← Κύπρος

ΠΟΛΥΔΩΡΟΥ κ.α. ν. ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ, Αρ. Αγωγής: 2550/2014, 28/9/2020

ΠΟΛΥΔΩΡΟΥ κ.α. ν. ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ, Αρ. Αγωγής: 2550/2014, 28/9/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2020:A62 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: M. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2550/2014 ΜΕΤΑΞΥ:

  1. ...... ΠΟΛΥΔΩΡΟΥ
  2. ..... ΠΟΛΥΔΩΡΟΥ, ως διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντος .... ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ
  3. .........-ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ Εναγόντων και ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ Εναγoμένων ---------------------------------------------------------------- Ημερομηνία: 28 Σεπτεμβρίου 2020 Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες 1-3: κ. Στυλιανού για Παπαντωνίου & Παπαντωνίου ΔΕΠΕ Για τους Εναγόμενους : κ. Πέτρου για Δρ. Ανδρέας Π. Ποιητής & Σία Α Π Ο Φ Α Σ Η Στις 16/09/20 η πλευρά των εναγόντων προέβη σε απόσυρση της αγωγής ανεπιφύλακτα, ως διευθετηθείσας, με αποτέλεσμα η αγωγή ν' απορριφθεί. Δυστυχώς όμως αυτή η εξέλιξη δεν έφερε ολοκληρωτικά τέλος στην παρούσα αφού οι δύο πλευρές διαφώνησαν όσον αφορά τα έξοδα. Ουσιαστικά η κάθε πλευρά ζητά να επιδικαστούν τα έξοδα υπέρ της. Δόθηκε σύντομος χρόνος προκειμένου οι συνήγοροι να αγορεύσουν. Στις 24/09/20 ο ευπαίδευτος συνήγορος των εναγόντων παρουσίασε γραπτώς την αγόρευση του, ενώ ο ευπαίδευτος συνήγορος των εναγομένων προέβη σε σύντομη προφορική αγόρευση. Δεν χρειάζεται θεωρώ να παραθέσω εδώ τις θέσεις των συνηγόρων και αρκούμαι να πω ότι έχω μελετήσει με προσοχή όσα ανέφεραν. Θα γίνει σημειώνω αναφορά σε συγκεκριμένα σημεία των αγορεύσεων κατωτέρω εφόσον τούτο κριθεί αναγκαίο. Ας σημειωθεί εδώ ότι οι ενάγοντες με βάση την έκθεση απαίτησης τους, ισχυρίζονταν ότι οι εναγόμενοι κακώς δεν τους είχαν απαλλάξει από εγγυητές της αναφερόμενης εταιρείας Αστικά Λεωφορεία Λάρνακας Λτδ, ενώ τους είχαν υποσχεθεί και ή διαβεβαιώσει για τούτο, και επιζητούσαν από αυτούς το υπόλοιπο του δανείου της εν λόγω εταιρείας. Ισχυρίζονταν δε περαιτέρω πως οι εναγόμενοι ενήργησαν έναντι τους δολίως και ή με απάτη και ή με ψευδείς παραστάσεις, ως εκ της μη αποδέσμευσης τους από εγγυητές, παρά τις υποσχέσεις και ή ψευδείς διαβεβαιώσεις τους. Ως εκ τούτου ήταν η θέση τους πως οι ίδιοι δεν ευθύνονται και ή δεσμεύονται για καμία υποχρέωση της εταιρείας και συνεπώς ούτε ως εγγυητές για το δάνειο της και οι εναγόμενοι δεν νομιμοποιούνται να απαιτούν από αυτούς την αποπληρωμή του χρεωστικού υπολοίπου. Ισχυρίζονταν επίσης ότι οι φερόμενες εγγυήσεις ήταν άκυρες και ή ακυρώσιμες, οι εναγόμενοι παρέβηκαν νομοθεσίες και ή παρανόμησαν, ενήργησαν αμελώς, παρέβηκαν τη σχέση εμπιστοσύνης που έδειξαν οι ενάγοντες, κ.α. Διαζευκτικά δε, εφόσον οι φερόμενες εγγυήσεις κρίνονταν ως έγκυρες, ανέφεραν ότι το ποσό που απαιτούσαν οι εναγόμενοι περιλάμβανε αυθαίρετες και ή παράνομες και ή αντισυμβατικές και ή αδικαιολόγητες χρεώσεις και ή ανατοκισμούς και άλλες μη επιτρεπτές χρεώσεις. Συναφώς ζητούσαν διάφορα διατάγματα, καθώς επίσης γενικές και ή ειδικές και ή εύλογες και ή νόμιμες αποζημιώσεις. Οι εναγόμενοι, δια της υπεράσπισης τους, αρνήθηκαν τους ισχυρισμούς των εναγόντων. Με τις αγορεύσεις των δύο πλευρών προκύπτει πως είναι κοινά παραδεκτό ότι τα ποσά που οφείλονταν από τους ενάγοντες έχουν πληρωθεί και ο λογαριασμός εξοφλήθηκε. Οι ενάγοντες λένε ότι αυτό έγινε επειδή οι εναγόμενοι αφαίρεσαν τις υπερχρεώσεις και τα αδικαιολόγητα έξοδα που τους καλούσαν από πριν την καταχώρηση της αγωγής να αφαιρέσουν. Ευθέως όμως αναφέρεται και είναι σαφές από τη μελέτη της έκθεσης απαίτησης ότι δεν ήταν ποτέ αυτή η βασική τους θέση, ούτε σε οποιοδήποτε στάδιο καθόρισαν αυτή ως βασική τους υπεράσπιση. Οι υπερχρεώσεις και τα αδικαιολόγητα έξοδα αποτελούσαν μια διαζευκτική θέση. Όχι την μοναδική ή την βασική, όπως θα μπορούσε να συμπεράνει κάποιος διαβάζοντας μόνον την αγόρευση του συνηγόρου των εναγόντων. Υπενθυμίζω δε ότι οι ενάγοντες αξίωναν ακύρωση συμφωνιών κλπ, καθώς επίσης και αποζημιώσεις. Τίποτε όμως δε λένε για τούτα. Γιατί απέσυραν όλες τις αξιώσεις τους και αποδέχτηκαν διευθέτηση ενώ υπήρχαν, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους, άκυρες και ή ακυρώσιμες συμφωνίες εγγύησης; Τα έξοδα αστικής διαδικασίας τελούν υπό τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η οποία κατά πάγια νομολογία θα πρέπει να ασκείται δικαστικά και όχι αυθαίρετα. Και αυτό με προσήλωση στο γενικό κανόνα ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα της δίκης, εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής εφόσον δεν είναι αποδεκτή η αποστέρηση των εξόδων του επιτυχόντα διαδίκου χωρίς αποχρώντα λόγο (βλ. ΜΑΡΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑΚΗ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ν. ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΟ ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΛΤΔ, Πολιτική Έφεση Αρ. 341/2010, 15/10/2015). Δεν χωρεί στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου η επίδραση παραγόντων άλλων από εκείνων που σχετίζονται με την ουσία του αποτελέσματος (βλ. Χαψή ν. Γενικού Εισαγγελέα

(1997)1 Α.Α.Δ. 1403). Η νομολογία έχει καταδείξει ότι τέτοιοι «αποχρώντες λόγοι» που δυνατό να αποστερήσουν ένα διάδικο από τα έξοδα που κανονικά θα δικαιούτο, είναι μεταξύ άλλων, περιπτώσεις όπου ο ίδιος συμβάλλει με το χειρισμό της υπόθεσης του στην αδικαιολόγητη αύξηση των εξόδων της δίκης (βλ. Joseph El Alam v. Χριστόφορου Τουμαζίδη
(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 968) ή όταν δεν επιτυγχάνει πλήρως στην αγωγή του (βλ. Παπακόκκινου ν. Δήμου Πάφου
(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 634). Η επιμέλεια όμως των δικηγόρων του δεν συνιστά ένα τέτοιο παράγοντα (βλ. Χάσικος ν. Χαραλαμπίδη
(1990)1 Α.Α.Δ. 389. Βλ. και Δικαστική Πρακτική, σελ.731 επ., του αείμνηστου αδελφού μου δικαστή Κώστα Σατολιά. Συνεκτιμώντας όλα τα δεδομένα, έχω την άποψη ότι η απόσυρση της αγωγής εναντίον των εναγομένων, έστω και χωρίς δίκη, συνιστά αποτέλεσμα που η νομολογία αναγνωρίζει ότι τους δικαιώνει. Θα ήταν επομένως «...ασύννομο ο δικαιωθείς διάδικος να επωμίζεται τα έξοδα της υπεράσπισης των δικαιωμάτων του και εύλογο να τα επωμίζεται ο αποτυχών διάδικος, η αδικαιολόγητη προσφυγή του οποίου στο Δικαστήριο (όπως τεκμηριώνεται από το αποτέλεσμα) αποτέλεσε τη γενεσιουργό αιτία των εξόδων.» (βλ. Θρασυβούλου ν. Arto Estates Ltd
(1993)1 A.A.Δ. 12). Άλλωστε, η δικαίωση δεν πρέπει, όπως επισημαίνεται στην Χάσικος κ.ά. ν. Χαραλαμπίδη
(1990)1 Α.Α.Δ. 389, να επάγεται την καταβολή δαπάνης. Τα έξοδα της αγωγής, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των εναγομένων και εναντίον των εναγόντων 1, 2 και 3. (Υπ.) ............... Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.