Ποιητής ως εκτελεστής της διαθήκης της αποβιωσάσης Ππάγκου ν. Πέτρου, Αρ. Αγωγής: 1260/2017, 29/5/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2020:A56 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Ρασπόπουλου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1260/2017 Μεταξύ: xxxxxxx Ποιητής ως εκτελεστής της διαθήκης της αποβιωσάσης xxxxxx xxxxxxxx Ππάγκου Ενάγοντος και xxxxxx Πέτρου Εναγομένου Ημερομηνία: 29 Μαΐου 2020 Εμφανίσεις: Για Ενάγουσα: κα Μιχαήλ για Δρ. Ανδρέας Ποιητής & Σια Δ.Ε.Π.Ε. Για Εναγόμενη: κ. Χ''Γιάγκου για Λ. Παπαφιλίππου & Σια Δ.Ε.Π.Ε. ΑΠΟΦΑΣΗ Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες στην Έκθεση Απαίτησης, η χχχχχχ χχχχχχ Ππάγκου (στο εξής «η αποβιώσασα»), ήταν και εξακολουθεί να είναι εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια ενός καταστήματος, το οποίο ενοικιάστηκε, δυνάμει ενοικιαστηρίου εγγράφου, στον Εναγόμενο για την περίοδο από 31.1.2016 μέχρι 30.11.2018, αντί μηνιαίου ενοικίου €450 προπληρωτέου την πρώτη μέρα εκάστου μηνός. Ο Εναγόμενος εξακολουθεί να οφείλει το ενοίκιο του Σεπτεμβρίου 2017, το οποίο αρνείται ή αμελεί να καταβάλει. Με την υπό κρίση αγωγή, ο Ενάγοντας ως εκτελεστής της διαθήκης της περιουσίας της αποβιωσάσης αξιώνει το εν λόγω ενοίκιο. Με την υπεράσπιση, ο Εναγόμενος αναφέρει ότι έλαβε γνώση ότι ο Ενάγοντας είναι ο κατ' ισχυρισμό εκτελεστής της διαθήκης της αποβιωσάσης στις 4.7.2017 όταν και του επιδόθηκε σχετική επιστολή. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι στο ενοικιαστήριο έγγραφο, αναγράφονται ως ιδιοκτήτες τόσο η αποβιώσασα όσο και ο Αντρέας Ππάγκου και δεν υπάρχει σε αυτό όρος και/ή πρόνοια η οποία να δεσμεύει και/ή να μεταβιβάζει την κυριότητα και/ή τα δικαιώματα και/ή τις υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτό (μετά τον θάνατο) σε οποιοδήποτε τρίτο και/ή κληρονόμο και/ή διαχειριστή και/ή εκτελεστή. Ο Εναγόμενος ισχυρίζεται τέλος ότι έχει καταβάλει το ενοίκιο του Σεπτεμβρίου με τραπεζική εντολή την 1.9.2017 στον λογαριασμό που του έδωσαν οι ιδιοκτήτες με την υπογραφή του συμβολαίου. ΜΑΡΤΥΡΙΑ Η παρούσα αγωγή είναι ταχείας εκδίκασης και εκδικάστηκε στην βάση της γραπτής μαρτυρίας που κατέθεσαν στο Δικαστήριο οι δύο πλευρές. Επισημαίνω ότι η πλευρά του Ενάγοντα υπέβαλε αίτημα για αντεξέταση του Εναγομένου, πλην όμως αυτή απορρίφθηκε για λόγους που εξηγούνται στην ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου. Για τον Ενάγοντα κατέθεσε η xxxxxxxxxx Κονναρή (ΜΕ), υπάλληλος στο δικηγορικό γραφείο που τον εκπροσωπεί. Αυτή είπε ότι γνωρίζει τα γεγονότα της υπόθεσης από το φάκελο της υπόθεσης και από όσα της έχει αναφέρει ο δικηγόρος xxxxxxxx Ποιητής, που χειρίζεται την υπόθεση και ο οποίος εγείρει την αγωγή ως εκτελεστής της διαθήκης της αποβιωσάσης. Σύμφωνα λοιπόν με την ΜΕ, η αποβιώσασα ήταν και εξακολουθεί να είναι η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια ενός καταστήματος στην οδό XXXXX 18Α στη Λάρνακα. Με ενοικιαστήριο έγγραφο, το εν λόγω ακίνητο ενοικιάστηκε στον Εναγόμενο από την 31.1.2016 μέχρι την 30.11.2018, έναντι μηνιαίου ενοικίου €450 το οποίο θα προπληρωνόταν την 1η μέρα κάθε μήνα. Παρά ταύτα, σύμφωνα πάντα με την ΜΕ, ο Εναγόμενος εξακολουθεί να οφείλει το ενοίκιο για τον Σεπτέμβριο του 2017. Στην δική του μαρτυρία, ο Εναγόμενος λέει ότι το ενοικιαστήριο έγγραφο αναφέρει σαν ιδιοκτήτες τους xxxxxxx & xxxxxx Ππάγκου. Με την υπογραφή του εν λόγω εγγράφου, του δόθηκε λογαριασμός, στον οποίο με πάγια τραπεζική εντολή γινόταν η πληρωμή του ενοικίου την 1η μέρα κάθε μήνα. Την 1.9.2017 και περί τις 5:00 μ.μ. ο Εναγόμενος έλαβε email από τον Ενάγοντα, με το οποίο ο τελευταίος του έδωσε τον λογαριασμό του ως διαχειριστή της περιουσίας της αποβιωσάσης, ώστε να γίνει αλλαγή στον λογαριασμό, όπου πληρωνόταν το ενοίκιο. Εντούτοις, το ενοίκιο για τον Σεπτέμβριο του 2017 είχε ήδη πληρωθεί το πρωί της ίδιας μέρας στον λογαριασμό του xxxxx Ππάγκου, όπως γινόταν μέχρι εκείνη την στιγμή. Ακολούθως, ο Εναγόμενος έδωσε οδηγίες στην τράπεζα στην οποία διατηρεί λογαριασμό, για αλλαγή του λογαριασμού πληρωμής του ενοικίου. ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Όσον αφορά τα ζητήματα για τα οποία υπάρχει διαφωνία ανάμεσα στις δύο πλευρές, το Δικαστήριο πρέπει να καταλήξει σε στέρεα ευρήματα, στην βάση αξιολόγησης της ενώπιον του μαρτυρίας. Θεωρώ ότι σε περιπτώσεις όπως η παρούσα, όπου δηλαδή δεν υπάρχει δια ζώσης μαρτυρία και αναπόφευκτα η αξιολόγηση δεν περιλαμβάνει ως κριτήριο την εντύπωση που αποκομίζει το Δικαστήριο από την παρουσία κάποιου μάρτυρα, ως βασικό κριτήριο για αξιολόγηση της εν λόγω μαρτυρίας παραμένει αυτό καθ' αυτό το περιεχόμενο της. Εξάλλου, ακόμα και σε περιπτώσεις όπου δίνεται δια ζώσης μαρτυρία, το Δικαστήριο πρέπει να θέτει αυτή στη βάσανο αξιολόγησης από απόψεως περιεχομένου και να μην την αποδέχεται ή την απορρίπτει στην βάση μόνο της εξωτερικής εντύπωσης που προκαλεί ένας μάρτυρας (βλ. Γεώργιος & Σπύρος Τσαππή Λτδ v. Πολυβίου
(2009)1 Α.Α.Δ. 339). Περαιτέρω, το Δικαστήριο δεν πρέπει να περιοριστεί σε απόλυτη αποτίμηση της αξιοπιστίας κάθε μάρτυρα χωριστά αλλά πρέπει να συσχετίσει, αντιπαραβάλει και διερευνήσει την μαρτυρία μέσα από την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων (βλ. Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρας
(1992)1 Α.Α.Δ. 1056). Έχει περαιτέρω νομολογηθεί ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας πρέπει να γίνεται με βάση το περιεχόμενο, την ποιότητα, την πειστικότητα και την σύγκρισή της με την υπόλοιπη μαρτυρία (βλ. Ομήρου v. Δημοκρατίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 506). Μέσα σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται θεωρώ και η ανάγκη όπως η μαρτυρία υπόκειται στη βάσανο της λογικής και της ανθρώπινης πείρας (βλ. Χρίστου ν. Ηροδότου κ.α.
(2008)1 Α ΑΑΔ 676). Στην παρούσα περίπτωση, δεν υπάρχει ανάμεσα στους διαδίκους ιδιαίτερη απόκλιση όσον αφορά τα γεγονότα. Είναι αδιαμφισβήτητο και γίνεται εύρημα του Δικαστηρίου ότι ο Εναγόμενος υπέγραψε το ενοικιαστήριο έγγραφο (βλ. Τεκμήριο Α) με το οποίο ενοικίασε ένα κατάστημα στην οδό XXXXX 18Α στην Λάρνακα από 31.1.2016 μέχρι και 30.11.2018, έναντι μηνιαίου ενοικίου €450 προπληρωτέου την 1η μέρα κάθε μήνα. Είναι αυταπόδεικτο ότι στο ενοικιαστήριο έγγραφο φαίνονται ως ιδιοκτήτες τόσο η xxxxx όσο και ο xxxxxxx Πάγκου. Ο Εναγόμενος δεν αμφισβητεί ότι η xxxxxxxxx xxxxxxxx Πάγκου απεβίωσε και ότι ο δικηγόρος xxxxxxxxxx Ποιητής έχει διοριστεί με διάταγμα Επαρχιακού Δικαστηρίου, ως εκτελεστής της διαθήκης της. Η διαφωνία των διαδίκων έγκειται στο κατά πόσον ο Εναγόμενος κατέβαλε το ποσό των €450 που αντιστοιχούν στο ενοίκιο του μηνός Σεπτεμβρίου
- Ο ισχυρισμός του Εναγομένου ότι κατέβαλε το εν λόγω ποσό σε λογαριασμό του xxxxxxxx Ππάγκου τις πρωινές ώρες της 1/9/2017, δεν έχει αμφισβητηθεί. Η θέση του Ενάγοντα, όπως προωθήθηκε και μέσα από την αγόρευση των δικηγόρων του είναι ότι ο Εναγόμενος ενημερώθηκε από 4/7/2017 σε ποιον έπρεπε να καταβάλει το ενοίκιο και άρα κακώς κατέβαλε το ενοίκιο στον xxxxxxxx Ππάγκου. Πέρα όμως από την παραδοχή του ίδιου του Εναγομένου ότι ενημερώθηκε για τον διορισμό του Ενάγοντος ως εκτελεστή της διαθήκης της αποβιωσάσης, δεν υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου οτιδήποτε που να καταδεικνύει ότι ο Εναγόμενος ενημερώθηκε πριν την 1.9.2017 για την απαίτηση του Ενάγοντα για καταβολή του ενοικίου σε λογαριασμό διαφορετικό από εκείνον όπου κατέθετε το ενοίκιο μέχρι εκείνο το στάδιο. Το ζήτημα σχετίζεται θεωρώ με τις αρχές που διέπουν την εκπλήρωση συμβατικών υποχρεώσεων. Στο σύγγραμμα Chitty on Contracts 23rd Edition par.1131 σελ. 531 αναφέρονται τα ακόλουθα σχετικά: «The general rule is that a party to a contract must perform exactly what he undertook to do. When an issue arises as to whether performance is sufficient, the court must first construe the contract in order to ascertain the nature of the obligation (which is a question of law); the next question is to see whether the actual performance measures up to the obligation (which is a question of "mixed fact and law" in that the court decides whether the facts of the actual performance satisfy the standard prescribed by the contractual provisions defining the obligation).» Στο σύγγραμμα Chitty on Contracts (ανωτέρω) par. 1134 σελ. 532 αναφέρονται τα ακόλουθα σε σχέση με τον τόπο εκπλήρωσης μιας συμβατικής υποχρέωσης: «Place of Performance. If the contract does not specify where performance is to take place, the place of performance depends upon the implied intention of the parties, to be judged from the nature of the contract and all the surrounding circumstances.» Στο ίδιο σύγγραμμα par.1155 σελ. 546 αναφέρονται τα εξής σε σχέση ειδικότερα με τις πληρωμές χρημάτων: «Payment. All questions relating to payment of a sum of money in pursuance of a contract depend on the construction of the terms of the contract. The parties, however, may by subsequent variation, waiver or novation substitute a different obligation from that originally undertaken, so that the original obligation of the debtor to make payment is varied or discharged.» Επίσης στις par.1166 και 1167 στην σελ. 552 του ίδιου συγγράμματος αναφέρονται, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: «
- Place of payment. Where the place of payment is specified by the contract, the debtor must tender payment at that place in order to discharge his obligation. Where no place of payment is expressly or impliedly specified by the contract, the general rule is that it is the debtor's duty to seek the creditor in order to pay him at his place οf business or residence if it is in England». . . . 1167 Mode of payment . A particular mode of payment may be expressly or impliedly authorised by the contract..» Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι κάθε περίπτωση πρέπει να κριθεί στην βάση των δικών της δεδομένων. Ο τόπος, ο χρόνος και ο τρόπος εκπλήρωσης μιας συμβατικής υποχρέωσης μπορεί να καθορίζεται ρητά (expressly) στην σύμβαση, ή να συνάγεται (implied) από το σύνολο των περιστάσεων λαμβανομένων υπόψη του περιεχομένου της γραπτής σύμβασης αλλά και της συνολικής συμπεριφοράς των συμβαλλομένων. Αυτό συνάδει και με το άρθρο 50 του περί Συμβάσεων Νόμου Κεφ.149 που ορίζει τα εξής: «
- Η εκπλήρωση της υπόσχεσης δύναται να γίνει κατ' οποιοδήποτε τρόπο ή σε οποιοδήποτε χρόνο τον οποίο ορίζει ή εγκρίνει ο δανειστής» Η χρήση της λέξης εγκρίνει, παραπέμπει στο ότι ακόμα και στην περίπτωση που δεν καθορίζεται ρητά στην σύμβαση ο τόπος ή ο τρόπος εκπλήρωσης, αυτή μπορεί να γίνει σε τόπο ή με τρόπο ο οποίος γινόταν αποδεκτός, ήτοι τυγχάνει της έγκρισης του δανειστή. Αν για παράδειγμα η μαρτυρία καταδεικνύει ότι ο ιδιοκτήτης ενός ακινήτου συνήθιζε να επισκέπτεται τα υποστατικά για να εισπράξει το ενοίκιο, τότε ενδέχεται να συναχθεί ότι ο τόπος πληρωμής ήταν τα εν λόγω υποστατικά (βλ. Halsbury's Laws of England - Landlord and Tenant Τόμος 62
(2016), παρ. 1-560 -
- Payment of Rent - Nature and Reservation of Rent -
- Reservation of rent). Στο σύγγραμμα M. J. Aslams Law of Contract 2η Έκδοση του 2017, Κεφ. IV, Place of Payment: Application of Rule in India: παρ. 4.49.3 - 4.49.4, σελ. 1107 όπου αναλύονται τα άρθρα του ινδικού νόμου που αφορούν τον τόπο εκπλήρωσης μιας σύμβασης, αναφέρονται τα εξής: «It is not correct to consider this rule to be nothing more than a presumption, rebuttable by contrary evidence, but if there is evidence to indicate the place where the parties intended the debt to be payable, then the court will hold such place of payment as having been indicated in the contract itself, though not expressly but by implication.» Έτσι, αν το ενοίκιο καταβαλλόταν σε τραπεζικό λογαριασμό που είχε προμηθεύσει ο ιδιοκτήτης, τότε μπορεί εύλογα να συναχθεί ότι αυτός ήταν ο τρόπος πληρωμής και ότι η εκπλήρωση με αυτό τον τρόπο απαλλάσσει τον οφειλέτη. Είναι άσχετο αν για λόγους για τους οποίους δεν φέρει ευθύνη ο οφειλέτης, τα χρήματα δεν έφτασαν στον δανειστή. Στην Norman v. Ricketts
(1886)3 T.L.R. 182 οι Ενάγοντες ζήτησαν από τον Εναγόμενο να στείλει τα οφειλόμενα με επιταγή μέσω ταχυδρομείου, όπως και έπραξε. Αν και η επιταγή κλάπηκε κατά την διακομιδή της, κρίθηκε ότι και μόνο η αποστολή της ισοδυναμούσε με καλή εκπλήρωση εκ μέρους του οφειλέτη (βλ. επίσης Thairlwall v. Great Northern Railway [1910] 2 K.B. 509). Στρεφόμενος τώρα στα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης, όπως προκύπτει από την μαρτυρία του Εναγομένου, κατά τον χρόνο υπογραφής του ενοικιαστηρίου, του είχε δοθεί ένας λογαριασμός από τα πρόσωπα που φαίνονταν σε αυτό το έγγραφο ως ιδιοκτήτες. Σε αυτόν τον λογαριασμό κατέθετε το μηνιαίο ενοίκιο με τραπεζική εντολή την πρώτη μέρα κάθε μήνα. Παρά το ότι ο εν λόγω ισχυρισμός δικογραφήθηκε στην υπεράσπιση του Εναγομένου, ο Ενάγοντας επέλεξε να μην καταχωρήσει απάντηση, ούτε και καταπιάστηκε με αυτόν κατά την μαρτυρία που προσκόμισε. Δεν παρουσίασε καν μαρτυρία ότι ενημέρωσε τον Εναγόμενο για το ότι είχε διοριστεί ως εκτελεστής της διαθήκης της αποβιωσάσης. Το κενό αυτό το κάλυψε βεβαίως ο ίδιος ο Εναγόμενος, ο οποίος στην υπεράσπιση αναφέρει ότι ενημερώθηκε για τον διορισμό του Ενάγοντα με επιστολή που του επιδόθηκε στις 4.7.2017. Το περιεχόμενο της εν λόγω επιστολής παρέμεινε όμως άγνωστο στο Δικαστήριο. Παρέμεινε δηλαδή άγνωστο κατά πόσον ο Ενάγοντας απαίτησε διαφορετικό τρόπο πληρωμής από αυτόν που ίσχυε συμβατικά, μέχρι εκείνο το στάδιο. Ο Ενάγοντας υπέβαλε αίτημα για να αντεξετάσει τον Εναγόμενο προβάλλοντας ως λόγο ότι η αντεξέταση είναι απαραίτητη για να καταδειχθεί ότι ο Εναγόμενος, παρά το ότι έλαβε γνώση, γραπτώς και προφορικώς, ότι το ενοίκιο θα έπρεπε να πληρώνεται στον Ενάγοντα, εντούτοις επέμενε ότι θα το πλήρωνε στον xxxxxxx Ππάγκου. Κατ' αρχάς, όπως ήδη επισημάνθηκε, ένας τέτοιος ισχυρισμός δεν δικογραφείται. Έχω την άποψη ότι αν ο Ενάγοντας επιθυμούσε να στηριχτεί σε ένα τέτοιο ισχυρισμό όφειλε να τον δικογραφήσει με θετικό τρόπο. Περαιτέρω, όφειλε να προσφέρει μαρτυρία που να αποδεικνύει τον εν λόγω ισχυρισμό. Αντ' αυτού, επιδίωξε να εξασφαλίσει αυτή την μαρτυρία, μέσα από αντεξέταση του Εναγομένου, κάτι που θεωρώ ανεπίτρεπτο. Σε κάθε περίπτωση, είναι εσφαλμένη η αναφορά στην αίτηση για αντεξέταση ότι ο Εναγόμενος «επέμεινε ότι θα το επλήρωνε [το ενοίκιο] στον xxxxxx Ππάγκου». Εκείνο που ισχυρίζεται ο Εναγόμενος είναι ότι έπραξε εκείνο που έπραττε πάντα με βάση την συμφωνία των δύο πλευρών της σύμβασης. Πρέπει δε να τονιστεί και το εξής: Με βάση την σύμβαση (βλ. Τεκμήριο Α), αντισυμβαλλόμενα μέρη ήταν ο Εναγόμενος αφενός και η xxxxxx και o xxxxxxx Ππάγκου αφετέρου. Συνεπώς, με βάση τους όρους της επίδικης σύμβασης, ο Εναγόμενος όφειλε να καταβάλει το μηνιαίο ενοίκιο και στους δύο από κοινού. Στο Chitty on Contracts (ανωτέρω) par.1161 σελ.548 αναφέρεται ότι: «The payment of a debt to one of joint creditors discharges a debt owed to them jointly» Δεν παραγνωρίζω ότι με βάση την μαρτυρία του Ενάγοντα, η αποβιώσασα ήταν και εξακολουθεί να είναι ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος. Όμως αυτό δεν μπορεί, από μόνο του, να διαφοροποιήσει τις συμβατικές υποχρεώσεις του Εναγομένου, όπως αυτές πηγάζουν από την συμφωνία. Εξάλλου, ο Εναγόμενος δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει αν μεταξύ xxxxxxx και xxxxxxx Ππάγκου υπήρξε κάποια άλλη διευθέτηση όσον αφορά την ιδιοκτησία του διαμερίσματος. Υπό το φως των πιο πάνω, θεωρώ ότι ανεξαρτήτως του αν ο λογαριασμός στον οποίο κατατέθηκε το ενοίκιο του Σεπτεμβρίου ανήκε μόνο στον xxxxxxxx Ππάγκο, ο Εναγόμενος έχει εκπληρώσει την υποχρέωση που ανέλαβε ως προς τον τόπο και τρόπο καταβολής του ενοικίου. Ο θάνατος της xxxxxxxx Ππάγκου δεν επέφερε μεταβολή στους συμβατικούς όρους πληρωμής. Ο δε Ενάγοντας απέτυχε να αποδείξει ότι με τον διορισμό του ως εκτελεστής της διαθήκης της αποβιωσάσης, απαίτησε τόπο ή τρόπο πληρωμής διαφορετικό από αυτόν που ίσχυε μέχρι εκείνο το χρονικό σημείο. Η μόνη αναφορά που σχετίζεται με αυτό το ζήτημα προέρχεται από τον ίδιο τον Εναγόμενο, ο οποίος αναφέρει ότι ο Ενάγοντας του απέστειλε στοιχεία λογαριασμού όπου ζήτησε να γίνεται η πληρωμή του ενοικίου την 1/9/2017 και ώρα 5:00 μ.μ., ήτοι σε μη εργάσιμες ώρες. Ο Εναγόμενος είχε όμως ήδη εκπληρώσει τις συμβατικές του υποχρεώσεις το πρωϊνό της ίδιας μέρας. Ως γνωστό στις πλείστες των περιπτώσεων το βάρος απόδειξης σε μια πολιτική δίκη το φέρει ο εκάστοτε ενάγων, ο οποίος θα πρέπει να αποδείξει την υπόθεση του στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Η παρούσα υπόθεση δεν αποτελεί εξαίρεση. Έχει κατ' επανάληψη ορισθεί η έννοια του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Το κριτήριο δεν είναι το κατά πόσον η υπόθεση του Ενάγοντος είναι πιο πιθανή από την υπόθεση του Εναγομένου, αλλά η υπόθεση του Ενάγοντος εκτιμάται με σημείο αναφοράς ένα αντικειμενικό επίπεδο πιθανότητας η υπόθεση του να είναι πιο πιθανή παρά όχι (βλ. Baloise Insurance Co Ltd ν. Xαράλαμπου Kατωμονιάτη και άλλων,
(2008)1 Α.Α.Δ, 1275, Murphy on Evidence, 8η έκδ.
(2003)σελ. 80-83.) Έχοντας κατά νου όλα τα πιο πάνω, καταλήγω ότι ο Ενάγοντας απέτυχε να αποδείξει την αξίωση του εναντίον του Εναγομένου. Συνακόλουθα, η αγωγή απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του Εναγομένου και εναντίον του Ενάγοντα. Αυτά να υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και να εγκριθούν από το Δικαστήριο. Τελειώνω επαναλαμβάνοντας το σχόλιο του Ναθαναήλ Δ. στην απόφαση του στην Πολιτική ECLI:CY:AD:2019:D459, Αίτηση Αρ. 186/2019 ημερομηνίας 4/11/2019: «Παρουσιάζεται να έχει καταβληθεί το ενοίκιο του Σεπτεμβρίου 2017 στο λογαριασμό που ήταν γνωστός στον εναγόμενο πριν τη γνωστοποίηση του νέου λογαριασμού διαχείρισης. Με κατάλληλες ενέργειες και λογιστικές πράξεις, εύκολα το ζήτημα επιλύεται, αντί να απασχολούνται τα Δικαστήρια για μια διαφορά €450». Προσθέτω ότι η σχέση, συμβατική ή άλλη, ανάμεσα στην xxxxxxx και στον xxxxxxx Ππάγκο παρέμεινε άγνωστη στο Δικαστήριο. Αν ο Ενάγοντας θεωρεί ότι ο ιδιοκτήτης του λογαριασμού στον οποίο ο Εναγόμενος κατέθεσε το ενοίκιο, άνευ οποιουδήποτε δικαιώματος οικειοποιήθηκε το εν λόγω ποσό προς βλάβη της περιουσίας της αποβιωσάσης, θα μπορούσε να κινηθεί αστικά, ενδεχομένως και ποινικά, εναντίον του προσώπου αυτού. (Υπ.)..................................... Χρ. Ρασπόπουλος, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο