Γεωργίου κ.α. ν. ΕΡΓΑΤΙΔΗ κ.α., Αρ. Αγωγής: 1614/19, 22/12/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2020:A76 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Στ. Τσιβιτανίδου ‑ Κίζη, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1614/19 Μεταξύ: XXXXX Γεωργίου Α.Δ.Τ. XXXXX17, ανίκανο πρόσωπο μέσω των διαχειριστών XXXXX ΓΕΩΡΓΙΟΥ, Α.Δ.Τ. XXXXX92, XXXXX ΜΙΧΑΗΛ, Α.Δ.Τ. XXXXX35 και XXXXX ΚΟΜΜΑΤΟΥ, Α.Δ.Τ. XXXXX99 Εναγόντων -και-
- XXXXX ΕΥΡΙΠΙΔΗ ΕΡΓΑΤΙΔΗ
- XXXXX Π. ΠΟΥΛΛΟΥ
- ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ
- ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ Εναγομένων Αίτηση ημερομηνίας 24.10.2019 για έκδοση Προσωρινού Διατάγματος Ημερομηνία: 22 Δεκεμβρίου,
- Εμφανίσεις: Για την Ενάγουσα-Αιτήτρια: κ. Μίσιης Ραφαήλ για Μάριος Γεωργίου Δ.Ε.Π.Ε.. Για την Εναγόμενη 1-Καθ' ης η αίτηση: κ. Κωνσταντίνος Π. Χριστοδουλίδης. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την αγωγή με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο (καταχωρήθηκε με Γενικά Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα), η ενάγουσα αξιοί από όλους τους εναγόμενους, Γενικές και/ή Ειδικές Αποζημιώσεις. Η αξίωση της εναντίον των εναγομένων 1 και 2 στηρίζεται στην κατ' ισχυρισμόν εξαπάτηση και/ή σε εκβιασμό της και/ή στη δόλια εκμετάλλευση της και/ή άσκηση ψυχικής πίεσης σε βάρος της. Εναντίον των εναγομένων 3 και 4, η αξίωση της στηρίζεται στην βάση αμέλειας και/ή παράβασης νομίμου καθήκοντος και/ή θέσμιου καθήκοντος. Διατείνεται πως οι εναγόμενες 3 και 4, επέτρεπαν στις εναγόμενες 1 και 2, να προβαίνουν σε ανάληψη χρημάτων από λογαριασμούς που διατηρούσε η ενάγουσα, ενώ γνώριζαν και/ή όφειλαν να γνωρίζουν ότι η ενάγουσα ήταν ανίκανο πρόσωπο και/ή πρόσωπο χωρίς νοητική αντίληψη. Εναντίον της εναγόμενης 1 αιτείται περαιτέρω την έκδοση Διατάγματος με το οποίο να διατάσσει (α) όπως επιστρέψει και/ή επανεγγράψει επ' ονόματι της, ακίνητα στην πόλη της Λάρνακος και στο χωριό Ψευδάς αντίστοιχα, τα οποία η ίδια μεταβίβασε στην εναγόμενη 1 δυνάμει δόλου και/ή απάτης και/ή εξαναγκασμού και/ή ψυχικής πίεσης και/ή εκβιασμού και/ή εκμετάλλευσης ανικάνου προσώπου και (β) όπως επιστρέψει αντικείμενα αξίας, όπως χρυσαφικά, κοσμήματα, τα οποία απέσπασε με τον ίδιο τρόπο. Στη βάση μονομερούς Αίτησης που καταχωρήθηκε αυθημερόν με την αγωγή εκδόθηκε το ακόλουθο διάταγμα: «Α. Προσωρινό Διάταγμα με το οποίο απαγορεύεται στην εναγόμενη 1, είτε προσωπικά, είτε μέσω εκπροσώπων, αντιπροσώπων, υπηρετών, υπαλλήλων και/ή οποιονδήποτε άλλων προσώπων έχουν εξουσία από αυτή, από το να πωλήσει, μεταβιβάσει, αποξενώσει, υποθηκεύσει, και/ή άλλως πως επιβαρύνει τα ακίνητα με την ακόλουθη περιγραφή: 1) Αρ. Εγγραφής 12/XXXXX Φ/Σχ. 40/64W1, Τμήμα 12, Τεμ. XXXXX Οικόπεδο με ισόγειο κατοικία 521Τ.μ., Τοποθεσία Άγιος Γεώργιος, Μερίδιον Όλον, Λάρνακα και 2) Αρ. Εγγραφής XXXXX Φ/Σχ. XL/34, Τεμ. XXXXX, Χωράφι, 669 Τ.μ., Τοποθεσία Αλωνούδια ή Κούμιες, Μερίδιον Όλον, χωρίο Ψευδάς, μέχρι τελικής αποπεράτωσης της αγωγής με το πιο πάνω αριθμό και τίτλο και/ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου.» Η Αίτηση στηρίζεται στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 (άρθρα 31, 32), στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6 άρθρα 4, 5, 7 και 9, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ.1, 2, 3, 8 και 9, στο δίκαιο της Επιείκειας και στις Γενικές και Συμφυείς Εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Το πραγματικό υπόβαθρο το οποίο στηρίζει την Αίτηση εμφαίνεται στην ένορκη δήλωση του XXXXX Μιχαήλ, ενός εκ των διαχειριστών της περιουσίας της ενάγουσας (οι άλλοι δύο διαχειριστές είναι η XXXXX Γεωργίου και ο XXXXX Κόμματος), η οποία κηρύχθηκε ως ανίκανο πρόσωπο με διάταγμα του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακος, ημερομηνίας 30.10.2018 (Αρ. Αίτησης XXXXX/18). Ο ομνύων αναφέρει τα εξής: Η ενάγουσα είναι θεία του (αδελφή του πατέρα του). Πάσχει από ανοϊκό σύνδρομο με σοβαρή έκπτωση της νοητικής της λειτουργίας. Ως Τεκμήριο 2 επισύναψε Ιατρικό Πιστοποιητικό του ψυχιάτρου XXXXX Στύλιου, ημερομηνίας 21.4.
- Η εναγόμενη 1 είναι φίλη της ενάγουσας, την οποία επισκεπτόταν συχνά τόσο στο σπίτι της, όσο και στο νοσοκομείο όταν η ενάγουσα χρειάστηκε να νοσηλευτεί και γνώριζε την κατάσταση της υγείας της. Η ενάγουσα ήταν ιδιοκτήτρια δύο ακινήτων, ενός οικοπέδου με ισόγειο κατοικία (ήταν η κύρια κατοικία της προτού αυτή μεταφερθεί σε γηροκομείο) στην ενορία Άγιος Γεώργιος στη Λάρνακα και ενός χωραφιού στο χωριό Ψευδάς της επαρχίας Λάρνακας. Τον Ιούλιο του 2018 έλαβαν γνώση επιστολής που εστάλη στην ενάγουσα από το Τμήμα Φορολογίας, με την οποία η τελευταία εκαλείτο να πληρώσει ποσό ύψους €23.390.36 ως φορολογία για την πώληση του ακινήτου στον Άγιο Γεώργιο. Αμέσως διενήργησαν έρευνα στο Κτηματολόγιο Λάρνακος. Διαπίστωσαν πως το ακίνητο στον Άγιο Γεώργιο πωλήθηκε στην εναγόμενη 1 για το ποσό των €467.000=, ενώ το χωράφι στον Ψευδά μεταβιβάστηκε στο όνομά της δυνάμει δωρεάς. Και οι δύο μεταβιβάσεις έγιναν από την ενάγουσα προς την εναγομένη 1, μέσω πληρεξουσίου εγγράφου που είχε στην κατοχή της η εναγόμενη
- Από το Κτηματολόγιο πληροφορήθηκαν πως για το ακίνητο στον Άγιο Γεώργιο έγινε προσπάθεια μεταβίβασης του στην εναγομένη 1 δυνάμει δωρεάς, κάτι που δεν έγινε αποδεκτό. Αμέσως προέβηκαν σε καταγγελία στην Αστυνομία. Από το Τεκμήριο 2, καταδεικνύεται πως η ενάγουσα αντιμετώπιζε σοβαρό νοητικό πρόβλημα από τον Νοέμβριο του 2017 (ο ψυχίατρος την παρακολουθούσε περίπου για 6 μήνες και η τελευταία εξέταση έγινε στις 3.1.2018). Τα πληρεξούσια έγγραφα υπεγράφησαν από την ενάγουσα την 1.12.2017 και οι μεταβιβάσεις των ακινήτων έγιναν στις 3.1.2018, χρόνο κατά τον οποίο η ενάγουσα αντιμετώπιζε σοβαρά νοητικά προβλήματα. Στις 16.10.2019, πληροφορήθηκαν από τους γείτονες της ενάγουσας, πως κτηματομεσίτες επισκέφθηκαν το ακίνητο στον Άγιο Γεώργιο με σκοπό την εκτίμηση του. Εξ' όσων οι κτηματομεσίτες πληροφόρησαν τους γείτονες, πρόθεση της «νυν» ιδιοκτήτριας είναι να πωλήσει το ακίνητο σε τρίτο πρόσωπο, το οποίο θα προχωρήσει σε κατεδάφιση της οικίας και σε ανοικοδόμηση πολυκατοικίας. Διατείνεται πως, εάν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα υπάρχει κίνδυνος να αποξενωθούν τα ακίνητα και έτσι να είναι δύσκολο ή αδύνατο να αποζημιωθεί η ενάγουσα σε περίπτωση που επιτύχει στην αγωγή της. Είναι η θέση του, τέλος, πως πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Η εναγόμενη 1 ενίσταται στην οριστικοποίηση του Προσωρινού Διατάγματος. Στην γραπτή Ένσταση που καταχώρησε προβάλλει διάφορους Λόγους. Εισηγείται πως δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου (Αρ. 14/60), καθώς και τα άρθρα 5 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, ώστε το Διάταγμα να οριστικοποιηθεί. Πως η Αίτηση είναι γενική και αόριστη, η Ένορκη Δήλωση που την υποστηρίζει ελλιπής, μη παρέχουσα το αναγκαίο υπόβαθρο. Πως οι αιτητές δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια, πως απέκρυψαν ουσιώδη γεγονότα και πως καθυστέρησαν στην καταχώρηση της Αίτησης. Η Ένσταση, η οποία στηρίζεται στην ίδια με την Αίτηση νομική βάση, υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του XXXXX Ξιούρουππα, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τις εναγόμενες 1 και 2, δεόντως εξουσιοδοτημένου από την εναγομένη
- Όπως ο ομνύων αναφέρει, η εναγόμενη 1 είναι μόνιμος κάτοικος εξωτερικού (διαμένει μόνιμα στη Μεγάλη Βρετανία) και η έλευσή της στην Κύπρο εν καιρώ πανδημίας ήταν εξαιρετικά δύσκολη. Η εναγόμενη 1 αρνείται τους ισχυρισμούς των αιτητών (διαχειριστών της περιουσίας της XXXXX Γεωργίου). Κατά την ίδια, οι τελευταίοι «είχαν κλείσει» σε ίδρυμα την Γεωργίου από το 2018 και δεν επιτρέπουν στην ίδια να έχει οποιαδήποτε επικοινωνία μαζί της. Όταν η Γεωργίου υπέγραψε τα πληρεξούσια έγγραφα (κατά ή περί την 1.12.2017 είχε «σώας τας φρένας» και ήταν ικανή προς το συμβάλλεσθαι. Κηρύχτηκε ως ανίκανο πρόσωπο στις 31.10.2018, μήνες μετά την υπογραφή των πληρεξουσίων εγγράφων. Όπως η Γεωργίου είχε αναφέρει στην ίδια πλειστάκις, επιθυμούσε από αρκετό καιρό ενωρίτερα, να προβεί στην συγκεκριμένη πράξη. Και τούτο επειδή οι σχέσεις τους ήταν «μάνας με κόρη», αφού η Γεωργίου μαζί με την αδελφή της XXXXX Χριστοδούλου την βάφτισαν. Το ακίνητο στον Άγιο Γεώργιο ανήκε στη XXXXX Χριστοδούλου, η οποία το μεταβίβασε στη Γεωργίου μέσω δωρεάς. Επιθυμία της Χριστοδούλου ήταν να «το χαρίσει» μεταγενέστερα στην ίδια. Κανένα από τα δύο ακίνητα πωλήθηκε. Και τα δύο, της μεταβιβάστηκαν δυνάμει δωρεάς. Τα διαδικαστικά της μεταβίβασης τα ανέλαβε η εναγόμενη 2, η οποία σε συνεννόηση με την Γεωργίου κάλεσε στο σπίτι της τελευταίας την XXXXX Παναγιώτου (Πιστοποιών Υπάλληλο) ώστε να πιστοποιήσει την υπογραφή της στα δύο πληρεξούσια έγγραφα. Η ίδια, κατά τις συχνές επισκέψεις της στην Κύπρο, φρόντιζε την Γεωργίου (το θεωρούσε υποχρέωση της) και της πρόσφερε την αγάπη και την βοήθεια της σε ό,τι χρειαζόταν, ενώ οι αιτητές, εξ όσων η Γεωργίου της έλεγε, ουδέποτε ενδιαφέρθηκαν για την υγεία της, την επισκέπτοντο πολύ σπάνια και μόνο για να ζητήσουν χρήματα και η Γεωργίου δεν είχε ποτέ της πρόθεση να τους παραχωρήσει την περιουσία της. Το ακίνητο στον Άγιο Γεώργιο, δεν μπορεί να αποξενωθεί, αφού επί τούτου έχει εγγραφεί ΜΕΜΟ από το Τμήμα Φορολογίας (η πληρωμή φορολογίας «αποτελεί συνηθισμένο φαινόμενο σε δωρεά προσώπων με συγγένεια πέραν του πρώτου βαθμού»). Συνεπώς, τα όσα οι αιτητές διατείνονται περί αποξένωσής του, είναι ανυπόστατα. Τέλος, η εναγόμενη 1 διατείνεται πως οι αιτητές έχουν αλλότρια κίνητρα, προσπαθούν να παραπλανήσουν το Δικαστήριο με στόχο την παρεμπόδιση της από την εκμετάλλευση της περιουσίας, την οποία νόμιμα απέκτησε. Είναι καλά γνωστό ότι το ουσιαστικό δίκαιο για την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων παρέχεται από το άρθρο 32 του Νόμου 14/60, ενώ ο Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμος και οι Κανονισμοί, προσδιορίζουν το δικαιοδοτικό πλαίσιο [Demades v. Studio
(1996)1 A.A.Δ. και Αίτηση Χάρη Φεσσά
(1990)1 Α.Α.Δ. 704]. Το άρθρο 32 του Νόμου 14/60, παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία εξουσία σχετικά με την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων. Το εν λόγω άρθρο έχει αναλυθεί με σαφήνεια στην Οδυσσέως ν. Pieris Estates Ltd
(1982)1 A.A.Δ. 557 και έχει έκτοτε επιβεβαιωθεί σε πλείστες όσες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Τα τρία κριτήρια που τίθενται ως προϋποθέσεις θα πρέπει να ικανοποιηθούν σωρευτικά πριν το Δικαστήριο περάσει στην εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας, κατά πόσον δηλαδή είναι εύλογο και δίκαιο να εκδοθεί το Διάταγμα, με τη συνεκτίμηση όλων των σχετικών παραγόντων. Οι τρείς αυτές προϋποθέσεις είναι οι εξής:
(1)Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση.
(2)Η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγοντας σε θεραπεία.
(3)Το ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος ικανοποιείται με αναφορά στα καταχωρημένα δικόγραφα για την αποκάλυψη μιας συζητήσιμης υπόθεσης ενώ το δεύτερο κριτήριο ικανοποιείται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης και σχετίζεται με την ένδειξη ή παρουσίαση ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Ενώ το πρώτο κριτήριο σχετίζεται κατ' ουσία με τη νομική και μόνο θεμελίωση της αξίωσης όπως διατυπώνεται στο κλητήριο ένταλμα, το δεύτερο προχωρεί ένα πρόσθετο βήμα συσχετίζοντας τη νομική αυτή θεμελίωση με την προσφερόμενη μαρτυρία όπως εξάγεται από τις ενόρκους δηλώσεις ή την αντεξέταση των μαρτύρων για την πραγματική θεμελίωση της αγωγής επί των γεγονότων. Επαρκεί, σε αυτό το στάδιο, να καταδειχθεί κάτι πέραν της απλής πιθανολόγησης αλλά και κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων για να ικανοποιηθεί το δεύτερο αυτό κριτήριο. Το τρίτο κριτήριο ικανοποιείται όπου οι αποζημιώσεις θεωρούνται ότι δεν αποτελούν ικανοποιητική θεραπεία. Είναι γνωστό ότι η θεραπεία του προσωρινού διατάγματος ανάγεται κατ' εξοχή στο δίκαιο της επιείκειας και αν η αποτίμηση σε χρήμα μπορεί να γίνει εύλογα τότε η έκδοση του διατάγματος ή η διατήρηση του σε ισχύ αποκλείεται. Ακόμη και ασυνήθης δυσκολία στην εκτίμηση των ζημιών δεν αποτελεί κατ' ανάγκη έρεισμα για την έκδοση διατάγματος [Κ.Ο.Τ. ν. Θεωρή
(1989)1(E) Α.Α.Δ. 255]. Το Δικαστήριο στην εξέταση κατά πόσο θα εκδώσει, διατηρήσει ή ακυρώσει ένα προσωρινό διάταγμα δεν προχωρεί στην κατάληξη συμπερασμάτων αναφορικά με την πλήρη εξέταση είτε του πραγματικού είτε του νομικού καθεστώτος της υπόθεσης δεδομένου του ότι, όπως υποδείχθηκε στην υπόθεση Jonitexo v. Adidas
(1984)1 A.A.Δ. 263, αυτό ανάγεται κατ΄ εξοχή στη σφαίρα εξέτασης του Δικαστηρίου κατά την εκδίκαση της ουσίας της ίδιας της αγωγής. Τα ίδια λέχθησαν και στην υπόθεση Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248, 269, 270. Βέβαια κάποια αξιολόγηση της προσφερόμενης μαρτυρίας σε σχέση με τη διαπίστωση της ικανοποίησης των τριών κριτηρίων είναι αναγκαία, όπως υπέδειξε και η Οδυσσέως (ανωτέρω) σελ. 569, αλλά με κανένα τρόπο δεν πρέπει να θεωρηθεί ότι τα όσα ακολουθούν αποτελούν την τελεσίδικη κρίση του Δικαστηρίου. Διαπιστώνεται απλώς η παρουσία ή η απουσία οποιουδήποτε θεμελιακού προβλήματος στο πραγματικό ή νομικό υπόβαθρο της αίτησης που θα άφηναν έκδηλα ανικανοποίητα τα τρία κριτήρια. Επίσης, νομολογιακά έχει καθιερωθεί πως ένα διάταγμα μπορεί να ακυρωθεί και όταν το στοιχείο του κατεπείγοντος δεν υφίστατο ουσιαστικά και έτσι το βάθρο της εξουσίας του Δικαστηρίου να εκδώσει διάταγμα σε μονομερή βάση, παρακάμπτοντας την συνήθη διαδικασία της ακρόασης και του άλλου μέρους στη διαφορά, ελλείπει [Stavros Hotels Apartments Ltd (No.2)
(1994)1 A.A.Δ. 836, 841 και Babel Boutique Ltd
(1995)1 A.A.Δ. 947, 954]. Προτού το Δικαστήριο εξετάσει αν συντρέχουν οι προϋποθέσεις έκδοσης ενός διατάγματος με βάση το Άρθρο 32 του Ν.14/60, θα πρέπει να εξετάσει κατά πόσο είχε δικαιοδοσία να εκδώσει το διάταγμα που έκδωσε μονομερώς, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι θα πρέπει να είχε καταδειχθεί ενώπιον του το επείγον της έκδοσης ενός τέτοιου διατάγματος. Έχουν εδώ εφαρμογή οι πρόνοιες του Άρθρου 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου ΚΕΦ. 6. Στο μονομερές στάδιο της αίτησης ο παράγοντας του χρόνου είναι σημαντικός. Ο αιτητής θα πρέπει στο στάδιο εκείνο να δείξει το κατ΄ επείγον της αίτησης, ώστε να δικαιολογείται η μονομερής εξέταση της και η παράκαμψη του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης και του δικαιώματος της άλλης πλευράς να ακουστεί πριν την έκδοση του διατάγματος. Το Άρθρο 9
(1)του Κεφ. 6 έχει εφαρμογή εξαιρετικώς και μόνο προκειμένου περί επειγουσών ή άλλων ειδικών περιστάσεων που να δικαιολογούν την έκδοση του διατάγματος ex parte. Στην υπόθεση Χ΄΄Βασιλείου ν. White Knight Holdings Ltd
(2004)1(A) A.A.Δ. 203, στη σελίδα 207 ο Δικαστής Πικής έθεσε το θέμα ως εξής:- «..... Η αδράνεια του εφεσείοντος να ζητήσει θεραπεία μόλις τα κρίσιμα γεγονότα περιήλθαν σε γνώση του αναιρεί το κατ΄ επείγον του αιτήματος. Κατεπείγον θεωρείται ζήτημα, το οποίο περιέρχεται σε γνώση του προσφεύγοντος σε χρόνο που δεν του παρέχεται η δυνατότητα κίνησης των νενομισμένων διαδικασιών προς γνωστοποίηση του αιτήματος του στον αντίδικο του και εξασφάλιση του δικαιώματος του δευτέρου να ακουστεί. Λόγοι, συνυφασμένοι με την πεμπτουσία της απονομής της δικαιοσύνης, επιβάλλουν την παροχή ευκαιρίας ακρόασης στον αντίδικο, πριν το Δικαστήριο επιληφθεί θέματος που επηρεάζει τα δικαιώματα ή τα κατά νόμο συμφέροντα του. Η παροχή θεραπείας ερήμην του αντιδίκου αποτελεί εξαιρετικό μέτρο το οποίο μπορεί να αναζητηθεί μόνο, εφόσον εξ αντικειμένου δεν παρέχεται άλλο μέσο προστασίας των δικαιωμάτων του αιτούντος.» Όπως έχει επίσης νομολογηθεί, το κρίσιμο στοιχείο για την Αίτηση και την εξέταση του ζητήματος της ύπαρξης του στοιχείου του κατεπείγοντος, δεν είναι ο χρόνος έγερσης της Αγωγής και ο χρόνος που προέκυψε το αγώγιμο δικαίωμα ενός Αιτητή, αλλά ο χρόνος πληροφόρησης του Αιτητή για τη δυνατότητα του να επιτύχει την ενδιάμεση αυτή θεραπεία. Σε ορισμένες όμως περιπτώσεις το στοιχείο του κατεπείγοντος είναι συνδεδεμένο, όχι τόσο με τον χρόνο παροχής της θεραπείας, όσο με την αναγκαιότητα, αυτή να χορηγείται χωρίς ειδοποίηση προς την άλλη πλευρά. Στην αγωγή με αριθμό 3568/2010 του Ε.Δ. Λεμεσού, Vianova Holdings Ltd v. 1. Brassolis Holdings Ltd κ.α. ημερ. 5.11.2010, ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου Χ. Μαλαχτός έθεσε το θέμα ως εξής: «Εδώ το στοιχείο του κατεπείγοντος είναι συνδεδεμένο, όχι τόσο με τον χρόνο παροχής της θεραπείας όσο με την αναγκαιότητα αυτή να χορηγείτο χωρίς ειδοποίηση προς την άλλη πλευρά. Το ζήτημα δεν ήταν πως η αίτηση δεν μπορούσε να αναβληθεί για λίγες μέρες ώστε να ειδοποιηθούν οι εναγόμενοι αλλά ότι οι τελευταίοι δεν θα έπρεπε να ελάμβαναν γνώση προτού η ενάγουσα εξασφαλιστεί με την έκδοση των σχετικών διαταγμάτων. Επιβαλλόταν τα εκδοθέντα διατάγματα να χορηγηθούν χωρίς ειδοποίηση προς την άλλη πλευρά η οποία να ειδοποιείτο για την έκδοση τους με την επίδοση τους.» Εν προκειμένω, ως προς το στοιχείο του κατεπείγοντος, κρίνω πως με ό,τι έχει προσκομιστεί στο Δικαστήριο από πλευράς αιτήτριας έχει ικανοποιηθεί το εν λόγω κριτήριο. Έχει καταδειχθεί πως ο κίνδυνος αποξένωσης του ακινήτου ήταν ορατός και πως η ενάγουσα καλώς έδρασε μονομερώς. Έχει διαφανεί, επίσης στη βάση του προσκομισθέντος μαρτυρικού υλικού, πως η εναγόμενη 1 δεν θα έπρεπε να ελάμβανε γνώση, προτού η ενάγουσα εξασφαλισθεί με το εκδοθέν διάταγμα. Ως προς τον χρόνο, θεωρώ πως η ενάγουσα έδρασε χωρίς χρονοτριβή τόσο στην καταχώρηση της αγωγής, όσο και της υπό κρίση Αίτησης. Το κατεπείγον του θέματος έχει καταδειχθεί. Από πλευράς εναγόμενης 1, δεν ετέθη οτιδήποτε ώστε το Δικαστήριο να αναθεωρήσει την απόφαση του επί του σημείου τούτου. Επανερχόμενη στις προϋποθέσεις που θα πρέπει να πληρούνται σύμφωνα με το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 ώστε το προσωρινώς εκδοθέν Διάταγμα να οριστικοποιηθεί, εκείνο που μπορεί να εξαχθεί είναι πως, ως προς την ουσία της διεκδίκησης της ενάγουσας, με τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου φαίνεται να ικανοποιούνται η πρώτη και η δεύτερη προϋπόθεση του προαναφερθέντος άρθρου. Με βάση το Γενικά Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα, την Αίτηση και την Ένορκη Δήλωση (μαζί με τα επισυνημμένα σ' αυτήν Τεκμήρια), καταδεικνύεται η ύπαρξη μιας καλής, συζητήσιμης υπόθεσης. Από την Έκθεση του ψυχιάτρου XXXXX Στύλιου (Τεκμήριο 2 στην Ένορκη Δήλωση του XXXXX Μιχαήλ) καταδεικνύεται εκ πρώτης όψεως πως η ενάγουσα κατά τον χρόνο υπογραφής των πληρεξουσίων Εγγράφων (1.12.2017) παρουσίαζε σοβαρή έκπτωση της νοητικής της λειτουργίας, αφού εκδήλωσε συμπτώματα σοβαρού ανοϊκού συνδρόμου. Από πλευράς Καθ' ης η αίτηση, δεν έχει προσκομιστεί οτιδήποτε περί του αντιθέτου. Καταληκτικά, θεωρώ πως με τα όσα η πλευρά της ενάγουσας έχει επικαλεστεί προς υποστήριξη της Αίτησης (με το περιορισμένο βάρος που έχει για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας), είναι αρκετά για σκοπούς κατάδειξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να λεχθεί πως δεν έχω καταλήξει σε ευρήματα επί των επιδίκων θεμάτων, τούτο θα γίνει στο κατάλληλο στάδιο της δίκης. Η εξέταση των εκατέρωθεν εκδοχών έγινε στα πλαίσια εξέτασης του κατά πόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις ώστε το εκδοθέν διάταγμα να οριστικοποιεί. Ως προς την τρίτη προϋπόθεση, αυτή είναι συνυφασμένη με το ζήτημα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων. Θα πρέπει να λεχθεί ότι η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, ικανοποιείται όχι μόνο όταν η επιδίκαση αποζημιώσεων δεν θα ήταν επαρκής θεραπεία, αλλά και στην περίπτωση όπου υπάρχει ο κίνδυνος να μην μπορέσει ο εναγόμενος να ικανοποιήσει απόφαση που ενδεχομένως ληφθεί εναντίον του. Ο χρηματικός παράγοντας όμως δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη και εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά, λαμβάνονται υπόψη και άλλα μεταβλητά κριτήρια [Βλ. Κώστας Κυρίσαββα και άλλος ν. Χάρη Κύζη
(2011)1(Β) Α.Α.Δ. 1245]. Στην υπόθεση M & CH Mitsingas Trading Ltd κ.α. v. The Timberland Co of USA
(1977)1 Α.Α.Δ. 1791, λέχθηκε ότι το κριτήριο για την έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος είναι η αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με την στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου την θεραπεία. Και κάτι τελευταίο. Δεν είναι απαραίτητη η προσαγωγή μαρτυρίας για απόδειξη της πρόθεσης του εναγομένου να αποξενώσει ή επιβαρύνει την περιουσία του. Εκείνο που έχει σημασία είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, εφόσον συντελεστούν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως να εκδοθεί. Στην προκειμένη περίπτωση, με τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, θεωρώ πως ικανοποιείται και το εν λόγω κριτήριο. Δεν πρέπει να διαφεύγει την προσοχή, πως τα ακίνητα που έχουν δεσμευθεί με το εκδοθέν διάταγμα είναι τα επίδικα, συνεπώς θα πρέπει το διάταγμα να διατηρηθεί μέχρι την ολοκλήρωση της αγωγής, ώστε να εξανεμιστεί ο κίνδυνος αποξένωσής τους, σε περίπτωση που εκδοθεί απόφαση υπέρ της ενάγουσας. Η ικανοποίηση των τριών προϋποθέσεων δεν οδηγεί αυτόματα σε έγκριση της αίτησης. Το Δικαστήριο όπως έχω ήδη αναφέρει, προχωρεί και εξετάζει αν είναι δίκαιο και εύλογο, κάτω από τις περιστάσεις, να εκδώσει και/ή να συνεχίσει το Προσωρινό Διάταγμα αφού λάβει υπόψη, μεταξύ άλλων, και το ισοζύγιο της ευχέρειας (balance of convenience). Έχει λεχθεί ότι η φράση «ισοζύγιο της ευχέρειας» είναι μια ατυχής έκφραση εφόσον το Δικαστήριο ασχολείται με την δικαιοσύνη και όχι την ευχέρεια των διαδίκων. Στην προσπάθεια του να ισοζυγίσει εντελώς αντίθετες θέσεις και αξιώσεις το καθήκον του Δικαστηρίου είναι να εξετάσει την πιθανότητα επιτυχίας από οιονδήποτε των διαδίκων και να διασφαλίσει ότι τίποτε δεν θα συμβεί κατά τη διάρκεια της εκκρεμοδικίας που θα επηρεάσει αρνητικά τα δικαιώματα του. Αναμφίβολα εντελώς εξωπραγματικές θέσεις και αντιστρατευόμενες στη λογική αξιώσεις, μπορούν και πρέπει να παραγνωρίζονται. Κατά τα άλλα το Δικαστήριο προσπαθεί να εξισορροπήσει τα δικαιώματα των διαδίκων σ΄ αυτό το αρχικό στάδιο. Στην προκειμένη περίπτωση, βάσει των όσων έχω αναφέρει μέχρι τώρα, κρίνω ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της πλευράς της ενάγουσας-αιτήτριας. Για τους λόγους που έχω εξηγήσει, είναι η κατάληξή μου πως το μονομερώς εκδοθέν διάταγμα θα πρέπει να οριστικοποιηθεί. Δια ταύτα, το μονομερώς εκδοθέν διάταγμα ημερομηνίας 25.10.2019 οριστικοποιείται. Τα έξοδα της Αίτησης, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στο τέλος της αγωγής και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, οπότε και θα είναι πληρωτέα, επιδικάζονται υπέρ της ενάγουσας και σε βάρος της εναγομένης 1. (Υπ.) .............. Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Α.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο