Πρακτορείο Τύπου Κρόνος Λτδ ν. Πέτρου κ.α., Αρ. Αγωγής: 553/2018, 28/2/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2020:A46 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Χρ. Ρασπόπουλου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 553/2018 Μεταξύ: Πρακτορείο Τύπου Κρόνος Λτδ Ενάγοντες και
- χχχχχχχχ Πέτρου
- Μινέρβα Ασφαλιστική Εταιρεία Δημόσια Λιμιτεδ Εναγόμενοι και χχχχχχχχ Tecuceanu Τριτοδιάδικος Ημερομηνία: 28 Φεβρουαρίου 2020 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες - Αιτητές: κ. Κουκούνης Για Εναγόμενους - Καθ' ων η Αίτηση: κα Λεωνίδου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η Αγωγή με τον πιο πάνω αριθμό καταχωρήθηκε στις 10.5.2018 και αφορά αξίωση για αποζημιώσεις για κατ' ισχυρισμό αμέλεια που οδήγησε σε τροχαίο ατύχημα. Η Αγωγή επιδόθηκε στους Εναγομένους, οι οποίοι εμφανίστηκαν στην Αγωγή και στις 6.9.2018 καταχώρισαν Υπεράσπιση. Περαιτέρω, στις 8.10.2018 καταχώρισαν αίτηση, με την οποία ζήτησαν και εξασφάλισαν διάταγμα με το οποίο παρατάθηκε ο χρόνος καταχώρισης αίτησης για έκδοση Ειδοποίησης Τριτοδιαδίκου, εναντίον προσώπου που, κατά τον ισχυρισμό τους, ήταν οδηγός του οχήματος ιδιοκτησίας της Ενάγουσας, το οποίο εμπλεκόταν στο επίδικο ατύχημα. Στην ένορκη δήλωση που συνόδευε την εν λόγω Αίτηση, προτάθηκε ως λόγος για την παράλειψη καταχώρισης της αίτησης για έκδοση Ειδοποίησης Τριτοδιαδίκου εντός της καθορισμένης προθεσμίας, η αβλεψία των δικηγόρων των Εναγομένων. Στις 5.11.2018, οι Εναγόμενοι καταχώρισαν αίτηση για έκδοση Ειδοποίησης Τριτοδιαδίκου και πέτυχαν την έκδοση σχετικού διατάγματος στις 20.11.
- Μετά την επίδοση της εν λόγω Ειδοποίησης, ο Τριτοδιάδικος καταχώρισε Σημείωμα Εμφάνισης. Ακολούθησε Αίτηση των Εναγομένων ημερομηνίας 8.1.2019 για έκδοση οδηγιών σε σχέση με την διαδικασία Τριτοδιαδίκου. Ο Τριτοδιάδικος αντέδρασε στην εν λόγω Αίτηση καταχωρώντας στις 8.5.2019 Ένσταση. Ταυτόχρονα, καταχώρισε και την υπό κρίση Αίτηση, με την οποία ζητά διάταγμα για παραμερισμό ή/και ακύρωση ή/και διαγραφή ή/και απόρριψη της Ειδοποίησης Τριτοδιάδικου ή/και της διαδικασίας Τριτοδιάδικου και/ή του διατάγματος με το οποίο δόθηκε άδεια για έκδοση και επίδοση Ειδοποίησης Τριτοδιάδικου και/ή του διατάγματος με το οποίο παρατάθηκε ο χρόνος καταχώρισης Αίτησης για έκδοση και επίδοση Ειδοποίησης Τριτοδιάδικου. Η Αίτηση βασίζεται στις Δ.9 Θ.Θ.1-12, Δ.10 Θ.Θ.1-12, Δ.16 Θ.9, Δ.17 Θ.10, Δ.19 Θ.26, Δ.27 Θ.Θ.1-3, Δ.48 Θ.Θ.1-13, Δ.57 Θ.Θ.1-4, Δ.59 Θ.Θ1-35 και Δ.64 Θ.Θ.1-2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στον περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων (Ασφάλιση Ευθύνης έναντι Τρίτου) Νόμο ν.96(I)/2000, στο άρθρο 30 του Συντάγματος, στο άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στους κανόνες φυσικής δικαιοσύνης και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Αίτηση συνοδεύεται από ένορκο δήλωση υπαλλήλου που εργάζεται στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τον Τριτοδιάδικο. Η ενόρκως δηλούσα επαναλαμβάνει το περιεχόμενο του φακέλου του Δικαστηρίου, όπως αυτό εκτέθηκε ανωτέρω. Κατά τα λοιπά, εγείρει νομικά σημεία τα οποία δεν έχουν θέση σε ένορκη δήλωση γεγονότων. Οι Εναγόμενοι - Καθ' ων η Αίτηση καταχώρισαν ειδοποίηση για την πρόθεση τους να προβάλουν Ένσταση στην Αίτηση. Προβάλλουν ως λόγους Ένστασης το ότι η Αίτηση είναι νομικά ή/και ουσιαστικά αβάσιμη, κακόπιστη, επιδιώκει αλλότριο σκοπό ή/και καθυστέρηση της διαδικασίας, προσλαμβάνει την μορφή περιφρόνησης Δικαστηρίου και συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας. Είναι περαιτέρω η θέση τους ότι η αμέλεια ή αβλεψία δικηγόρου μπορεί να θεμελιώσει λόγο για παράταση προθεσμίας. Τέλος, οι Εναγόμενοι - Καθ' ων η Αίτηση υποστηρίζουν ότι η διαδικασία τριτοδιαδίκου είναι αναγκαία για να αποφασιστεί το θέμα της ευθύνης, όχι μόνο μεταξύ του Ενάγοντα και του Εναγομένου, αλλά μεταξύ του Ενάγοντα, του Εναγόμενου και του Τριτοδιαδίκου. Ισχυρίζονται ότι τυχόν έγκριση της αίτησης θα οδηγήσει σε στέρηση του δικαιώματος τους σε δίκαιη δίκη και θα οδηγήσει σε μη ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Η Ένσταση βασίζεται στις Δ.10 Θ.Θ. 1(α), 2 και 7, Δ.57 Θ. 2, Δ.48 Θ.Θ. 1, 2, 4, 8 και 9 και Δ.64 Θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στο άρθρο 30 του Συντάγματος καθώς και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Συνοδεύεται από ένορκο δήλωση δικηγόρου που εργάζεται στο γραφείο που εκπροσωπεί τους Εναγομένους. Αυτή υιοθετεί τους λόγους που αναφέρονται στο σώμα της Ένστασης και απορρίπτει το περιεχόμενο της Αίτησης του Τριτοδιάδικου - Αιτητή και την ένορκη δήλωση που την συνοδεύει. Προσθέτει ότι κατά την μελέτη της υπόθεσης από τους δικηγόρους των Καθ' ων η Αίτηση, διαφάνηκε ότι το όχημα με αριθμούς εγγραφής χχχχχ97, που φέρεται να ανήκει στην Ενάγουσα, οδηγούνταν από τον Τριτοδιάδικο - Αιτητή, o οποίος, κατά την θέση των Καθ' ων η Αίτηση, φέρει ευθύνη για το ατύχημα. Εντούτοις, λόγω αβλεψίας οι δικηγόροι των Καθ' ων η Αίτηση δεν προχώρησαν έγκαιρα σε καταχώριση αίτησης για εξασφάλιση άδειας για έκδοση και επίδοση Ειδοποίησης Τριτοδιαδίκου. Όταν ο δικηγόρος που χειρίζεται την υπόθεση εντόπισε το λάθος, προχώρησε αμέσως και συγκεκριμένα στις 8.10.2018, σε καταχώριση αίτησης για παράταση του χρόνου. Κατά τα λοιπά, η ενόρκως δηλούσα επαναλαμβάνει το ιστορικό της υπόθεσης, όπως προκύπτει από το περιεχόμενο του φακέλου. Επισημαίνει ότι στις 8.1.2019 που ήταν ορισμένη η Αγωγή για Οδηγίες, οι Καθ' ων η Αίτηση ζήτησαν να παραμείνει σε νέα ημερομηνία με σκοπό να ολοκληρωθεί η διαδικασία Τριτοδιαδίκου. Οι δικηγόροι της Ενάγουσας και του Τριτοδιαδίκου - Αιτητή συμφώνησαν και η αγωγή παρέμεινε για οδηγίες στις 27.3.
- Η Ενόρκως δηλούσα υποστηρίζει ότι στις 8.1.2019 είχε παραδοθεί δια χειρός στους δικηγόρους του Αιτητή αντίγραφο της Αίτησης για έκδοση οδηγιών σε σχέση με την διαδικασία Τριτοδιαδίκου. Παρά ταύτα, στις 4.2.2019, που ήταν ορισμένη η τελευταία αυτή Αίτηση, οι δικηγόροι του Αιτητή ανέφεραν ότι δεν την είχαν υπόψη τους. Ως εκ τούτου, αυτή αναβλήθηκε για τις 4.3.
- Στο μεταξύ, στις 11.2.2019 η Αίτηση επιδόθηκε. Η εν λόγω Αίτηση αναβλήθηκε ξανά για τις 27.3.2019, οπότε και οι δικηγόροι του Αιτητή ζήτησαν χρόνο για καταχώριση ένστασης, αλλά και Αίτησης παραμερισμού, κάτι που έπραξαν στις 8.5.
- Η Αίτηση οδηγήθηκε σε ακρόαση κατά την οποία οι συνήγοροι των διαδίκων αγόρευσαν παραθέτοντας τις θέσεις τους τις οποίες έχω μελετήσει και όπου κρίνω σκόπιμο θα αναφερθώ σε αυτές στην συνέχεια της απόφασής μου. Νομική Πτυχή Η Δ.10 Θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προνοεί ότι: «Αίτηση για έκδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου υποβάλλεται οποτεδήποτε από την ημερομηνία καταχώρισης σημειώματος εμφάνισης, αλλά το αργότερο πριν την πάροδο ενός μηνός από την ημερομηνία καταχώρισης της έκθεσης υπεράσπισης». Στην παρούσα περίπτωση, οι Εναγόμενοι - Καθ' ων η Αίτηση δεν καταχώρησαν εγκαίρως την εν λόγω Αίτηση. Τρεις μέρες μετά την παρέλευση της προβλεπόμενης προθεσμίας, αποτάθηκαν μονομερώς και εξασφάλισαν παράταση του χρόνου που προνοείται στην Δ.10 Θ.
- Η Δ.48 Θ.8
(4)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προνοεί ότι οποιοδήποτε πρόσωπο επηρεάζεται από διάταγμα που δόθηκε μονομερώς, τότε μπορεί να αποταθεί με κλήση για τον παραμερισμό του και το Δικαστήριο μπορεί να παραμερίσει, ή τροποποιήσει τέτοιο διάταγμα με τέτοιους όρους ως κρίνει δίκαιους. Στην υπόθεση Βασούλα Τάσου (Κακουρή)
(2000)1 (Β) Α.Α.Δ. 1372 λέχθηκε ότι η δυνατότητα που προσφέρει η Δ.48 Θ.8
(4)για υποβολή αίτησης προς παραμερισμό ή τροποποίηση διαταγής που εκδίδεται μονομερώς, καλύπτει μόνο τις περιπτώσεις κατά τις οποίες είναι δυνατή η έκδοση τέτοιας μονομερούς διαταγής. Η Αίτηση δυνάμει της Δ.57 Θ.2, στην οποία βασίστηκε η αίτηση για παράταση χρόνου, μπορεί να γίνει μονομερώς (βλ. Δ.48
(8)
(1)(qq)). Στην Κτωρίδη v. Alpha Bank Πολιτική Έφεση 290/2010 ημερ. 19/6/2014 αναφέρεται επίσης ότι η Δ.48 Θ.8
(4)αποτελεί τον τρόπο επανεξέτασης θέματος που ρυθμίστηκε χωρίς να ακουστεί η άλλη πλευρά. Προς εξέταση λοιπόν της υπό κρίση Αίτησης, είναι απαραίτητο να επανεξεταστεί το διάταγμα του Δικαστηρίου για παράταση του χρόνου καταχώρισης της Αίτησης για έκδοση Ειδοποίησης Τριτοδιαδίκου. Σε σχέση με τις αρχές που διέπουν την έγκριση αιτήματος για παράταση χρόνου, η νομολογία είναι πλούσια. Στην υπόθεση Λυσιώτης v. Δημοκρατίας
(2000)1 ΑΑΔ 364 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «1. Η προεξάρχουσα αρχή είναι ότι η σχετική εξουσία του δικαστηρίου αποτελεί ζήτημα διακριτικής ευχέρειας (Loizou v. Konteatis
(1968)1 C.L.R. 291, 293 και Schafer v. Blyth
(1920)3 K.B. 143). Η εξουσία αυτή πρέπει να ασκείται δικαστικά και να λαμβάνονται υπόψη όλα τα ουσιώδη περιστατικά της υπόθεσης. Ανάμεσα στα περιστατικά πρωτεύουσα θέση κατέχει η ύπαρξη ή όχι ικανοποιητικής δικαιολογίας για την παράλειψη του αιτητή να κάμει μέσα στις καθορισμένες προθεσμίες αυτό που τώρα επιζητεί να κάμει (Λυρατζής ν. Χαραλάμπους κ.α.
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ., 193, Loizou (πιο πάνω), Cyprian Seaway Agencies v. Republic
(1981)3 C.L.R. 271). 2. Οι τασσόμενες προθεσμίες αποτελούν βασικό υποστήριγμα του νομικού μας συστήματος για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης (Μιχαηλίδης Χρίστου, Πολιτική ΄Εφεση 9626/25.11.96, Κληρίδη ν. Σταυρίδη, Πολιτικές Εφέσεις 8918 και 9064/21.10.97, και Βαρδιάνου ν. Richards, Πολιτική ΄Εφεση 9112/14.4.98). Όπου ο νομοθέτης θέτει προθεσμίες για τη λήψη διαδικαστικών μέτρων οι πρόνοιες αναφορικά με τις προθεσμίες πρέπει να εφαρμόζονται αυστηρά. Η τήρηση τους εξυπηρετεί άμεσα τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Πρόκειται για ζήτημα που συνδέεται με το δημόσιο συμφέρον για την τελεσιδικία και επηρεάζει άμεσα τα συμφέροντα των διαδίκων. Από τη συμμόρφωση προς τα χρονοδιαγράμματα που τάσσονται από τους θεσμούς εξαρτάται η απρόσκοπτη απονομή της δικαιοσύνης. Διαφορετική αντιμετώπιση θα δημιουργούσε επικίνδυνα ρήγματα στην απονομή της δικαιοσύνης (Χόππης ν. Παναγή
(1993)Α.Α.Δ. 140, Βαρδιάνου (πιο πάνω) και Cyprus Import Corporation Ltd v. Κώστας, Πολιτική ΄Εφεση 9359/22.5.98). 3. Ειδικές περιστάσεις όπως υπερβολική αργοπορία δυνατόν να πείσουν το δικαστήριο να αρνηθεί την παράταση της προθεσμίας (Eaton v. Storer 22 Ch. D. 92, C.A. και Phylactou v. Michael
(1982)1 C.L.R. 904).
- Το συμφέρον της δικαιοσύνης αποτελεί αποκλειστικό οδηγό για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για την παράταση της προθεσμίας (Χόππης (πιο πάνω), σελ.
- Βλ. και Ιωάννου ν. Θεοδούλου κ.α., Πολιτική Έφεση 10232/11.1.2000 στην οποία έχουν επισημανθεί τα εξής: "Ο προσδιορισμός των συμφερόντων της δικαιοσύνης σε κάθε περίπτωση, είναι έργο σύνθετο. Αντισταθμίζονται, αφενός, οι συνέπειες της παρεκτροπής από τα θέσμια, τα επακόλουθα τους στα δικαιώματα του αντιδίκου και, αφετέρου, οι συνέπειες άρνησης του αιτήματος στα συμφέροντα του αιτητή. Όπως εξηγείται στη Χοππής, σελ. 143: "Το συμφέρον της δικαιοσύνης είναι έννοια σύνθετη και πολυδιάστατη, συνυφασμένη με το σύνολό των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης" (Βλ. επίσης Δημοκρατίας ν. Χριστοδούλου, Α.Ε. 2207-2208/20.6.97 και Πισσούριου ν. Golden Hand Co. Ltd, Πολιτική ΄Εφεση 10272/26.2.99).» Παραπέμπω επίσης στη σελίδα 1814 του συγγράμματος Annual Practice 1958, όπου αναφέρεται ότι ο διάδικος που παρέλειψε να συμμορφωθεί εντός της προθεσμίας, θα πρέπει να υποστεί τις συνέπειες. Στην περίπτωση δε, που παρατηρείται υπερβολική καθυστέρηση αυτή μπορεί να οδηγήσει το Δικαστήριο στα πλαίσια ενάσκησης της διακριτικής του ευχέρειας να αρνηθεί να παρατείνει την προθεσμία. Έχει επίσης νομολογηθεί ότι ο διάδικος δεν μπορεί, κατά κανόνα, να προβάλλει το λάθος, αμέλεια ή παράλειψη του δικηγόρου του για να πετυχαίνει την παράταση προθεσμιών ή την αναγέννηση δικαστικών διαδικασιών. Στην υπόθεση Βαρδιάνος ν. Richards
(1998)1 Α.Α.Δ. 698, τονίστηκε ότι κάτι τέτοιο θα αποτελούσε εύσχημο τρόπο υπερφαλάγγισης των δικονομικών διατάξεων. Επίσης στην Ξενοφώντος ν. Χατζηαράπη
(1999)1 Α.Α.Δ. 221, επισημάνθηκε ότι το σύστημα λειτουργίας ενός δικηγορικού γραφείου δεν αφορά το δικαστήριο. Η μη συμμόρφωση με τις δικονομικές διατάξεις θα πρέπει να οφείλεται σε λόγο, η επέλευση του οποίου δεν οφείλεται στη συνήθη ανθρώπινη λειτουργία. Από την άλλη, στην υπόθεση Μιάρης κ.α. ν. Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λτδ,
(2009)1 Α.Α.Δ. 435 που αφορούσε αίτηση για επαναφορά έφεσης που είχε απορριφθεί λόγω μη καταχώρησης περιγράμματος αγόρευσης, αποφασίστηκε ότι δεν είναι απόλυτο ότι παραλείψεις και σφάλματα δικηγόρου δεν μπορούν να δικαιολογήσουν επαναφορά. Το ζήτημα ανάγεται στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, για την άσκηση της οποίας, λαμβάνονται υπόψη όλα τα γεγονότα που περιβάλλουν μια υπόθεση. Στην παρούσα περίπτωση, η καθυστέρηση που παρατηρήθηκε στην προώθηση των δικαιωμάτων των Εναγομένων, δεν ήταν υπέρμετρη. Απεναντίας, οι Εναγόμενοι διαπίστωσαν το σφάλμα τους τρεις ημέρες μετά την λήξη της προθεσμίας και αμέσως, έλαβαν τα απαραίτητα δικονομικά μέτρα προς διόρθωση του. Όπως προκύπτει από την νομολογία που εκτέθηκε πιο πάνω, αν και ο κανόνας είναι ότι ο διάδικος δεν μπορεί, να προβάλλει το λάθος δικηγόρου για να πετυχαίνει παράταση προθεσμιών, εντούτοις τούτο δεν είναι απόλυτο. Το ζήτημα εμπίπτει στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, το οποίο πρέπει να έχει ως αποκλειστικό οδηγό το συμφέρον της δικαιοσύνης. Για να καταλήξει στην απόφαση του, το Δικαστήριο πρέπει να λάβει υπόψη το σύνολο των περιστάσεων. Στην Χόππη v. Παναγή
(1993)1 Α.Α.Δ. 140, χορηγήθηκε παράταση χρόνου για υποβολή έφεσης, παρά το ότι η καθυστέρηση οφειλόταν σε σφάλμα του δικηγόρου. Λέχθηκαν μεταξύ άλλων τα ακόλουθα : «Αποκλειστικός οδηγός για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης είναι τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Ο προσδιορισμός των συμφερόντων της δικαιοσύνης, σε κάθε περίπτωση, είναι έργο σύνθετο. Αντισταθμίζονται, αφενός, οι συνέπειες της παρεκτροπής από τα θέσμια, τα επακόλουθά τους στα δικαιώματα του αντιδίκου και, αφετέρου, οι συνέπειες άρνησης του αιτήματος στα συμφέροντα του αιτητή.» Στην παρούσα περίπτωση, ο Καθ' ου η Αίτηση δεν έχει ικανοποιήσει ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκήθηκε εσφαλμένα. Επισημαίνω ότι η απόφαση Thas Maritime Co. Ltd v. Στέλιου Ρήγα κ.ά. ν. Σταύρου κ.ά.
(2000)1 Α.Α.Δ. 638, στην οποία με παρέπεμψαν οι συνήγοροι του Τριτοδιάδικου - Αιτητή, εκδόθηκε πριν την τροποποίηση της η Δ.10 Θ.1
(2)η οποία πλέον διαμορφώθηκε με την διαγραφή της φράσης «η προθεσμία αυτή δεν παρατείνεται». Ούτε και στην Koni Constructions Ltd v Marketrends Financial Planning Ltd κ. α.
(2012)1 Α.Α.Δ. 1664, στην οποία επίσης με παρέπεμψαν οι συνήγοροι του Τριτοδιάδικου - Αιτητή, τέθηκε κανόνας ότι η υποβολή αίτησης για παράταση χρόνου πρέπει να υποβάλλεται πριν την εκπνοή της προβλεπόμενης προθεσμίας. Αυτό που συμπεραίνω από την εν λόγω απόφαση είναι ότι το γεγονός ότι μια αίτηση για παράταση χρόνου υποβάλλεται μετά την εκπνοή της προθεσμίας, είναι παράγοντας που συνεκτιμάται από το Δικαστήριο μαζί με τους υπόλοιπους παράγοντες για άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας. Επανεξετάζοντας λοιπόν το ζήτημα, λαμβάνοντας υπόψη και όλα όσα προβάλλει ο Τριτοδιάδικος - Αιτητής, κρίνω ότι ορθώς παρατάθηκε ο χρόνος καταχώρισης αίτησης για έκδοση και επίδοση Ειδοποίησης Τριτοδιαδίκου. Το συμφέρον της δικαιοσύνης και ειδικότερα η ανάγκη για επίλυση των ζητημάτων που αφορά η παρούσα αγωγή, τόσο μεταξύ του Ενάγοντα και των Εναγομένων όσο και μεταξύ των Εναγομένων και του Τριτοδιαδίκου και η ανάγκη για αποφυγή πολλαπλότητας διαδικασιών και εξόδων, υπερισχύει της καθυστέρησης τριών ημερών στην τήρηση των σχετικών δικονομικών προθεσμιών. Επιπρόσθετα, οι Εναγόμενοι - Καθ' ων η Αίτηση ενήργησαν με σπουδή αμέσως μόλις διαπίστωσαν το σφάλμα, κάτι που δείχνει ότι δεν υπήρξε οποιαδήποτε πρόθεση απεμπόλησης των δικαιωμάτων τους. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Χόππη ν. Παναγή (ανωτέρω) «όσο μικρότερο είναι το χρονικό διάστημα που διαρρέει μεταξύ της εκπνοής της προθεσμίας και της κίνησης του μηχανισμού για παράταση ανάλογα μεγαλύτερη είναι και η πιθανότητα αποδοχής του αιτήματος». Υπό το φως των πιο πάνω και συνεκτιμώντας το γεγονός ότι οι δύο θεραπείες που επιζητεί ο Τριτοδιάδικος - Αιτητής έχουν ως κοινό υπόβαθρο την κατ' ισχυρισμό εσφαλμένη άσκηση διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για παράταση του χρόνου καταχώρισης της αίτησης για έκδοση Ειδοποίησης Τριτοδιαδίκου, καταλήγω ότι η υπό κρίση Αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει. Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, ασκήθηκε εντός νόμιμων πλαισίων και εξυπηρετεί την ταχύτερη και καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης. Τούτο προδιαγράφει και την κατάληξη της υπό κρίση Αίτησης και καθιστά αχρείαστη την ενασχόληση με τους υπόλοιπους λόγους Ένστασης. Συνακόλουθα, η Αίτηση απορρίπτεται. Δεν διαπιστώνω λόγο να αποκλίνω από τον κανόνα ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα. Έτσι, τα έξοδα της Αίτησης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των Εναγομένων - Καθ' ων η Αίτηση και εναντίον του Τριτοδιαδίκου - Αιτητή. Είναι πληρωτέα μετά το πέρας της διαδικασίας Τριτοδιαδίκου. [Υπ.] Χρ. Ρασπόπουλος, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο