Κελεσίδη ν. Κυριάκου κ.α., Αρ. Αγωγής: 539/2014, 30/4/2020

(2004)1 Α.Α.Δ. 576). Η αποτίμηση της μαρτυρίας κάθε μάρτυρα δεν πρέπει να συγχέεται με το βάρος απόδειξης που φέρει ο κάθε διάδικος (βλ. Barry Wynne v. David Costakis Mavronicola κ.α.

(2009)1(β) Α.Α.Δ. 1138, KEO Plc v. Χριστοφή, Πολιτική Έφεση αρ. 138/2010 ημερ. 22/5/2015). Παρακολούθησα τους μάρτυρες να δίνουν δια ζώσης μαρτυρία και αξιολόγησα την εμφάνιση και συμπεριφορά τους. Αποτίμησα τη συνολική τους παρουσία στη βάση των εγγενών χαρακτηριστικών της μαρτυρίας τους όπως η πηγή γνώσης, η ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος, τυχόν προκατάληψη, ανιδιοτέλεια και αληθοφάνεια (βλ. Phipson on Evidence, 14th ed., σελίδα 251). Το Δικαστήριο μπορεί να αποδεχθεί στο σύνολο την μαρτυρία ενός μάρτυρα ο οποίος κρίθηκε αξιόπιστος ή να επιλέξει το μέρος της μαρτυρίας του, που κρίνει ότι εκφράζει την αλήθεια και ταυτόχρονα να απορρίψει το άλλο μέρος, το οποίο θεωρεί λανθασμένο είτε λόγω ανεπίγνωστα ανεπαρκούς παρατήρησης, είτε λόγω αδυναμίας μνήμης (βλ. Shahin Mohamed v. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 266). Κατά την αξιολόγηση της αξιοπιστίας του κάθε μάρτυρα έλαβα επίσης υπόψη ότι είναι ανάγκη η μαρτυρία να τίθεται στη βάσανο της αξιολόγησης από απόψεως περιεχομένου και να μην γίνεται αποδεκτή ή να απορρίπτεται με μόνο την εξωτερική εντύπωση που προκαλεί ο μάρτυρας (βλ. Γεώργιος & Σπύρος Τσαππή Λτδ v. Πολυβίου

(2009)1 Α.Α.Δ. 339). Για την Ενάγουσα κατέθεσε η ίδια και ένας επιπρόσθετος μάρτυρας (ΜΕ). Για τους Εναγόμενους κατέθεσε η Εναγομένη 3 και ένας μάρτυρας υπεράσπισης (ΜΥ). Στην συνέχεια, παραθέτω με την μέγιστη δυνατή πληρότητα όσα ανέφερε ο καθένας και παράλληλα καταγράφω τους λόγους για τους οποίους η μαρτυρία του γίνεται ή δεν γίνεται αποδεκτή. Ενάγουσα Κατά την μαρτυρία της στο Δικαστήριο, η Ενάγουσα είπε ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο, διέμενε στο διαμέρισμα 32 που βρίσκεται δίπλα από το διαμέρισμα των Εναγομένων. Σύμφωνα με την ίδια, το διαμέρισμα των Εναγομένων ήταν πάντα παραμελημένο, για αυτό και οι ενοικιαστές του το είχαν εγκαταλείψει. Στις 22.3.2013 η πόρτα της κουζίνας του εν λόγω διαμερίσματος ήταν ξεκλείδωτη και ανοιχτή. Σε κάποια στιγμή, λόγω του αέρα, η πόρτα χτύπησε στον τοίχο της βεράντας με αποτέλεσμα να σπάσει το γυαλί της. Στην συνέχεια, τα γυαλιά έπεσαν πάνω στο αυτοκίνητό της Ενάγουσας, το οποίο ήταν από πριν σταθμευμένο σε σημείο πίσω από την πολυκατοικία. Ο λόγος που δεν είχε σταθμεύσει σε χώρο στάθμευσης της πολυκατοικίας, ήταν ότι υπήρχε δυσκολία να εισέλθει αυτοκίνητο στο υπόγειο, το οποίο εξάλλου χρησιμοποιείται για την Πολιτική Άμυνα. Γι' αυτό και όλοι οι ένοικοι της πολυκατοικίας σταθμεύουν τα οχήματα τους στο σημείο, όπου είχε σταθμεύσει και η ίδια. Ένεκα των γυαλιών, το αυτοκίνητο της υπέστη ζημιές. Συγκεκριμένα, αποκολλήθηκε η μπογιά σε διάφορα σημεία, μεταξύ των οποίων και στην οροφή του αυτοκινήτου, η οποία είχε επίσης βουλώματα. Ζημιά υπέστη και ο ανεμοθώρακας, το παράθυρο του οδηγού, καθώς και το παράθυρο πίσω από τον οδηγό, το οποίο είχε σπάσει εντελώς. Η Ενάγουσα επιδιόρθωσε άμεσα το σπασμένο γυαλί, πληρώνοντας το ποσό των €150 (βλ. Τεκμήρια 3 και 4). Για τα υπόλοιπα δεν προέβη άμεσα σε επιδιόρθωση, αλλά έλαβε προσφορές. Παρουσίασε προσφορά από ιδιωτική εταιρεία, με βάση την οποία για τον ανεμοθώρακα και το παράθυρο οδηγού χρειάζονταν €598,26 (βλ. Τεκμήριο 5). Σε σχέση με το μπογιάτισμα, η Ενάγουσα παρουσίασε χειρόγραφη σημείωση από κάποιον Χριστάκη Χρίστου, ο οποίος αναφέρει ότι το κόστος θα ανέλθει στα €800 (βλ. Τεκμήριο 6). Έχοντας κατά νου το περιεχόμενο της μαρτυρίας της Ενάγουσας και αξιολογώντας την εμφάνιση της ενώπιον του Δικαστηρίου, σχημάτισα την άποψη ότι η μαρτυρία της βασίζεται, ως επί το πλείστον, σε εικασίες και δεν μπορεί να αποτελέσει υπόβαθρο για εξαγωγή ασφαλών ευρημάτων. Πέρα από το ότι είχε δει την πόρτα της βεράντας του διαμερίσματος ανοικτή πριν και μετά τις ζημιές που διαπίστωσε στο όχημα της καθώς και κάποια γυαλιά στο έδαφος, η Ενάγουσα δεν ήταν σε θέση να βεβαιώσει με θετικό τρόπο τον ισχυρισμό ότι οι ζημιές που προκλήθηκαν στο όχημα της προήλθαν από γυαλιά που έπεσαν από το διαμέρισμα των Εναγομένων. Όπως παραδέχτηκε, δεν ήταν σε θέση να δει, ούτε είδε αν όντως η πόρτα κτύπησε στο τοιχίο της βεράντας ως η δικογραφημένη της θέση. Κατά την αντεξέταση της, είπε ότι είχε μεν δει την πόρτα ανοικτή, αλλά δεν την άκουσε, ούτε την είδε να κτυπά. Αντιφάσκοντας, σε άλλο σημείο της μαρτυρίας της, είπε ότι η πόρτα χτύπησε πολλές φορές στον τοίχο της βεράντας λόγω του αέρα. Σε σχέση με τις ζημιές, η Ενάγουσα αρνήθηκε ότι αυτές προϋπήρχαν. Παρά ταύτα, δεν ήταν σε θέση να εξηγήσει γιατί σε κάποιες από τις φωτογραφίες που παρουσίασε φαίνεται σκουριά στα σημεία όπου κατά τον ισχυρισμό της αποκολλήθηκε η μπογιά. Τέλος, προκειμένου να στηρίξει την θέση της, η Ενάγουσα προσπάθησε να μεταφέρει μια εικόνα άσχετη με τα επίδικα ζητήματα, ότι δηλαδή γνώρισε πολλούς ενοικιαστές που έφευγαν και έκαναν παράπονο ότι το διαμέρισμα είχε προβλήματα π.χ. μούχλα, διαρροές κ.α. Σε κάθε περίπτωση, δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει κατά πόσο το διαμέρισμα ήταν νοικιασμένο κατά την επίδικη περίοδο. xxxxx Δημητρίου (ΜΕ) Ο ΜΕ είναι σύζυγος της Ενάγουσας. Η μαρτυρία του δεν πρόσφερε ουσιαστική βοήθεια σε σχέση με τα επίδικα ζητήματα. Αυτός αναγνώρισε τις φωτογραφίες που είχε βγάλει ο ίδιος, αμέσως μετά το συμβάν. Ήταν επίσης το πρόσωπο που έλαβε προσφορές για επιδιόρθωση του αυτοκινήτου της συζύγου του. Αναφέρθηκε τέλος στις συνομιλίες που είχε με τον πατέρα των Εναγομένων, ο οποίος ενώ αρχικά φαινόταν πρόθυμος να εξευρεθεί μια λύση, στην συνέχεια ισχυρίστηκε ότι οι Εναγόμενοι φέρουν οποιαδήποτε ευθύνη. Αντεξεταζόμενος, ο ΜΕ είπε ότι δεν είναι εμπειρογνώμονας ώστε να γνωρίζει αν οι προσφορές που έλαβε, ανταποκρίνονται στις ζημιές που έπαθε το αυτοκίνητο λόγω του επίδικου συμβάντος. Εναγομένη 3 Κατά την μαρτυρία της στο Δικαστήριο, η Εναγομένη 3 είπε ότι οι Εναγόμενοι είναι ιδιοκτήτες του διαμερίσματος 31 το οποίο, κατά τη θέση της, ουδέποτε παρουσίασε οποιοδήποτε πρόβλημα, ήταν σε άριστη κατάσταση, κατοικήσιμο και όποτε χρειαζόταν το επιδιόρθωναν. Κατά τον ουσιώδη χρόνο, το εν λόγω διαμέρισμα ήταν ενοικιασμένο στον XXXXX Marius Seiler με συμβόλαιο ημερομηνίας 7.1.2012 (βλ. Τεκμήριο 9). Η ενοικίαση είχε διάρκεια από 1.2.2012 μέχρι 31.1.2013, αλλά ο ενοικιαστής παρέδωσε την κατοχή του διαμερίσματος λίγο πριν τον Μάιο του 2013. Σύμφωνα με την μάρτυρα, ο εν λόγω ενοικιαστής ουδέποτε παραπονέθηκε ή ενημέρωσε για επικινδυνότητα ή για βλάβη στο διαμέρισμα. Ούτε την μαρτυρία της Εναγομένης 3, θεωρώ ως ασφαλές υπόβαθρο για εξαγωγή ευρημάτων. Αντεξεταζόμενη παραδέχθηκε ότι δεν επισκέφθηκε ποτέ το διαμέρισμα. Παρά ταύτα, ανέφερε ότι το διαμέρισμα επιδιορθωνόταν μετά από κάθε ενοικιαστική περίοδο. Περαιτέρω, ενώ από την μια υποστήριξε ότι το ατύχημα δεν οφείλεται σε ζημιά που προκλήθηκε από την πόρτα της κουζίνας του διαμερίσματος, προκάλεσε σύγχυση λέγοντας ότι το ατύχημα οφείλεται στους δυνατούς ανέμους και τα ακραία καιρικά φαινόμενα. Σε κάθε περίπτωση, ο μάρτυρας που οι Εναγόμενοι παρουσίασαν δεν αναφέρθηκε σε ακραία καιρικά φαινόμενα κατά τον επίδικο χρόνο. Πέραν τούτου, ενώ δεν ήταν παρούσα και χωρίς επαρκή τεκμηρίωση ως προς την γνώση της, η μάρτυρας ανέφερε ότι το όχημα της Ενάγουσας ήταν σταθμευμένο παράνομα στο πεζοδρόμιο. Ασαφής ήταν και σε σχέση με τον χρόνο που ο κατ' ισχυρισμό ενοικιαστής αποχώρησε από το διαμέρισμα. Ας σημειωθεί ότι η Εναγομένη 3 δεν παρουσίασε στοιχεία για την πληρωμή ενοικίου πέραν της ενοικιαστικής περιόδου που αναγράφεται στο συμβόλαιο που παρουσίασε. xxxxxx Μιχαήλ (ΜΥ) Ο ΜΥ είναι προϊστάμενος στο Τμήμα Κλιματολογίας του Τμήματος Μετεωρολογίας. Με βάση αρχείο που τηρείται στο τμήμα του, στις 22.3.2013 ένα βαρύ χαμηλό βαρομετρικό επηρέαζε την Ανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια. Αυτό προκαλούσε σφοδρούς μέχρι θυελλώδεις ανέμους με ριπές ανέμου μέχρι 10 μποφόρ. Ο ΜΥ παρουσίασε έντυπο στο οποίο παρουσιάζεται η ένταση ανέμου ανά λεπτό από τις 16:00μ.μ. μέχρι τις 18:00μ.μ. της 22.3.2013, όπως αυτή καταγράφηκε στον σταθμό αεροδρομίου Λάρνακας (βλ. Τεκμήριο 10). Είπε ότι κατά τον επίδικο χρόνο, ήτοι από τις 17:30 μ.μ. μέχρι και τις 17:45 μ.μ. δεν παρατηρήθηκε στην εν λόγω περιοχή κάποιο ακραίο καιρικό φαινόμενο. Υπήρχαν δυνατοί μέχρι πολύ δυνατοί άνεμοι 5 με 6 μποφόρ και τοπικά μέχρι σφοδροί 7 μποφόρ. Σε σχετική ερώτηση, ο μάρτυρας είπε ότι αν μια πόρτα είναι ανοιχτή προς τα έξω και επηρεαζόταν από τους ανέμους που υπήρχαν εκείνη την μέρα, τότε θα προκαλείτο μια δύναμη που θα την έκλεινε. Ο ΜΥ μου έκανε θετική εντύπωση ως μάρτυρας. Κατέθεσε ανεξάρτητα και αμερόληπτα καθώς δεν σχετίζεται με οιονδήποτε από τους διαδίκους. Ήταν σταθερός στις θέσεις του και απαντούσε με σαφήνεια. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η Ενάγουσα βασίζει την απαίτηση της σε αμέλεια δυνάμει του άρθρου 51 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ.148 και του άρθρου 52 του ιδίου νόμου, που αφορά πρόκληση ζημιάς από διαφυγή πράγματος. Το άρθρο 51

(1)του Κεφ.148, προνοεί τα ακόλουθα: «Αμέλεια συνίσταται: (α) στην τέλεση πράξης την οποία υπό τις περιστάσεις δεν θα τελούσε λογικό συνετό πρόσωπο ή στην παράλειψη τέλεσης πράξης την οποία υπό τις περιστάσεις τέτοιο πρόσωπο θα τελούσε ή (β) . Νοείται ότι για αυτή δύναται να τύχει αποζημίωσης μόνο το πρόσωπο έναντι του οποίου ο υπαίτιος της αμέλειας υπέχει υποχρέωση, υπό τις περιστάσεις, να μην επιδείξει αμέλεια.» Στην υπόθεση Στρατμάρκο Λτδ ν Πέτρου Μιχαήλ

(1989)1 ΑΑΔ (Ε) 453 λέχθηκαν τα εξής: «Αμέλεια είναι, κατά το άρθρο 51 του Νόμου Περί Αστικών Αδικημάτων, που στην ουσία κωδικοποιεί τις αρχές του Κοινού Δικαίου στον κλάδο αυτό, παράβαση καθήκοντος επιμέλειας. Το καθήκον τούτο περιλαμβάνει την επιμέλεια που υποθετικά καταβάλλει ο μέσος λογικός άνθρωπος κάτω από τις ίδιες αντικειμενικές συνθήκες και περιστάσεις που ενήργησε ο εναγόμενος. Βασικό χαρακτηριστικό της αμέλειας είναι, καταρχήν, η έλλειψη της προσήκουσας προσοχής την οποία ο δράστης όφειλε και μπορούσε στις δοσμένες περιστάσεις να καταβάλει για να μην προκαλέσει ζημιά στον πλησίον του. Τα στοιχεία του «μέσου συνετού ανθρώπου» και του «πλησίον» διαγράφουν τα όρια της επιμέλειας την οποία όφειλε να καταβάλει ο εναγόμενος. Η έννοια του καθήκοντος επιμέλειας ολοκληρώνεται με το στοιχείο της δυνατότητας πρόβλεψης, ότι, δηλαδή, η ενεργούμενη παρά το καθήκον επιμέλειας πράξη μπορεί να προκαλέσει το συγκεκριμένο ζημιογόνο αποτέλεσμα» Στην υπόθεση Μακρίδης και Υιοί Λτδ ν Λουκά

(2003)1 (Α) Α.Α.Δ 447 λέχθηκε ότι ο εκάστοτε ενάγοντας θα πρέπει να αποδείξει αιτιώδη συνάφεια μεταξύ της αμέλειας του αντίδικού του και των ζημιών που υπέστη (βλ. Metropolitan Railway Co v. Jackson 47 L.J.C.P. 303). Δεν εναπόκειται στον εναγόμενο να απαλλάξει τον εαυτό του αποδεικνύοντας ότι το συμβάν ήταν είτε αναπόφευκτο ή ότι δεν ήταν αποτέλεσμα της δικής του αμέλειας. Έτσι, ο ζημιωθείς θα πρέπει να αποδείξει θετικά ότι η ζημιά ήταν αποτέλεσμα αμέλειας του εναγόμενου (βλ. Wilsher v. Essex Area Health Authority [1988] 1 All E.R. 871 και Carslogie SS Co v. Royal Norwegian Government [1952] 1 All E.R. 20), άλλως η αγωγή του θα πρέπει να απορριφθεί. Στρεφόμενος στην παρούσα περίπτωση, σημειώνω ότι ο μοναδικός ισχυρισμός που προωθήθηκε από την Ενάγουσα και από τον οποίο θα μπορούσε ενδεχομένως να προκύψει έλλειψη προσήκουσας προσοχής, η οποία να συνδέεται με το ζημιογόνο αποτέλεσμα, είναι ο ισχυρισμός ότι, παρά το δυνατό άνεμο, η πόρτα του διαμερίσματος αφέθηκε ανοικτή. Επισημαίνω εξ αρχής ότι εν προκειμένω, δεν μπορεί να εφαρμοστεί η εξειδικευμένη περίπτωση αμέλειας του άρθρου 51

(2)(β) του Κεφ.148, με βάση την οποία υπάρχει υποχρέωση κυρίου και κατόχου ακίνητης ιδιοκτησίας για συvτήρηση και επισκευή της ιδιοκτησίας αυτής, έvαvτι κάθε προσώπου πoυ δεv βρίσκεται εντός ή επί της ακίνητης ιδιοκτησίας. Όπως επισημάνθηκε στην υπόθεση Δήμος Λεμεσού ν. Χαραλάμπους

(1989)1E ΑΑΔ 423, «η υποχρέωση του κατόχου ακίνητης ιδιοκτησίας όπως κα­θορίζεται στην πιο πάνω επιφύλαξη ισχύει μόνο στις περι­πτώσεις που αφορούν είτε την κατάσταση είτε τη συντήρηση είτε την επισκευή της ακίνητης ιδιοκτησίας». Στην παρούσα περίπτωση δεν διασυνδέθηκε η κατ' ισχυρισμό ανάγκη για συντήρηση του διαμερίσματος των Εναγομένων με τη ζημιά που υπέστη η Ενάγουσα. Οι αναφορές της Ενάγουσας σε παράπονα γειτόνων ή σε μούχλα ή ο ισχυρισμός ότι το παράθυρο του μπάνιου του διαμερίσματος ήταν συνεχώς ανοικτό, το μόνο που προκάλεσαν είναι σύγχυση, αφού δεν συνδέονται καθ΄ οιοδήποτε τρόπο με τον ισχυρισμό ότι η πόρτα της κουζίνας αφέθηκε ανοικτή. Σε κάθε περίπτωση, αυτοί οι ισχυρισμοί δεν συνδέονται με την ζημιά στο όχημα της Ενάγουσας. Δεν υπάρχει κανένας ισχυρισμός ότι η πόρτα του διαμερίσματος ήταν ελαττωματική ή έχρηζε επιδιόρθωσης ώστε να εφαρμοστούν οι πρόνοιες του άρθρου 51

(2)(β) του Κεφ.

1. Με άλλα λόγια, ο ισχυρισμός ότι η πόρτα αφέθηκε ανοικτή είναι άσχετος με την γενική κατάσταση του διαμερίσματος και την ενδεχόμενη ευθύνη των Εναγομένων για συντήρηση του. Είναι λοιπόν ξεκάθαρο ότι η ενέργεια ή παράλειψη που αποδίδεται στους Εναγόμενους είναι ότι άφησαν την πόρτα ανοικτή υπό συνθήκες που έπρεπε να τους είχαν θέσει σε εγρήγορση, ήτοι ενώ υπήρχε δυνατός άνεμος. Έχοντας κατά νου την μαρτυρία, όπως αυτή αξιολογήθηκε πιο πάνω, καταλήγω ότι η Ενάγουσα απέτυχε να αποδείξει ότι οι Εναγόμενοι είχαν έλεγχο του διαμερίσματος κατά τον επίδικο χρόνο. Κατά συνέπεια, η Ενάγουσα απέτυχε να αποδείξει ότι οι Εναγόμενοι είχαν έναντι της καθήκον επιμέλειας σε σχέση με ζητήματα που αφορούν την καθημερινή χρήση του διαμερίσματος, όπως το να κλειδώνονται πόρτες, να κλείνουν παράθυρα κ.ο.κ. Η Ενάγουσα δεν ήταν σε θέση να βεβαιώσει ότι κατά τον χρόνο του επίδικου συμβάντος, το διαμέρισμα δεν ήταν ενοικιασμένο και ότι οι Εναγόμενοι είχαν την κατοχή του. Θεωρώ ότι η ιδιοκτησία από μόνη της, δεν μπορεί να οδηγήσει σε συμπέρασμα ότι η πόρτα αφέθηκε ανοικτή λόγω ενέργειας ή παράλειψης των Εναγομένων. Έστω όμως κι αν γινόταν δεκτή η θέση της Ενάγουσας ότι οι ενοικιαστές είχαν αποχωρήσει λίγες μέρες προηγουμένως, δεν υπάρχει μαρτυρία ότι είχαν παραδώσει τα κλειδιά και συνεπώς την κατοχή στους Εναγομένους. Πέραν των πιο πάνω, η Ενάγουσα απέτυχε να αποδείξει ότι ο λόγος που έσπασαν τα γυαλιά της πόρτας του διαμερίσματος ήταν το ότι αυτή αφέθηκε ανοικτή. Όπως ήδη επισημάνθηκε πιο πάνω, η μαρτυρία της Ενάγουσας σε σχέση με αυτό το σημείο παρουσιάζει δυσαναπλήρωτα κενά. Η ίδια δεν είδε αν η πόρτα κτύπησε στο τοιχίο της βεράντας τους διαμερίσματος. Όσα ανέφερε εν προκειμένω, βασίζονται απλά σε εικασίες. Σε κάθε περίπτωση, δεν έχει αποδειχθεί, έστω στο ισοζύγιο πιθανοτήτων, ότι τα γυαλιά που κατά τον ισχυρισμό της Ενάγουσας έπεσαν από το μπαλκόνι του διαμερίσματος των Εναγομένων, ήταν όντως αυτά που προκάλεσαν και την ζημιά στο όχημα της. Ο ίδιος ο σύζυγος της Ενάγουσας είπε ότι δεν μπορεί να γνωρίζει αν οι προσφορές που έλαβε, ανταποκρίνονται στις ζημιές που έπαθε το αυτοκίνητο λόγω του επίδικου συμβάντος. Τα δύο έγγραφα που παρουσίασε η Ενάγουσα και τα οποία φέρονται ως προσφορές για την επιδιόρθωση του οχήματος (βλ. Τεκμήρια 5 και 6) αποτελούν βεβαίως εξ ακοής μαρτυρία, η οποία δεν αποκλείεται εκ προοιμίου. Ταυτόχρονα όμως, στον βαθμό που τα έγγραφα αυτά παρουσιάστηκαν για να καταδείξουν ότι οι ζημιές που υπήρχαν στο όχημα της Ενάγουσας, προκλήθηκαν από θραύσματα γυαλιού, εμπεριέχουν και μαρτυρία γνώμης. Η προσκόμιση μαρτυρίας εμπειρογνώμονα παρακάμπτει τον γενικό κανόνα που δεν επιτρέπει σε μάρτυρα την έκφραση γνώμης. Ένας εμπειρογνώμονας μπορεί να εκφράσει γνώμη αναφορικά με όσα εμπίπτουν στη σφαίρα της ειδικότητας του. Πρέπει όμως να παρουσιάσει στο Δικαστήριο τα γεγονότα εκείνα που θα τον καθιστούν ειδικό να εκφράσει γνώμη για συγκεκριμένο ζήτημα. Για την εξακρίβωση τούτου, πρέπει να απαντηθεί μεταξύ άλλων, κατά πόσο ο μάρτυρας έχει αποκτήσει είτε κατόπιν σπουδών είτε λόγω εμπειρίας επαρκή γνώση του αντικειμένου ώστε η γνώμη του να καθίσταται πολύτιμη στην επίλυση των επίδικων θεμάτων (βλ. Σιακόλα ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση αρ. 53/2011 ημερομηνίας 24.1.2013). Στην προκειμένη περίπτωση δεν έχει παρουσιαστεί καμιά μαρτυρία από την πλευρά της Ενάγουσας που να τεκμηριώνει ότι οι συντάκτες των τεκμηρίων 5 και 6 έχουν αποκτήσει είτε λόγω σπουδών είτε λόγω εμπειρίας επαρκή γνώση του αντικειμένου εκτίμησης ζημιών. Περαιτέρω, δεν έχει προσφερθεί μαρτυρία η οποία να αποδεικνύει το πραγματικό υπόβαθρο της μαρτυρίας που περιέχεται στα τεκμήρια 5 και 6, ούτε και έχει επεξηγηθεί στο Δικαστήριο με ποιο τρόπο οι ισχυριζόμενες ζημιές σχετίζονται με το ισχυριζόμενο επίδικο συμβάν. Στην απουσία τέτοιας μαρτυρίας δεν μπορώ να αποδεχτώ ότι τα Τεκμήρια 5 και 6 αντικατοπτρίζουν όντως την ζημιά που προκλήθηκε από θραύσματα που έπεσαν από το διαμέρισμα των Εναγομένων. Για τους λόγους που μόλις εκτέθηκαν, ούτε η αξίωση που στηρίζεται στο άρθρο 52 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ.148 μπορεί να επιτύχει. Το εν λόγω άρθρο προνοεί τα εξής:
2. Σε αγωγή πoυ εγείρεται σε σχέση με ζημιά, κατά τηv oπoία αποδεικνύεται- (α) ότι η ζημιά προκλήθηκε από οποιοδήποτε επικίνδυνο πράγμα ή φωτιά ή ζώo, ή λόγω της διαφυγής οποιουδήποτε πράγματος, διαφυγή τoυ oπoίoυ εvδέχεται vα προκαλέσει ζημιά, και (β) ότι o εvαγόμενος ήταv o ιδιοκτήτης ή είχεv τηv ευθύvη τoυ πράγματος ή ήταv o κάτοχος της ιδιοκτησίας από τηv oπoία έγινε η διαφυγή τoυ εv λόγω πράγματος, o εναγόμενος φέρει τo βάρος της απόδειξης τoυ ότι δεv υφίσταται αμέλεια για τηv oπoία αυτός ευθύνεται σε σχέση με τo επικίνδυνο αυτό πράγμα ή τη διαφυγή τoυ πράγματος αυτού. Το άρθρο 52 αφορά περιπτώσεις, στις οποίες μετατοπίζεται στον εναγόμενο το βάρος απόδειξης ότι δεν ήταν αμελής. Το μόνο βάρος που φέρει ο ενάγων είναι να αποδείξει, ότι η ζημιά προκλήθηκε από επικίνδυνο πράγμα, ή λόγω της διαφυγής οποιουδήποτε πράγματος, διαφυγή τoυ oπoίoυ εvδέχεται vα προκαλέσει ζημιά και ότι ο εναγόμενος ήταν ο ιδιοκτήτης ή είχε την ευθύνη του πράγματος ή ήταv κάτοχος της ιδιοκτησίας από τηv oπoία έγινε η διαφυγή τoυ εv λόγω πράγματος. Στην Περσιάνη ν. Γενικού Εισαγγελέα, ECLI:CY:AD:2018:A123, Πολιτική Έφεση Αρ. 194/2012 ημερομηνίας 20.3.2018 λέχθηκαν τα εξής: «Στην προκείμενη περίπτωση, όμως, όπως ήδη παρατηρήσαμε, δεν αποδείχθηκε η αιτία των, κατ' ισχυρισμόν, ζημιών της Εφεσείουσας, που δεν ήταν παραδεκτές, ούτε και ότι ο Εφεσίβλητος ήταν ο ιδιοκτήτης ή είχε την ευθύνη οποιουδήποτε πράγματος ή ήταν ο κάτοχος της ιδιοκτησίας από την οποία έγινε η διαφυγή επικίνδυνου πράγματος. Επομένως, δεν τίθεται ζήτημα εφαρμογής του άρθρου 52 του Κεφ. 148 στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης.» Ομοίως στην παρούσα περίπτωση, η αποτυχία της Ενάγουσας να αποδείξει την αιτία των κατ' ισχυρισμό ζημιών της, ή ότι οι Εναγόμενοι ήταν οι κάτοχοι της ιδιοκτησίας από την οποία έγινε η διαφυγή επικίνδυνου πράγματος, δεν μπορεί να θέσει σε εφαρμογή τις πρόνοιες του άρθρου 52 του Κεφ.
3. Για τους πιο πάνω λόγους, καταλήγω ότι η Ενάγουσα απέτυχε να αποδείξει στον βαθμό που επιβάλλεται, την αξίωση της. Κατά συνέπεια η αγωγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται. Επιδικάζονται υπέρ των Εναγομένων και εναντίον της Ενάγουσας τα έξοδα της αγωγής τα οποία να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και να εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)..................................... Χρ. Ρασπόπουλος, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο