο τεκμ.10), όμως σε άλλο σημείο ανέφερε ότι μπορεί λόγω της νύχτας να βγήκε από τη γραμμή της νησίδας προς το δρόμο 10-20 πόντους. Ακολούθως δε ερωτώμενη για το σημείο σύγκρουσης που υπέδειξε στον αστυνομικό επί τόπου (Χ1) είπε ότι το σημείο Χ1 είναι το σημείο που ήταν σταματημένο το όχημα της όταν δέχτηκε το κτύπημα αλλά το μπροστινό μέρος του αυτοκινήτου ήταν εμπρός προς τη γραμμή. Άρα είναι σαφές πως και το σημείο σύγκρουσης που υπέδειξε επί τόπου στη σκηνή είναι λανθασμένο. Γενικότερα παρατηρείται θα έλεγα μια σύγχυση στη μαρτυρία της για το συγκεκριμένο θέμα, αν και είναι σαφές ότι στο τέλος ουσιαστικά είναι παραδεκτό από μέρους της ότι εισήλθε, ελαφρώς ως ισχυρίζεται, στη λωρίδα που κινείτο ο ενάγοντας. Η προσπάθεια της επίσης να πείσει ότι υπήρχε καλός φωτισμός έπεσε στο κενό. Οι φωτογραφίες τεκμ.13 συνδυαστικά με τη μαρτυρία του ΜΕ5 δείχνουν ξεκάθαρα πως δεν υπήρχε ικανοποιητικός φωτισμός. Εν πάση περιπτώσει τούτο είναι θεωρώ αντιφατικό και με την πιο πάνω αναφορά της ότι μπορεί λόγω της νύχτας να βγήκε από τη γραμμή. Με αυτά υπόψη καταλήγω πως ότι μπορώ να αποδεχτώ από τη μαρτυρία της αναφορικά με τις συνθήκες του δυστυχήματος είναι ακριβώς η πορεία της από τον φούρνο προς το κέντρο του δρόμου, το γεγονός ότι δεν είδε αριστερά και έγινε η σύγκρουση με το όχημα του ενάγοντα. Επίσης την παραδοχή της πως είχε εισέλθει ουσιαστικά στην λωρίδα που κινείτο ο ενάγοντας και ότι ο ενάγοντας είχε προτεραιότητα. XXXXX Χαραλάμπους (Μ.Υ.2). Είναι ξεκάθαρο στο Δικαστήριο, έχοντας μελετήσει τη μαρτυρία του, πως ο μοναδικός του σκοπός ερχόμενος στο Δικαστήριο ήταν να βοηθήσει τη μητέρα του. Εν πάση περιπτώσει αναφέρω πως η εντύπωση που έχω αποκομίσει από το μάρτυρα είναι ακριβώς ίδια με τη μητέρα του και κατά την κρίση μου προσπάθησε να παραποιήσει τα γεγονότα. Κατ' αρχήν να επισημάνω και εδώ πως δεν είπε ποτέ στην κατάθεση του τεκμ.18, την οποία σημειώνω έχει υιοθετήσει, ότι σταμάτησαν στη νησίδα για να στρίψουν δεξιά, όπως ισχυρίστηκε δηλαδή στη μαρτυρία του. Επίσης σύμφωνα με την κατάθεση του πρόθεση της μητέρας του ήταν να πάει απέναντι στην οδό Υμητού, ενώ στη μαρτυρία του είπε ότι ήθελαν να στρίψουν δεξιά προς το ΓΣΖ. Σημειώνω επίσης εδώ την αντίφαση που προκύπτει ως εκ της αναφοράς στην κατάθεση του ότι το όχημα της μητέρας του δεν εισήλθε στη λωρίδα που κινείτο ο ενάγοντας (βλ. παρ.3 του τεκμ.23) εν σχέση με την αναφορά σε άλλο σημείο της κατάθεσης του ότι το αυτοκίνητου τους μπορεί να βγήκε ελάχιστα (βλ. παρ.10), αλλά και τη θέση στη μαρτυρία του ότι η φάτσα του αυτοκινήτου και συγκεκριμένα η αριστερή πλευρά, από εκεί που είναι η γραμμή της νησίδας, μπήκε μέσα στο δρόμο. Να σημειωθεί πως δεν έχει ξεκαθαρίσει στη μαρτυρία του ακριβώς σε πόση απόσταση εισήλθε στο δρόμο το αυτοκίνητο μετά από τη γραμμή της νησίδας, όμως η απόσταση που έδειχνε στο Δικαστήριο ήταν σίγουρα περισσότερη από 10-20 που είπε η εναγόμενη και το Δικαστήριο την υπολόγισε μεταξύ μισό και ένα μέτρο. Σημειώνω δε εδώ ότι ο υπολογισμός αυτός συνάδει και με τη δήλωση της δικηγόρου της εναγόμενης ότι ο μάρτυρας έδειχνε λίγο πιο κάτω από ένα μέτρο (βλ. τα στενοτυπημένα πρακτικά ημερ.08/04/19 στο τέλος). Ότι ανέφερα κατά την αξιολόγηση της εναγόμενης αναφορικά με τη μη υποβολή στον ΜΚ5 οτιδήποτε περί μαρτύρων που είδαν τον ενάγοντα να κρατά τηλέφωνο και να τρέχει ισχύει και εδώ. Επίσης σημειώνω πως ο μάρτυρας τίποτε σχετικό δεν ανέφερε στην κατάθεση του στην Αστυνομία, ενώ σημειώνω πως δέχτηκε κατά την αντεξέταση του ότι έπρεπε να το αναφέρει. Όταν ρωτήθηκε δε γιατί δεν το έκανε απάντησε ότι δεν ξέρει. Στο σημείο αυτό αναφέρω πως εν σχέση με το σημείο σύγκρουσης ο μάρτυρας αυτός ανέφερε ότι αυτό ήταν λίγο πιο πάνω από το σημείο Χ επί του σχεδίου τεκμ.10 και σε άλλο σημείο ότι ήταν στο σημείο Χ αλλά το αυτοκίνητο ήταν λίγο πιο πίσω. Εν πάση περιπτώσει δεν τοποθέτησε το αυτοκίνητο της εναγόμενης επί της νησίδας ή στο σημείο Χ1 που η τελευταία ισχυρίστηκε. Και σε αντίθεση με ότι είπε η εναγόμενη ανέφερε ότι ήταν κοντά στη νησίδα, παράλληλα, αλλά όχι πάνω στη νησίδα. Τούτο συνεπάγεται βεβαίως ότι το σημείο σύγκρουσης που υπέδειξε επί τόπου η εναγόμενη ή το σημείο που στη μαρτυρία της καθόρισε ως αναφέρεται ανωτέρω, ενόψει της αντιφατικής μαρτυρίας της υπεράσπισης δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό. Παρεμβάλλω ότι δεν έχει διαφύγει του Δικαστηρίου πως όταν του τέθηκε στην αντεξέταση του ότι η μητέρα του υπέδειξε ότι το ατύχημα έγινε στο σημείο Χ1 εντός της νησίδας, απάντησε ότι δεν είναι σίγουρος αν ήταν εντός της νησίδας ή δίπλα στο δρόμο. Τούτο βεβαίως έδειξε ότι ο μάρτυρας ήταν διατεθειμένος να αλλάξει τη θέση του και να πει ότι χρειάζεται για να βοηθήσει την υπόθεση της μητέρας του, κάτι που βεβαίως έπληξε καίρια την αξιοπιστία του. Όταν ο μάρτυρας αντεξετάστηκε για την αξία του αυτοκινήτου ακριβώς επιβεβαιώθηκε αυτό που το Δικαστήριο είπε αρχικά, ότι δηλαδή ο μάρτυρας ήρθε στο Δικαστήριο για να βοηθήσει τη μητέρα του. Στην πραγματικότητα τίποτε δεν γνώριζε ή μπορούσε να πει με θετικό τρόπο για το θέμα, όμως επέλεξε να προβάλει στη μαρτυρία του τον ισχυρισμό ότι η αξία του αυτοκινήτου υπολογίζεται σε €3000.-. Έτσι απλά, χωρίς κανένα στοιχείο ή υπόβαθρο. Η μαρτυρία του επίσης ως προς το κομμάτι φωτισμός του δρόμου δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Είπε πως δεν είναι σίγουρος για το φωτισμό αλλά θυμάται τα φώτα του Πίριλλου. Μετά είπε ότι υπήρχαν φώτα του δρόμου δηλ. της ΑΗΚ, αλλά όταν του υποδείχθηκε το τεκμ.13 είπε ότι δεν υπήρχαν. Στη συνέχεια είπε ότι τα φώτα του Πίριλλου υπάρχει μια πιθανότητα να φωτίζουν το δρόμο, στη φωτογραφία δεν φαίνεται και δεν γνωρίζει. Εν πάση περιπτώσει η μαρτυρία του ήταν σαφώς συγκεχυμένη και επί τούτου του σημείου. Όμως σίγουρα εκ της μαρτυρίας γενικότερα προκύπτει πως δεν υπήρχαν πάσσαλοι της ηλεκτρικής στον δρόμο, επαναλαμβάνω δε και όσα σχετικά ανέφερα στην αξιολόγηση της εναγόμενης. Δεν θα μπορούσα βεβαίως να βασιστώ σε αυτή τη μαρτυρία. Εκ της μαρτυρίας του δέχομαι μόνον την πορεία του αυτοκινήτου της εναγόμενης από το φούρνο προς το κέντρο του δρόμου, ότι η εναγόμενη δεν κοίταξε αριστερά και ότι το αυτοκίνητο τους είχε περάσει την νοητή γραμμή της νησίδας και εισήλθε στη λωρίδα που κινείτο το όχημα του ενάγοντα και έγινε η σύγκρουση. XXXXX Γεωργίου (Μ.Υ.3) Έχοντας παρακολουθήσει τον μάρτυρα προσεκτικά ενώ κατέθετε και τις απαντήσεις του ευθέως αναφέρω πως δεν θεωρώ σε καμία περίπτωση ότι πρόκειται για άνθρωπο που ήρθε στο Δικαστήριο για να πει ψέματα. Όμως έχοντας μελετήσει σφαιρικά τη μαρτυρία του καταλήγω πως δεν μπορώ να βασιστώ στην εκτίμηση του ότι το κόστος επιδιόρθωσης του αυτοκινήτου της εναγόμενης ήταν €3500.-. Προκύπτει αυτή η εκτίμηση να έγινε εκ του προχείρου, στην καθομιλουμένη «με το μάτι», και κρίνεται, με κάθε σεβασμό λέω, γενική και αόριστη. Τι ακριβώς έπρεπε να γίνει και τι έλαβε υπόψη, πόσο θα στοίχιζαν τα εργατικά, τι εξαρτήματα χρειαζόταν και τι θα στοίχιζαν αυτά, είναι ερωτήματα που παραμένουν αναπάντητα και στερούν αναμφίβολα το υπόβαθρο από την εν λόγω αναφορά του σε ποσό €3500.-. Ότι θα αποδεχτώ από τη μαρτυρία του είναι ότι αγόρασε το αυτοκίνητο για €300.-. Εδώ όμως θα πρέπει να αναφερθεί ότι σε κάθε περίπτωση, ακόμη και αν αποδεχόμουν την εκτίμηση του κόστους επιδιόρθωσης πιο πάνω, πάλιν δεν θα μπορούσε να απαντηθεί το ζητούμενο. Διότι η δικογραφημένη θέση της υπεράσπισης είναι ότι το όχημα καταστράφηκε ολοσχερώς και μόνον με εκτίμηση ή μαρτυρία παρόμοια με αυτήν που παρουσίασε ο ενάγοντας θα μπορούσε να αποδειχθεί η θέση αυτή. Ευρήματα Με βάση την αξιολόγηση της μαρτυρίας πιο πάνω, τα ευρήματα του Δικαστηρίου είναι τα εξής. Στις 25/09/2013 και περί ώρα 22:20 μμ, ο ενάγοντας οδηγούσε με κανονική ταχύτητα το όχημα ιδιοκτησίας του με αρ. εγγραφής XXXXX15 στη Λεωφ. Γ. Χριστοδουλίδη στη Λάρνακα, με κατεύθυνση από κυκλικό κόμβο ΚΛΕΙΜΑ προς γήπεδο ΓΣΖ. Παρά το ύψος του φούρνου Πίριλλος που ευρίσκεται στη δεξιά πλευρά του δρόμου σύμφωνα με την πορεία του ενάγοντα, το όχημα του ενάγοντα δέχτηκε βίαιο κτύπημα στη δεξιά μπροστινή πλευρά, στην περιοχή του δεξιού μπροστινού τροχού, από το όχημα της εναγόμενης με αρ. εγγραφής XXXXX31, η οποία κινούμενη από δεξιά σύμφωνα με την πορεία του ενάγοντα, ευρισκόμενη αρχικά στον φούρνο πιο πάνω, διασταύρωνε το δρόμο κάθετα με πρόθεση να κατευθυνθεί σε πάροδο έναντι του φούρνου, δηλ. αριστερά εν σχέση με την πορεία του ενάγοντα. Ο φωτισμός στο σημείο της σύγκρουσης δεν ήταν ικανοποιητικός. Σημειώνεται δε ότι η εναγόμενη πριν εισέλθει στη λωρίδα που κινείτο το όχημα του ενάγοντα, το οποίο είχε προτεραιότητα, δεν είχε ελέγξει το δρόμο στα αριστερά της και δεν είχε σταματήσει. Η εναγόμενη σε σχετική ποινική υπόθεση που καταχωρήθηκε εναντίον της από την Αστυνομία παραδέχτηκε κατηγορία για αμελή οδήγηση ήτοι ότι στις 25/09/13 και περί ώρα 22:20 στη Λεωφ. Γ. Χριστοδουλίδη στη Λάρνακα οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αρ. εγγραφής XXXXX31 μη καταβάλλων την προσήκουσα επιμέλεια και προσοχή. Εκ της σύγκρουσης πιο πάνω καταστράφηκε η δεξιά μπροστινή ανάρτηση και στρέβλωσε το πλαίσιο (σιασί) του οχήματος του ενάγοντα, το οποίο κατέστη μη διορθώσιμο. Συγκεκριμένα το κόστος επιδιόρθωσης του οχήματος ήταν ασύμφορο αφού η επιδιόρθωση θα κόστιζε €12.316,73.- ενώ το όχημα εκτιμήθηκε €13.000.- και το εναπομείναν μέρος €2.500.-. Οπότε το όχημα με βάση αυτά θεωρήθηκε ως πλήρως κατεστραμμένο. Η εναγόμενη πώλησε το δικό της όχημα στην κατάσταση που ήταν μετά το επίδικο δυστύχημα για €300.-. Νομική Πτυχή για το θέμα ευθύνης Στην Φοινικαρίδης ν. Γεωργίου κ.α.

(1991)1 ΑΑΔ 475, 483, κρίθηκε ότι η αμέλεια ως πραγματικό γεγονός συνίσταται στην παράλειψη επίδειξης εύλογης προσοχής κάτω από τις συγκεκριμένες περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Γενικά, εφόσον η πιθανότητα δημιουργίας κινδύνου είναι εύλογα εμφανής, η παράλειψη λήψης μέτρων προφύλαξης συνιστά αμέλεια. Η συμπεριφορά ενός οδηγού εξετάζεται και κρίνεται με βάση το επίπεδο του μέσου συνετού ανθρώπου και όχι του οδηγού που ενέχεται (βλ. Markantonis v Demakis

(1989)1 CLR 387, 392) και ο προσδιορισμός του καθήκοντος ενός εκάστου ποικίλλει ανάλογα με τα αντικειμενικά δεδομένα που επικρατούν στη σκηνή. Το καθήκον για τη λήψη μέτρων προφύλαξης μορφοποιείται ενόψει κινδύνου ο οποίος διαφαίνεται κατά λογική πρόβλεψη (βλ. Βίκης v Νεοφύτου

(1990)1 ΑΑΔ 345, 350) Στην υπόθεση Αλεξάνδρου ν. Λεβέντη

(1996)1 ΑΑΔ 420, ο τότε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου Γ. Μ. Πικής προσδιόρισε το καθήκον επιμέλειας ως ακολούθως (σελ 425 - 426): «Το καθήκον για επιμέλεια γεννάται αφότου η διακίνηση άλλων προσώπων καθιστά εξ αντικειμένου μέριμνα του προσώπου που χρησιμοποιεί το δρόμο τη λήψη προφυλακτικών μέτρων για την προστασία της ασφάλειάς τους. Το κριτήριο για τον καθορισμό της αμέλειας είναι καθολικό και απρόσωπο. Η αμέλεια κρίνεται αντικειμενικά με γνώμονα τις αντιδράσεις ενός συνετού οδηγού, ο οποίος χρησιμοποιεί το δρόμο λελογισμένα και με συναίσθηση ευθύνης για την ασφάλεια των άλλων που χρησιμοποιούν το δρόμο. ............ Ο επιμερισμός της ευθύνης συναρτάται με δύο παράγοντες: Το μεμπτό της διαγωγής (blameworthiness), κρινόμενο υπό το πρίσμα του καθήκοντος επιμέλειας, και την αιτιώδη σχέση μεταξύ της παραβίασης του καθήκοντος επιμέλειας και της ζημίας η οποία προκύπτει (causative potency). Δυνητικά, η αμέλεια του οδηγού αυτοκινήτου έχει μεγαλύτερες επιπτώσεις από την αμέλεια του πεζού ή του ποδηλατιστή. Ενώ η ευθύνη του οδηγού αυτοκινήτου και του πεζού μπορεί να είναι ίση σε έκταση, η δυνατότητα πρόκλησης ζημίας είναι πολύ μεγαλύτερη στην περίπτωση του αυτοκινητιστή. Η κατανομή της ευθύνης γίνεται κάτω από ευρεία σκοπιά, με γνώμονα τη λογική και την κοινή εμπειρία (βλ. Charalambous ν. Kassapis

(1988)1 C.L.R. 25). .....» Ως προς τη νομική πτυχή της εξέτασης και διακρίβωσης αμέλειας, συντρέχουσας αμέλειας και του καθορισμού ευθύνης μεταξύ των διαδίκων, το Δικαστήριο αποφασίζει πρώτα αν έχει αποδειχθεί αμέλεια σε βάρος του εναγομένου. Εάν η απόφαση είναι καταφατική τότε εξετάζει με βάση το άρθρο 57 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, αν ο ενάγων έχει συντρέχουσα αμέλεια. Αποφασίζει το ποσοστό της ευθύνης μεταξύ του εναγομένου, από τη μια και του ενάγοντα από την άλλη και μειώνει το ποσό των αποζημιώσεων ανάλογα με το ποσοστό της συντρέχουσας αμέλειας του ενάγοντα (βλ. Μαυρίδης ν. Dharaghji

(1990)1 AAΔ 1013, 1023). Ευθύνη: Είναι προφανές κατά την κρίση μου με βάση όσα αναφέρθηκαν ανωτέρω και τα ευρήματα του Δικαστηρίου, ότι την ευθύνη για το επίδικο δυστύχημα φέρει η εναγόμενη αποκλειστικά. Η αιτία του δυστυχήματος εντοπίζεται στην ενέργεια της εναγόμενης να διασταυρώσει κάθετα το δρόμο και να εισέλθει αιφνίδια στη λωρίδα κυκλοφορίας που κινείτο το όχημα του ενάγοντα, χωρίς να σταματήσει στη μέση του δρόμου και να ελέγξει τα εξ' αριστερών της ερχόμενα οχήματα που κινούνταν στον κύριο δρόμο ή και χωρίς κανένα έλεγχο ή ενδιαφέρον για τους άλλους οδηγούς που χρησιμοποιούσαν το δρόμο κατ' εκείνη τη στιγμή και χωρίς τη δέουσα παρατηρητικότητα, με αποτέλεσμα να συγκρουστεί με το όχημα που οδηγούσε ο ενάγοντας, ο οποίος δεν πρόλαβε ν' αντιδράσει. Ειδικές ζημιές: Σύμφωνα με την πάγια Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου οι ειδικές ζημιές θα πρέπει να καταγράφονται στις έγγραφες προτάσεις με λεπτομέρεια και πρέπει να αποδεικνύονται αυστηρά, με συγκεκριμένη και θετική μαρτυρία (βλ. Τηλεμάχου ν. Παπακυριακού

(1986)1 Α.Α.Δ. 705 και Ηρακλέους ν. Πίτρου

(1994)1 Α.Α.Δ. 239). Με βάση τη μαρτυρία που έγινε αποδεκτή και τα ευρήματα του Δικαστηρίου, ο ενάγοντας θεωρώ πως έχει αποδείξει επαρκώς και στον απαιτούμενο βαθμό ότι δικαιούται ποσό €10.500.- (€13.000 αξία οχήματος προ του ατυχήματος -2.500 εναπομείναν μέρος), πλέον €85.- για την ετοιμασία της αστυνομικής έκθεσης (βλ. τεκμ.4, συνδυαστικά με το τεκμ.16, 1η σελίδα). Παρεμβάλλω εδώ πως κάποιες άλλες αξιώσεις με βάση την έκθεση απαίτησης προκύπτει από την τελική αγόρευση των δικηγόρων του ενάγοντα ότι έχουν εγκαταλειφθεί και ορθά κατά την κρίση μου έχει γίνει τούτο. Συνεπώς δεν θα με απασχολήσουν. Τόκος Όσον αφορά το θέμα του τόκου, να σημειώσω ότι το θέμα ρυθμίζεται από το άρθρο 58Α του Κεφ. 148, καθώς και από τη σχετική νομολογία (βλ. Φοινικαρίδης κ.α. ν. Γεωργίου κ.α.

(1991)1 ΑΑΔ 475 και Λεριός ν. Αλεξίου κ.α.

(2000)1 ΑΑΔ 1195). Στο ποσό των €10.500.- θα επιδικαστεί τόκος από την ημέρα του δυστυχήματος, διότι η σχετική ζημιά προέκυψε από τότε και επί του ποσού των €85.- από την ημέρα πληρωμής του ήτοι 09/01/14. Νοείται ότι ο τόκος θα είναι μέχρι εξόφλησης. Κατάληξη Εκδίδεται απόφαση υπέρ του ενάγοντα και εναντίον της εναγόμενης για ποσό €10.585.- ως ειδικές ζημιές, πλέον νόμιμο τόκο επί ποσού €10.500.- από 25/09/13 μέχρι εξόφλησης και επί ποσού €85.- από 09/01/14 μέχρι εξόφλησης. Η ανταπαίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα της αγωγής και της ανταπαίτησης επιδικάζονται υπέρ του ενάγοντα και εναντίον της εναγόμενης ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Νοείται ότι στο βαθμό που τα έξοδα της αγωγής και της ανταπαίτησης είναι κοινά ένα σετ εξόδων θα δικαιούται ο ενάγοντας. (Υπ.) ............. Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο